II SA/Łd 1038/04

II SA/Łd 1038/04 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2005-08-09
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-11-26
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Anna Łuczaj /przewodniczący/
Anna Stępień
Arkadiusz Blewązka /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6159 Inne o symbolu podstawowym 615
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Skarżony organ
Rada Miasta
Treść wyniku
Stwierdzono nieważność zaskarżonego aktu
Sentencja
Dnia 9 sierpnia 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Łuczaj, Sędzia NSA Anna Stępień, Asesor WSA Arkadiusz Blewązka (spr.), Protokolant asystent sędziego Tomasz Godlewski, po rozpoznaniu w dniu 9 sierpnia 2005 roku na rozprawie sprawy ze skargi M. S. na uchwałę Rady Miejskiej w Z. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zarzutów do projektu planu miejscowego 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały; 2. przyznaje i nakazuje wypłacić ze Skarbu Państwa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na rzecz adwokata K. D. - Kancelaria Adwokacka ul. A 49 m 24 w Ł., kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
Uzasadnienie
Uchwałą Nr [...]z dnia [...] Rady Miasta Z. w sprawie rozpatrzenia zarzutu wniesionego do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego P., na podstawie przepisu art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 roku, Nr 142, poz. 1591 ze zm.) w związku z przepisem art. 24 ust. 3 i ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 roku,. Nr 15, poz. 139 ze zm.) oraz w związku z art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) odrzuciła zarzut M. S. z dnia 27 grudnia 2003 roku, właścicielki działki nr 70/4 objętej projektem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego P., dotyczący braku zgody na przebieg projektowanych dróg przez przedmiotową działkę oraz naruszenia procedury w przedmiocie zawiadomienia o wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu.
W uzasadnieniu uchwały podniesiono, iż Rada Miasta Z. uchwałą z dnia 25 marca 1999 roku, Nr VII/72/99 rozstrzygnęła o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego miasta Z. rejonu P.. Zgodnie z par. 2 powołanej uchwały plan miejscowy powinien uwzględniać potrzeby właścicieli oraz ustalenia uchwały Rady Miasta Z. Nr XLVI/376/98 z dnia 5 czerwca 1998 roku w sprawie przyjęcia Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Miasta Z..
W treści uchwały, stosownie do przepisu art. 10 ust.1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U z 1999 roku, Nr 15, poz. 139 ze zm.), w par. 2 ust. 3 określono następujący zakres ustaleń planu:
1) przeznaczenie terenów na cele mieszkalnictwa jednorodzinnego,
2) linie rozgraniczające tereny o różnych funkcjach lub różnych zasadach zagospodarowania,
3) linie rozgraniczające ulice, place oraz drogi publiczne wraz z urządzeniami pomocniczymi,
4) tereny przeznaczone dla realizacji celów publicznych oraz linie rozgraniczające te tereny,
5) granice i zasady zagospodarowania terenów lub obiektów podlegających ochronie,
6) zasady obsługi w zakresie infrastruktury technicznej oraz linie rozgraniczające tereny tej infrastruktury,
7) lokalne warunki, zasady i standardy kształtowania zabudowy oraz urządzenia terenu, w tym również linie zabudowy i gabaryty obiektów, a także wskaźniki intensywności zabudowy,
8) zasady i warunki podziału terenów na działki budowlane,
9) szczególne warunki zagospodarowania terenów (w tym zakaz zabudowy) wynikające z potrzeb ochrony środowiska przyrodniczego i kulturowego prawidłowego gospodarowania zasobami przyrody oraz ochrony gruntów rolnych i leśnych,
10) tereny, na których przewiduje się stosowanie indywidualnych lub grupowych systemów oczyszczania ścieków bądź zbiorników bezodpływowych,
11) tymczasowe sposoby zagospodarowania, urządzenia lub użytkowania terenu,
12) granice obszarów:
a) zorganizowanej działalności inwestycyjnej,
b) rehabilitacji istniejącej zabudowy i infrastruktury technicznej,
c) przekształceń obszarów zdegradowanych.
Dalej organ wskazał, iż powyższe postanowienia uchwały są wiążące dla Prezydenta Miasta Z.. Stosownie bowiem do art.18 ust.1 organem właściwym do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest Prezydent Miasta.
Podstawy prawne do dokonania zmiany, w tym ustaleń w zakresie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu wynikają z przepisu art.4 ust.1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym oraz z powołanej powyżej uchwały Rady Miasta Z. z dnia 25 marca 1999 roku.
Pierwszy projekt planu, po dokonaniu niezbędnych uzgodnień został wyłożony do publicznego wglądu na przełomie października i listopada 2000 roku. Do projektu planu zostały złożone protesty i zarzuty. Z dużym protestem mieszkańców spotkały się zwłaszcza narzucone przez Generalną Dyrekcję Dróg w Ł. ustalenia co do linii rozgraniczających ulicy B. Zostało zorganizowane w tej kwestii spotkanie, na które został zaproszony zarządca drogi krajowej nr 1. W wyniku negocjacji zarządca drogi zgodził się na zmniejszenie parametrów linii rozgraniczających ulicy B z 50 metrów do 40 metrów.
Część zarzutów została przez Radę Miasta Z. odrzucona uchwałą Nr [...] z dnia [...]. M. i Z. małżonkowie S. złożyli skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w przedmiocie odrzucenia ich zarzutu przez Radę Miasta Z.. Małżonkowie S. nie wyrażali zgody w złożonym zarzucie na projektowany przebieg ulic jako przedłużenie istniejącego układu komunikacyjnego.
Wyrokiem z dnia 25 września 2001 roku w sprawie sygn. akt: II SA/Łd 1163/01 Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały.
Przed opracowaniem kolejnego projektu podjęta została próba zapoznania M. i Z. małżonków S. z trzema alternatywnymi projektami wewnętrznego układu komunikacyjnego. Małżonkowie S. nie wyrazili zgody na żadną z przedstawionych propozycji. Biorąc pod uwagę powyższe, zgodnie z procedurą określoną w ustawie o zagospodarowaniu przestrzennym, został opracowany nowy projekt planu uwzględniający wskazany powyżej wyrok sądu. Projekt planu zastał uzgodniony oraz wyłożony do publicznego wglądu.
Do drugiej wersji projektu planu zostały także złożone zarzuty. W wyniku przeprowadzonych rozmów z zainteresowanymi oraz po złożeniu przez małżonków Spencerek pisemnego oświadczenia o wyrażeniu zgody na przeprowadzenie układu komunikacyjnego przez działkę nr 70/4 przystąpiono do opracowania trzeciej wersji projektu planu uwzględniającej także część złożonych zarzutów.
W złożonym zarzucie z dnia 27 grudnia 2003 roku właścicielka działki nr 70/4 nie wyraziła zgody na przebieg projektowanych dróg przez przedmiotową działkę oraz zarzuciła naruszenie procedury w przedmiocie zawiadomienia o wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu.
Po wyłożeniu trzeciej wersji projektu planu i złożeniu kolejnych zarzutów zostały podjęte ponownie próby zaproponowania innych rozwiązań. Opracowano kilka dodatkowych roboczych wersji i zaproszono zainteresowanych celem zapoznania z propozycjami. Nie uzyskano jednak konsensusu. W wyniku ustaleń dokonanych na spotkaniach w dniach 16 - 18 lutego 2003 roku mieszkańcy mieli zaproponować swoją wersję projektu, na którą wszyscy objęci planem wyrażą zgodę. Projekt taki nie został jednak dostarczony do Urzędu.
Dalej organ podniósł, iż ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000 roku, Nr 46, poz. 543 ze zm.) w przepisie art. 93 nie zezwala na podział, jeżeli projektowane do wydzielenia działki gruntu nie mają dostępu do drogi publicznej. W art. 4 tejże ustawy została podana definicja działki budowlanej, przez którą rozumie się nieruchomość gruntową lub działkę gruntu, której wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej spełniają wymogi realizacji obiektów budowlanych wynikające z odrębnych przepisów i aktów prawa miejscowego. Brak zgody na zaprojektowanie układu komunikacyjnego nie pozwala zatem na podziały i tworzenie nowych działek budowlanych. Mając na uwadze wyczerpanie wszelkich możliwych propozycji przy opracowywaniu projektu planu oraz wyrażoną pisemną zgodę na przebieg projektowanych dróg postanowiono o odrzuceniu zarzutu dotyczącego układu drogowego.
Część zarzutu dotycząca naruszenia procedury w przedmiocie braku zawiadomienia o wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu została przez organ odrzucona jako bezzasadna. Pisemne zawiadomienia zostały dostarczone wszystkim osobom objętym projektem planu, w tym i M. S..
Zgodnie z przepisem art. 10 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ustala się, w zależności od potrzeb linie rozgraniczające ulice, place oraz drogi publiczne wraz z urządzeniami pomocniczymi. W przepisie tym zostało określone to, co plan może zawierać fakultatywnie oraz co winien określać obowiązkowo. W par. 2 ust.3 uchwały o przystąpieniu do opracowania planu został określony zakres ustaleń planu. Zgodnie z przepisem art. 18 ust. 2 pkt 2a ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym Prezydent Miasta bada spójność rozwiązań projektu planu z polityką przestrzenną miasta określoną w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego.
Dalej organ wskazał, iż z dniem 11 lipca 2003 roku weszła w życie ustawa z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, która w art. 85 ust. 2 określa, że do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oraz do planów zagospodarowania przestrzennego województw, w stosunku do których podjęto uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia lub zmiany planu oraz zawiadomiono o terminie wyłożenia tych planów do publicznego wglądu, ale postępowanie nie zostało zakończone przed dniem wejścia w życie ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe.
W ocenie organu przytoczone wyżej przesłanki faktyczne i prawne spowodowały, że zarzut M. S. nie został uwzględniony w projekcie planu przez Prezydenta Miasta Z.. Rada Miasta Z. podzieliła natomiast stanowisko Prezydenta Miasta Z. i postanowiła, jak w treści uchwały.
W dniu 28 października 2004 roku na powyższą uchwałę Rady Miasta Z. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wywiodła M. S. podnosząc, iż wyłożony projekt planu całkowicie zignorował konkluzje płynące z sentencji wyroku NSA z dnia 25 września 2001 roku w sprawie sygn. akt: II SA/Łd 1163/01, w którym stwierdzano nieważność poprzedniej uchwały Rady Miasta Z. z dnia [...], Nr [...]. Skarżąca wskazała, iż na zwróconą uwagę o braku odniesienia do zaleceń ze wspomnianego wyroku w wyłożonym jesienią 2003 roku "nowym" projekcie organ poinformował ją, że takiego wyroku z pewnością nie było, gdyż nikt o nim nie słyszał. Zdaniem skarżącej podważono w ten sposób konstytucyjny trójpodział władzy ignorując rolę sądownictwa w strukturach demokratycznego państwa prawa.
Zdaniem skarżącej, we wspomnianym wyroku NSA stwierdzono, iż kompetencja samorządu terytorialnego do uchwalania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego nie oznacza w żadnym wypadku dowolności. Kompetencja ta doznaje ograniczenia, szczególnie wobec konieczności przestrzegania poszczególnych etapów stanowienia przepisów prawa gminnego. Nadto w wyroku zaznaczono, iż władztwo planistyczne gminy doznaje ograniczeń wynikających z konstytucyjnie chronionego prawa własności (art. 64 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej).
Skarżąca wskazuje, iż zarówno obecna, jak i poprzednia Rada Miasta Z. zmierza do przejęcia nieomal w całości ponad 4 – ro hektarowego gospodarstwa, z którego pozostał już tylko 1 hektar. Zaś tak zwane próby zapoznania skarżącej z "nowymi" koncepcjami planistycznymi, to nic innego jak narzucanie subtelnie modyfikowanych ciągle tych samych propozycji poszatkowania drogami resztek jej gospodarstwa. Skarżąca podniosła również, iż po raz kolejny Rada Miasta Z. nie uzasadniła w sposób niebudzący żadnych wątpliwości kwestii braku możliwości uwzględnienia zgłoszonego przez skarżącą żądania przeniesienia ewentualnych dróg w inne miejsce lub w ostateczności godziwej rekompensaty za teren pod ich lokalizację i wszelkie związane z tym uciążliwości. Dalej skarżąca wskazuje, iż w uzasadnieniu podjętej uchwały Rady Miasta Z. wspomina o złożonym przez jej nieżyjącego już męża oświadczeniu, w którym wyraził on zgodę na przebieg dróg przez działkę skarżącej. W uzasadnieniu tym nie ma jednak już ani słowa o tym, że zgoda ta była czasowa (mąż skarżącej miał czekać na odpowiedź do końca 2002 roku) i obwarowana była konkretną propozycją finansową. Zarząd Miasta Z. nigdy do tej propozycji się nie ustosunkował. Skarżąca wskazała, iż procedury powiadamiania zainteresowanych o terminach wyłożenia planu całkowicie pominęła – jako strony postępowania – jej pełnoletnie dzieci, które stały się prawnymi spadkobiercami po zmarłym ojcu. Skarżąca zarzuciła również brak zawiadomienia o terminie sesji wyznaczonym na dzień 31 sierpnia 2004 roku. Sesja ta miała się odbyć w dniu 26 sierpnia 2004 roku, ale nikt nie poinformował skarżącej o nowym terminie, co poskutkowało jej absencją podczas dyskusji o odrzuceniu wniesionych zarzutów. Skarżąca podniosła również, iż termin sesji wyznaczony został po ośmiu miesiącach od dnia złożenia zarzutów, co w jej ocenie jest wystarczające do uznania uchwały z dnia [...]za nieważną. Z pewnością o powyższych faktach – tak merytorycznych jak i czysto formalnych – nie został powiadomiony Urząd Wojewódzki w [...]., który sprawdzał zgodność ustawy z obowiązującym prawem. Skarżąca podniosła, iż podczas tzw. "konsultacji" celowo wprowadzano atmosferę nacisku i zastraszania mówiąc między innymi, iż organ nigdy nie pomoże kwestionującym projekt w uzyskaniu pozwoleń na budowy, podsycając w ten sposób atmosferę kłótni i niesnasek sąsiedzkich, co poskutkowało najściem posesji skarżącej przez kilku dalszych sąsiadów, którzy w ostrych słowach oświadczyli, że z pomocą Urzędu Miasta silą sami zrobią sobie drogi, a po przejściu spychaczy śladu z jej posesji nie zostanie. Zdaniem skarżącej moralnie nagannym aspektem w tej sprawie pozostaje buta i ignorancja urzędników Urzędu Miasta Z., którzy nigdy nie pokusili się nawet o próbę rzetelnej rozmowy z tymi mieszkańcami, którzy stawiają zarzuty w sprawie. Skarżąca stawia pytanie, kogo chcą w ten sposób "uszczęśliwić" i za jaką cenę? i dlaczego Urząd Miasta Z. z takim uporem chce skarżącą i jej dzieci pozbawić reszty ziemi?
Reasumując wszystkie zarzuty podniesione w tej sprawie, jak też wyrażając przekonanie, ze uchwała Rady Miasta Z. z dnia [...] z powodu braku powiadomienia o sesji, na której została podjęta i czasu jaki upłynął od złożenia zarzutów do czasu ich rozpatrzenia była prawnie nieważna, a treścią swą naruszała między innymi przepisy art. 2 i 6 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej skarżąca wniosła o jej uchylenie.
Rada Miasta Z. w odpowiedzi na skargę podtrzymała swe stanowisko zawarte w zaskarżonej uchwale.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z treścią art. 3 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) (w skrócie: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Analogiczne unormowanie zawiera art. 1 par. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), który stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.
Stosownie do unormowania zawartego w art. 145 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie
1. uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:
a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy,
2. stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach,
3. stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.
W następstwie rozpoznania skargi wniesionej w niniejszej sprawie, nie będąc ograniczonym zarzutami i wnioskami skargi oraz przywołaną podstawą prawną (art. 134 par. 1 p.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny dopatrzył się w zaskarżonej uchwale oczywistych naruszeń prawa powodujących konieczność stwierdzenia jej nieważności (art. 145 par. 2 p.p.s.a.).
Wypada zgodzić się z organem, który stwierdził, iż z dniem 11 lipca 2003 roku weszła w życie ustawa z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), która w przepisie art. 85 ust. 2 określiła, iż do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oraz do planów zagospodarowania przestrzennego województw, w stosunku do których podjęto uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia lub zmiany planu oraz zawiadomiono o terminie wyłożenia tych planów do publicznego wglądu, ale postępowanie nie zostało zakończone przed dniem wejścia w życie ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe, a więc przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 roku, Nr 15, poz. 139 ze zm.).
Przepis art. 18 przywołanej powyżej ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku określa, iż organem właściwym w sprawie sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest wójt, burmistrz albo prezydent miasta. Na organach tych spoczywa cały szereg obowiązków związanych z powyższą kompetencją. Zasadnicze obowiązki, mające proceduralny charakter, zostały określone w przepisie art. 18 ust. 2 – 14 tejże ustawy. Z punktu widzenia oceny zasadności skargi wywiedzionej w niniejszej sprawie wypada zwrócić uwagę na obowiązek przyjęcia przez prezydenta miasta protestów, o których mowa w przepisie art. 23 ust. 1, i zarzutów, o których mowa w przepisie art. 24 ust. 1 (art. 18 ust. 7 ustawy). Dalszym obowiązkiem prezydenta miasta, po upływie terminu do wniesienia protestów i zarzutów, jest rozpatrzenie w terminie nie dłuższym niż miesiąc protestów i zarzutów wniesionych do projektu planu i przedstawienie radzie gminy tych protestów i zarzutów, które nie zostały uwzględnione w projekcie planu (art. 18 ust. 8 ustawy). Ostatnim interesującym – z punktu widzenia niniejszej sprawy – obowiązkiem prezydenta miasta jest ogłoszenie w sposób określony w ustawie o terminie sesji, na której rada gminy rozpatrzy nieuwzględnione protesty i zarzuty, zawiadamiając o tym imiennie zainteresowanych (art. 18 ust. 9 ustawy).
Wykonanie przez prezydenta miasta nałożonych przez przepis art. 18 ustawy obowiązków winno nastąpić z należytą starannością, bowiem naruszenie tychże obowiązków musi prowadzić do naruszenia trybu postępowania przy sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a konsekwencją tego jest nieważność uchwały rady gminy w całości lub w części (art. 27 ustawy).
W realiach niniejszej sprawy nie ulega wątpliwości, iż prezydent miasta po przyjęciu zarzutu wniesionego do projektu planu, w dniu 29 stycznia 2004 roku rozpoznał zarzut i uchwałą Nr 7/IV/2004 nie uwzględnił zarzutu w całości. Tym samym mając na uwadze datę wniesienia zarzuty uznać wypada, iż prezydent miasta wywiązał się z obowiązku, o którym mowa w przepisie art. 18 ust. 8 ustawy i w terminie miesiąca rozpoznał zarzuty.
Przekroczenie przepisów nastąpiło jednak przy wykonaniu obowiązku określonego w przepisie art. 18 ust. 9 ustawy, poprzez zaniechanie imiennego zawiadomienia osób zainteresowanych o terminie sesji, na której rozpoznane były zarzuty. Wyjaśnienia złożone przez organ w tym zakresie, a zmierzające do uzasadnienia przełożenia sesji z terminu, o którym zainteresowani wiedzieli na inny, o którym zainteresowanych już nie powiadomiono, nie mogą być uznane w jakimkolwiek stopniu za usprawiedliwiające. Brzmienie przepisu art. 18 ust. 9 omawianej ustawy czyni nawet zbędnym, z uwagi na oczywistość, odnoszenie się do kwestii rażącego naruszenia – poprzez zaniechanie powiadomienia o terminie sesji – uprawnień strony do zaprezentowania racji wniesionych zarzutów podczas obrad rady gminy.
Z przytoczonych powyżej względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie przepisu art. 145 par. 2 p.p.s.a. w związku z przepisem art. 27 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 roku, Nr 15, poz. 139 ze zm.) stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały.
Mając na uwadze, iż przyczyną nieważności zaskarżonej uchwały było stwierdzenie naruszenia przepisów proceduralnych przy sporządzaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zbędne stało się ocenianie merytorycznych aspektów wniesionej skargi, a więc badanie skargi z punktu widzenia naruszenia prawa podmiotowego strony skarżącej przy sporządzaniu projektu planu.
O przyznaniu na rzecz pełnomocnika strony skarżącej kosztów nieopłaconej pomocy prawnej orzeczono na podstawie przepisu par. 18 i 19 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).
Z tych wszystkich względów orzeczono jak powyżej.