II SA/Łd 1056/01

II SA/Łd 1056/01 - Postanowienie WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2004-03-18
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2001-05-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Ewa Markiewicz
Joanna Sekunda-Lenczewska /sprawozdawca/
Wojciech Chróścielewski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Umorzono postępowanie sądowoadministracyjne
Sentencja
Dnia 18 marca 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Chróścielewski, Sędziowie : NSA Ewa Markiewicz, WSA Joanna Sekunda-Lenczewska (spr.), Protokolant ref. staż. Tomasz Godlewski, po rozpoznaniu w dniu 18 marca 2004 roku na rozprawie przy udziale – sprawy ze skargi J. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu p o s t a n a w i a : umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...], Nr [...], znak: [...] Prezydent Miasta Ł. na podstawie art. 40 ust. 1 i 3, art. 42 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 89, poz. 415 ze zm.), art. 104 k.p.a. oraz zgodnie z ustaleniami miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta Ł., zatwierdzonego uchwałą Nr LVII/491/93 Rady Miejskiej w Ł. ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na rozbudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego i gospodarczego oraz budowie przyłącza gazu na nieruchomości położonej w Ł. przy ul. A 26.
Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ I instancji podniósł, iż przedmiotowa inwestycja nie koliduje z ustaleniami powołanego planu zagospodarowania przestrzennego.
Od powyższej decyzji odwołał się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. J. R. podnosząc, iż narusza ona prawo budowlane oraz jego interesy jako właściciela sąsiedniej działki. Powołując się na treść § 12 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jednolity Dz. U. z 1999r., Nr 15, poz. 140) wskazał, iż załączone plany rozbudowy naruszają w/w rozporządzenie ponieważ linia zabudowy przebiega na granicy działki, a to narusza jego interesy jako właściciela sąsiedniej działki, gdyż w rezultacie realizacji planowanej zabudowy ulegnie zniszczeniu zieleń (krzewy) znajdujące się na granicy działki. Ponadto, w przyszłości zamierza on wybudować budynek biurowy z oknami zwróconymi na działkę sąsiednią (B 26), a niezachowanie odległości planowanych zabudowań sąsiada od granicy działki spowoduje ograniczenie dopływu światła do planowanego budynku. W konkluzji, odwołujący się stwierdził, że realizacja przedmiotowej inwestycji spowoduje istotne utrudnienie w zagospodarowaniu jego działki w związku z czym, nie wyraża on zgody na takie rozwiązanie i wnosi o taką modyfikację w planie budynków projektowanych, aby linię zabudowy odsunąć od granicy działki.
Decyzją z dnia [...], Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. Nr 122, poz. 593 ze zm.) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
W jej uzasadnieniu organ II instancji podał, że B. W. zamierza rozbudować istniejący na działce położonej w Ł. przy ul. B 26 budynek mieszkalny usytuowany wzdłuż granicy z działką nr 28. Rozbudowa polegałaby na dobudowaniu części budynku o wymiarach 5 m x 13 m. Istniejące budynki gospodarcze usytuowane wzdłuż granicy z działką nr 77, pod nr 24 uległyby rozbiórce i zostałby wybudowany garaż o wymiarach 6 m x 4 m. Na działce nr 79, pod nr 28 usytuowany jest duży budynek w odległości 8 m od działki nr 78. Połowa działki w odległości 20 m od ulicy nie jest zabudowana, a w jej połowie odległość budynku od granicy z działką nr 78 wynosi 13 m. Na działce nr 79 przy granicy z działką B. W. w pobliżu istniejącego budynku rosną dwa drzewa iglaste i jedno drzewo liściaste. Samorządowe Kolegium Odwoławcze podało także, iż dalej nie ma żadnych drzew i krzewów, a przy dobudowie części domu mieszkalnego, nie zachodzi obawa, że zniszczeniu ulegną drzewa i krzewy rosnące na sąsiedniej działce. Wzniesienie w tylnej, niezabudowanej części działki nr 79 budynku biurowego z oknami na działkę nr 78, nie pozbawi go światła dziennego, gdyż ta część działki nr 78 jest niezabudowana. Wybudowanie nowego budynku czy dobudowanie do istniejącego budynku w przedniej części działki (od ulicy) nie jest możliwe, bo przez środek wolnego pasa gruntu 8 m, przebiegają linie: wodociągowa w30 i kanalizacji sanitarnej ks150, pod istniejącym budynkiem gospodarczym do szamba (linia kc150) i dalej do dużego istniejącego budynku mieszkalnego i dobudowanego do niego budynku gospodarczego. W konkluzji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że projektowana inwestycja w niczym nie narusza przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 89, poz. 415 ze zm.) oraz przepisów wykonawczych do ustawy, tj. rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jednolity Dz. U. z 1999r., Nr 15, poz. 140) i nie uniemożliwia zabudowy tylnej części działki nr 79, stanowiącej własność J. R.
Uznając powyższą decyzję za niezgodną z prawem, w dniu 28 maja 2001r. J. R. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi skargę domagając się jej uchylenia.
W jej uzasadnieniu powołując się na treść wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11 maja 1999r. (sygn. akt P. 9/98) zakwestionował on zgodność § 12 ust. 7 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jednolity Dz. U. z 1999r., Nr 15, poz. 140) z ustawą. W przekonaniu skarżącego, rozstrzygnięcie właściwego organu administracji o możliwości usytuowania budynku przy granicy, jeżeli sąsiad nie udzieli na to zgody, pod warunkiem, że taka zgoda nie utrudni zagospodarowania sąsiedniej działki jest niezgodne z prawem. Powołane zaś rozstrzygnięcie Trybunału Konstytucyjnego oznacza, że organy administracji architektoniczno – budowlanej nie mogą udzielać zgody na zbudowanie domu w mniejszej odległości od granicy, niż pozwalają na to przepisy i właściciele sąsiednich działek.
W odpowiedzi na skargę, strona przeciwna wniosła o jej oddalenie podtrzymując argumentację podniesioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Na rozprawie w dniu 18 marca 2004r. uczestnik postępowania B. W. wnosił o odrzucenie skargi. Złożył również do akt sprawy kopię decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydaną przez prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] Nr [...] ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na rozbudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz budynku gospodarczo-mieszkalnego na gruncie położonym w Ł. przy ulicy B 26.
Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje:
Zgodnie z treścią przepisu art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi( Dz.U. Nr 153, poz. 1271 z 2002 roku) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi.
Stosownie do przepisu art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z 2002 roku) Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli postępowanie z innych przyczyn niż wymienione w pkt 1 i 2( skarżący cofa skargę; w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego chyba, że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik postępowania) stało się bezprzedmiotowe.
Przesłankę bezprzedmiotowości rozumieć należy jako brak któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, uniemożliwiający wydanie rozstrzygnięcia załatwiającego sprawę co do istoty. Nie zawsze zachodzi konieczność oceny przez sąd zgodności z prawem kwestionowanej decyzji lub postanowienia. Przyczyną bezprzedmiotowości takiej oceny może być również zdarzenie prawne następujące w toku postępowania. Taka też sytuacja miała miejsce w rozpoznawanej sprawie. Skarżący J. R. wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] Nr [...] ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na rozbudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz budowie przyłącza gazu na gruncie położonym w Ł. przy ulicy B 26. Z dołączonych do sprawy akt administracyjnych, a w szczególności z decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] Nr [...] wynika, że traci ona ważność po upływie jednego roku od daty jej wydania tj. po dniu [...].
Decyzja o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu ma szczególny charakter. Swój byt prawny wywodzi ona z przepisów ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym (art. 39 i nast.). W piśmiennictwie prawniczym (por. B. Hauser, E. Mzyk, Z. Niewiadomski, M. Rzążewski - Ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym z komentarzem i przepisami wykonawczymi, WP, W-wa 1995, str. 105) określa się ją jako promesę uprawniającą do uzyskania pozwolenia na budowę, na określonych w niej warunkach. Takim warunkiem m.in. jest określenie okresu ważności decyzji ( art. 42 ust.2 pkt 7 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym). Po spełnieniu się tegoż warunku, a wiec z upływem okresu ważności decyzji, o ile nie zostanie złożony wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę, traci ona byt prawny.
Z akt sprawy jednoznacznie wynika, że inwestor w okresie ważności decyzji będącej przedmiotem skargi nie wystąpił z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę i decyzja warunkach dnia [...] o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu utraciła ważność z dniem [...] i dalsze postępowanie stało się tym samym bezprzedmiotowe. Inwestor – uczestnik postępowania B. W., po wyeliminowaniu z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji złożył w dniu 25 lutego 2002r. ponownie wniosek o wydanie nowej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, i taką decyzję uzyskał w dniu [...]. Zaznaczyć jednak należy, iż decyzja z dnia [...] nie jest objęta kognicją Sądu w przedmiotowej sprawie.
Dodatkowo, ustosunkowując się do wniosku uczestnika postępowania o odrzucenie skargi wyjaśnić należy, że stosownie do treści art. 58 § 1 powołanej wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd odrzuca skargę w enumeratywnie wymienionych w tym przepisie przypadkach:
1) jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego;
2) wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia;
3) gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi;
4) jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona;
5) jeżeli jedna ze stron nie ma zdolności sądowej albo jeżeli skarżący nie ma zdolności procesowej, a nie działa za niego przedstawiciel ustawowy albo jeżeli w składzie organów jednostki organizacyjnej będącej stroną skarżącą zachodzą braki uniemożliwiające jej działanie;
6) jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
Żadna z wymienionych przesłanek w cytowanym przepisie w przedmiotowej sprawie nie zachodzi i dlatego też wniosek uczestnika nie mógł być uwzględniony.
Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.