II SA/Łd 1064/22

II SA/Łd 1064/22 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2023-03-22
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-12-14
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Agata Sobieszek-Krzywicka
Jarosław Czerw /przewodniczący sprawozdawca/
Marcin Olejniczak
Symbol z opisem
6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 503
art. 50 ust. 1
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Czerw (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Agata Sobieszek-Krzywicka Asesor WSA Marcin Olejniczak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 marca 2023 r. sprawy ze skargi W. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 17 października 2022 r. nr SKO.4151.30.2022 w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę. MR
Uzasadnienie
Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi decyzją z dnia 17 października 2022 r., nr SKO.4151.30.2022, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi (dalej także: Kolegium, organ II instancji) na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 2000) (dalej: k.p.a.) oraz art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 503) (dalej: u.p.z.p.) utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy Zgierz z dnia 23 sierpnia 2022 r. nr 39/2022, znak: ZU.6733.40.2022, o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.
W uzasadnieniu decyzji Kolegium w pierwszej kolejności wskazało, iż ww. decyzją Wójt Gminy Zgierz (dalej także: organ I instancji), po rozpatrzeniu wniosku P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej także: inwestor, Spółka), ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej operatora P. nr [...], z dziewięcioma antenami sektorowymi, z siedmioma antenami radioliniowymi, wraz z niezbędnymi urządzeniami i obiektami infrastruktury technicznej na części działki nr ew. [...] obręb [...], gmina [...].
Odwołanie od decyzji Wójta Gminy Zgierz złożył W.S. (dalej także: odwołujący się, skarżący), wskazując na zagrożenia dla życia i zdrowia ludzi wynikające z realizacji planowanej inwestycji oraz na spadek wartości nieruchomości sąsiednich. Odwołujący się wskazał, że oczekuje przeprowadzenia należytej
i niezależnej od operatora czy inwestora kontroli poziomu pola elektromagnetycznego (PEM) w otoczeniu już istniejącej stacji bazowej telefonii komórkowej sieci (lokalizacja na działce nr [...]).
W ocenie odwołującego się, konieczne jest przeprowadzenie prawidłowej oceny, czy inwestycja może znacząco wpływać na środowisko i na ludzi mieszkających w obszarze oddziaływania. W tym celu niezbędne jest przedłożenie graficznego rozkładu pól elektromagnetycznych, służącego analizie wspólnego oddziaływania istniejącej i planowanej stacji na wszystkie pobliskie nieruchomości.
Odwołujący się podkreślił, że zgodnie z art 39 Konstytucji RP nikt nie może być poddany eksperymentom bez dobrowolnie wyrażonej zgody. Odwołujący się takiej zgody nie wyraża i nie chce kolejnej stacji telefonii komórkowej w swoim otoczeniu. Raport STOA (Scientific Technology Options Assessment - organ Parlamentu Europejskiego) PE nr 297.574 pt. Fizjologiczne i środowiskowe skutki niejonizującego promieniowania elektromagnetycznego zwraca uwagę, że istniejące standardy bezpieczeństwa opierają się na efektach termicznych, ignorując zupełnie efekty związane ze zbieżnością częstotliwości telefonii komórkowej z częstotliwościami wykorzystywanymi w niektórych procesach na poziomie komórkowym w ludzkim ciele. Zdaniem odwołującego się, Raport STOA akcentuje też wyraźnie kwestię wpływu PEM na organizmy dzieci jako osób z grupy zwiększonego ryzyka. Organizm dziecka zdecydowanie łatwiej przyswaja energię PEM, bo inne są jego kształt głowy, grubość czaszki i właściwości elektryczne tkanek, a co najistotniejsze, układ nerwowy dziecka dopiero się rozwija i jest najbardziej podatny na promieniowanie. Dlatego też, zdaniem odwołującego się, raport oddziaływania na środowisko i organ wydający decyzję winny brać pod uwagę zamieszkiwanie w najbliższym sąsiedztwie stacji bazowej rodzin z dziećmi. Zdaniem odwołującego się, niepewność co do skutków zdrowotnych potwierdził także Główny Inspektor Sanitarny w orzeczeniu GIS-HŚr-NZ/029-R6-l-EM/04 z 15 listopada 2004 r.: "nie znaleziono ostatecznej odpowiedzi na pytanie, jaki poziom ekspozycji można przyjąć za całkowicie bezpieczny".
W odwołaniu wskazano także, że w załączonych do wiadomości strony dokumentach brak jest informacji nt. przyłącza elektrycznego. Ponadto odwołujący się chciałby się upewnić, że organy administracji publicznej po wydaniu takiej decyzji sprawdzają, czy inwestorzy przestrzegają zadeklarowanych wartości promieniowania, dlatego żąda przedstawienia wyników kontroli nad już wybudowaną w niedalekim sąsiedztwie stacją nadawczą firmy T-Mobile oraz informacji czy takie kontrole w ogóle miały miejsce.
W uzasadnieniu do decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi podkreśliło na wstępie, iż przedsięwzięcie polegające na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej, jako urządzenie infrastruktury technicznej stanowi inwestycję celu publicznego w rozumieniu ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, co nie jest sporne w niniejszej sprawie. Dla takiej inwestycji,
w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, określenie sposobu zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego.
W ocenie organu II instancji Wójt Gminy Zgierz, przed wydaniem decyzji
o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, przeprowadził prawidłowe postępowanie wyjaśniające, odpowiadające warunkom opisanym w art. 53 ust. 3 u.p.z.p.,
w konsekwencji czego uznał, iż planowane zamierzenie jest dopuszczalne na terenie wskazanym we wniosku inwestora. W decyzji wskazano podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz zasady zagospodarowania, które muszą być wzięte pod uwagę przy przeprowadzeniu inwestycji oraz warunki jakie musi inwestor spełnić, aby do tego doprowadzić. Kolegium podkreśliło przy tym, iż wyznacznikiem rozstrzygnięcia merytorycznego decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego jest wyłącznie zgodność projektowanej inwestycji z przepisami prawa powszechnie obowiązującego. Organ administracji publicznej, rozpoznając sprawę z tego rodzaju zakresu stwierdza jedynie, czy w świetle obowiązujących przepisów prawa dopuszczalna jest realizacja inwestycji na danym terenie i zgodnie z art. 56 u.p.z.p. nie może odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Decyzja o ustaleniu lokalizacji celu publicznego powinna określać wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich, jednak w zakresie właściwym dla tego postępowania. Wymagania te muszą zawierać ogólne, podstawowe informacje o działaniach, jakie musi przedsięwziąć lub uwzględnić inwestor, chcąc realizować planowane przedsięwzięcie, dla ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich.
Takie właśnie wymagania, zdaniem Kolegium, zaskarżona decyzja spełnia, zatem nie było podstaw, aby odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Organ II instancji podkreślił, iż w decyzji szczegółowo opisano planowane zamierzenie inwestycyjne wskazując ilość anten sektorowych, które zostaną zamontowane bez możliwości zdalnej zmiany kierunku anteny w płaszczyźnie poziomej (azymut). Ze względu na trwałe mocowanie anten sektorowych do elementów nośnych wieży, pochylenie mechaniczne anten (tilt) nie jest możliwe. System montażowy uniemożliwia mechaniczne odchylenie anten od pionu, zatem tilty mechaniczne dla wszystkich anten sektorowych wynoszą zero (0°). Ponadto konstrukcje (system montażowy) gwarantują pełne bezpieczeństwo zawieszonych anten zarówno przed awaryjnym oderwaniem od wieży, jak i niepożądaną zmianą azymutów oraz kątów nachylenia anten, w związku z oddziaływaniem czynników atmosferycznych (wiatru, śniegu
i oblodzenia). Dodatkowo dostęp osób nieuprawnionych do stacji bazowej telefonii komórkowej P. nr [...] jest zabezpieczony na dwa sposoby: teren będzie ogrodzony ze wszystkich stron, bez możliwości wejścia bez kluczy, drabina włazowa będzie dodatkowo zabezpieczona przed wejściem poprzez dodatkowe zamknięcie. Ponadto, obszar oddziaływania planowanej stacji bazowej telefonii komórkowej obejmuje teren części działki nr ew. [...] obręb [...], gmina [...]. Kolegium podkreśliło, że na podstawie danych zawartych we wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego organ I instancji stwierdził, że ponadnormatywne promieniowanie elektromagnetyczne nie wystąpi w miejscach dostępnych dla ludności.
Kolegium zwróciło również uwagę na fakt, że wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego dotyczy przedsięwzięcia, które nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 5 maja 2022 r. (Dz. U. z 2022r. poz. 1071) uchylony został bowiem § 3 ust. 1 pkt 7 i pkt 8 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Oznacza to, że wolą prawodawcy instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, o wskazanej w tym przepisie równoważnej mocy promieniowanej izotropowo wyznaczonej dla pojedynczej anteny (§ 2 ust. 1 pkt 7) oraz instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, o wskazanej w tym przepisie równoważnej mocy promieniowanej izotropowo wyznaczonej dla pojedynczej anteny wyłączone zostały z katalogu przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Skutkiem tego od dnia 4 czerwca 2022 r., tj. od daty wejścia w życie tej zmiany, dla tego typu przedsięwzięć decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie jest już wymagana.
Odnosząc się do zarzutów odwołującego się, dotyczących obniżenia wartości nieruchomości położonych w niewielkiej odległości od planowanej inwestycji, Kolegium wskazało, iż potencjalny spadek wartości nieruchomości sąsiednich również nie mógłby mieć wpływu na wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Właścicielom nieruchomości przysługują w tej sytuacji roszczenia odszkodowawcze, opisane w art. 36 i 37 u.p.z.p.
Organ II instancji podkreślił także, że stronom postępowania administracyjnego przysługuje prawo wglądu w akta sprawy, sporządzania z nich notatek, kopii lub odpisów. Prawo to przysługuje również po zakończeniu postępowania. Czynności te są dokonywane w lokalu organu administracji publicznej w obecności pracownika tego organu. Strona może także żądać uwierzytelnienia odpisów lub kopii akt sprawy lub wydania jej z akt sprawy uwierzytelnionych odpisów, o ile jest to uzasadnione ważnym interesem strony. Zatem z wszystkich dokumentów zgromadzonych w danej sprawie strona może korzystać na opisanych zasadach.
W konkluzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi ponownie podkreśliło, iż decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie jest decyzją uznaniową organu, lecz jej ustalenia są zależne od regulacji prawnych dotyczących projektowanego zamierzenia inwestycyjnego i obszaru, na którym takie zamierzenie ma być zlokalizowane. Decyzja ta stanowi zatem prawnie określoną formę oceny dopuszczalności lokalizacji inwestycji w danym miejscu, w świetle powszechnie obowiązującego prawa. Organ ustalający lokalizację projektowanej inwestycji, aby odmówić jej lokalizacji w sposób wnioskowany przez inwestora, musi wykazać niezgodność wnioskowanej lokalizacji z przepisami prawa, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca.
Skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego
w Łodzi złożył W.S., zaskarżając ją w całości i zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, to jest:
1. art. 15 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 103 § 3 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a., poprzez:
a) nie odniesienie się przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi do wszystkich zarzutów odwołania z dnia 23 sierpnia 2022 roku, w tym w szczególności w zakresie, w jakim skarżący wskazał na:
– zagrożenie wywołane planowaną inwestycją dla życia i zdrowia okolicznych mieszkańców, w tym w szczególności dla życia i zdrowia dzieci,
– negatywny wpływ na wartość nieruchomości znajdujących się w sąsiedztwie planowanej inwestycji,
– negatywny wpływ zbieżności częstotliwości telefonii komórkowej z częstotliwościami wykorzystywanymi w niektórych procesach w ludzkim ciele, na co wskazał Raport STOA PE nr 297.574 pt. Fizjologiczne i środowiskowe skutki niejonizującego promieniowania elektromagnetycznego,
– naruszenie art. 10 k.p.a. w zw. z art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez zaniechanie merytorycznego rozpoznania stanowisk składanych w toku postępowania przez strony i tym samym uniemożliwienie im czynnego udziału w postępowaniu,
– art. 8 k.p.a. i art. 10 § 1 k.p.a., gdyż organ I instancji nie prowadził postępowania w sposób budzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej, w szczególności poprzez niezapewnienie stronom, w tym w szczególności stronie społecznej, czynnego udziału w każdym stadium postępowania, co uniemożliwiło poznanie argumentów, które legły u podstaw zajętego stanowiska,
b) nieprzeprowadzenie postępowania merytorycznego co do istoty sprawy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi, w tym w szczególności niedokonanie własnych ustaleń faktycznych, a zamiast tego oparcie się wyłącznie na ustaleniach organu I instancji, co doprowadziło do zaniechania rzeczywistej i merytorycznej kontroli instancyjnej,
2. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności w sprawie oraz niezebranie
i nierozpatrzenie całokształtu materiału dowodowego, w szczególności
w wyniku odstąpienia od dokonania oceny negatywnego wpływu inwestycji na stan zdrowia okolicznych mieszkańców, jak również odstąpienia od kontroli poziomu pola elektromagnetycznego (PEM) w otoczeniu już istniejącej stacji bazowej telefonii komórkowej sieci (lokalizacja na działce
nr [...]),
3. art. 136 § 1 k.p.a. w zw. z art. 84 k.p.a., art. 75 § 1 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie wniosków dowodowych ujętych w odwołaniu, dotyczących przeprowadzenia dowodów zmierzających do dokonania oceny negatywnego wpływu inwestycji na stan zdrowia okolicznych mieszkańców, jak również odstąpienia od kontroli poziomu pola elektromagnetycznego (PEM) w otoczeniu już istniejącej stacji bazowej telefonii komórkowej (lokalizacja na działce nr [...]), pomimo wykazania istotnego wpływu, jaki wyżej wskazane dowody mogły mieć dla ustaleń faktycznych w sprawie, co doprowadziło do nieustalenia kompletnego stanu faktycznego w sprawie, w oparciu o który możliwe by było wydanie rozstrzygnięcia uwzględniającego wszelkie istotne aspekty,
4. art. 136 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a., art. 75 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. poprzez:
a) niewyczerpujące zebranie i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego oraz niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych dla pełnego i rzetelnego ustalenia wszelkich okoliczności istotnych dla sprawy, co doprowadziło do wydania rozstrzygnięcia w oparciu niekompletny stan faktyczny,
b) naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów i dokonania jej w sposób dowolny, w szczególności poprzez pomijanie i marginalizowanie znaczenia dowodów przemawiających za przedstawionym przez skarżącego stanowiskiem, przy jednoczesnym eksponowaniu wyłącznie twierdzeń wpisujących się w stanowisko przyjęte przez organ I instancji,
5. art. 8 § 1 k.p.a., art. 9 k.p.a. oraz art. 11 k.p.a. poprzez nieuzasadnione zignorowanie części twierdzeń podniesionych w odwołaniu z dnia 23 sierpnia 2022 roku oraz bezpodstawne nienadanie odpowiedniej wagi pozostałym twierdzeniom skarżącego, czego efektem było przeprowadzenie postępowania odwoławczego i wydanie decyzji w sposób niezgodny
z zasadami pogłębiania zaufania, udzielania informacji oraz przekonywania,
6. art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. poprzez niewskazanie
w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podstaw, którymi kierował się organ II instancji wydając rozstrzygnięcie, w tym w szczególności przyczyn nieuwzględnienia argumentacji zawartej w odwołaniu z dnia 23 sierpnia 2022 roku, niewystarczającego uzasadnienia powodów nieuwzględnienia złożonych wniosków dowodowych oraz pominięcia części sformułowanych zarzutów, co uniemożliwiło skarżącemu poznanie motywów, którymi kierował się organ odwoławczy wydając decyzję utrzymującą w mocy orzeczenie organu I instancji.
W konsekwencji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, jednocześnie poddając pod rozwagę Sądowi zastosowanie przepisu art. 135 p.p.s.a.
i uchylenie również decyzji organu I instancji, a ponadto o zwrot kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi wskazano, iż postępowanie dowodowe przeprowadzone przez organ I instancji nie pozwalało - i nadal nie pozwala - uznać, iż stan faktyczny w przedmiotowej sprawie ustalony został w sposób rzetelny i niebudzący wątpliwości, co znalazło swój wyraz zarówno w treści zarzutów sformułowanych w petitum, jak również w odwołaniu z dnia 23 sierpnia 2022 roku.
W ocenie skarżącego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi ograniczyło swoje czynności do powtórzenia ustaleń faktycznych organu I instancji oraz lakonicznego odniesienia się jedynie do wybranych zarzutów, pozostałe z nich pozostawiając bez jakiegokolwiek komentarza. W konsekwencji skarżący nie zna podstaw, jakimi kierował się Wójt Gminy Zgierz wydając decyzję z dnia 23 sierpnia 2022 roku, których wyjaśnieniu nie podołało Samorządowe Kolegium Odwoławcze
w Łodzi. Organ administracji publicznej jest natomiast obowiązany nie tylko do wyczerpującego zebrania materiału dowodowego, ale także do jego wnikliwego
i całościowego rozpatrzenia. Zdaniem skarżącego sama okoliczność, iż w aktach sprawy znajdują się dowody mogące mieć znaczenie dla sprawy nie stanowi prawidłowej realizacji obowiązku ujętego w art. 77 § 1 k.p.a., albowiem dopiero ocena całokształtu materiału dowodowego zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 80 k.p.a. może zagwarantować rzetelność i prawidłowość rozstrzygnięcia. Natomiast organ II instancji w żaden sposób nie ustosunkował się w zaskarżonej decyzji do sformułowanych zarzutów, pomimo ich wyraźnego i kilkukrotnego podniesienia. W konsekwencji skarżący nie jest w stanie stwierdzić, czy przedstawione przez niego zastrzeżenia względem rozstrzygnięcia Wójta Gminy Zgierz zostały uznane przez organ II instancji za nietrafione, czy też Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi, celowo bądź przez niedopatrzenie, w ogóle nie wzięło ich pod uwagę wydając swoją decyzję. Dlatego też, w ocenie skarżącego, uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 107 § 3 k.p.a.
Skarżący podkreślił, że jego zdziwienie budzi także nieuwzględnienie wniosków dowodowych zawartych w odwołaniu z dnia 23 sierpnia 2022 roku, a w zasadzie przyczyny ich nieuwzględnienia. W jego ocenie zgłoszone w odwołaniu wnioski dowodowe mają istotne znaczenie dla sprawy, co wydaje się potwierdzać także organ II instancji, dopuszczając konieczność ich przeprowadzenia w przyszłości.
W konsekwencji skarżący wniósł jak w petitum skargi.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi podtrzymało argumentację wskazaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji
i w konsekwencji wniosło o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności podkreślić należy, że zgodnie z art. 15 zzs4 ust. 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 2095 ze zm., dalej: uCOVID-19) w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. Zgodnie zaś z art. 15 zzs4 ust. 3 uCOVID-19 przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.
Na tle powyższego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 30 listopada 2020 r. wyraził pogląd, iż "Prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m.in. dla ochrony zdrowia. Nie ulega wątpliwości, że celem stosowania konstrukcji przewidzianych przepisami uCOVID-19 jest m.in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem zakażenia wirusem COVID-19, a w obecnym stanie faktycznym istnieją takie okoliczności, które w zarządzonym stanie pandemii, w pełni nakazują uwzględnianie rozwiązań powyższej ustawy w praktyce działania organów wymiaru sprawiedliwości." (uchwała NSA z dnia 30 listopada 2020 r., II OPS 6/19, ONSAiWSA 2021, nr 3, poz. 35).
Rozpoznanie tej sprawy jest konieczne, co znajduje potwierdzenie
w zarządzeniu o rozprawie zdalnej z dnia 18 stycznia 2023 r., jednakże rozprawy tej, wymaganej przez ustawę, nie można przeprowadzić na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku z uwagi na brak oświadczeń skarżącego
i uczestników postępowania o możliwościach technicznych uczestniczenia
w rozprawie zdalnej, co skutkowało skierowaniem sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w trybie przepisu art. 15 zzs4 ust. 3 uCOVID-19, o czym strony zostały zawiadomione w wykonaniu zarządzenia z dnia 21 lutego 2023 r.
Wymagany przy tym przywołaną wyżej uchwałą NSA standard ochrony praw stron w niniejszej sprawie został zachowany, skoro strony zostały powiadomione
o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne (zarządzenie z dnia 21 lutego
2023 r.) i miały możliwość zajęcia stanowiska w sprawie, względnie uzupełnienia dotychczasowej argumentacji (zarządzenie o rozprawie zdalnej z dnia 18 stycznia 2023 r.).
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Zakres kontroli wykonywanej przez sądy administracyjne określony jest przepisem art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 259) (dalej: p.p.s.a.), który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a.
Sąd administracyjny dokonując kontroli rozstrzygnięć organów administracyjnych, kieruje się wyłącznie kryterium legalności, czyli zgodności z przepisami prawa materialnego i procesowego. Oznacza to, że w ramach takiej kontroli sąd nie może kierować się względami słuszności czy zasadami współżycia społecznego.
Zgodnie z art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.
Na podstawie art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a., skarga zgodnie z art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu.
Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 17 października 2022 r., nr SKO.4151.30.2022, utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy Zgierz z dnia 23 sierpnia 2022 r. nr 39/2022, znak: ZU.6733.40.2022, o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.
Podstawę materialnoprawną wydanych w sprawie decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 503) (dalej: u.p.z.p.).
Zgodnie z art. 4 ust. 2 i art. 50 ust. 1 u.p.z.p., decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego wydawana jest w przypadku, gdy dla danego terenu brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Decyzja ta ustala lokalizację inwestycji, która spełnia wymogi definicji "inwestycji celu publicznego", sformułowanej w art. 2 pkt 5 u.p.z.p. Bezsporne jest, że teren realizacji inwestycji nie jest objęty ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
W zaskarżonej decyzji, uwzględniając wskazane regulacje, dokonano prawidłowej kwalifikacji planowanej przez Spółkę inwestycji, jako stanowiącej realizację celu publicznego, o którym mowa w art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r. poz. 1899 ze zm.). Zamierzenie inwestycyjne polegające na realizacji stacji bazowej telefonii komórkowej niewątpliwie bowiem dotyczy inwestycji w zakresie łączności publicznej, która w myśl art. 4 pkt 18 ustawy o gospodarce nieruchomościami oznacza infrastrukturę telekomunikacyjną służącą zapewnieniu publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych w rozumieniu przepisów prawa telekomunikacyjnego. Uznać też należało, że inwestycja taka ma charakter lokalny.
Wobec powyższego istniały podstawy do przeprowadzenia postępowania
w przedmiocie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.
Wymaga podkreślania, że decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego jest pierwszą z decyzji wydawanych w procesie inwestycyjnym. Decyzja ta ma charakter wstępny i nie przesądza jeszcze o prawie do rozpoczęcia budowy stacji bazowej telefonii komórkowej, ani o tym, że inwestycja będzie realizowana. Decyzja określa jedynie, czy realizacja inwestycji w konkretnym miejscu jest w ogóle możliwa. Decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego nie ustala natomiast żadnych praw do tego terenu i nie upoważnia do rozpoczęcia jakichkolwiek prac budowlanych.
Celem postępowania w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego jest ocena, czy na danym terenie, dla którego nie uchwalono miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, dopuszczalna jest realizacja określonej inwestycji oraz wskazanie wszelkich warunków i zasad zagospodarowania terenu i jego zabudowy, wynikających z przepisów prawa, z których inwestor zobowiązany jest się wywiązać na późniejszym etapie projektowania i realizacji. Warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, w tym w zakresie wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, określa się na podstawie obowiązujących przepisów prawa i organy nie mogą w decyzji nałożyć obowiązków nieprzewidzianych przez prawo. Stąd też w decyzji określane są wyłącznie warunki oraz szczegółowe zasady dotyczące zagospodarowania i zabudowy wynikające z przepisów prawa. Wydając decyzję lokalizacyjną organ nie może też realizować kompetencji innych organów i rozstrzygać kwestii stanowiących przedmiot odrębnych postępowań.
Należy podkreślić, że na etapie ustalania lokalizacji inwestycji celu publicznego organy badają wyłącznie kwestię, czy planowane zamierzenie inwestycyjne o wskazanych i określonych parametrach technicznych oraz użytkowych może zostać zrealizowane w określonym miejscu (por. wyrok WSA w Opolu z dnia 13 września 2018 r., II SA/Op 149/18, LEX nr 2555566; wyrok WSA w Gdańsku z dnia 13 kwietnia 2021 r., II SA/Gd 834/20, LEX nr 3163369 – wszystkie wyroki zostały opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: CBOSA).
Zgodnie z art. 52 ust. 1 u.p.z.p., ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego następuje na wniosek inwestora, który to wniosek powinien spełniać wymogi określone w art. 52 ust. 2 u.p.z.p.
W niniejszej sprawie postępowanie wszczęte zostało na podstawie wniosku Spółki, który spełniał ustawowe wymagania.
Mając na uwadze charakter postępowania w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego, należy podkreślić, że organ rozstrzygający o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego jest związany wnioskiem strony odnośnie charakteru i parametrów planowanego zamierzenia i nie działa w ramach uznania administracyjnego. Wydanie decyzji związane jest bowiem ze zbadaniem, czy w świetle przepisów prawa na danym terenie możliwa jest lokalizacja określonej we wniosku inwestycji.
Zgodnie z art. 56 u.p.z.p. organ nie może odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Oznacza to, że odmowę ustalenia warunków lokalizacji lub określenie ich wbrew żądaniu wnioskodawcy, organ może oprzeć jedynie na wyraźnej sprzeczności z konkretnym przepisami prawa nakładającymi w sposób wyraźny i jednoznaczny określone ograniczenia w tym zakresie.
Szczegółowe zasady postępowania, w tym m.in. co do weryfikacji stanu faktycznego w zakresie zgodności z przepisami odrębnymi oraz co do wymaganych uzgodnień, ustalone zostały w art. 53 u.p.z.p. W art. 54 u.p.z.p. określona została natomiast treść i wymogi dotyczące decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego.
Oceniając na tej podstawie legalność działania organów stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie podejmując rozstrzygnięcie organy nie naruszyły powyższych regulacji.
Decyzja organu I instancji zawiera wszystkie wymagane elementy określone w art. 54 u.p.z.p. W szczególności w sposób precyzyjny i prawidłowy określa rodzaj inwestycji wskazując dokładnie jej parametry w tym położenie, rodzaj i moc anten (art. 54 pkt 1 ustawy). Określa też wymagane warunki i szczegółowe zasady w zakresie zabudowy w zakresie zagospodarowania i zabudowy terenu wynikające z przepisów odrębnych, w tym w pkt 2 także w zakresie ochrony środowiska i zdrowia ludzi. Poza spełnieniem wymogów co do treści posiada również część graficzną, o której mowa w art. 54 pkt 3 u.p.z.p.
Zgodnie z art. 53 ust. 3 u.p.z.p. wydanie decyzji w niniejszej sprawie poprzedzone zostało dokonaniem wymaganej analizy, która w ocenie Sądu przeprowadzona została w sposób prawidłowy i wyczerpujący, co wynika uzasadnień decyzji organów obu instancji, w szczególności zaś z uzasadnienia decyzji organu
I instancji.
Stosownie do brzmienia art. 53 ust. 3 u.p.z.p. w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego właściwy organ dokonuje analizy: warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. W związku z powyższym rozpoznając niniejszą sprawę organy przeanalizowały istniejący stan faktyczny w zakresie planowanej inwestycji oraz obowiązujący stan prawny mający znaczenie dla ustalenia warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikający z przepisów odrębnych. Prawidłowo uwzględniły sposób zagospodarowywania oraz przeznaczenie tak nieruchomości objętej inwestycją, jak i terenów sąsiednich, a także charakter i parametry planowanej inwestycji i dokonały oceny w zakresie jej wpływu na środowisko. Zdaniem Sądu przeprowadzona ocena jest prawidłowa.
Mając na uwadze zarzuty skargi dostrzec trzeba, że zasadniczo dotyczą one zagrożenia jakie może wywołać planowana inwestycja dla życia i zdrowia okolicznych mieszkańców, w tym w szczególności dla życia i zdrowia dzieci. A ponadto negatywnego wpływu planowanej inwestycji na wartość nieruchomości znajdujących się w sąsiedztwie planowanej inwestycji oraz negatywnego wpływu zbieżności częstotliwości telefonii komórkowej z częstotliwościami wykorzystywanymi
w niektórych procesach w ludzkim ciele.
Zakres dokonanej przez organy oceny wskazuje, że rozpoznając sprawę w granicach swoich kompetencji organy przeanalizowały oddziaływanie inwestycji na środowisko i zdrowie ludzi na podstawie obowiązujących w tym zakresie przepisów odrębnych.
Sąd uznaje za niezasadny zarzut skarżącego, iż organ II instancji dopuścił się wskazanych w zarzutach skargi uchybień procesowych, bowiem nie odniósł się do wszystkich argumentów podnoszonych przez skarżącego i zignorował przedstawiane przez niego dowody. Skarżący zarzuca organom administracji przede wszystkim niezbadanie poziomu pola elektromagnetycznego oraz odstąpienie od dokonania oceny negatywnego wpływu inwestycji na stan zdrowia okolicznych mieszkańców. Należy jednak podkreślić, że organ I instancji dokonał wyczerpującej analizy wpływu inwestycji na otoczenie pod kątem emitowanego przez wieżę stacji bazowej telefonii komórkowej ponadnormatywnego szkodliwego promieniowania. Wójt Gminy Zgierz
w uzasadnieniu swojej decyzji odwołał się do przyjętych w polskim porządku prawnym norm, określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz. U. z 2019 r. poz. 2448) i wskazał, iż w przypadku, gdy zakres częstotliwości pola magnetycznego mieści się w przedziale od 2 GHz do 300 GHz, gęstość pola dla terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową i miejsc dostępnych dla ludności dopuszczalna jest na poziomie nieprzekraczającym 10 W/m2. Organ podkreślił przy tym, że jeżeli inwestor projektuje budowę urządzeń powodujących emisję pól elektromagnetycznych o gęstości mocy większej niż 10 W/m2, a strefy tych pól wykraczać będą - choćby w przestrzeni - ponad działkami sąsiednimi, to właściciele tych działek sąsiednich doznają ograniczenia w zagospodarowaniu należącego do nich terenu.
Organ I instancji podkreślił, że odległość miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego anteny jest odcinkiem prostej, który wyznacza się wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania anteny uwzględniając azymut i pochylenie tej osi (tilt); określenia odległości dokonuje się dla istniejącego stanu zagospodarowania otoczenia instalacji. Natomiast oś wiązki głównej promieniowania anteny to linia poprowadzona wzdłuż kierunku wiązki głównej promieniowania anteny (przy czym wiązka główna to wiązka zawierająca kierunek maksymalnego promieniowania). Wyznaczenia tej odległości należy dokonywać uwzględniając zarówno kierunek (azymut) głównej wiązki promieniowania anteny jak i pochylenie tej wiązki (tilt). Równoważną moc promieniowania izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Wreszcie kwestia oddziaływania pola elektromagnetycznego wymaga uwzględnienia maksymalnego możliwego emitowania pola z tego urządzenia, maksymalnego możliwego pochylenia osi wiązki promieniowania, ukształtowania terenu oraz istniejącego i potencjalnego zagospodarowania, ocena obejmować winna oddziaływanie anteny od minimalnego do maksymalnego jej pochylenia, aby jednoznacznie ustalić, od jakiej i do jakiej wysokości od poziomu terenu i w jakiej odległości od anten oraz w jakiej płaszczyźnie możliwe jest ewentualne oddziaływanie promieniowania na miejsca dostępne dla ludności w przypadku nachylenia anten pod różnym kątem.
Biorąc pod uwagę powyższe wytyczne, a także definicję pojęcia "miejsc dostępnych dla ludności" oraz parametry techniczne anten (sektorowych i liniowych)
i graficzną prezentację poziomu pól elektromagnetycznych przedstawione przez inwestora organ I instancji doszedł do słusznego wniosku, iż ponadnormatywne promieniowanie elektromagnetyczne nie wystąpi w miejscach dostępnych dla ludności. Jak trafnie wskazał WSA w Olsztynie w wyroku z dnia 3 lipca 2020 r. "organ może oprzeć się na złożonej przez inwestora kwalifikacji przedsięwzięcia, ale pod warunkiem, że dokona jej właściwej oceny i wypowie się m.in., czy kwalifikacja ta zawiera przekonujące uzasadnienie, czy są dostatecznie wyjaśnione kwestie istotne dla możliwości oceny inwestycji w świetle przepisów odrębnych, w tym przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a więc wypowie się w takich kwestiach, jak azymuty, możliwość pochylenia anteny, możliwość zmiany kierunku wiązki promieniowania (na skutek działania ludzi i sił natury), bądź przyjęte zabezpieczenia (rozwiązania techniczne) przed możliwą ingerencją ludzi i działaniem sił natury (np. silne wiatry), odległość, na jaką urządzenie może emitować pola elektromagnetyczne (równoważna moc promieniowana izotropowo) uwzględniając dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych w środowisku" (wyrok WSA w Olsztynie z dnia 3 lipca 2020 r., II SA/Ol 398/20, LEX nr 3039251, CBOSA). Wójt Gminy Zgierz w uzasadnieniu decyzji z dnia 23 sierpnia 2022 r. niewątpliwie spełnił powyższe warunki. Wskazał bowiem, iż zgodnie ze złożonym wnioskiem o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, na wieży stacji bazowej telefonii komórkowej P. nr [...] będzie zamontowanych dziewięć anten sektorowych, bez możliwości zdalnej zmiany kierunku anteny w płaszczyźnie poziomej (azymut). Ponadto ze względu na trwałe mocowanie anten sektorowych do elementów nośnych wieży, pochylenie mechaniczne anten (tilt) nie jest możliwe. System montażowy uniemożliwia mechaniczne odchylenie anten od pionu, zatem tilty mechaniczne dla wszystkich anten sektorowych wynoszą zero (0°). Ponadto konstrukcje (system montażowy) gwarantują pełne bezpieczeństwo zawieszonych anten zarówno przed awaryjnym oderwaniem od wieży, jak i niepożądaną zmianą azymutów oraz kątów nachylenia anten, w związku z oddziaływaniem czynników atmosferycznych (wiatru, śniegu i oblodzenia). Dodatkowo dostęp osób nieuprawnionych do stacji bazowej telefonii komórkowej P. nr [...] jest zabezpieczony na dwa sposoby: teren będzie ogrodzony ze wszystkich stron, bez możliwości wejścia bez kluczy, drabina włazowa będzie dodatkowo zabezpieczona przed wejściem poprzez dodatkowe zamknięcie.
Dla projektowanej instalacji dla sześciu anten sektorowych oznaczonych symbolami: H. [...], o azymucie 0°, o azymucie 120° i o azymucie 260°, równoważna moc promieniowana izotropowo dla każdej z anten wynosi 907 W. Zarówno dla minimalnych pochyleń wiązek (tilt 0°) jak i maksymalnych pochyleń wiązek (tilit 12°) w obszarach pól elektromagnetycznych o wartościach równych lub większych od 10 W/m2, określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku, w odległości do 6,2 metra od środka elektrycznego anten w osi głównej wiązki promieniowania danej anteny, nie występują miejsca dostępne dla ludności.
Dla projektowanej instalacji dla trzech anten sektorowych oznaczonych symbolami H. [...], o azymucie 0°, o azymucie 120° i o azymucie 260°, równoważna moc promieniowana izotropowo dla każdej z anten wynosi 1013 W. Zarówno dla minimalnych pochyleń wiązek (tilt 0°), jak i maksymalnych pochyleń wiązek (tilt 12°) w obszarach pól elektromagnetycznych o wartościach równych lub większych od 10 W/m2, określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku, w odległości do 6,2 metra od środka elektrycznego anten w osi głównej wiązki promieniowania danej anteny, nie występują miejsca dostępne dla ludności.
Organ I instancji dostrzegł, że anteny radioliniowe wyłączone są z ww. normy, jednak pomimo tego przeprowadził również dla nich analizę wszelkich możliwych zakresów promieniowania, aby zbadać ich wpływ na otoczenie. Zgodnie ze złożonym wnioskiem o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wiązki anten będą pochylane zdalnie elektrycznie w zakresie maksymalnych wartości zgodnych z kartami katalogowymi producenta anteny, które są tożsame z wnioskiem inwestora. Nie planuje się montażu dodatkowych urządzeń do tiltowania mechanicznego tj. tiltownic. Rozkład pól elektromagnetycznych (załączony do wniosku) uwzględnia maksymalne pochylenie wiązek, nie ma możliwości technicznej zastosowania większego pochylenia wiązek niż 12°dla anteny H. [...] i 10° dla anteny H. [...]. Ponadto anteny sektorowe i radioliniowe zostaną zainstalowane na kierunkach podanych we wniosku, które zostały wyznaczone za pomocą narzędzi projektowania radiowego, uwzględniających topografię terenu, zapotrzebowanie radiowe oraz odległość do stacji sąsiednich i nie podlegają one zdalnym zmianom. Ponadto teren stacji będzie ogrodzony i zabezpieczony alarmem, w związku z czym brak będzie możliwości wstępu na stację bazową osób trzecich. Jednocześnie podane we wniosku równoważne moce promieniowania izotropowego EIRP są wartościami maksymalnie koniecznymi do pokrycia sygnałem radiowym terenu wokół stacji. Moce z jakimi pracują anteny automatycznie dostosowują się do ruchu abonenckiego, mogą być niższe niż deklarowane we wniosku, ale nie przekroczą wartości podanych we wniosku.
Zatem obszar oddziaływania planowanej stacji bazowej telefonii komórkowej obejmuje teren części działki nr ew. [...] obręb [...], gmina [...], na której poziom pól elektromagnetycznych na dowolnej wysokości będzie równy lub będzie przekraczać dopuszczalny poziom 10 W/m2. Niemniej przy minimalnej wysokości anten sektorowych, która wynosi 51,8 m n.p.t, przy maksymalnym możliwym pochyleniu osi wiązek promieniowania tilt 12°, dla każdego z azymutów: 0°, 120°, 260°, a także przy minimalnej wysokości anten radioliniowych która wynosi od 49,90 m n.p.t. do 50,80 m n.p.t., przy maksymalnym możliwym pochyleniu osi wiązek promieniowania - tilt 0°, dla każdego z azymutów: 30°, 70°, 110°, 180°, 220°, 270°, 330°, ponadnormatywne promieniowanie elektromagnetyczne nie wystąpi w miejscach dostępnych dla ludności. Występuje ono bowiem w odległości maksymalnie 8,6 m od środka elektrycznego.
Wreszcie organ zwrócił uwagę, iż północna część (w pasie około 60 metrów) działki [...] w obrębie [...], gmina [...] położona jest na terenie mieszkaniowym: zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (wolnostojącej, bliźniaczej, szeregowej), rekreacji indywidualnej. Działki o nr ew. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i częściowo działka nr ew. [...], w obrębie [...], gmina [...], graniczące bezpośrednio z działką nr ew. [...] w obrębie [...], na której planowana jest przedmiotowa inwestycja, położone są na terenie mieszkaniowym: zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (wolnostojącej, bliźniaczej, szeregowej), rekreacji indywidualnej. Działka nr ew. [...], w obrębie [...], gmina [...], granicząca bezpośrednio z działką nr ew. [...] w obrębię [...], na której planowana jest przedmiotowa inwestycja, częściowo położona jest na terenie rolniczym. Dla wyżej wymienionych działek, w Studium zagospodarowania przestrzennego Gminy, wysokość zabudowy nie została konkretnie określona. Określona jedynie została ogólnie poprzez realizację budynków do trzech kondygnacji nadziemnych, z dopuszczeniem użytkowego poddasza. Niemniej jednak, w przypadku uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla ww. działek wysokość planowanej zabudowy, przy realizacji trzech kondygnacji nadziemnych, będzie kształtować się znacznie poniżej wysokości na jakiej wystąpi ponadnormatywne promieniowanie elektromagnetyczne anten sektorowych oraz anten radioliniowych.
Biorąc powyższe pod uwagę, zdaniem Sądu, Kolegium słusznie poprzestało w uzasadnieniu do decyzji z dnia 17 października 2022 r. na przytoczeniu stanowiska organu I instancji, zgodnie z którym ponadnormatywne promieniowanie elektromagnetyczne nie wystąpi w miejscach dostępnych dla ludności. Przytoczone przez skarżącego argumenty nie mogły wpłynąć na stanowisko organów administracji, bowiem ponadnormatywne promieniowanie elektromagnetyczne wystąpi jedynie na części działki [...], na której inwestycja będzie realizowana. Nie wkroczy na teren żadnej z sąsiadujących działek, nie nastąpi również kumulacja oddziaływania z inną stacją bazową telefonii komórkowej, gdyż w obszarze do 8,6 m od środka elektrycznego planowanych anten nie ma takiej stacji (niezależnie od przyjętego azymutu i tiltu). W związku z powyższym nie istniała potrzeba przeprowadzenia badania wpływu promieniowania elektromagnetycznego na ludzi, w szczególności na dzieci, bowiem w obszarze, w którym występują ponadnormatywne poziomy promieniowania, brak jest miejsc dostępnych dla ludzi. Inwestor zadbał o odpowiednie zabezpieczenie strefy, w której promieniowanie przekracza dozwolony odrębnymi normami poziom. Biorąc powyższe pod uwagę nie było powodów, aby kwestionować dane przedstawione przez inwestora w dokumentacji technicznej anten.
W konsekwencji powyższego, zdaniem Sądu, nie sposób uznać, aby organy dopuściły się uchybień procesowych w zakresie gromadzenia i oceny dowodów. Należy przyznać rację skarżącemu, iż wyrażona w art. 80 k.p.a. zasada swobodnej oceny dowodów obliguje organ administracji do poddania analizie całego materiału dowodowego i rozpatrzenia wszystkich dowodów w ich wzajemnym powiązaniu, co innymi słowy oznacza, że wniosek dotyczący okoliczności faktycznych powinien być oparty na rozpoznaniu wszystkich dowodów w sprawie, zaś oceniając wyniki postępowania dowodowego (wiarygodności i mocy dowodów) organ powinien uwzględnić treść wszystkich przeprowadzonych i rozpatrzonych dowodów, chyba że chodzi o dowody dotyczące okoliczności niemających znaczenia dla sprawy lub niespornych (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 13 kwietnia 2022 r., II SA/Gd 540/21, LEX nr 3337681, CBOSA). Jednak skuteczne zarzucenie naruszenia przepisu art. 80 k.p.a. wymaga wykazania, że uchybiono zasadom logicznego rozumowania lub doświadczenia życiowego. Jedynie to, bowiem może być przeciwstawione uprawnieniu do dokonywania swobodnej oceny dowodów. Nie jest natomiast wystarczające przekonanie o innej niż przyjęta doniosłości poszczególnych dowodów i ich ocenie odmiennej niż przeprowadzona przez organy administracji publicznej. Dokonana przez organy ocena materiału dowodowego może być skutecznie podważona tylko w przypadku, gdy brak jest logiki w wiązaniu wniosków z zebranymi dowodami, lub gdy rozumowanie organu wykracza poza reguły logiki albo,
wbrew zasadom doświadczenia życiowego, nie uwzględnia związku
przyczynowo-skutkowego (por. wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2022 r., I OSK 2381/19, LEX nr 3479749, CBOSA). Zdaniem Sądu, nie sposób zarzucić takich uchybień organom w niniejszej sprawie. Jeśli bowiem zostało wykazane, iż ponadnormatywne poziomy promieniowania będą występować wyłącznie w obszarze niedostępnym dla ludzi, nie było potrzeby przeprowadzania oceny wpływu promieniowania elektromagnetycznego na zdrowie i życie ludzi, jak i przeprowadzenia dowodu z przedstawianego przez skarżącego Raportu STOA pt. Fizjologiczne i środowiskowe skutki niejonizującego promieniowania elektromagnetycznego. Organy w niniejszym postępowaniu w żaden sposób nie były także zobowiązane również do badania poziomu pola elektromagnetycznego w otoczeniu już istniejącej, wskazanej przez skarżącego, stacji bazowej telefonii komórkowej, usytuowanej na działce [...], bowiem nie to jest przedmiotem niniejszego postępowania.
W konsekwencji niezasadne są, zdaniem Sądu, zarzuty naruszenia przez Kolegium art. 107 § 3 k.p.a. Pomimo tego, iż Kolegium w uzasadnieniu swojej decyzji dość lakonicznie odniosło się do kwestii promieniowania elektromagnetycznego,
nie sposób uznać uzasadnienia decyzji za wadliwe, czy też nieprzekonujące wobec wyczerpującego wyjaśnienia tej kwestii przez organ I instancji. Sposób sporządzenia uzasadnienia decyzji przez Kolegium nie uniemożliwia sądowi administracyjnemu przeprowadzenia jej kontroli pod względem legalności, bowiem możliwy jest do odtworzenia tok rozumowania organu.
Zdaniem Sądu nie zasługuje także na uznanie za zasadną argumentacja skarżącego, jakoby organ I instancji nie zapewnił stronom, w tym w szczególności stronie społecznej, czynnego udziału w każdym stadium postępowania. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy pismem z dnia 22 lipca 2022 r. m.in. skarżący został zawiadomiony o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, a ponadto został pouczony o możliwości i trybie zapoznania się z aktami sprawy, a także prawie do składania pisemnych uwag i wniosków. Skarżący otrzymał również odpis postanowienia o wyznaczeniu przez organ I instancji stronom siedmiodniowego terminu do zapoznania i wypowiedzenia się w zakresie załączonego projektu decyzji, z którego to prawa skarżący zresztą skorzystał, wnosząc pismo z dnia 3 sierpnia 2022 r., zatytułowane "Sprzeciw".
Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego negatywnego wpływu na wartość nieruchomości znajdujących się w sąsiedztwie planowanej inwestycji, Sąd zwraca uwagę, że Kolegium odniosło się w uzasadnieniu swojej decyzji do argumentu skarżącego o potencjalnym obniżeniu wartości nieruchomości w związku z powstaniem planowanej inwestycji, wskazując, iż wówczas będzie przysługiwać roszczenie opisane w art. 36 i 37 u.p.z.p. Sąd podziela stanowisko Kolegium, że potencjalny spadek wartości nieruchomości sąsiednich nie ma wpływu na wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.
Odnosząc się do podnoszonej przez skarżącego kwestii przyłącza energetycznego, Sąd zwraca uwagę, że Spółka w swoim wniosku wskazała, iż energia elektryczna będzie dostarczona przez właściciela gruntu we własnym zakresie lub z istniejącej sieci elektroenergetycznej na warunkach dostawcy energii. Skarżący miał możliwość zapoznania się zarówno z wnioskiem, jak i za graficznymi prezentacjami poziomu pól elektromagnetycznych zapoznając się z aktami sprawy.
Końcowo Sąd podkreśla, że zgodnie art. 56 u.p.z.p. organ nie może odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Oznacza to, że organ nie działa w warunkach uznania administracyjnego, lecz jest związany w tym znaczeniu, że jeżeli badając planowaną inwestycję w zaproponowanym przez inwestora kształcie, stwierdzi zgodność tego zamierzenia inwestycyjnego z przepisami odrębnymi, to jest zobowiązany ustalić lokalizację inwestycji celu publicznego zgodnie z żądaniem inwestora. Wyznacznikiem rozstrzygnięcia merytorycznego decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego jest więc wyłącznie zgodność projektowanej inwestycji z przepisami prawa powszechnie obowiązującego (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 20 października 2022 r., II SA/Ol 539/22, LEX nr 3431277, CBOSA).
Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł
o oddaleniu skargi.
is