II SA/Łd 1036/02

II SA/Łd 1036/02 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2004-04-21
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2002-07-09
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Janusz Nowacki /przewodniczący/
Krzysztof Szczygielski /sprawozdawca/
Małgorzata Łuczyńska
Symbol z opisem
633  Zatrudnienie i sprawy bezrobocia
Skarżony organ
Wojewoda
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki, Sędziowie WSA Krzysztof Szczygielski (spr.), p.o. sędziego WSA Małgorzata Łuczyńska, Protokolant asystent sędziego Paulina Hućko, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 kwietnia 2004 r. sprawy ze skargi B. R. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia pożyczki udzielonej ze środków Funduszu Pracy oddala skargę.
Uzasadnienie
Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] nr [...] wydaną na podstawie art.6c, ust.2, pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu /t.j. Dz.U z 2001 r. nr 6, poz.562 z późn. zm./ oraz art.138 § 1 pkt 1 kpa, po rozpatrzeniu odwołania B. R. od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...] dotyczącej odmowy umorzenia o 50 % kwoty pożyczki udzielonej ze środków Funduszu Pracy utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu decyzji Wojewoda stwierdził :
Na podstawie umowy z dnia [...] Pani B. R. otrzymała pożyczkę ze środków Funduszu Pracy w wysokości 5000 zł na rozpoczęcie działalności gospodarczej polegającej na handlu hurtowym stacjonarnym i detalicznym.
Pomimo wezwań z dnia 4 maja 1994 r. i 24 sierpnia 1994 r. pożyczkobiorczyni nie wywiązała się z warunków umowy. Nie rozliczyła się z wydatkowania kwoty pożyczki i nie przedstawiła dokumentów potwierdzających prowadzenie działalności gospodarczej.
Raty pożyczki i odsetek nie były spłacane zgodnie z haromonogramem spłaty. Od lutego 1998 r. całkowicie zaprzestała spłaty zadłużenia. Zarówno pożyczkobiorczyni jak i poręczyciele byli wzywani do jednorazowej spłaty całego zadłużenia. Wobec braku jakichkolwiek spłat wierzyciel w październiku 2001 r. wystąpił z pozwem do Sądu Rejonowego w Ł. o zasądzenie solidarnie od wszystkich zobowiązanych kwoty 12.896,40 zł wraz z należytymi odsetkami.
Niezależnie od zaistniałych okoliczności Pani B. R. kilkakrotne składała wniosek o umorzenie do 50 % kwoty pożyczki.
Wnioski organ pozostawił bez pozytywnego rozpatrzenia, gdyż pożyczkobiorczyni nie udokumentowała 24 miesięcznego okresu prowadzenia działalności gospodarczej jako jednoosobowy podmiot gospodarczy, z którym podpisano umowę pożyczki i nie przedstawiła rachunków ani dowodów zapłaty za te rachunki wystawionych przez Panią R. jako jednoosobowy podmiot gospodarczy.
W dniu 11 lutego 2002 r. Pani R. złożyła w Powiatowym Urzędzie Pracy w Ł. kolejny wniosek o umorzenie do 50 % kwoty pożyczki. W dniu 12 lutego 2002 r. zgłosiła się do kierownika Urzędu Pracy. Została wówczas zobowiązana do dostarczenia w terminie 1 miesiąca dokumentów niezbędnych do pozytywnego rozpatrzenia wniosku. Także i tym razem nie dostarczyła wymaganych dokumentów.
Prezydent Miasta Ł. decyzją z dnia [...] orzekł o odmowie umorzenia do 50 % pożyczki, z uwagi na nie wywiązanie się z podstawowych warunków umowy, to jest niedostarczenie wymaganych dokumentów dotyczących okresu prowadzenia działalności gospodarczej i rozliczenia wydatkowania pożyczki przez Panią B. R. jako jednoosobowy podmiot gospodarczy. Wszystkie przedłożone rachunki wystawione były na firmę A.
Pani R. odwołała się od decyzji Prezydenta. Wyjaśniła, że spełnia warunki umowy dotyczące umorzenia do 50 % kwoty pożyczki. Do odwołania dołączyła zaświadczenie II Urzędu Skarbowego Ł. - B., które zdaniem Pani R. nie pozostawia żadnych wątpliwości co do tego, że prowadziła działalność jednoosobowo w okresie od 1 marca 1993 r. do 31 stycznia 1995 r.
Wojewoda uznał, że zgodnie z art.18 ust.4 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu pożyczka dla osób bezrobotnych może być umorzona pod warunkiem prowadzenia działalności gospodarczej przez okres co najmniej 24 miesięcy oraz po spełnieniu innych warunków określonych w umowie. Zapis dotyczący wysokości umorzenia, do 50 % ma charakter uznaniowy, określający maksymalną wysokość umorzenia i tym samym daje staroście swobodę decyzji co do wysokości tego umorzenia z zachowaniem zasad określonych w przyjętych kryteriach z uwzględnieniem aktualnej sytuacji finansowej wierzyciela. Uwzględniając treść umowy pożyczki, pożyczka zostanie umorzona do 50 % pod warunkiem, że pożyczkobiorca będzie prowadził działalność przez okres co najmniej 24 miesięcy oraz wydatkuje pożyczkę na cel określony w umowie /§ 2 pkt 5 umowy/. Ponadto zgodnie z § 4 umowy pożyczkobiorczyni zobowiązała się do wykorzystania kwoty udzielonej pożyczki zgodnie z celem, na który została udzielona, udostępnienia pożyczkodawcy niezbędnych dokumentów, udzielania właściwych informacji i wyjaśnień na temat sposobu wykorzystania pożyczki oraz umożliwienia przeprowadzenia kontroli.
Pożyczka została udzielona Pani B. R. jako jednoosobowemu podmiotowi gospodarczemu, wykonującemu działalność w Ł. ul. A 21 i w filii w A ul. B 9, co potwierdza zaświadczenie o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej i z tego zaświadczenia wynika, że w dniu [...] po numerem [...] do ewidencji działalności gospodarczej dokonano wpisu : B. R., zam. Ł., ul. A 21 m 64, handel stacjonarny obwoźny hurt - detal artykułami spożywczymi i przemysłowymi pochodzenia krajowego i zagranicznego, Ł., ul. A 21 oraz filia A., ul. B 9 - sprzedaż na terenie całego kraju w miejscach wyznaczonych do handlu.
Organ odwoławczy potwierdził złożenie przez Panią R. kilku zaświadczeń wydanych przez Drugi Urząd Skarbowy, dotyczący prowadzenia przez nią działalności gospodarczej jako firmy jednoosobowej w Ł. przy ulicy B 5 i A 21, w tym w okresie od 1.II.1993 r. do 28.II.1993 roku nazwa firmy brzmiała A.
W ocenie organu odwoławczego przedłożone rachunki, dotyczące zakupu towarów handlowych na rozpoczęcie działalności gospodarczej wystawione zostały na firmę A, a więc inny podmiot gospodarczy niż ten, któremu udzielono pożyczki. Ponadto organ przyjął, że ze znajdującego się w aktach sprawy aneksu do umowy spółki cywilnej z dnia 20 maja 1997 r. wynika, iż w dniu 28 grudnia 1994 r. została zawarta umowa spółki cywilnej pomiędzy B. R., A. B., M. P. Oznacza to, że Pani R. przystąpiła do spółki cywilnej przed upływem 24 miesięcy prowadzenia działalności gospodarczej, rozpoczętej zgodnie z wpisem do ewidencji działalności gospodarczej od dnia 1 lutego 1993 r.
Skoro Pani R. zamierzała ubiegać się o umorzenie części kwoty pożyczki, to jej obowiązkiem było odpowiednio wcześnie zadbać o skompletowanie dokumentów, tak aby jednoznacznie udokumentować w terminie prowadzenie działalności gospodarczej przez okres co najmniej 24 miesięcy i wydatkowanie pożyczki na cel zgodny z umową, tym bardziej, ze składając kilkakrotnie wnioski o umorzenie do 50 % kwoty pożyczki była szczegółowo informowana jakie dokumenty winna przedłożyć, aby umorzenie części kwoty pożyczki było możliwe.
Pani B. R. w dniu 7 lipca 2002 r. decyzję Wojewody zaskarżyła do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
W uzasadnieniu skargi podniosła, iż treść zaświadczenia wystawionego w dniu 28.I.2000 r. potwierdza prowadzenie przez nią działalności gospodarczej przez nieprzerwany okres 24 miesięcy. Ponadto przedstawione rachunki dowodzą wykorzystania pożyczki na cele zgodne z umową czyli na zakup towarów handlowych.
Skarżąca oświadczyła, iż firma przez nią prowadzona nosiła nazwę A i rachunki wystawione są na A. Do spółki cywilnej przystąpiła w celu polepszenia lokalizacji sklepu. Spółka także otrzymała nazwę A. Przystąpienie do spółki nie zmienia faktu, że jednoosobową firmę A prowadziła do 31 stycznia 1995 r. W umowie nie ma zastrzeżenia, że pożyczkobiorcy nie wolno podejmować innej pracy poza firmą, na którą otrzymała pożyczkę.
Wojewoda w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Przede wszystkim wyjaśnić należy, iż zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz.1271/ - sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W myśl art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U Nr 153, poz.1269/ sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem.
Oznacza to, że sąd administracyjny bada prawidłowość zaskarżonych decyzji pod względem zgodności z przepisami prawa obowiązującymi w czasie ich wydawania.
Decyzja, stosownie do art.145 § 1 ust.1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz.1270/ podlega uchyleniu, jeżeli sąd stwierdzi:
a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć wpływ na wynik postępowania.
Skarga Pani B. R. nie zasługuje na uwzględnienie, choć niektóre zarzuty podniesione przez skarżącą należy uznać za trafne.
Wojewoda, mimo dołączenia do skargi zaświadczenia Drugiego Urzędu Skargowego Ł. - B. z dnia 28 stycznia 2000 r., błędnie przyjął, iż skarżąca nie prowadziła działalności gospodarczej jako firma jednoosobowa przez ustalony w umowie pożyczki okres 24 miesięcy. Z zaświadczenia wynika prowadzenie takiej działalności przez B. R. najpierw przy ulicy A 21 - w okresie od 1 do 28 lutego 1993 r., a następnie przy ulicy B 5 - od 1 marca 1993 r. do 31 stycznia 1995 r. Łączny okres wskazany w zaświadczeniu wynosił 24 miesiące. Sąd nie potwierdził zasadności stanowiska Wojewody, dotyczącego udzielenia pożyczki innemu podmiotowi niż podmioty wskazane w zaświadczeniach urzędu skarbowego dołączonych do akt sprawy.
Podmiotem gospodarczym oznaczonym w zaświadczeniu o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej, z dnia 19 stycznia 1993 r. była B. R.
Okoliczności zmiany adresu, pod którym prowadziła działalność gospodarczą, bądź przyjęcia nazwy firmy A nie mogą być uznane za mianę podmiotu gospodarczego.
Takie przystąpienie skarżącej do spółki cywilnej w grudniu 1994 r. nie oznacza jednoczesnego zaprzestania przez nią prowadzenia działalności w formie jednoosobowej firmy. Fakt prowadzenia jednoosobowej działalności przez Panią R. po przystąpieniu przez nią do spółki cywilnej potwierdza zaświadczenie Drugiego Urzędu Skarbowego Ł. - B., wystawione w dniu 28 styczni 2000 r.
Ponadto, jak słusznie podniesiono w skardze, umowa pożyczki nie zawierała zakazu podejmowania przez pożyczkobiorcę dodatkowej działalności gospodarczej.
Jednak mimo trafności części zarzutów skargi, Sąd uznał za zasadną decyzję o odmowie umorzenia pożyczki do 50 % udzielonej skarżącej z Funduszu Pracy.
Zgodnie z art.18 ust.4 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu /t.j. Dz.U z 2001 r. nr 6, poz.56 z późn. zm./ pożyczka dla osób bezrobotnych może być na wniosek pożyczkobiorcy umorzona przez starostę do wysokości 50 % pod warunkiem prowadzenia działalności przez okres co najmniej 24 miesięcy oraz po spełnieniu innych warunków określonych w umowie.
W myśl § 2 ust.5 umowy pożyczki zawartej w dniu 13 stycznia 1993 r. pomiędzy Rejonowym Biurem Pracy w Ł. i skarżącą warunkiem ewentualnego umorzenia części pożyczki było wydatkowanie pożyczki na cel określony w umowie, to jest na prowadzenie działalności polegającej na hurtowym, stacjonarnym i detalicznym handlu.
Panią skarżącą obciążał obowiązek przedstawienia odpowiedniej dokumentacji, która w sposób wiarygodny i dokładny potwierdzałaby wydatkowanie kwoty pożyczki na cel określony w umowie.
Mimo wezwań organów administracyjnych skarżąca nie przedstawiła wiarygodnych dowodów potwierdzających sposób wydatkowania otrzymanej kwoty pożyczki.
Będąc profesjonalnym podmiotem gospodarczym skarżąca zobowiązana była znać zasady dotyczące dokumentowanie transakcji handlowych. Powinna zatem przedstawić dowody zapłaty ceny zakupionego towaru, to jest przelewy bankowe bądź inne rzetelnie przygotowane dokumenty finansowe.
Tymczasem złożyła faktury i rachunki, na których często znajdowały się adnotacje o odroczeniu przez sprzedawców terminów płatności.
Przyjęcie przez skarżącą od jej kontrahentów faktur nie jest tożsame z dokonaniem przez nią zapłaty ceny towarów, wskazanych w tych fakturach.
Wobec braku złożenia dokładnej dokumentacji, potwierdzającej sposób wydatkowania otrzymanej kwoty pożyczki, organy prawidłowo przyjęły, iż nie został udowodniony przez B. R. fakt wydatkowania pożyczki na cel określony w umowie. Tym samym nie mógł zostać uwzględniony wniosek o częściowe umorzenie pożyczki.
Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art.151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.