II SA/Łd 1083/02

II SA/Łd 1083/02 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2004-12-02
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2002-07-15
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Barbara Rymaszewska
Joanna Sekunda-Lenczewska /sprawozdawca/
Zygmunt Zgierski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Sentencja
Dnia 2 grudnia 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Zgierski, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Rymaszewska, Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska (spr.), Protokolant Referendarz sądowy Leszek Foryś, po rozpoznaniu w dniu 2 grudnia 2004 roku na rozprawie sprawy ze skargi H.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu 1/ uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] Nr [...]; 2/ zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz H.S. kwotę 10 (dziesięć) złotych tytułem zwrotu wpisu sądowego od skargi; 3/ stwierdza, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...], Nr [...], znak: [...] wydaną przez Prezydenta Miasta Ł. na podstawie art. 104 k.p.a., art.40 ust. l i 3, art. 42 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 89, poz. 415 ze zm.) oraz ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miasta Ł. zatwierdzonego uchwałą Nr L VII/491/93 Rady Miejskiej w Ł. w dniu 2 czerwca 1993r. (Dziennik Urzędowy Województwa Łódzkiego Nr 6, poz. 71 z dnia 21 czerwca 1993r. ze zm.) po rozpatrzeniu wniosku Zakładu Drogownictwa i Inżynierii – inwestora zastępczego Wydziału Dróg i Transportu Publicznego UMŁ ustalone zostały warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na rozbudowie ulicy A w Ł. na odcinku od km 0 + 753, tj. od granicy pomiędzy działkami o nr ewid. 157/4 i 156/3 do granicy miasta wraz z uzbrojeniem podziemnym i nadziemnym według załączonego planu sytuacyjnego. Jednocześnie organ stopnia podstawowego przy tym wskazał, iż z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynika, że ulica A jest przewidywana jako ulica klasy G, a przedmiotowy jej odcinek zlokalizowany jest na terenach oznaczonych symbolami: 02.01.02./P.Z2.5, 02.01.04/M.Z3.6, 02.02.01/G.Z3.6, 02.02.03/M.Z1.2. Według warunków wynikających z przepisów szczególnych, rozwiązanie projektowe powinno być zgodne z rozporządzeniem MSWiA z dnia 3 stycznia 1998r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. Nr 10, poz. 906), rozporządzeniem MTiGM z dnia 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430), warunkami technicznymi gestorów uzbrojenia podziemnego i nadziemnego. Organ stwierdził również, iż wykonana ocena oddziaływania na środowisko wykazała, że uciążliwości dla środowiska związane z funkcjonowaniem ul. A. zostaną zniwelowane w wyniku jej rozbudowy na etapie dalszych prac projektowych a przy realizacji i eksploatacji inwestycji należy uwzględnić wszystkie zalecenia zawarte w tej ocenie i postanowieniu Nr [...] Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ł. z dnia [...]. W projekcie modernizacji winny być uwzględnione zabezpieczenia eliminujące hałas i emisję spalin. Projekt należy uzgodnić także z ZUDP, Wydziałem Dróg i Transportu Publicznego UMŁ, Wydziałem Ochrony Środowiska UMŁ, gestorami uzbrojenia podziemnego i nadziemnego. Prawa osób trzecich muszą być natomiast zachowane zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy Prawo budowlane (Dz. U. z 1994r., Nr 89, poz. 414 ze zm.).
Od powyższej decyzji odwołali się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego H.S. i H.G.
H.S. w swoim odwołaniu wniosła o stwierdzenie nieważności w/w rozstrzygnięcia na podstawie art. 156 § 1 pkt l k.p.a.
W uzasadnieniu skarżąca zarzuciła organowi stopnia podstawowego wydanie w/w decyzji z rażącym naruszeniem prawa, tj. art. 40 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 63 ustawy z dnia 9 listopada 2000r. o dostępie do informacji o środowisku i jego ochronie z uwagi na brak uzgodnienia z wojewodą oraz naruszenie art. 7 i 8 k.p.a. polegające na niepowiadomieniu jej o wszczęciu postępowania w sprawie. H.S. podniosła także, iż właścicielom poszczególnych nieruchomości przyległych do modernizowanego odcinka ulicy przesłano do wiadomości wyłącznie tekst podstawowy decyzji bez pełnego wykazu właścicieli nieruchomości przyległych do odcinka ulicy nią objętego, co utrudni zajęcie wspólnego stanowiska w sprawie i stanowi naruszenie art. 7 i 8 k.p.a. Skarżąca stwierdziła również, iż w jej ocenie, decyzja Prezydenta Miasta Ł. jest niezgodna z miejscowym planem przestrzennego zagospodarowania z uwagi na: ustalenie szerokości pasa drogowego w rejonie posesji przy ul. A. 245 na około 37 – 38 m, podczas gdy plan narzuca jako minimalną szerokość 45 m, ustalenie miejsca przejścia układu dwujezdniowego ulicy w układ jednojezdniowy w rejonie ul. B zamiast ul. C, ustalenie szerokości jezdni pod wyodrębnienie dwóch pasów ruchu w sytuacji, gdy plan przewiduje po trzy pasy ruchu na odcinku ulicy z dwiema jezdniami. Następnie zarzuciła błędne przyjęcie w dokumentacji towarzyszącej decyzji wartość dopuszczalnego hałasu w środowisku w wielkości 60 dB – właściwej dla terenów pod zabudowę rzemieślniczą - G.Z3 w wypadku, gdy prawidłowa wartość ustalona dla terenów budownictwa jednorodzinnego M.Z3 wynosi 55 dB, niespójność dokumentacji towarzyszącej w zakresie ustaleń oceny oddziaływania inwestycji na środowisko z kwietnia 2000 r. i ustaleń zawartych na stronie 10 dokumentu zawierającego mapę z koncepcją zagospodarowania terenu w kwestii skażenia substancjami chemicznymi oraz stopnia przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu, pozbawienie nieruchomości przy ul. A. 245 dostępu do drogi publicznej z uwagi na planowaną likwidację bramy i furtki wiodących do ul. A. w sytuacji, gdy ul. D i E są drogami wewnętrznymi, a nie publicznymi, co narusza ustawę o gospodarce nieruchomościami, błędne określenie zakresu ochrony interesów osób trzecich poprzez wskazanie wyłącznie art. 5 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, podczas gdy właściwy zakres ochrony wynika z art. 5 ust. 1 pkt. 6 w związku z art. 5 ust. 2 tejże ustawy, pominięcie w wyniku braku uzgodnienia z wojewodą, m.in. zagadnienia ochrony płynących wód powierzchniowych przed skutkami napływu wód deszczowych zanieczyszczonych substancjami ropopochodnymi ze względu na brak np. zalecenia o instalowaniu separatorów tłuszczów u wylotów do rzek kanalizacji deszczowej obsługującej modernizowany odcinek ulicy. Ponadto, w przekonaniu H.S., postanowienie Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ł. z dnia [...], znak [...] narusza prawo w związku z czym Wojewódzki Inspektor Sanitarny stwierdzi jego nieważność, co oznacza, iż zaskarżone rozstrzygnięcie nie było uzgodnione z Powiatowym Inspektorem Sanitarnym w Ł..
H.G. w swoim odwołaniu stwierdził, iż decyzja z dnia [...] z klauzulą o nienaruszaniu praw osób trzecich godzi w jego interesy, ponieważ przeniesienie osi jezdni oraz jej poszerzenie zbliży do jego budynku ciężar przemieszczających się pojazdów w związku z czym zwiększy się natężenie ruchu hałasu i emisji spalin.
Decyzją z dnia [...], Nr [...], [...] wydaną przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. na podstawie art. 138 § l pkt l k.p.a., art. 40 ust. 3 i 4 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity: Dz. U. z 1999r., Nr 15, poz. 139 ze zm.), ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miasta Ł. zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w Ł. z dnia 2 czerwca 1993r., Nr LVII/491/93 (Dziennik Urzędowy Województwa Łódzkiego Nr 6, poz. 71 ze zm.), art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jednolity: Dz. U. z 2001r., Nr 79, poz. 856 ze zm.) po rozpatrzeniu wniesionych odwołań utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ odwoławczy podniósł, iż postępowanie odwoławcze zostało wszczęte w związku ze złożeniem przez H.G. w dniu 18 kwietnia 2002r. odwołania od wymienionej wyżej decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] wobec czego należy uznać, że "odwołanie" H.S. z dnia 23 kwietnia 2002r., w którym skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a., zostało wniesione w trakcie toczącego się postępowania odwoławczego wszczętego na skutek odwołania H.G.. Powołując się na wyrok NSA z dnia 5 stycznia 1982r., sygn. akt II SA 919/81 (ONSA 1982, Nr l, poz. 51) Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, iż w takich przypadkach nie może orzekać na podstawie art. 156 k.p.a. z uwagi na inny charakter jego działań jako organu odwoławczego oraz jako organu nadzoru i w tej sytuacji na podstawie art. 128 i 129 k.p.a. pismo H.S., o którym mowa wyżej należało uznać za odwołanie. Ustosunkowując się z kolei do zarzutów podniesionych w odwołaniach organ odwoławczy wskazał, iż z treści ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miasta Ł. zatwierdzonego uchwałą Nr LVII 1491/93 Rady Miejskiej w Ł. z dnia 2 czerwca 1993r. (Dziennik Urzędowy Województwa Łódzkiego Nr 6, poz. 71 z dnia 21 czerwca 1993r. ze zm.) wynika, że ulica A. przewidywana jest jako ulica klasy G, a odcinek ulicy będący przedmiotem postępowania, zlokalizowany jest na terenach oznaczonych symbolami: 02.01.02/P. Z2.5,02.01.04/M.Z3.6, 02.02.01/G.Z3.6, 02.02.03./M. ZI.2. Zamierzenie inwestycyjne określone w zaskarżonej decyzji jest zatem przewidziane w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dla miasta Ł. i jest z tym planem zgodne. Samorządowe Kolegium Odwoławcze podniosło również, że w dniu rozpatrywania odwołania od decyzji organu stopnia podstawowego, art. 40 ust. 4 pkt 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym nie funkcjonował w obrocie prawnym ponieważ został skreślony przez art. 60 pkt 3 lit. b ustawy z dnia 9 listopada 2000r. o dostępie do informacji o środowisku i jego ochronie oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Natomiast sama ustawa o dostępie do informacji o środowisku i jego ochronie oraz o ocenach oddziaływania na środowisko utraciła moc na podstawie art. 2 ustawy z dnia 27 lipca 2001r. o wprowadzeniu ustawy – Prawo ochrony środowiska, ustawy o odpadach oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 100, poz. 1085). Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 7 i 8 k.p.a. poprzez niepowiadomienie odwołującej się o wszczęciu postępowania w sprawie w stosunku do H.S., organ odwoławczy stwierdził, iż akta sprawy wskazują na to, że w szczególności w stosunku do skarżącej zasady wynikające z tych przepisów zostały zachowane przez organ stopnia podstawowego i nie można uznać go za zasadny zważywszy na etapowość w realizowaniu przedmiotowej inwestycji oraz na to, że postępowanie to wszczęte zostało wnioskiem z dnia 28 grudnia 2000r. inwestora zastępczego Wydziału Dróg i Transportu Publicznego Urzędu Miasta Ł. – Zakładu Drogownictwa i Inżynierii w Ł.. Wydawane w sprawie decyzje były przesyłane stronom toczącego się postępowania, o czym świadczą zwrotne poświadczenia odbioru, natomiast opracowane oceny jak, np. "Ocena oddziaływania na środowisko dla projektowanego przedsięwzięcia inwestycyjnego modernizacja ul. A. w Ł., zadanie nr l – odcinek od północnej granicy miasta do Al. F były przedstawiane do wglądu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało także za nieuzasadnione żądanie dołączania do decyzji różnego rodzaju wykazów i kopii fragmentów map z projektem podziału, a ponadto wskazało, iż część zarzutów podniesiona została przedwcześnie z uwagi na to, że dotyczy postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę. Decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wytycza ogólne, podstawowe kierunki projektowanej inwestycji budowlanej, podlegające dalszym szczegółowym ustaleniom, przewidzianym w prawie budowlanym i przepisach o warunkach technicznych. W związku z czym organ orzekający w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie powinien wkraczać w kompetencje organu wydającego decyzję o pozwoleniu na budowę, którego rzeczą jest zgodnie z art. 5 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2000r., Nr 106, poz. 1126 ze zm.) ocena, czy projektowany obiekt z uwagi na jego usytuowanie nie będzie stanowił uciążliwości dla nieruchomości sąsiedniej w stopniu naruszającym zasady wynikające z odpowiednich przepisów prawa budowlanego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze podniosło wreszcie, iż postanowieniem z dnia [...], Nr [...] wydanym przez Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł. utrzymano w mocy uznane przez odwołującą się za naruszające prawo postanowienie Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ł. z dnia [...], znak [...]. Reasumując, w ocenie organu odwoławczego przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne nie jest sprzeczne z ustaleniami planu miejscowego, wobec czego nie ma podstaw do odmowy ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu zgodnie z żądaniem inwestora.
Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Ł. na powyższą decyzję wniosła H.S. zarzucając decyzjom organów obu instancji naruszenie art.7, 8, 77 § 1, 107 § 3 k.p.a., art. 34 i 42 ust. 1 pkt. 5 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, art. 5 ustawy Prawo budowlane oraz rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14 lipca 1998r. w sprawie określenia rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi albo mogących pogorszyć stan środowiska oraz wymagań, jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowisko tych inwestycji, a nadto Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu naruszenie praworządności w zakresie dostępu do treści dokumentów ograniczających jej prawa jako strony postępowania.
W uzasadnieniu skarżąca podtrzymała zarzuty podniesione w odwołaniu od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia 9 kwietnia 2002r. dodatkowo przy tym stwierdzając, iż decyzja organu stopnia podstawowego wydana została w oparciu o dokumentację zawierającą nieaktualne w dniu jej wydania warunki przyłączenia do energii elektrycznej A./C/G WP nr [...] ważne do dnia 5 kwietnia 2002r., warunki przyłączenia do energii elektrycznej ul. B WP nr [...] ważne do dnia 5 kwietnia 2002r., dokument TT/T-411/83/00 ważny do dnia 6 kwietnia 2002r., gdyż jej zdaniem, wszczęcie postępowania administracyjnego nie spowodowało wstrzymania biegu terminów ważności uzgodnień cząstkowych dokonanych w obrębie dokumentacji towarzyszącej wnioskowi o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji. H.S. zarzuciła ponadto temuż rozstrzygnięciu pominięcie rozwiązania następujących kwestii: odprowadzenia ścieków sanitarno – bytowych z posesji położonych wzdłuż ul. A., zainstalowania separatorów związków ropopochodnych na wylotach kanalizacji deszczowej do rzeki A i rzeki B, uzyskania pozwolenia wodno-prawnego na odprowadzenie ścieków deszczowych, ograniczenia czasu prowadzenia robót budowlanych do pory dziennej, uzgodnienia sposobu postępowania z odpadami, przeprowadzenia oceny rzeczywistych warunków akustycznych w środowisku po zakończeniu modernizacji ulicy, drgań gruntu oraz brak wstępnego ustalenia w zakresie określenia granic obszaru ograniczonego użytkowania, ograniczeń w zakresie przeznaczenia terenu, wymagań technicznych dotyczących obiektów budowlanych i sposobu korzystania z terenu, a tym samym brak ochrony interesów osób trzecich, tj. właścicieli nieruchomości o nr 245, 249, 251, 269, 240, 244, 244a, G 1 (budynek narożny), G 2 (budynek narożny). Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu skarżąca zarzuciła z kolei, iż w trakcie postępowania przed tym organem doszło do ograniczenia udziału jej przedstawiciela w postępowaniu, w szczególności w zakresie dostępu do akt poprzez uniemożliwienie wykonania kopii kserograficznych pomimo przedłożenia wymaganego upoważnienia. Zagadnienie dysponowania mechaniczną kopią "Ocena oddziaływania na środowisko" i mapy z "Koncepcją zagospodarowania terenu" ma, jej zdaniem, w niniejszej sprawie zasadnicze znaczenie, gdyż dokumenty te są bardzo obszerne, a analiza ich poprawności wymaga dostępu do publikacji specjalistycznych i porównywania konkretnych zapisów. H.S. podniosła także, iż z uwagi na to, że nie została powiadomiona przez organ stopnia podstawowego o prowadzonym postępowaniu, to czas jaki miała na złożenie odwołania nie pozwolił jej na gruntowną analizę akt w związku z czym zamierzała ją przeprowadzić w toku postępowania prowadzonego przez organ odwoławczy. W konkluzji skarżąca stwierdziła, iż organy orzekające nie ustaliły w sposób prawidłowy stanu faktycznego sprawy.
Strona przeciwna w odpowiedzi na skargę, wniosła o jej oddalenie, podtrzymując swe dotychczasowe stanowisko.
W piśmie z dnia 19 września 2002r. H.S. podniosła, iż decyzja z [...] o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla ul. A. w Ł. nie zawiera elementów nakazowych przez co pozostawia inwestorowi i projektantowi całkowitą swobodę w interpretacji zaleceń przepisów szczegółowych oraz doborze środków ich realizacji. Zdaniem skarżącej, prowadzi to do sytuacji, w której jednostka administracyjna rozstrzygając wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę działać będzie pod naporem czasu i kosztów poniesionych na przygotowanie dokumentacji projektowej, a być może także pod presją rozbudzonych oczekiwań użytkowników dróg. Decyzja ta, w jej ocenie, nie kształtuje przyszłości, nie zawiera wskazówek w zakresie poziomu kompromisu pomiędzy potrzebą ochrony środowiska i koniecznością rozwoju dróg oraz nie zapewnia realizacji idei zrównoważonego rozwoju, a przemawia za tym fakt, iż pomiary natężenia hałasu na zmodernizowanym i od roku eksploatowanym odcinku tejże ulicy wykazują przekroczenia wartości dopuszczalnych w dzień o 14 dB, w nocy o 17,9 dB i przekroczenie wartości progowej w nocy o 5,9 dB.
W piśmie z dnia 31 grudnia 2002r. strona skarżąca sprecyzowała, iż domaga się uchylenia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...].
W uzasadnieniu skarżąca stwierdziła, iż decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia 9 kwietnia 2002r. należy uznać za nieważną, gdyż nie zawiera uzgodnienia z Prezydentem Miasta Ł. w konsekwencji czego utrzymująca ją w mocy decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego jest błędna i wymaga uchylenia. Brak zaś uzgodnienia z Prezydentem Miasta pełniącym funkcję starosty prowadzi do pozostawienia w obrocie prawnym decyzji niekompletnej, pomijającej znaczne obszary problematyki ochrony środowiska. Dodatkowo, H.S. zarzuciła decyzji organu stopnia podstawowego naruszenie art. 8, 9, 10, 11, 107 k.p.a. podnosząc, iż rozstrzygniecie to nie zawiera spójnego, jednoznacznie wyartykułowanego uzasadnienia, sformułowanego wprost stwierdzenia zgodności inwestycji we wszystkich jej elementach ze wszystkimi ustaleniami miejscowego planu przestrzennego zagospodarowania, nie wskazuje dla poszczególnych ustaleń przesłanek, którymi kierował się organ administracji przy rozstrzyganiu sprawy, nie wskazuje istotnych dla decyzji, uznanych za udowodnione faktów, nie określa, które linie na załączonym do decyzji planie sytuacyjnym są liniami rozgraniczającymi teren inwestycji (jak oznaczone są te linie) – mapa zawiera bardzo wiele linii związanych z inwestycją, nie wskazuje numerów działek gruntu znajdujących się pomiędzy liniami rozgraniczającymi teren inwestycji, co prowadzi do tezy, iż nie określa terenu dla którego została wydana. Ponadto skarżąca stwierdziła, iż w/w decyzja nie opiera się na aktualnym w dniu jej wydania stanie wiedzy o środowisku w rejonie ulicy A., lecz opiera się o niemiarodajną wiedzę historyczną z 2000r., tj. sprzed oddania do eksploatacji w październiku 2001r. jej zmodernizowanego odcinka, którego eksploatacja pozwala empirycznie stwierdzić jak oddziaływać będzie na środowisko planowana inwestycja, nie odnosi się do udowodnionego ponadnormatywnego, przekraczającego w porze nocnej wartości graniczne, poziomu hałasu w środowisku, nie zawiera rozstrzygnięcia dla stwierdzonej w ocenie oddziaływania inwestycji na środowisko sytuacji braku możliwości zachowania standardów akustycznych na terenie oraz w budynkach mieszkalnych położonych najbliżej ulicy, nie odnosi się do problemu napływu skażonego powietrza do tychże budynków ani do dorobku prawnego zawartego w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nr [...] z [...]. oraz w postanowieniu Wojewody z dnia [...], znak [...], np. w kwestii wód opadowych, skanalizowania nieruchomości przyległych do ulicy. W konkluzji skarżąca stwierdziła, iż decyzja organu stopnia podstawowego nie zawiera rozwinięcia ustaleń w poszczególnych obszarach tematycznych i nie zawiera uzasadnienia w związku z czym obarczona jest wadą niedopełnienia dyspozycji art. 42 ustęp 2 pkt 2 ustawy o planowaniu przestrzennym.
W piśmie z dnia 27 stycznia 2003r. H.S. z kolei stwierdziła, iż w jej ocenie, decyzja z dnia [...] winna zostać wydana w oparciu o przepisy obowiązujące w dniu zgłoszenia przez inwestora zmiany zakresu wniosku.
W piśmie z dnia 27 marca 2003r. skarżąca wreszcie podniosła, iż zachodzą przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej określone w art. 156 § l k.p.a. skoro decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nr [...]jest niezgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, gdyż propozycje linii rozgraniczających zawarte w szczegółowej koncepcji technicznej opracowanej przez inwestora nie zostały wprowadzone do planu uchwałą Rady Miejskiej. Utrzymanie w mocy decyzji organu stopnia podstawowego pośrednio oznaczać będzie, iż wskazane w niej linie rozgraniczające teren inwestycji są zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, co z kolei oznacza, iż nieruchomości znajdujące się pomiędzy tymi liniami przeznaczone są na cele publiczne i mogą zostać wywłaszczone. Zdaniem skarżącej, w tej sytuacji opracowanie techniczne niewprowadzone do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwałą Rady Miejskiej kształtuje wykonywanie prawa własności i jest to stan jaskrawo niezgodny z treścią art. 63 ust. 3 Konstytucji i art. 112 ustawy o gospodarce nieruchomościami o czym świadczy uzasadnienie decyzji z dnia [...], znak [...] o podziale z urzędu nieruchomości położonych w Ł. przy ul. A. od nr 200 do nr 275.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z treścią przepisu art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi( Dz.U. nr 153, poz. 1271 z 2002 roku) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. nr 153, poz. 1269 ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych przy czym, zgodnie z § 2 tego artykułu kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji, następuje wówczas, gdy sąd stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy ( art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi); naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego ( lit. b) albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy ( lit. c).
Zgodnie z treścią art. 133 § 1 powołanej ustawy Sąd rozstrzyga na podstawie akt sprawy.
Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. nr 153, poz. 1270 ), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Bada więc zaskarżone orzeczenie pod kątem wszelkich naruszeń prawa, a nie tylko tych wskazanych w skardze. Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję sądu, należało skargę uwzględnić, a to z uwagi na naruszenie prawa, zarówno materialnego jak i procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, co w myśl wskazanego wyżej przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c, skutkuje uchyleniem decyzji, choć nie w pełni podzielając argumenty podniesione w skardze.
Podstawę materialno-prawną rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999r., Nr 15, poz. 139 ze zm.). W myśl art. 40 ust. 1 powołanej ustawy w sprawach o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu orzeka się w drodze decyzji, na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w razie jego braku – z przepisami szczególnymi. Tym samym więc, celem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest przesądzenie, czy planowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, bądź też z przepisami szczególnymi w przypadku wymienionym w art. 40 ust. 1. Stosownie natomiast do treści art.43 cytowanej ustawy – w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji – nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie jest zgodne z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Analizując przedmiotową sprawę w świetle przesłanek cytowanych przepisów stwierdzić należy, iż dokumenty zgromadzone przez organy administracji w aktach sprawy, nie pozwalają na przeprowadzenie prawidłowej kontroli zaskarżonej decyzji i oceny jej legalności.
Przede wszystkim stwierdzić należy, iż w aktach przedmiotowej sprawy brak jest wniosku inicjującego postępowanie o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu i stanowiącego niezbędny element dla wydania decyzji w tym przedmiocie stosownie do art. 41 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Brak w aktach tegoż wniosku uniemożliwia ustalenie nie tylko, czy odpowiada on wymogom ustawowym określonym w ust. 2 cytowanego przepisu, ale również jaki był jego zakres w stosunku do ustaleń planu a także nie pozwala odnieść się do zarzutów skarżącej w tej mierze i ocenić czy są one słuszne, czy też nie.
Jako podstawę prawną decyzji organy obu instancji wskazały ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miasta Ł. zatwierdzonego uchwałą Nr LVII 1491/93 Rady Miejskiej w Ł. z dnia 2 czerwca 1993r. (Dziennik Urzędowy Województwa Łódzkiego Nr 6, poz. 71 z dnia 21 czerwca 1993r. ze zmianami) i wywiodły, że ulica A. przewidywana jest jako ulica klasy G, a odcinek ulicy będący przedmiotem postępowania, zlokalizowany jest na terenach oznaczonych symbolami: 02.01.02/P. Z2.5,02.01.04/M.Z3.6, 02.02.01/G.Z3.6, 02.02.03./M.ZI.2. a zatem zamierzenie inwestycyjne określone w zaskarżonej decyzji jest przewidziane w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dla miasta Ł. i jest z tym planem zgodne. Tymczasem dołączone do akt sprawy kopie, stanowiące, jak należy domyślać się ( nie zostały bowiem opatrzone odpowiednim komentarzem i opisem), fragmenty wypisu z tegoż planu a także jego części graficznej, zdaniem Sądu, nie pozwalają na takież ustalenie.
W szczególności nie można zaaprobować arbitralnego ustalenia, że inwestycja ma być realizowana w jednostkach urbanistycznych określonych w decyzji warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, podczas gdy nie oznaczono granic realizacji inwestycji i nie wskazano na wyrysie miejsca położenia nieruchomości skarżącej. Brak takiegoż oznaczenia nie pozwala na jednoznaczne zlokalizowanie zamierzonej inwestycji. Nadto z części opisowej wynika, że dla jednostki M.Z1.2, przywołanej jako ta, na której między innymi ma być realizowana inwestycja, obowiązują ustalenia jak dla jednostki M.Z1.1i to, że tereny M.Z1.2 różnią się od terenów M.Z1.1 skalą koniecznych uzupełnień i prawie w całości wymagają opracowania aktualizacji planów, wg których zostały zrealizowane. Tymczasem dołączone do akt fragmenty wypisu z planu(?) nie zawierają części dotyczącej opisu jednostki M.Z1.1 co wyklucza możliwość dokonania jakiejkolwiek oceny zgodności zamierzenia w tym zakresie z ustaleniami planu.
Organy administracji wydając decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w istocie w ogóle nie dokonały analizy przytoczonego tekstu planu w kontekście rodzaju i charakteru zamierzenia inwestycyjnego i ograniczyły się do jednoznacznego stwierdzenia o zgodności inwestycji z postanowieniami planu.
Podkreślić również należy, iż kontestowana decyzja jest niekompletna, jako że brak jest załącznika graficznego stanowiącego jej immanentną część, co jest istotne tym bardziej, że wskazano w tejże decyzji, iż linie rozgraniczające teren inwestycji oznaczone są na mapie stanowiącej załącznik graficzny do niniejszej decyzji.
Podniesione wyżej braki w dokumentacji uniemożliwiają również prawidłowe odniesienie się do twierdzeń skarżącej, iż postanowienia planu zawierają pewne parametry techniczne np. co do szerokości pasa drogowego, ustalenia miejsca przejścia układu dwujezdniowego ulicy w układ jednojezdniowy, określenie poziomu hałasu itd., którym nie odpowiada kwestionowana decyzja. Nie podważając oczywiście wywodów organu co tego że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wytycza ogólne, podstawowe kierunki projektowanej inwestycji budowlanej, podlegające dalszym szczegółowym ustaleniom, przewidzianym w prawie budowlanym i przepisach o warunkach technicznych, w związku z czym organ orzekający w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie powinien wkraczać w kompetencje organu wydającego decyzję o pozwoleniu na budowę, to jednak jeżeli rzeczywiście miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zawiera, tak jak twierdzi to skarżąca, pewne parametry i wymogi techniczne oraz dotyczące ochrony interesów osób trzecich, to wydana decyzja o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie może ich pomijać, a tym bardziej pozostawać z nimi w sprzeczności. Nie budzi przy tym wątpliwości utrwalony w orzecznictwie pogląd, że ochrona interesów osób trzecich w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie może być oceniana w takim zakresie, jak na kolejnym etapie postępowania inwestycyjnego, to jest na etapie pozwolenia na budowę. Ochrona interesów osób trzecich w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu może następować tylko w takim zakresie, w jakim nie jest objęta przepisami prawa budowlanego, a wiec w granicach określonych ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego.
Powyższe uwagi prowadzą do wniosku, że zaskarżona oraz poprzedzająca ją decyzja zapadły z naruszeniem przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez brak dostatecznego jej wyjaśnienia, należytego zebrania, rozpatrzenia i oceny materiału dowodowego tj. art. 7, 77 § 1, 80 k.p.a. oraz z uchybieniem prawidłowości treści i składników decyzji w myśl przepisu art. 107 § 2 i 3 k.p.a. w związku z art. 42 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym a także z naruszeniem pozostałych, wymienionych wyżej przepisów prawa materialnego, mających wpływ na wynik sprawy.
Mając na uwadze podniesione wyżej względy, na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z 2002 roku), orzeczono jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 97 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi( Dz.U. Nr 153, poz. 1271 z 2002 roku) i art. 55 ustawy z dnia 11.05.1995 r. o NSA (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.).
Na podstawie art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało stwierdzić, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku.