II SA/Łd 1068/22

II SA/Łd 1068/22 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2023-04-13
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-12-14
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Jarosław Czerw
Marcin Olejniczak /sprawozdawca/
Piotr Mikołajczyk /przewodniczący/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 259
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 16 par. 1, art. 145 par. 1 pkt 4, art. 146 par. 2, art. 151 par. 1 pkt 2, art. 151 par. 2
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Dz.U. 2021 poz 2351
art. 35 ust. 1
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
Sentencja
Dnia 13 kwietnia 2023 roku . Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Mikołajczyk Sędziowie Sędzia WSA Jarosław Czerw Asesor WSA Marcin Olejniczak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 13 kwietnia 2023 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. W. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia 7 października 2022 roku nr 259/2022 znak: GPB-III.7721.213.2022 AD w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. MR
Uzasadnienie
Wojewoda Łódzki, decyzją z 7 października 2022 r. utrzymał w mocy decyzję Starosty Łódzkiego Wschodniego z 11 sierpnia 2022 r., którą organ ten odmówił uchylenia własnej decyzji z 10 czerwca 2021 r. wydanej na rzecz Zakładu Gospodarki Komunalnej w W. , przeniesionej decyzją z 10 listopada 2021 r. na rzecz Gminy A. , w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę obejmującego rozbudowę istniejącego ujęcia wody w miejscowości W. , gm. Andrespol, działki nr [...], [...], [...], obręb [...] W. i jednocześnie stwierdzono wydanie tej decyzji z naruszeniem prawa, polegającym na przeprowadzeniu postępowania bez udziału strony - A. W. , właścicielki działek nr [...]i [...] w W. , gm. A..
Z akt sprawy wynika, że 2 lutego 2022 r. A. W. wystąpiła do Starostwa Powiatowego w Łodzi z wnioskiem o wznowienie postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Starosty Łódzkiego Wschodniego z 10 czerwca 2021 r. wydaną na rzecz Zakładu Gospodarki Komunalnej w Wiśniowej Górze, przeniesioną decyzją z 10 listopada 2021 r. na rzecz Gminy Andrespol, w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę obejmującego rozbudowę ww. istniejącego ujęcia wody w miejscowości W. . Podstawą żądania wznowienia postępowania była przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., tj. fakt, iż strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu.
Starosta Łódzki Wschodni, postanowieniem z 21 lutego 2022 r. wznowił postępowanie w przedmiotowej sprawie, po czym decyzją z 11 sierpnia 2022 r. odmówił uchylenia ww. własnej decyzji ostatecznej z 10 czerwca 2021 r. i stwierdził wydanie ww. decyzji z naruszeniem prawa, polegającym na przeprowadzeniu postępowania bez udziału strony - A. W. ,
W odwołaniu A. W. wskazała na:
- zastrzeżenia co do zgodności planowanej inwestycji z wymogami obowiązującego
miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Andrespol;
- naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane, ze względu na to, że jej zdaniem obszar oddziaływania inwestycji wykracza poza teren i obejmuje działki będące jej własnością;
- nie wydanie w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach mimo iż z projektu wykonawczego pt. Rozbudowa i modernizacja ujęcia wody w W. wynika, iż planowana inwestycja została zaliczona przez autorów opracowania do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko;
- nie załączenie decyzji o pozwoleniu wodnoprawnym, mimo iż taka inwestycja tego
wymaga.
W uzasadnieniu wskazanej na wstępie decyzji 7 października 2022 r. Wojewoda wyjaśnił, że A. W. jest właścicielką działek nr [...]i [...] położonych w W. , gm. A., sąsiadujących bezpośrednio z terenem przedmiotowej inwestycji. W ocenie organu odwoławczego, działki te znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji objętej zaskarżona decyzją. Wobec powyższego, należało uznać, że wnioskodawczyni przysługiwał przymiot strony w sprawie zakończonej decyzją z 10 czerwca 2021 r.
Wojewoda dalej wskazał, że sporna inwestycja polega na rozbudowie istniejącego ujęcia wody polegającej na budowie:
- budynku hali technologicznej - stacji uzdatniania wody (SUW),
- zbiorników wyrównawczych,
- neutralizatora ścieków z chlorowni,
- zewnętrznych instalacji sanitarnych,
- zewnętrznych instalacji elektrycznych,
- sieci wodociągowej,
- zjazdu z drogi gminnej,
- utwardzeń terenu z miejscami parkingowymi.
Inwestycja obejmuje modernizację stacji uzdatniania wody (SUW), obecnie funkcjonującego ujęcia wody w W. i ma na celu poprawę jakości, ilości oraz ciśnienia w sieci wodociągowej w związku z ograniczeniami związanymi z wydajnością pomp głębinowych oraz z przepustowością obecnie funkcjonującego układu uzdatniania wody. Przedmiotowe zamierzenie budowlane składa się z parterowego, wolnostojącego i niepodpiwniczonego budynku hali technologicznej o powierzchni zabudowy - 83,46 m2 i wysokości 4,14 m, dwóch zbiorników wyrównawczych wody czystej o pojemności V= 200 m3 każdy, o wysokości całkowitej 12,9 m (11,6 m do najwyższej krawędzi zbiornika) i średnicy Ø 5,046 m oraz instalacji sanitarnej, instalacji ścieków z chlorowni, instalacji elektrycznej oraz wodociągowej i utwardzenia terenu. Przedmiotowa inwestycja zlokalizowana jest w całości na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym uchwałą nr XXXII/340/05 Rady Gminy Andrespol z dnia 12 kwietnia 2005 r. opublikowaną w dzienniku urzędowym województwa łódzkiego z 11 czerwca 2005 r. nr 183, poz. 1835. Działka inwestycyjna [...] znajduje się w obszarze oznaczonym symbolem UT/MN/MW2 o przeznaczeniu podstawowym jako tereny usług turystyczno-sportowo-rekreacyjnych i zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i wielorodzinnej jako funkcji równorzędnej, działka [...] stanowi drogę wewnętrzną, zaś działka [...] jest oznaczona symbolem 41 KD i przeznaczona jest pod komunikację – droga dojazdowa.
Dla terenu UT/MN/MW2 plan w § 27 ustala:
1) możliwość lokalizowania nowych obiektów w nawiązaniu do otaczającej zabudowy,
2) obowiązuje urządzenie parkingu utwardzonego dla potrzeb samochodów osobowych i autobusów,
3) wysokość zabudowy uzależniona od funkcji obiektu, zabudowa mieszkaniowa – dwie kondygnacje z poddaszem użytkowym, obiekty gospodarcze o wysokości jednej kondygnacji, dla obiektów mieszkaniowych dwie kondygnacje nadziemne łącznie z użytkowym poddaszem,
4) możliwość lokalizowania zabudowy wielorodzinnej oraz budynków zamieszkania
zbiorowego,
5) powierzchnia biologicznie czynna minimum 60% powierzchni wyznaczonego terenu, maksymalna powierzchnia zabudowy i nawierzchni utwardzonych na działce 40%.
Zgodnie z § 7 ust. 5 pkt b m.p.z.p. na terenach o przeznaczeniu podstawowym dla funkcji mieszkaniowej jednorodzinnej, oznaczonej MN ustala się możliwość lokalizacji obiektów pomocniczych i gospodarczych oraz urządzeń i sieci infrastruktury technicznej.
Zaś w zakresie zaopatrzenia gminy w wodę § 55 ust. 1 planu ustala:
1) utrzymanie istniejącego zaopatrzenia w wodę w oparciu o istniejące ujęcia wody
zlokalizowane w sołectwach: Janówka, Justynów, Kraszew, Stróża, Bedoń Przykościelny i W. ;
2) utrzymanie istniejących studni zasilających wodociąg w sołectwach:
Janówka - 2 studnie,
Justynów - 3 studnie,
Kraszew - 3 studnie,
Stróża - 1 studnia,
Bedoń Przykościelny - 2 studnie,
W. - 1 studnia.
Planowana inwestycja znajduje się na terenie obecnie funkcjonującego ujęcia wody w W. i obejmuje jego rozbudowę i modernizację. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego ustala utrzymanie istniejącego zaopatrzenia w wodę w oparciu o istniejące ujęcia wody, w tym zlokalizowane w sołectwie W. oraz utrzymanie w sołectwie W. jednej istniejącej studni zasilającej wodociąg.
Powołując się na przepisy art. 3 pkt 9 prawa budowlanego i art. 5 pkt 1 oraz art. 15 ust 1 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę organ stwierdził, że projektowana rozbudowa ujęcia usprawni użytkowanie stacji uzdatniania wody zgodnie z jej przeznaczeniem, którym jest dostawa wody w wymaganej ilości i pod odpowiednim ciśnieniem oraz dostawa wody w sposób ciągły i niezawodny.
Poza tym dodano, że w myśl § 7 ust. 13 lit.d planu, nieprzekraczalna linia zabudowy dla działek zainwestowanych stanowi kontynuację linii wyznaczonej przez istniejącą zabudowę. Z pisma Urzędu Gminy w Andrespolu z dnia 28 kwietnia 2022 r. wynika, iż linię nieprzekraczalną wyznacza w tym przypadku budynek zlokalizowany przy ul. Sosnowej, na działce nr [...] w odległości 2,20 m od linii rozgraniczającej drogi. Projektowany budynek stacji uzdatniania wody został usytuowany w odległości 5 m od linii rozgraniczającej drogi, co spełnia ww. warunek miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Powierzchnia biologicznie czynna zajmuje 77,49% terenu objętego inwestycją (plan miejscowy wymaga zachowania minimum 60%). Powierzchnia zabudowy i utwardzeń zajmuje 22,51% i nie przekracza określonej w planie maksymalnej powierzchni zabudowy, tj. 40%.
W ocenie organu odwoławczego przedmiotowa inwestycja spełnia ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Dalej organ wyjaśnił, że projektowany budynek stacji uzdatniania wody został usytuowany w odległości 4 m od granicy działki. Zbiorniki wyrównawcze zostały zaprojektowane w odległości 11,37 m od istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego usytuowanego na działkach [...]i [...]. Planowane usytuowanie spełnia wymagania § 13 (przesłanianie) i § 60 (nasłonecznienie). Z załączonej, w toku postępowania przez projektantów analizy przesłaniania i zacieniania wynika, że nie występuje zjawisko przesłaniania i zacieniania, ponieważ odległość pomiędzy projektowanymi zbiornikami od istniejącego budynku mieszkalnego jest większa niż wysokość przesłaniania, zaś w okresie równonocy wiosennej i jesiennej dla pomieszczeń zapewnione jest nasłonecznienie min. 3h dziennie w godz. 7:00 - 13:30. Projektowana inwestycja nie ogranicza zasadniczej lokalizacji przyszłych budynków na sąsiednich nieruchomościach oraz nie powoduje zmiany warunków korzystania z tych działek.
Przedstawiony projekt budowlany spełnia również wymagania rozporządzenia
Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2020 r., poz. 1609 ze zm.), do dokumentacji załączone zostało wymagane oświadczenie inwestora o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, zastosowane rozwiązania zostały zaprojektowane przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane, aktualne na dzień ich opracowania, oraz złożyły wymagane prawem oświadczenia, dotyczące sporządzenia projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej. Dokumentacja projektowa zawiera informację dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia zgodnie z art. 35 ust. 3 pkt 3 p.b. Załączone zostały wymagane przepisami prawa uzgodnienia, w tym uzgodnienie z Państwowym Inspektorem Sanitarnym, zgodę zarządcy drogi na lokalizację zjazdu publicznego z ul. Sosnowej, zezwolenie zarządcy drogi na lokalizację i umieszczenie urządzeń w pasie drogowym ul. Sosnowej i ul. Oficerskiej projektowanej sieci wodociągowej oraz uzgodnienie rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych.
Odnosząc się do zarzutu, dotyczącego braku decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ, powołując się na treść § 3 ust. 1 pkt 71 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wyjaśnił, że z projektu budowlanego wynika, że inwestycja nie będzie niekorzystnie oddziaływała na glebę. Inwestycja nie będzie powodować transgranicznego oddziaływania. Obiekt podczas normatywnej pracy nie będzie negatywnie oddziaływać na środowisko. W projekcie wskazano ponadto, że zgodnie z art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. e ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko, uwzględniając ryzyko wystąpienia poważnej awarii, planowane przedsięwzięcie nie należy do kategorii obiektów stanowiących wystąpienie poważnych awarii. W związku z powyższym inwestycja nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, a więc również wydania decyzji środowiskowej. Należy zauważono, iż nie jest to zupełnie nowe przedsięwzięcie, lecz stanowi modernizację istniejącego ujęcia wody. W ocenie organu odwoławczego projektowana inwestycja nie spowoduje naruszenia obowiązujących norm ochrony środowiska naturalnego. Nie stanowi zagrożenia dla środowiska ani dla zdrowia użytkowników.
W kwestii dotyczącej braku decyzji o pozwoleniu wodnoprawnym, organ wojewódzki wskazał, iż projekt nie przewiduje zwiększenia poboru wód podziemnych i budowy obiektu do ujmowania wód podziemnych. Istniejącą studnię należy traktować jako urządzenie wodne - obiekt służący do ujmowania wód podziemnych, jednak nie planuje się zmian jej parametrów. Istniejąca studnia zostanie utrzymana bez zmian, a pobór wód pozostanie zgodny z obowiązującym pozwoleniem wodnoprawnym. Projektowane obiekty nie służą rekultywacji wód powierzchniowych i podziemnych, ponieważ nie następuje zwiększenie dopływu wód czystych – w okresach niskich rozbiorów, woda zmagazynowana będzie w zbiornikach wyrównawczych by w okresach wysokich rozbiorów zasilać sieć wodociągową. Studnia rezerwowa pokazana w części rysunkowej projektu zagospodarowania terenu będzie realizowana wg odrębnego opracowania. Żaden obiekt realizowany według danego projektu nie jest urządzeniem wodnym. Zatem w ocenie organu odwoławczego przedsięwzięcie nie kwalifikuje się do uzyskania pozwolenia wodnoprawnego.
Organ odwoławczy stwierdził także, iż prawidłowo w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji organ pierwszej instancji powołał się na art. 151 § 2 oraz art. 146 § 2 k.p.a.
W skardze A. W. zarzuciła naruszenie
1. przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, 8 § 1, 11, 75 § 1, 77 § 1, 78 § 1, 80, 107 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 kpa, poprzez:
a) nie wyjaśnienie istotnych dla prawidłowego rozpoznania sprawy okoliczności faktycznych, zaniechanie podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy;
b) zaniechanie przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego architekta celem dokonania analizy przesłaniania i zacieniania istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego przez planowaną inwestycję;
c) naruszenie zasady wyważenia interesu publicznego i słusznego interesu strony;
d) poprzez wydanie decyzji utrzymującej w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji w miejsce decyzji uchylającej rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i odmawiającej udzielenia pozwolenia na budowę;
e) poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej i zasady pogłębiania zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej, co w efekcie doprowadziło do naruszenia art. 2 Konstytucji RP poprzez prowadzenie postępowania w sposób sprzeczny z fundamentami praworządności w państwie prawnym.
2. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:
a) § 7 ust. 2 pkt 2, 4, 5, 13, § 8 ust 1 pkt 4 b) i pkt 11, § 55 ust. 1 pkt 2 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą Rady Gminy Andrespol, w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a) i art. 3 pkt 6 prawa budowlanego, art. 143 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, poprzez błędną wykładnię, a tym samym wadliwe zastosowanie i błędne przyjęcie, że przedmiotowa inwestycja jest zgodna z ww. ustaleniami planu; poprzez wydanie zaskarżonej decyzji Wojewody Łódzkiego i poprzedzającej ją decyzji Starosty Łódzkiego Wschodniego w sytuacji, gdy planowana inwestycja nie spełnia wymogów prawa.
b) art. 5 ust. 1 pkt 9, art. 20 ust. 1 pkt 1 c), art. 34 ust. 3 pkt 1 e), art. 3 pkt 20 p.b., § 13 ust. 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez wydanie zaskarżonej decyzji Wojewody Łódzkiego i poprzedzającej ją decyzji Starosty Łódzkiego Wschodniego w sytuacji, gdy planowana inwestycja nie spełnia wymogów prawa, w tym prawa budowlanego.
c) art. 122, art. 389 pkt 4 i 6, art. 16 pkt 65 lit. d), art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, poprzez wydanie zaskarżonej decyzji Wojewody Łódzkiego i poprzedzającej ją decyzji Starosty Łódzkiego Wschodniego w sytuacji, gdy planowana inwestycja nie spełnia wymogów ochrony środowiska.
Wobec tego wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody Łódzkiego oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty Łódzkiego Wschodniego w całości i zasądzenie kosztów postępowania.
W uzasadnieniu wyjaśniła, m.in. że z dokumentacji technicznej, w tym z projektu budowlanego nie wynikają odległości zamierzeń inwestycyjnych od granicy działki skarżącej. Również z dokumentacji nie wynika obszar oddziaływania obiektu. Brak jest jakichkolwiek wyliczeń. Ponadto autorzy projektu wykonawczego pt. Rozbudowa i modernizacja ujęcia wody w W. zaliczają planowaną inwestycję do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Mimo to brak jest decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, co organ wadliwie pomija. Decyzja Starosty z 11 sierpnia 2022 r. jest w istocie niedopuszczalnym uzupełnieniem, a także zaprzeczeniem zatwierdzonej dokumentacji technicznej i projektowej, czego Wojewoda Łódzki w zaskarżonej decyzji wadliwie nie dostrzegł.
Zaskarżonej decyzji Wojewody Łódzkiego, jak i poprzedzającej ją decyzji Starosty Łódzkiego Wschodniego zarzuciła także brak zgodności planowanej inwestycji z wymogami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Andrespol. Działki [...] i [...] – stosownie do symbolu planu UT/MN/MW2 - to tereny usług turystycznych zabudowy mieszkaniowej jedno i wielorodzinnej oraz tereny komunikacji. Stosownie do § 7 ust. 2.2 planu, tereny oznaczone pod rozbudowę urządzeń obsługi technicznej gminy winny być lokalizowane wyłącznie na terenach oznaczonych symbolem NO i WZ. Z kolei § 7 ust. 4 planu stanowi, że tereny oznaczone na rysunku planu symbolami MN/MW i UT/MN/MW zalicza się do terenów "pod zabudowę mieszkaniową". Oczywiście w sprawie nie ma żadnego znaczenia, że inwestycja dotyczy rozbudowy ujęcia wody, bowiem stosownie do treści art. 3 pkt 6 ustawy - Prawo budowlane, ilekroć w ustawie jest mowa o budowie rozumie się przez to również rozbudowę. Co prawda stosownie do § 7 ust. 5 planu, na terenach o przeznaczeniu podstawowym dla funkcji mieszkaniowej jednorodzinnej, oznaczonej symbolem MN ustala się możliwość lokalizacji obiektów pomocniczych i gospodarczych, oraz urządzeń i sieci infrastruktury technicznej, ale charakter i parametry planowanej inwestycji nie pozwalają zaliczyć jej do urządzeń infrastruktury technicznej - stosownie do art. 143 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, a z pewnością już wysokie na 13 m zbiorniki wyrównawcze na wodę o pojemności 200m3 każdy nie mieszczą się w pojęciu infrastruktury technicznej. Z dokumentacji technicznej, w tym z projektu budowlanego, nie wynikają odległości planowanych zamierzeń inwestycyjnych w postaci nie tylko posadowienia zbiorników wyrównawczych ale również budynku hali technologicznej - stacji uzdatniania wody oraz zbiornika na ścieki z chlorowni od granic działki. Z treści projektu budowlanego, k. 13 wynika jedynie autorytatywne stwierdzenie, że zachowane są odległości od granic działki i innych obiektów. Jakie natomiast są to wartości z projektu niestety nie wynika, a wymóg ten jest obligatoryjny. Tymczasem stosownie do treści § 7 ust. 13 planu nieprzekraczalne linie zabudowy wynoszą: dla działek zainwestowanych nieprzekraczalna linia zabudowy stanowi kontynuację linii wyznaczonej przez istniejącą zabudowę.
Ponieważ planowana inwestycja przewidziana jest na terenach zabudowy mieszkaniowej, to stosownie do § 8 ust. 1 pkt 4b i pkt 11 planu, powierzchnia terenu biologicznie czynna powinna wynosić minimum 40% powierzchni działki, zaś forma architektoniczna zabudowy musi być dostosowana do krajobrazu. Dokumentacja projektowa i do tych wymogów zupełnie się nie odnosi. Planowana inwestycja narusza również postanowienia § 55 ust. 1 pkt 2 planu, jako że w zakresie zaopatrzenia gminy w wodę ustala się utrzymanie tylko jednej studni zasilającej wodociąg w W. .
Ponadto w dokumentacji projektowej znajduje się jedynie zapis, że obszar oddziaływania nie przekracza działki inwestora. Stwierdzenie to nie zostało poparte żadnymi wyliczeniami, co jest nie zgodne z art. 34 ust. 3 pkt 1 lit.e prawa budowlanego. Poza tym działka, na której planowana jest inwestycja graniczy z nieruchomością skarżącej. Od tej granicy znajdują się okna budynku mieszkalnego (konkretnie sypialni oraz łazienki) i jak wynika z dokonanych przez skarżącą wyliczeń, usytuowanie dwóch trzynastometrowych zbiorników na wodę spowoduje ewidentne naruszenie norm odległościowych przewidzianych w/w przepisem § 13 ust. 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia. Analiza przesłaniania i zacienienia dla planowanej inwestycji załączona do pisma 30 marca 2022 r. została przez skarżącą zakwestionowana, złożyła wniosek o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego architekta celem dokonania analizy przesłaniania i zacieniania istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego przez planowaną inwestycję co organ pominął. Usytuowanie zbiorników w całości zacieni instalację fotowoltaiczną zainstalowaną na dachu budynku skarżącej czyniąc ją tym samym bezużyteczną, co narazi skarżącą na znaczne szkody. To samo dotyczy ogrodu warzywnego - zacienienie spowoduje jego zmarnowanie i niemożność prowadzenia.
Zdaniem skarżącej dla inwestycji powinna zostać wydana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach. Poza tym z dokumentacji zawartej w aktach postępowania administracyjnego nie wynika, czy na przedmiotowym terenie obowiązuje akt prawa miejscowego o ustanowieniu strefy ochronnej obejmującej teren ochrony pośredniej ujęcia wód podziemnych obejmujących obszar zasilania tego ujęcia stosownie do treści art. 122 prawa wodnego.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, argumentując jak dotychczas.
W piśmie procesowym z 4 kwietnia 2023 r. pełnomocnik skarżącej podtrzymał zarzuty skargi, wskazując, że powołana w motywach zaskarżonej decyzji ustawa o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzeniu ścieków nie może uzasadniać lokalizacji budowy ujścia wody w postaci hali i dwóch zbiorników wyrównawczych o wysokości całkowitej 12,9 m każdy, w sytuacji ewidentnej sprzeczności z treścią obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Nadto sam art. 15 ust. 1 ww. ustawy odwołuje się do zapisów planu zagospodarowania przestrzennego. Działka inwestora znajduje się w obszarze oznaczonym symbolem UT/MN/MW2 - to tereny usług turystycznych, zabudowy mieszkaniowej jedno i wielorodzinnej, a inwestycja jest niezgodna z treścią planu w tym § 27 pkt 1.
Nadto, z dokumentacji technicznej, w tym z projektu budowalnego, nie wynikają odległości planowanych zamierzeń inwestycyjnych w postaci nie tylko posadowienia zbiorników wyrównawczych ale również budynku hali technologicznej - stacji uzdatniania wody oraz zbiornika na ścieki z chlorowni od granic działki, od linii rozgraniczającej drogi. Tymczasem stosownie do treści § 7 ust. 13 planu dla działek zainwestowanych nieprzekraczalna linia zabudowy stanowi kontynuację linii wyznaczonej przez istniejącą zabudowę.
Pełnomocnik zwrócił też pod rozwagę zarzut skargi dotyczący zaniechania wydania pozwolenia wodnoprawnego, wskazując na treść art. 389 pkt 4 i 6 prawa wodnego i wymagane tym przepisem pozwolenie wodnoprawne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:
Skarga jest bezzasadna.
Tytułem wstępu należy wyjaśnić, że zarządzeniem Z-cy Przewodniczącego Wydziału II z 17 marca 2023 r. sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1842 - ustawa covidowa). W związku ze zmianą art. 15 zzs4 tej ustawy wynikającą z art. 4 pkt 3 ustawy z 28 maja 2021 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1090), która weszła w życie 3 lipca 2021 r., w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. Zgodnie zaś z art. 15 zzs4 ust. 3 wskazanej ustawy covidowej przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.
Jednocześnie należy wskazać, że na tle powołanego przepisu w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażono pogląd, iż "prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m.in. dla ochrony zdrowia. Nie ulega wątpliwości, że celem stosowania konstrukcji przewidzianych przepisami uCOVID-19 jest m.in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem zakażenia wirusem COVID-19 (...). Z perspektywy zachowania prawa do rzetelnego procesu sądowego najistotniejsze jest zachowanie prawa przedstawienia przez stronę swojego stanowiska w sprawie (gwarancja prawa do obrony). (...) Dopuszczalne przepisami szczególnymi odstępstwo od posiedzenia jawnego sądu administracyjnego na rzecz formy niejawnej winno bowiem następować z zachowaniem wymogów rzetelnego procesu sądowego" (zob. uchwała NSA z 30 listopada 2020 r., II OPS 6/19)
W okolicznościach niniejszej sprawy należy stwierdzić wypełnienie się warunków określonych w art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy covidowej. Rozpoznanie przedmiotowej sprawy jest konieczne, co znajduje potwierdzenie w zarządzeniu o rozprawie zdalnej z 8 lutego 2023 r., jednakże rozprawy tej, wymaganej przez ustawę, nie można przeprowadzić na odległość z jednoczesnym bezpośrednim, przekazem obrazu i dźwięku z uwagi na fakt, że uczestnicy postępowania nie potwierdzili możliwości technicznych w zakresie uczestniczenia w tej rozprawie, mimo wezwania, co skutkowało skierowaniem sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w trybie wskazanego przepisu, o czym strony zostały zawiadomione drodze zarządzenia z 17 marca 2023 r. Nie ulega przy tym wątpliwości, że wymagany przywołaną wyżej uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego standard ochrony praw stron i uczestników w niniejszej sprawie został zachowany, skoro wskazanym powyżej zarządzeniem strony zostały powiadomione o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne i miały możliwość zajęcia stanowiska w sprawie, względnie uzupełnienia dotychczasowej argumentacji.
Przechodząc zatem do kontroli legalności zaskarżonej decyzji należy wyjaśnić, że stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.), w zw. z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259 p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne.
Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 - p.p.s.a., który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.
Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji (postanowienia) następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania (lit. b) lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c).
Natomiast w myśl art. 151 p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części.
W tak określonym zakresie kognicji sąd uznał, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji nie naruszają przepisów w stopniu powodującym ich uchylenie.
Należy zaznaczyć, że przedmiotem rozstrzygnięcia organów administracji było zagadnienie dotyczące odmowy uchylenia decyzji, w skutek wznowionego postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją administracyjną Starosty Łódzkiego Wschodniego nr 282/2021 z 10 czerwca 2021 r. wydanej na rzecz Zakładu Gospodarki Komunalnej w Wiśniowej Górze, przeniesionej decyzją nr 59/P/2021 z 10 listopada 2021 r. na rzecz Gminy Andrespol, w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę obejmującego rozbudowę istniejącego ujęcia wody w miejscowości W. , gm. A. , działki [...], [...], [...], obręb [...] W. , przy jednoczesnym stwierdzeniu wydania ww. decyzji z 10 czerwca 2021 r. z naruszeniem prawa, polegającym na przeprowadzeniu postępowania bez udziału strony w osobie A. W. , właścicielki działek [...]i [...] w W. , gminie A. .
Tytułem wstępu wyjaśnić należy, że postępowanie wznowieniowe zmierza do weryfikacji decyzji ostatecznej. W tym znaczeniu jest to postępowanie, które stanowi zaprzeczenie zasady trwałości decyzji administracyjnej. Wynikająca z art. 16 k.p.a. zasada trwałości decyzji ostatecznych ma podstawowe znaczenie dla stabilizacji opartych na decyzji skutków prawnych. Formalna strona zasady ogólnej trwałości decyzji ostatecznej wyraża się w tym, że decyzje te obowiązują tak długo, dopóki nie zostaną uchylone lub zmienione przez nową decyzję opartą na odpowiednim przepisie prawnym. Przepis art. 16 § 1 k.p.a. przewiduje możliwość wzruszenia decyzji ostatecznej, ale jedynie w wyniku przeprowadzenia postępowania w trybie nadzwyczajnym, w tym w trybie wznowienia postępowania.
Istotą postępowania wznowieniowego jest zbadanie, czy postępowanie poprzedzające wydanie kwestionowanej decyzji, dotknięte jest kwalifikowanymi wadami prawnymi, a w wypadku pozytywnych ustaleń w tym zakresie - wydanie nowej decyzji rozstrzygającej sprawę co do jej istoty (art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a.). Ze względu na szczególny charakter tego trybu postępowania, które zmierza do weryfikacji ostatecznej decyzji administracyjnej, przesłanki warunkujące wznowienie postępowania administracyjnego nie mogą być interpretowane rozszerzająco.
Ponieważ wznowienie postępowania jest instytucją szczególną stanowiącą wyjątek od zasady trwałości decyzji przyjmuje się, że wykładnia przepisów określających warunki wznowienia musi być ścisła (por. sygn. wyrok NSA z dnia 19 października 2010 r., sygn. akt II GSK 889/09).
Przesłanki wznowienia postępowania administracyjnego wymienione zostały w art. 145 § 1 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli:
1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe,
2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa,
3) decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27,
4) strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu,
5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję,
6) decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu,
7) zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 100 § 2),
8) decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione.
Celem postępowania wznowieniowego jest zatem ustalenie, czy postępowanie zwykłe było dotknięte określonymi wadami, a w razie stwierdzenia określonej wadliwości decyzji dotychczasowej doprowadzenie do jej uchylenia i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy albo stwierdzenie, że decyzja dotychczasowa wydana została z określonym naruszeniem prawa (art. 151 § 1 pkt 1 i 2 i § 2 k.p.a.).
W wyniku przeprowadzenia wznowionego postępowania mogą zapaść następujące rozstrzygnięcia: decyzja odmawiająca uchylenia decyzji dotychczasowej (art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a.); decyzja uchylająca decyzję dotychczasową i rozstrzygająca o istocie sprawy (art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a.) lub decyzja stwierdzająca wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa i wskazująca okoliczności, z powodu których nie może ona zostać uchylona (art. 151 § 2 k.p.a.). Zgodnie z regulacją art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. organ odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b k.p.a.
Przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania organ administracji podejmuje czynności zmierzające do oceny dopuszczalności wszczęcia postępowania nadzwyczajnego: bada czy decyzja jest ostateczna, czy wnioskodawca powołał jedną z przesłanek z art. 145 § 1 k.p.a. oraz czy zachowany został termin do złożenia podania o wznowienie postępowania (art. 148 k.p.a.). Dopiero w razie ustalenia, iż powyższe przesłanki zezwalają na wszczęcie postępowania wznowieniowego organ wznawia postępowanie postanowieniem, które stanowi podstawę do przeprowadzenia dalszego postępowania odnoszącego się do przyczyn wznowienia oraz do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 2 k.p.a.). Dopiero na tym etapie organ bada, czy podmiot wnoszący podanie istotnie ma przymiot strony w postępowaniu zakończonym kwestionowaną decyzją, a w razie pozytywnego ustalenia powyższej okoliczności w dalszej kolejności bada, czy treść decyzji wydanej w trybie wznowienia postępowania odpowiadać będzie w swej treści decyzji ostatecznej.
Odnosząc powyższe do realiów niniejszej sprawy sąd orzekający wskazuje, iż w pełni podziela ustalenia faktyczne organów administracji, które w istocie są niesporne. Zasadniczo aprobuje także wywody, oceny i argumentację przedstawioną przez organy.
Przesłankę wznowienia postępowania, na którą powołała się skarżąca stanowi art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., tj. brak ich udziału w postępowaniu o wydanie decyzji o pozwoleniu na rozbudowę istniejącego ujęcia wody. Organ pierwszej instancji wznowił postępowanie na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. stanowiącego, że w sprawie zakończonej decyzja ostateczną wznawia się postępowanie jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Wznowienie przedmiotowego postępowania było zasadne, gdyż bezspornym jest, że skarżąca bez własnej winy nie brała w nim udziału, a to czy przysługuje im status strony należało ocenić w toku wznowionego postępowania.
Powyżej scharakteryzowany etap wznowionego postępowania znajduje swe odbicie w działaniach organów administracji w niniejszej sprawie i nie nasuwa uwag krytycznych. Organ pierwszej instancji słusznie wznowił postępowanie postanowieniem z 21 lutego 2022 r. w następstwie ustaleń, które nie budzą wątpliwości, co do ostateczności kwestionowanej decyzji z 10 czerwca 2021 r., przywołania we wniosku o wznowienie jednej z podstaw wznowieniowych (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.) i wreszcie zachowania terminu do domagania się wznowienia postępowania, o którym mowa w art. 148 § 2 k.p.a.). Tym samym zaistniała podstawa do przeprowadzenia przez właściwy organ dalszego postępowania odnoszącego się do przyczyn wznowienia.
Tak sformułowana podstawa wznowienia obligowała organy do zbadania w pierwszej kolejności okoliczności odnoszących się do tego, czy wnioskodawca posiada przymiot strony w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę.
Organy trafnie przyjęły, że skoro A. W. jest właścicielką działek [...] i [...] położonych w W. , sąsiadujących bezpośrednio z terenem przedmiotowej inwestycji, należało zbadać wpływ na działkę skarżącej projektowanych zbiorników na działce inwestora, z uwagi na bliskie sąsiedztwo w stosunku do działki skarżącej, ich wielkość i usytuowanie. Słusznie uznał organ pierwszej instancji, że należy uznać skarżąca za stronę postepowania, ze względu na treść przepisu § 13 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Przepisy te nakładają bowiem na inwestora określone obowiązki czy ograniczenia związane z zagospodarowaniem i zabudową jego działki względem działki sąsiedniej. Słusznie zatem przyjęły organy, że działki należące do A. W. ([...]i [...]) znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji objętej zaskarżona decyzją. Z akt sprawy wynika natomiast, że organ pierwszej instancji nie zapewnił możliwości czynnego uczestnictwa skarżącej w sprawie zakończonej decyzją z 10 czerwca 2021 r., stąd też zasadnym jest przyjęcie, że bez własnej winy nie brał on udziału w postępowaniu zakończonym ową decyzją.
W tym miejscu zaznaczyć należy, iż jednolicie, tak nauka jak i praktyka zajmują stanowisko, że jeśli po przeprowadzeniu postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy w wyniku wznowienia postępowania organ ustali, że mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadającą w swej istocie decyzji dotychczasowej (bowiem kwalifikowana wada postępowania nie miała wpływu na treść zaskarżonej decyzji) to nie uchyla decyzji ostatecznej. Ponieważ w zwykłym postępowaniu nie brały udziału wszystkie strony, a zapadłaby decyzja odpowiadającą w swej istocie decyzji dotychczasowej, organ wydaje rozstrzygnięcie w oparciu o przepis art. 151 § 2 w związku z art. 146 § 2 k.p.a., tzn. ogranicza się do stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa ze wskazaniem tych okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji (por. wyrok NSA z 24 listopada 2017 r. sygn. akt II OSK 544/16).
Takie rozstrzygniecie zapadło w niniejszej sprawie, a sąd ostatecznie uznał je za prawidłowe.
Przypomnieć za Wojewodą należy, że przedmiotowa inwestycja polega na rozbudowie istniejącego ujęcia wody polegającej na budowie:
- budynku hali technologicznej – stacji uzdatniania wody (SUW),
- zbiorników wyrównawczych,
- neutralizatora ścieków z chlorowni,
- zewnętrznych instalacji sanitarnych,
- zewnętrznych instalacji elektrycznych,
- sieci wodociągowej,
- zjazdu z drogi gminnej,
- utwardzeń terenu z miejscami parkingowymi.
Przedmiotowe zamierzenie budowlane składa się z parterowego, wolnostojącego i niepodpiwniczonego budynku hali technologicznej o powierzchni zabudowy – 83,46 m2 i wysokości 4,14 m, dwóch zbiorników wyrównawczych wody czystej o pojemności V= 200 m3 każdy, o wysokości całkowitej 12,9 m (11,6 m do najwyższej krawędzi zbiornika) i średnicy Ø 5,046 m oraz instalacji sanitarnej, instalacji ścieków z chlorowni, instalacji elektrycznej oraz wodociągowej i utwardzenia terenu.
Organy zweryfikowały, w trybie art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, czy w rozpoznawanej, po wznowieniu, że sprawie dotyczącej spornej inwestycji organ wydałby ponownie decyzję o tożsamej treści, jak kwestionowane pozwolenie na rozbudowę z 10 czerwca 2021 r.
Przy tym uznać, biorąc pod uwagę treść powołanego przez organy art. 35 prawa budowlanego, uznać należy, że wadliwie dokonały powyższej weryfikacji odwołując się do przepisów obowiązujących w dacie wydawanie decyzji z 10 czerwca 2021 r. zamiast w dacie ponownego rozstrzygania sprawy.
Przypomnieć należy zatem, że istotą wznowionego postępowania i uchylenia dotychczasowej decyzji ostatecznej jest powrót sprawy do odpowiedniego stadium zwykłego postępowania instancyjnego. Nową decyzję, rozstrzygającą zatem o istocie sprawy, wydaje się, jak gdyby sprawa nie była w danej instancji rozstrzygnięta. Wobec tego organ administracji publicznej, wydający nową decyzję, stosuje te przepisy prawa materialnego, które obowiązują w dniu orzekania (por. wyrok NSA z dnia 28 czerwca 1984 r., I SA 86/84, ONSA 1984, Nr 1, poz. 59, z aprobującą glosą J. Borkowskiego, OSPiKA 1985, Nr 5, poz. 95; podobnie NSA w wyroku z dnia 10 marca 2015 r., II OSK 1903/13, Legalis). Podobne stanowisko wyrażone zostało przykładowo w wyroku WSA w Gdańsku z 20 listopada 2018 r., II SA/Gd 469/18, a skład rozpoznający niniejszą sprawę je podziela.
Zdaniem sądu pomimo tego, że organy wadliwie powołały przepisy prawa budowlanego obowiązujące w dacie wydania decyzji z 10 czerwca 2021 r. (zob. strona 3 decyzji organu odwoławczego), to uchybienie to nie ma wpływu na wynik sprawy, bowiem przepisy mające zastosowanie w niniejszej sprawie nie uległy zmianie, ewentualnie ich zmiana, tak jak zmiana wskazanego art. 35 ust. 1 p.b. miała charakter redakcyjno-dostosowujący i w ocenie sądu nie miała wpływu na treść rozstrzygnięcia.
Zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r. poz. 2351 ze zm.), przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:
1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z:
a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu,
b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko,
c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej;
2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;
3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie: kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego (lit.c), dołączenie: wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10 (pkt 3a);
4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych na podstawie:
a) kopii dokumentów, o których mowa w art. 34 ust. 3d pkt 1 - w przypadku uprawnień niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane,
b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku uprawnień wpisanych do tego rejestru;
4a) przynależność projektanta i projektanta sprawdzającego do właściwej izby samorządu zawodowego na podstawie:
a) zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 - w przypadku osób niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane,
b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku osób wpisanych do tego rejestru.
Poza sporem w niniejszej sprawie pozostaje to, że inwestycja zlokalizowana jest w całości na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym uchwałą nr XXXII/340/05 Rady Gminy Andrespol z dnia 12 kwietnia 2005 r. opublikowaną w dzienniku Urzędowym Województwa Łódzkiego z dnia 11 czerwca 2005 r. nr 183, poz. 1835, który obowiązywał zarówno w dniu 10 czerwca 2021 r. jak i 7 października 2022 r.
Działka inwestycyjna nr [...], co także jest bezsporne (pismo skarżącej z 4 kwietnia 2023 r.) znajduje się w obszarze oznaczonym symbolem UT/MN/MW2 o przeznaczeniu podstawowym jako tereny usług turystyczno–sportowo– rekreacyjnych i zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i wielorodzinnej jako funkcji równorzędnej, działka [...] stanowi drogę wewnętrzną, zaś działka nr [...] jest oznaczona symbolem 41 KD i przeznaczona jest pod komunikację – droga dojazdowa.
Wskazany miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w Rozdziale 2 ustala ogólne warunki dotyczące przeznaczenia terenów i zasad zagospodarowania terenu.
I tak w § 6 ust. 1 ustala się następujące symbole określające w planie podstawowe formy przeznaczenia zagospodarowania terenów:
M - ogólny symbol terenów mieszkaniowych, w tym m.in.:
MW - tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej obejmujące budynki mieszkalne zawierające 2 lub więcej mieszkań;
MN - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej obejmujące budynki przeznaczone dla samodzielnego gospodarstwa domowego wraz z budynkami garażowymi i gospodarczymi, a w tym również zabudowę zagrodową;
MN/MW - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z dopuszczeniem zabudowy wielorodzinnej obejmującej budynki mieszkalne zawierające dwa lub więcej mieszkań;
U - ogólny symbol terenów usługowych, w tym, w tym m.in.:
UT - tereny usług turystycznych;
UT/MN/MW - treny usług turystycznych, zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i wielorodzinnej, w tym co istotne jako funkcje równorzędne.
Z kolei § 7 ust. 1 pkt 4 planu ustala, że tereny oznaczone na rysunku planu symbolami: MN, MW, ML, MN/ML, MNU, MN/MW, UT/MN/MW zalicza się do terenów "pod zabudowę mieszkaniową", przy czym w § 7 pkt 5 plan ustala, na terenach o przeznaczeniu podstawowym dla funkcji mieszkaniowej jednorodzinnej, oznaczonej symbolem MN:
a) możliwość lokalizacji zabudowy zagrodowej oraz handlowo - usługowej,
b) możliwość lokalizacji obiektów pomocniczych i gospodarczych oraz urządzeń i sieci infrastruktury technicznej.
Poza tym jak słusznie wskazuje skarżąca dla terenu UT/MN/MW2 plan w § 27, znajdującym się w Rozdziale 3, zawierającym ustalenia szczegółowe dotyczące przeznaczenia terenów, zasad kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenów ustala:
1) możliwość lokalizowania nowych obiektów w nawiązaniu do otaczającej zabudowy,
2) obowiązuje urządzenie parkingu utwardzonego dla potrzeb samochodów osobowych i autobusów,
3) wysokość zabudowy uzależniona od funkcji obiektu, zabudowa mieszkaniowa – dwie kondygnacje z poddaszem użytkowym, obiekty gospodarcze o wysokości jednej kondygnacji, dla obiektów mieszkaniowych dwie kondygnacje nadziemne łącznie z użytkowym poddaszem,
4) możliwość lokalizowania zabudowy wielorodzinnej oraz budynków zamieszkania zbiorowego,
5) powierzchnia biologicznie czynna minimum 60% powierzchni wyznaczonego terenu, maksymalna powierzchnia zabudowy i nawierzchni utwardzonych na działce 40%.
Wskazane ustalenia zawarte w Rozdziale 3, jako szczegółowe stanowią uzupełnienie ogólnych zasad zagospodarowania znajdujących się w Rozdziale 2 planu. Mając zatem na względzie racjonalność uchwałodwacy przyjąć należy, że zawarte w Rozdziale 3 ustalenia szczegółowe dotyczące przeznaczenia terenów, zasad kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenów nie stoją w sprzeczności z ustaleniami ogólnymi, dotyczącymi przeznaczenia terenów i zasad zagospodarowania terenu zawartymi w Rozdziale 2, a stanowią jedynie ich uzupełnienie, uszczegółowienie. Zatem także wskazywany w skardze § 27 planu nie jest sprzeczny z § 7 ust. 5 pkt b planu, który przewiduje na terenach o przeznaczeniu podstawowym dla funkcji mieszkaniowej jednorodzinnej, oznaczonej MN (a zatem także na terenie UT/MN/MW - funkcje równorzędne) możliwość lokalizacji obiektów pomocniczych i gospodarczych oraz urządzeń i sieci infrastruktury technicznej. Konsekwentnie przepis § 27 nie jest także sprzeczny z § 7 ust. 1 pkt 4 planu uznającym tereny oznaczone na rysunku planu symbolami: MN, MW, ML, MN/ML, MNU, MN/MW, UT/MN/MW za tereny pod zabudowę mieszkaniową. W ocenie sądu wskazane regulacje planu (ich ocena pozostaje poza granicami przedmiotowej skargi), zezwalają na realizację urządzeń infrastruktury technicznej na terenach UT/MN/MW skoro tereny te zalicza się zalicza się do terenów pod zabudowę mieszkaniową, a wskazywane trzy funkcje terenu UT/MN/MW mają charakter równorzędny. Równorzędność ta określona wprost w § 6 oraz wskazywanym w skardze § 27 planu oznacza, że na terenach UT/MN/MW mają zastosowanie także ogólne regulacje planu odnoszące się do zabudowy oznaczonej symbolem MN, w tym § 7 ust. 1 pkt 5 planu. Wskazać ponadto należy, że plan nie rozróżnia jakiego rodzaju urządzenia infrastruktury technicznej można lokalizować na terenie MN zatem należy przyjąć, że są to wszelkie tego rodzaju urządzenia. Jednocześnie plan nie definiuje pojęcia urządzeń infrastruktury technicznej.
Jak słusznie wskazuje skarżąca definicja ustawowa takiego urządzenia znajduje się w art. 143 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2021 r., poz. 1899 ze zm.), zgodnie z którym przez budowę urządzeń infrastruktury technicznej rozumie się budowę drogi oraz wybudowanie pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią przewodów lub urządzeń wodociągowych, kanalizacyjnych, ciepłowniczych, elektrycznych, gazowych i telekomunikacyjnych.
Z załączonego do akt projektu budowlanego (str. 14 tom 2.TE) wynika, że sporne zbiorniki retencyjne pracują jako część składowa zespołu urządzeń wodociągowych, o których mowa we wskazanym wyżej przepisie. Z kolei zgodnie z art. 2 pkt 16 ustawy z 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz. U. 2020 r., poz. 2028 ze zm.) przez urządzenia wodociągowe rozumie się ujęcia wód powierzchniowych i podziemnych, studnie publiczne, urządzenia służące do magazynowania i uzdatniania wód, sieci wodociągowe, urządzenia regulujące ciśnienie wody. Wskazany przepis art. 2 pkt 16 wprost za urządzenie wodociągowe uznaje zatem urządzenia służące do magazynowania wody. Z kolei w myśl art. 2 pkt 14 owej ustawy, przez urządzenia kanalizacyjne należy rozumieć sieci kanalizacyjne, wyloty urządzeń kanalizacyjnych służących do wprowadzania ścieków do wód lub do ziemi oraz urządzenia podczyszczające i oczyszczające ścieki oraz przepompownie ścieków, zaś przez sieć rozumie się przewody wodociągowe lub kanalizacyjne wraz z uzbrojeniem i urządzeniami, którymi dostarczana jest woda lub którymi odprowadzane są ścieki, będące w posiadaniu przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego (art. 2 pkt 7).
W niniejszej sprawie z załączonego do akt projektu budowlanego jednoznacznie wynika, że sporne zbiorniki wyrównawcze służyć będą do retencjonowania wody, a jednocześnie stanowią część składowa zespołu urządzeń wodociągowych. Tym samym, wbrew stanowisku skargi, w myśl wskazanych wyżej przepisów zbiorniki są urządzeniami infrastruktury technicznej, o których mowa w § 7 ust. 5 pkt b m.p.z.p., a tym samym ich lokalizacja na działce objętej inwestycją nie narusza postanowień m.p.z.p. w tym wskazywanego w piśmie procesowym datowanym na 11 kwietnia 2023 r. § 27, który jak już wskazano stanowi uzupełnienie ogólnych zasad zagospodarowania, uregulowanych w Rozdziale 2 planu, w tym w przepisie § 7 m.p.z.p. Z tych samych względów ustaleń planu nie narusza lokalizacja, będącej elementem przedmiotowej inwestycji sieci wodociągowej.
Nadto w jak słusznie wskazały organy w zakresie zaopatrzenia gminy w wodę § 55 ust. 1 planu ustala:
1) utrzymanie istniejącego zaopatrzenia w wodę w oparciu o istniejące ujęcia wody zlokalizowane w sołectwach: Janówka, Justynów, Kraszew, Stróża, Bedoń Przykościelny i W. ;
2) utrzymanie istniejących studni zasilających wodociąg w sołectwach:
Janówka – 2 studnie,
Justynów – 3 studnie,
Kraszew – 3 studnie,
Stróża – 1 studnia,
Bedoń Przykościelny – 2 studnie,
W. – 1 studnia.
Bezsprzecznie planowana inwestycja znajduje się na terenie ujęcia wody w W. i obejmuje jego rozbudowę i modernizację. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego ustala utrzymanie istniejącego zaopatrzenia w wodę w oparciu o istniejące ujęcia wody, w tym zlokalizowane w sołectwie W. oraz utrzymanie w sołectwie W. jednej istniejącej studni zasilającej wodociąg. Słuszne jest zatem organów, wyrażone w oparciu o przepisy art. 3 pkt 9 prawa budowlanego oraz art. 15 ust 1 i art. 5 pkt 1 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzeniu ścieków, że projektowana rozbudowa ujęcia usprawni użytkowanie stacji uzdatniania wody zgodnie z jej przeznaczeniem, którym jest dostawa wody w wymaganej ilości i pod odpowiednim ciśnieniem oraz dostawa wody w sposób ciągły i niezawodny, zgodnie z ze wskazanym § 55 planu, znajdującym się w Rozdziale 6, zawierającym ustalenia dotyczące zasad obsługi gminy w zakresie infrastruktury technicznej. Z opisu stanu istniejącego przedmiotowego ujęcia wody, znajdującego się w załączonym projekcie budowlanym wynika m.in., że obecny układ uzdatniania wody posiada wiele ograniczeń, związanych z wydajnością pomp głębinowych oraz przepustowością układu uzdatniania wody, stąd konieczna jest jego modernizacja.
Poza tym w myśl § 7 ust. 13 lit.a planu nieprzekraczalne linie zabudowy wynoszą dla budynków mieszkalnych, gospodarczych, produkcyjnych, rzemieślniczych, itp. 5 m od linii rozgraniczających ulic zbiorczych, lokalnych, dojazdowych oraz 10 m od osi ciągów pieszych, pieszo - jezdnych i osi ulic wewnętrznych, a nadto, nieprzekraczalna linia zabudowy dla działek zainwestowanych stanowi kontynuację linii wyznaczonej przez istniejącą zabudowę.
Jak wynika z akt sprawy i ustaleń organu pierwszej instancji linię nieprzekraczalną zabudowy wyznacza w tym przypadku budynek zlokalizowany przy ul. Sosnowej, na działce nr 187/1, w odległości 2,20 m od linii rozgraniczającej drogi. Projektowany budynek, jak ustalił organ, na podstawie znajdującego się w aktach administracyjnych pisma Urzędu Gminy w Andrespolu z dnia 28 kwietnia 2022 r. budynek stacji uzdatniania wody został usytuowany w odległości 5 m od linii rozgraniczającej drogi, co spełnia warunek wynikający z planu zagospodarowania przestrzennego. W piśmie tym wyjaśniono, że odległości zaprojektowanych obiektów od granic działek zostały zobrazowane na rysunku projektu planu zagospodarowania terenu, znajdującego się w tomie 1 PB-PZT projektu, a nieprzekraczalna linia zabudowy dla budynku stacji uzdatniania wody to 5 m od linii rozgraniczającej ulicę dojazdową (ul. Sosnowa). Ustaleń tych skarżąca skutecznie nie podważyła. Kwestionowane w skardze odległości od granicy z działką skarżącej także zobrazowane są na rysunkach znajdujących się w załączonym do akt projekcie i są zgodne z ww. ustaleniami planu.
Z kolei wskazywane przez skarżącą ustalenia szczegółowe planu, zawarte w § 8 w tym odnoszące się do parametrów powierzchni biologicznie czynnej nie odnoszą się do terenu na którym zlokalizowana ma być inwestycja a do terenu oznaczonego symbolem MN jako ustalenia szczegółowe planu dla tego terenu zawarte w Rozdziale 3. Jak słusznie wskazał pełnomocnik w piśmie z 11 kwietnia 2023 r. szczegółowe ustalenia planu, odnoszące się do terenu UT/MN/MW2, w tym powierzchni biologicznie czynnej znajdują się w § 27 m.p.z.p. Zgodnie z tym przepisem dla terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem UT/MN/MW2 o podstawowym przeznaczeniu dla usług turystyczno-sportowo- rekreacyjnych i zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i wielorodzinnej jako funkcji równorzędnej, ustala się następujące zasady kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu: powierzchnia biologicznie czynna minimum 60% powierzchni wyznaczonego terenu, maksymalna powierzchnia zabudowy i nawierzchni utwardzonych na działce do 40% i także ten warunek w niniejszej sprawie został spełniony. Jak wynika bowiem z treści projektu budowlanego (przykładowo tom 1 str. 6 bilans terenu) powierzchnia biologicznie czynna zajmuje 77,49% terenu objętego inwestycją (plan miejscowy wymaga zachowania minimum 60%), zaś powierzchnia zabudowy i utwardzeń zajmuje 22,51% terenu i nie przekracza określonej w planie maksymalnej powierzchni zabudowy, tj. 40%.
Tym samym, w ocenie sądu słuszna jest konstatacja organu odwoławczego, że przedmiotowa inwestycja spełnia ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, obowiązującego, co kluczowe w realiach niniejszej sprawy, zarówno w dacie 10 czerwca 2021 r., jak i w dacie wydawania zaskarżonej decyzji.
W następnej kolejności organ odwoławczy poddał analizie zgodność projektu zagospodarowania z przepisami rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r., poz. 1225), wskazując, że planowane usytuowanie budynku na działce spełnia wymagania określone w jego § 12 ust. 1, w myśl którego generalną zasadą jest, iż budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy tej działki w odległości nie mniejszej niż 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z oknami lub drzwiami w stronę tej granicy oraz 3 m – w przypadku budynku zwróconego ścianą bez okien i drzwi w stronę tej granicy. Projektowany budynek stacji uzdatniania wody został usytuowany w odległości 4 m od granicy działki (rysunki projektu budowlanego). Zatem spełnia wymogi zawarte w § 12 rozporządzenia.
Odnosząc się natomiast do najbardziej eksponowanej w skardze kwestii nasłonecznienia budynku znajdującego na działce skarżącej wyjaśnić należy, iż w myśl § 4 rozporządzenia, pomieszczenia przeznaczone na pobyt ludzi dzielą się na: pomieszczenia przeznaczone na stały pobyt ludzi, w których przebywanie tych samych osób w ciągu doby trwa dłużej niż 4 godziny (pkt 1); pomieszczenia przeznaczone na czasowy pobyt ludzi. Nadto przepisy § 13 i § 60 rozporządzenia dotyczą pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi, do jakich - zgodnie z definicją w § 3 pkt 9 i 10 rozporządzenia - należą pokoje sypialne i pokoje dzienne. Z niekwestionowanych w skardze ustaleń wynika, że w budynku znajdującym się na działkach [...]i [...] znajdują się 4 sypialnie i pokój dzienny.
Zgodnie z § 13 ust. 1 pkt 1 lit.a rozporządzenia: odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń - co uznaje się za spełnione, jeżeli: między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż wysokość przesłaniania - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m.
Wysokość przesłaniania, o której mowa w ust. 1 pkt 1, mierzy się od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego do poziomu najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego lub jego przesłaniającej części (ust. 2).
Stosownie zaś do treści § 60 rozporządzenia pomieszczenia przeznaczone do zbiorowego przebywania dzieci w żłobku, klubie dziecięcym, przedszkolu, innych formach opieki przedszkolnej oraz szkole, z wyjątkiem pracowni chemicznej, fizycznej i plastycznej, powinny mieć zapewniony czas nasłonecznienia wynoszący co najmniej 3 godziny w dniach równonocy w godzinach 8:00-16:00, natomiast pokoje mieszkalne - w godzinach 7:00-17:00 (ust. 1). W mieszkaniach wielopokojowych wymagania ust. 1 powinny być spełnione przynajmniej dla jednego pokoju (ust. 2). W przypadku budynków zlokalizowanych w zabudowie śródmiejskiej dopuszcza się ograniczenie wymaganego czasu nasłonecznienia, określonego w ust. 1, do 1,5 godziny, a w odniesieniu do mieszkania jednopokojowego w takiej zabudowie nie określa się wymaganego czasu nasłonecznienia (ust. 3).
Jak ustaliły organy zbiorniki wyrównawcze zostały zaprojektowane w odległości 11,37 m od istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego usytuowanego na działkach nr [...]i [...], czego skarżąca w istocie nie kwestionuje, a co także wynika z rysunków załączonych do planu.
Ze sporządzonej przez projektantów analizy wynika, że w stosunku do budynku skarżącej nie występuje zjawisko przesłaniania i zacieniania. Budynek skarżącej, jak wynika z załączonej do akt analizy posiada naturalne oświetlenie i nasłonecznienie powyżej 3 godzin w ciągu dnia, zarówno dla 20 marca (od godziny 10:00) jak i 23 września (od godziny 11:00).
Wobec tego sąd akceptuje stanowisko organów, że zapewniony został wymagany trzygodzinny czas nasłonecznienia dla wskazanych pomieszczeń, znajdujących się w budynku skarżącej wymagany wskazanymi przepisami rozporządzenia. Także ze sporządzonej przez organ analizy wynika, że ustalona wysokość przesłaniającego wynosi 11,60 m – najwyżej zacieniająca krawędź (poniżej 35 m - § 13 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia), a różnica między najwyżej zacieniająca krawędzią (11,60 m), a poziomem dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego, licząc od poziomu terenu do parapetu okna (1,22 m) wynosi 10,38 m, stosownie do § 13 ust. 2 rozporządzenia.
W ocenie sądu słusznie wskazał organ, iż przedstawiony projekt budowlany spełnia również wymagania rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, zawiera m.in. oświadczenie inwestora o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, zastosowane rozwiązania zostały zaprojektowane przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane, aktualne na dzień ich opracowania. Załączone zostały wymagane przepisami prawa uzgodnienia, w tym uzgodnienie z Państwowym Inspektorem Sanitarnym, zgodę zarządcy drogi na lokalizację zjazdu publicznego z ul. Sosnowej, zezwolenie zarządcy drogi na lokalizację i umieszczenie urządzeń w pasie drogowym ul. Sosnowej i ul. Oficerskiej projektowanej sieci wodociągowej oraz uzgodnienie rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych.
W ocenie sądu nie jest zasadny zarzut, dotyczący konieczności wydania dla przedmiotowej inwestycji decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Jak słusznie wskazał organ odwoławczy zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 73 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839) urządzenia lub zespoły urządzeń umożliwiające pobór wód podziemnych lub sztuczne systemy zasilania wód podziemnych, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 37, o zdolności poboru wody nie mniejszej niż 10 m3 na godzinę należą do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.
Podkreślić jednak należy, że przedmiotowa inwestycja polega na rozbudowie istniejącego ujęcia wody polegającej na budowie: budynku hali technologicznej – stacji uzdatniania wody (SUW), zbiorników wyrównawczych, neutralizatora ścieków z chlorowni, zewnętrznych instalacji sanitarnych, zewnętrznych instalacji elektrycznych, sieci wodociągowej, zjazdu z drogi gminnej, utwardzeń terenu z miejscami parkingowymi. Tego rodzaju inwestycja nie mieści się w katalogu do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, nie wymaga zatem przeprowadzenia oceny środowiskowej. Jak wynika z projektu budowlanego inwestycja nie będzie niekorzystnie oddziaływała na glebę, nie będzie powodować transgranicznego oddziaływania. Obiekt podczas normatywnej pracy nie będzie negatywnie oddziaływać na środowisko. W projekcie budowlanym wskazano ponadto, że zgodnie z art. 63 ust. 1 pkt 1 lit.e ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, uwzględniając ryzyko wystąpienia poważnej awarii, planowane przedsięwzięcie nie należy do kategorii obiektów stanowiących wystąpienie poważnych awarii. Ustalenia te nie zostały skutecznie podważone na żadnym etapie postępowania. Przedmiotowa inwestycja nie jest nowym przedsięwzięcie, lecz stanowi modernizację istniejącego ujęcia wody, polegającą na budowie: budynku hali technologicznej - stacji uzdatniania wody, zbiorników wyrównawczych, neutralizatora ścieków z chlorowni i pozostałych elementów inwestycji wymienionych w decyzji, z powyższym słusznie zatem planowane przedsięwzięcie nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, a więc również wydania decyzji środowiskowej. Przepis § 3 ust. 1 pkt 73 rozporządzenia odnosi się do urządzeń lub zespołów urządzeń umożliwiających pobór wód podziemnych lub sztucznych systemów zasilania wód podziemnych o zdolności poboru wody nie mniejszej niż 10 m3 na godzinę. Żaden z wymienionych w decyzji elementów inwestycji takim urządzeniem nie jest, podobnie nie jest takim urządzeniem inwestycja jako całość. Inwestycja polega bowiem na modernizacji istniejącego już na działce inwestora ujęcia wody (szczegółowy opis projektowanego układu technologicznego znajduje się w tomie 2.TE projektu budowlanego.
Odnosząc się natomiast do kwestii dotyczącej decyzji o pozwoleniu wodnoprawnym sąd wskazuje, że taka decyzja wydana przed planowaną modernizacją znajduje się w aktach sprawy – decyzja Starosty Łódzkiego Wschodniego z 25 września 2012 r. udzielająca, na podstawie przepisów ustawy Prawo wodne pozwolenia wodnoprawnego na pobór wód podziemnych z ujęcia wodociągowego ujmującego do eksploatacji czwartorzędowy poziom wodonośny zlokalizowanego w W. , ul. [...] – działka [...] poprzez studnię nr 1a o głębokości 63,0 m i wydajności 55 m3/h. Złożony projekt, jak słusznie wskazał organ nie przewiduje zwiększenia poboru wód podziemnych i budowy obiektu do ujmowania wód podziemnych. Istniejącą studnię należy traktować jako urządzenie wodne – obiekt służący do ujmowania wód podziemnych, jednak nie planuje się zmian jej parametrów. Istniejąca studnia zostanie utrzymana bez zmian, a pobór wód pozostanie zgodny z obowiązującym pozwoleniem wodnoprawnym. Projektowane obiekty nie służą rekultywacji wód powierzchniowych i podziemnych, ponieważ nie następuje zwiększenie dopływu wód czystych – w okresach niskich rozbiorów, woda zmagazynowana będzie w zbiornikach wyrównawczych by w okresach wysokich rozbiorów zasilać sieć wodociągową. Studnia rezerwowa pokazana w części rysunkowej projektu zagospodarowania terenu będzie realizowana wg odrębnego opracowania. Zatem słuszne jest stanowisko organu, że żaden obiekt realizowany według przedmiotowego projektu nie jest urządzeniem wodnym, o którym mowa w art. 16 pkt 65 prawa wodnego podobnie jak przedmiotowa inwestycja jako całość. Zatem nie było potrzeby uzyskania innego pozwolenia wodnoprawnego. Wbrew zarzutom skargi sporne zbiorniki wyrównawcze (retencyjne) nie są obiektami służącymi do ujmowania wód powierzchniowych oraz wód podziemnych. Jak wynika z projektu budowlanego (tom 2.TE) zbiornik stanowią część składową zespołu urządzeń wodociągowych, która służy do wyrównywania rozbioru wody wynikającego z jego nierównomierności w ciągu doby. Woda tak jak dotychczas ujmowana będzie pompami głębinowymi ze studni a następnie trafiać będzie rurociągami do nowego budynku SUW, gdzie zostanie poddana procesowi uzdatniania, po czym trafi do zbiorników wyrównawczych. Skąd w odpowiedniej ilości o pod odpowiednim ciśnieniem trafi do sieci wodociągowej. Zatem sporne zbiorniki nie są obiektami służące ujmowaniu wód powierzchniowych. Podobnie jak pozostałe elementy inwestycji objęte pozwoleniem na rozbudowę (stacja uzdatniania wody, neutralizator ścieków z chlorowni, instalacje sanitarnych i elektryczne, sieć wodociągowa, zjazd z drogi gminnej i utwardzenie terenu z miejscami parkingowymi).
W konsekwencji powyższego sąd, na podstawie ar. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.
IB