II SA/Łd 1077/03

II SA/Łd 1077/03 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2005-02-01
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2003-07-11
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Ewa Cisowska-Sakrajda /sprawozdawca/
Ewa Markiewicz /przewodniczący/
Sławomir Wojciechowski
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Sygn. powiązane
II OSK 783/05 - Wyrok NSA z 2006-04-27
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Markiewicz, Sędziowie: Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski, Asesor Ewa Cisowska-Sakrajda (spr.), Protokolant Referent stażysta Izabela Wędrak, po rozpoznaniu w dniu 1 lutego 2005 r. na rozprawie przy udziale - sprawy ze skargi Gminy-Miasta T. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...], znak [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku.
Uzasadnienie
Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] znak [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty T. z dnia [...] znak [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji Nr [...] z dnia [...] znak [...] w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę pawilonu handlowego na działkach nr [...] i [...] w T. przy ul. A i B.
W uzasadnieniu tej decyzji stwierdził, iż uchylenie decyzji w postępowaniu odwoławczym następuje w przypadkach wykazania istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu pierwszej instancji lub naruszenia przepisów prawa mającego wpływ na wynik sprawy, wady takie zaś nie wystąpiły w rozpoznawanej sprawie. Zauważył nadto, iż inwestor wniosek o pozwolenie na budowę złożył w okresie ważności decyzji Prezydenta Miasta T. z dnia [...], a kwestia zgodności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania miasta oraz dojazdów została przesądzona treścią tej decyzji. Podkreślił, iż organ administracji architektoniczno – budowlanej związany jest treścią tej decyzji, a dokonane przez inwestora uzgodnienia wjazdu i zjazdu spełniają określone tą decyzją wymogi. Wojewoda [...] powołał się na przepis art. 29 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2000, Nr 71, poz. 838 ze zm.), wywodząc, iż urządzenie zjazdu na drogę publiczną z nieruchomości przyległej do tej drogi wymaga zgody zarządcy drogi, jako samodzielnej podstawy wykonania zjazdu, a zgoda taka nie może być mylona z "uzgodnieniem", o którym mowa w art. 40 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Zgoda taka, zdaniem Wojewody [...], konieczna jest przed przystąpieniem do wykonywania robót, a forma współdziałania organów polega z reguły na zasięgnięciu pisemnej opinii innego organu przez organ decydujący w sprawie.
Powyższe rozstrzygnięcie w dniu [...] Gmina Miasto T. zaskarżyła do sądu administracyjnego, wnosząc o jego uchylenie.
W uzasadnieniu skargi podała, iż Zarząd Miasta w dniu 20 sierpnia 2002r. jednomyślnie wyraził zgodę na budowę przyłączy do działek przy ul. A i ul. B w T., co potwierdzają zarówno członkowie zarządu uczestniczący w posiedzeniu zarządu w dniu 20 sierpnia 2002r., jak i protokół z posiedzenia zarządu. Zdaniem strony skarżącej, "protokół z posiedzenia zarządu, w którym widnieje tylko nieprecyzyjna wzmianka na temat przyłączy nie spełnia wymogów określonych w kodeksie postępowania administracyjnego i nie może być podstawą do stwierdzenia, że Zarząd Miasta wyraził zgodę na budowę przyłączy", to zaś oznacza, iż inwestor nie spełnił warunku uzyskania zgody na budowę zjazdu, o której mowa w art. 29 pkt 2 powołanej ustawy. Podkreślono, iż zgoda taka winna spełniać wymogi formalne określone w art. 107 k.p.a. W skardze powołano się na wyrok NSA z 8 października 1999r., II SA 1018/99 oraz z dnia 13 lutego 2001r., II SA 770/00, wywodząc, iż wyrażenie zgody na budowę zjazdu wymagało wydania decyzji, od decyzji stronom służy bowiem prawo odwołania do organu drugiej instancji, zaś protokół z posiedzenia Zarządu zamyka drogę do postępowania odwoławczego. Gmina Miasto T. zarzuciła nadto organowi odwoławczemu nie ustosunkowanie się do zarzutów zawartych w odwołaniu, w szczególności zaś do nie wykazania na jakiej podstawie uznano pismo ówczesnego Naczelnika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami jako oświadczenie woli Zarządu Gminy wyrażające zgodę na dokonanie zjazdów na ul. B.
Zauważono, iż z pisma Naczelnika Wydziału Geodezji z dnia [...] wynika, iż Zarząd Miasta wyraził zgodę na "przejście kablami przez działki stanowiące własność komunalną" oraz na "wykonanie dojazdu do projektowanego pawilonu z ul. B". Zarząd Miasta w rzeczywistości wyraził zgodę na "dokonanie przyłączy".
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga jest zasadna.
Zgodnie z treścią przepisu art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm.). Wojewódzki Sąd Administracyjny zobligowany był przeto rozpoznać skargę w oparciu o przepisy nowej ustawy. O wpisie i innych kosztach sądowych, stosownie do § 2 art. 97 powołanej ustawy, orzekł na podstawie przepisów dotychczasowych.
W myśl art. 3 § 1 powołanej ustawy sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może uchylić ją, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga zgodnie z art. 151 ustawy podlega oddaleniu.
Przedmiotem niniejszego postępowania jest legalność decyzji Wojewody [...] z dnia [...] znak [...] utrzymująca w mocy decyzję Starosty T. z dnia [...] znak [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji Nr [...] z dnia [...] znak [...] w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę pawilonu handlowego na działkach nr [...] i [...] w T. przy ul. A i B.
Decyzja ta została podjęta po przeprowadzeniu wznowionego postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę pawilonu handlowego na działkach nr [...] i [...] w T. przy ul. A i B. Wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzająca możliwość prawnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczna, jeśli postępowanie, w którym ona została wydana, było dotknięte kwalifikowaną wadliwością wyliczoną wyczerpująco w art. 145 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000r., Nr 89, 1071 ze zm.), dalej k.p.a.. Przedmiotem tego postępowania jest przeprowadzenie kontroli prawidłowości, wydanej w postępowaniu zwykłym, decyzji. To zaś oznacza, iż organ ponownie bada, czy rozstrzygnięcie sprawy zakończonej decyzją ostateczną było prawidłowe w świetle przepisów prawa materialnego i procesowego. Przesłankami wznowienia postępowania i wzruszenia decyzji ostatecznej, stosownie do art. 145 i 145 są następujące okoliczności:
1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe,
2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa,
3) decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27,
4) strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu,
5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję,
6) decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu,
7)zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 100 § 2),
8)decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione,
9)orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego została wydana decyzja.
Po przeprowadzeniu wznowionego postępowania, organ administracji publicznej, stosownie do art. 151 k.p.a., odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a, albo uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy, albo stwierdza, że kontrolowana decyzja została wydana z naruszeniem prawa oraz wskazuje okoliczności, z powodu których nie uchyla tej decyzji.
W analizowanej sprawie podstawę prawną decyzji Nr [...] z dnia [...] znak [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę pawilonu handlowego na działkach nr [...] i [...] w T. przy ul. A i B stanowi przepis art. 32 ust. 4 i art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994r.- Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2000, Nr 106, poz. 1126 ze zm.). Z tego względu w toku wznowionego postępowania należało zbadać, czy inwestor spełnił wszystkie przesłanki określone w tych przepisach.
Wedle art. 32 ust. 4 powołanej ustawy pozwolenie na budowę może być udzielone temu, kto złożył wniosek o pozwolenie na budowę w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeśli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym oraz wykazał prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, zgodnie zaś z art. 35 ust. 1 przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ stwierdza:
1.zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z;
a)miejscowym planem zagospodarowania terenu i wymaganiami ochrony środowiska,
b)wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu,
c)przepisami, w tym techniczno – budowlanymi,
2.kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń,
3.wykonanie projektu przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane.
W myśl ust. 4 przepisu art. 35 powołanej ustawy właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę w razie spełnienia wymagań określonych w powołanym wyżej art. 32 ust. 4 i ust. 1 art. 35.
Z powołanych przepisów wynika, iż pozwolenie na budowę może być udzielone jedynie wówczas, gdy wszystkie wymienione w powołanych przepisach warunki zostaną spełnione łącznie. Użyty w ust. 4 art. 35 powołanej ustawy zwrot "organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę" oznacza, że organ administracji architektoniczno – budowlanej w razie spełnienia tych przesłanek jest związany powyższymi przepisami i ma obowiązek podjąć rozstrzygniecie zgodne z żądaniem wnioskodawcy. A contrario rozumując dopiero brak którejkolwiek z tych przesłanek uniemożliwia podjęcie decyzji o pozwoleniu na budowę.
Z ustaleń poczynionych w analizowanej sprawie wynika, iż decyzja Nr [...] z dnia [...] znak [...] udzielająca pozwolenia na budowę pawilonu handlowego na działkach nr [...] i [...] w T. przy ul. A i B obejmowała również budowę dojazdów do obiektu od ul. B i A, zaś podstawą wznowienia postępowania w sprawie tegoż pozwolenia jest okoliczność, o której stanowi art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a., tj. okoliczność podjęcia decyzji o pozwoleniu na budowę bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu – bez zgody zarządcy ul. B na budowę zjazdu z terenu przedmiotowej inwestycji. Wymóg uzyskania takiej zgody wynika z art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (tj. Dz. U. z 2000, Nr 71, poz. 838 ze zm.). Stosownie bowiem do powołanego przepisu budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu. Dojazd do projektowanego pawilonu handlowego został przewidziany m.inn. z ul. B, która to ulica jest drogą gminą, to zaś oznacza, iż zgodę na budowę spornego zjazdu winien wyrazić Zarząd Miasta T., a zgoda ta winna mieć formę decyzji administracyjnej. Brak takiej zgody powinien zatem stanowić podstawę od odmowy udzielenie pozwolenia na budowę. W ocenie Sądu, nie budzi wątpliwości okoliczność, iż inwestor występując o pozwolenie na budowę nie posiadał zgody spełniającej powyższe kryteria. Za zgodę taką w szczególności, nie może być uznany, jak to przyjęły organy obu instancji, protokół z posiedzenia Zarządu Miasta z dnia 20 sierpnie 2002r., ani nawet zeznania członków uczestniczących w posiedzeniu Zarządu w dniu 20 sierpnie 2002r. potwierdzające okoliczność wyrażenia takiej zgody. Wymogu powyższego nie spełnia również powoływane przez organy administracji publicznej pismo Naczelnika Wydziału Geodezji z dnia 9 września 2002r. uzupełnione pismem z dnia 7 listopada 2002r. Zauważyć bowiem należy, iż z protokołu posiedzenia Zarządu z dnia 20 sierpnia 2002r. oraz pisma z dnia 9 września 2002r. wynika jednoznacznie, iż Zarząd Miasta udzielił zgodę na budowę przyłączy do przedmiotowej inwestycji, co potwierdza zawarte w protokole sformułowanie "Firma "A" z Ł. prosi o wyrażenie zgody na budowę przyłączy do działek przy ul. B (dot. Firmy A). Zarząd Miasta jednomyślnie wyraził zgodę na budowę przyłączy", oraz zawarte w piśmie z dnia 7 listopada 2002r. sformułowanie, iż" w uzupełnieniu pisma z dnia 9 września 2002r. w sprawie wyrażenia zgody na przejście z kablami NN przez działki stanowiące własność komunalną oznaczone numerami 494/4, 494/6, 504/1, 506/1, 507/1, 508/1, 496/1, 512/3, 512/4, 511/3,503/1, 509/3 położone przy ul. B oraz działkę nr 513 – ul. B jak również wykonanie dojazdu do projektowanego pawilonu z ul. B z działki nr 513, Wydział Geodezji i Gospodarki Gruntami informuje, że Zarząd Miasta na posiedzeniu w dniu 20 sierpnia br. wyraził zgodę na powyższe". Zastrzeżenia Sądu, budzą także zawarte w protokole z rozprawy administracyjnej przeprowadzonej w dniu 30 kwietnia 2003r., zeznania członków Zarządu uczestniczących w posiedzeniu Zarządu w dniu 20 sierpnia 2002r. oraz Naczelnika Wydziału Geodezji. Z zeznań tych jednoznacznie wynika, iż pod zawartym w protokole z posiedzenia Zarządu w dniu 20 sierpnia 2002r. pojęciem "przyłączy" należy także rozumieć przyłączenie do sieci i dróg.
Analiza załączonych do skargi akt administracyjnych dowodzi bez wątpienia, iż podnoszone przez stronę skarżącą zagadnienie braku zgody na budowę zjazdu nie zostało w sposób nie budzący wątpliwości wyjaśnione przez organy obu instancji. Uchylając się od wyjaśnienia powyższej kwestii organy administracji obu instancji naruszyły przepisy art. 7 i art. 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2000, Nr. 98, poz. 1071 z póż. zm.), zwanej dalej k.p.a.
Przepisy te ustanawiają naczelną zasadę postępowania, która ma wpływ na ukształtowanie całego postępowania, tj. na prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy, co z kolei stanowi niezbędny element prawidłowego zastosowania normy prawa materialnego. Stosownie do tej zasady na organach ciąży obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Organy winny więc określić z urzędu, jakie dowody są niezbędne dla ustalenia stanu faktycznego, jakie fakty mają istotne znaczenie dla sprawy, czy wymagają one udowodnienia i jakie dowody dla udowodnienia tych faktów są potrzebne, a następnie zarządzić przeprowadzenie z urzędu wskazanych dowodów. Na gruncie kodeksu postępowania administracyjnego niedopuszczalna jest zatem sytuacja, w której organy administracji publicznej przyjmują, jak to miało miejsce w analizowanej sprawie, całkowicie bierną postawę, ograniczając się jedynie do oceny przedłożonych przez inwestora dokumentów stanowiących podstawę rozpoznania jego żądania (wyrok NSA z 26 października 1984 r., II SA 1205/84, ONSA 1984, Nr 2, poz. 98).
Kontrolując zaskarżoną decyzję Sąd dopatrzył się także naruszenia innych przepisów procesowych. Przede wszystkim podkreślić należy, iż Wojewoda [...] naruszył przepis art. 81 k.p.a., wedle którego okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeśli strona miała możliwość wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów. Powołany przepis ustanawia prawo strony do wypowiedzenia "ostatniego słowa" w sprawie stanowiącej przedmiot postępowania administracyjnego. Obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie było więc pouczenie strony o prawie zapoznania się z aktami i złożenia końcowego oświadczenia, a także wstrzymania się od wydania decyzji do czasu (określonego wyznaczonym stronie terminem) złożenia powyższego oświadczenia. Przeprowadzenie dowodu czyni bowiem wiarygodną okoliczność faktyczną dopiero wtedy, gdy strona mogła się wypowiedzieć co do dowodu. Zachowanie tych wymagań nie jest pozostawione uznaniu organu, lecz stanowi jego bezwzględny obowiązek, niezależnie od treści i wagi przeprowadzanego dowodu. Zaniechanie przez organ powyższych czynności stanowi z kolei naruszenie wyrażonej w art. 10 k.p.a. zasady czynnego udziału strony w postępowaniu. Tymczasem w aktach sprawy brak jest końcowego oświadczenia strony oraz dowodu potwierdzającego zawiadomienie strony o zakończeniu postępowania dowodowego i wezwania skarżącej do wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego.
Decyzja Wojewody [...] oraz poprzedzająca ją decyzja Starosty T. z dnia [...] znak [...] naruszają również art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. Stosownie do powołanych przepisów obligatoryjnym elementem decyzji administracyjnej jest uzasadnienie prawne, które powinno zawierać wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Użycie w § 3 powołanego przepisu zwrotu, iż uzasadnienie powinno wyjaśniać podstawę prawną oznacza, iż organ winien wyjaśnić stronom zasadność zastosowania przepisu prawnego, stanowiącego podstawę prawną rozstrzygnięcia sprawy, jak również treść tego przepisu. W szczególności uzasadnienie winno zawierać ocenę zebranego w postępowaniu materiału dowodowego oraz ocenę ustalonego stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa. Zawarte w decyzji rozstrzygnięcie winno stanowić logiczną konsekwencję ustalonego w postępowaniu stanu faktycznego i jego ocenę w świetle obowiązujących przepisów prawnych. W uzasadnieniu tym, w ocenie Sądu, organ winien, stosownie do art. 80 k.p.a., wykazać, dlaczego wobec zebranych w sprawie rozbieżnych dowodów i twierdzeń stron dał wiarę jednym dowodom, drugim za odmówił tej wiary. Winien nadto wskazać fakty, które organ uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Strona ma prawo znać motywy i przesłanki podjętej decyzji, gdyż bez tego nie może bronić swoich słusznych interesów oraz prowadzić polemiki z organem. Tylko bowiem w ten sposób ocena dowodów może być sprawdzona w toku instancji i w toku postępowania przed sądem administracyjnym. Obowiązek uzasadniania decyzji wynika nie tylko z powołanego przepisu, ale także z ogólnych zasad k.p.a., przede wszystkim zaś z zasady udzielania informacji faktycznej i prawnej (art. 9 k.p.a.) oraz zasady przekonywania strony o słuszności podjętego przez organ rozstrzygnięcia (art. 11 k.p.a.)(wyrok NSA z 15 lutego 1984r., SA/Po 1122/83, GAP 1986r, nr 4, s. 45). W sprzeczności z tymi zasadami, w ocenie Sądu, pozostaje decyzja, w której uzasadnieniu "owo" wyjaśnienie organ ograniczył, jak to miało miejsce w analizowanej sprawie, do przedstawienia stanu faktycznego nie wyjaśniając motywów, jakimi kierował się przy wydawaniu decyzji. Nie ustosunkowanie się przez organ do twierdzeń uważanych przez stronę za istotne dla sposobu załatwienia sprawy, stanowi, w ocenie Sądu, uchybienie powołanym zasadom (por. uzasadnienie wyroku NSA z 19 stycznia 1982r., SA/Kr 583/81, ONSA 1982, nr 1, poz. 12, wyroku NSA z 4 czerwca 1982r., I SA 255/82, ONSA 1982, nr 1, poz. 53 czy wyrok NSA z 6 sierpnia 1984r., II SA 742/84, ONSA 1984r., nr 2, poz. 67).
Analiza obu decyzji dowodzi, iż nie spełniają one wymogów powołanego przepisu. W uzasadnieniu obu decyzji nie tylko nie wyjaśniono przepisu prawnego stanowiącego podstawę prawną, ale nawet nie przytoczono treści tego przepisu. W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] ograniczono się jedynie do stwierdzenia, iż spełnione zostały przesłanki z art. 29 pkt 2 ustawy o drogach publicznych, co oznacza, iż brak jest podstaw do uchylenia decyzji z dnia [...] na podstawie art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a., w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji natomiast podkreślono, iż nie stwierdzono ani naruszenia przepisów prawa materialnego, ani też przepisów prawa postępowania administracyjnego przez organ administracji publicznej, który prowadził postępowanie w pierwszej instancji.
Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, iż w toku postępowania doszło do naruszenia przepisów art. 7, art. 10, art. 77, art. 81 oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Mając na uwadze fakt, iż zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Starosty T. z dnia [...] znak [...] są niezgodne z prawem na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało je uchylić.