II SA/Łd 1028/01

II SA/Łd 1028/01 - Postanowienie WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2004-02-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2001-05-23
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Anna Stępień
Ewa Markiewicz /przewodniczący/
Grzegorz Szkudlarek /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6164 Wspólnoty gruntowe
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Umorzono postępowanie sądowoadministracyjne
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący del. Sędzia NSA Ewa Markiewicz, del. Sędziowie NSA : Anna Stępień, Grzegorz Szkudlarek (spr.), Protokolant staż.ref. Tomasz Porczyński, po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2004 r. przy udziale na rozprawie sprawy ze skargi E.J., D.O., I.O. W.J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji o ustaleniu przynależności nieruchomości do wspólnoty gruntowej p o s t a n a w i a : 1) umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, 2) zwrócić I.O. kwotę złotych 30 (trzydzieści) wpisu sądowego uiszczonego w dniu 30 maja 2001 roku i zaksięgowanego pod pozycją 898 w dniu 30 maja 2001 roku.
Uzasadnienie
II SA/Łd 1028/01
U Z A S A D N I E N I E
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z dnia [...], Nr [...] uchyliło decyzję Starosty [...] z dnia [...] Nr [...] orzekającą, iż nieruchomość położona w obrębie [...] gm. A. oznaczona na mapie podziału, przyjętej do powiatowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu [...] za nr [...], numerami działek: 243/3 o pow. 0,0821 ha, 242/2 o pow. 0,0040 ha, 243/2 o pow. 0,0175 ha i 773 o pow. 0,0182 ha, których łączna powierzchnia wynosi 0,1218 ha, stanowi wspólnotę gruntową wsi D. i sprawę przekazało do rozpoznania organowi I instancji.
W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że postępowanie w sprawie ustalenia czy powyższa nieruchomość stanowi wspólnotę gruntową, zostało wszczęte z inicjatywy Zarządu Spółki do Zagospodarowania Wspólnoty Gruntowej wsi D. Aktem własności ziemi Nr [...] z dnia [...] Naczelnik Powiatu w O. stwierdził, że J. i I.O. stali się z mocy prawa właścicielami nieruchomości położonej we wsi D. o pow. 7,72 ha, w skład której wchodziły między innymi działki oznaczone numerami 242 i 243. J.O. zmarł [...]. Na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego w Opocznie działki nr 242 i 243 stały się własnością I.O. Umową darowizny z dnia 22 stycznia 1997 r. darowała ona działkę nr 243 synowi D.O., a działkę nr 242 córce i zięciowi E. i W.J. Sąd Rejonowy w Opocznie, po rozpoznaniu wniosku Spółki do Zagospodarowania Wspólnoty Gruntowej we wsi D., postanowieniem z dnia 29 października 1999 r. sygn. akt I Ns 688/96 stwierdził, że Wspólnota Gruntowa Wsi D. nabyła przez zasiedzenie z dniem l stycznia 1985 r. własność działki nr 243/3 o pow. 0,08 ha i oddalił wniosek w przedmiocie zasiedzenia działek 242/2 i 243/2. Stosownie do treści art. 8 ust. l ustawy z dnia 29 czerwca 1963 r. o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych (Dz. U. Nr 28, poz. 169 ze zm.) starosta ustala, które nieruchomości stanowią wspólnotę gruntową, bądź mienie gromadzkie. Z przeprowadzonych ustaleń wynika, że nieruchomość położona we wsi D. oznaczona numerami działek: 243/3, 243/2, 242/2 i 773 o powierzchni ogólnej 0,1218 ha, w dacie 5 lipca 1963 r. i wcześniej była użytkowana przez ogół mieszkańców wsi D. i zarządzana przez zebranie wiejskie. Z nieruchomości tej korzystali i korzystają wszyscy mieszkańcy wsi, którzy są uprawnieni do korzystania ze wspólnoty leśnej. Omawiany teren nigdy nie był w posiadaniu rodziny O. W związku z tym teren ten podlega zagospodarowaniu w trybie i na zasadach określonych w ustawie o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych. Ponieważ decyzja wydana na podstawie art. 8 ust. l tej ustawy ma charakter deklaratoryjny, stwierdza stan prawny na dzień 5 lipca 1963 r.
Od decyzji tej wnieśli odwołanie E. i W.J., D.O., I.O., zarzucając sprzeczność co do numeracji działek istniejących faktycznie, a podanych w decyzji, sprzeczność w odczytaniu zapisów w aktach sądowych co do posiadania przez wspólnotę gruntów, a mianowicie "mała sadzawka i kawałek pastwiska," są to grunty znajdujące się z drugiej strony wsi zwrócone "w kierunku wsi S." oraz błąd w ustaleniu klasy gruntów działek 242 i 243. Wskazali na niezgodność z wydaną przez Starostwo Powiatowe w [...] decyzją z dnia [...] Nr [...] określającą, które działki należą do wspólnoty - działki nr 280, 339, 423, 765, 766 oraz bezpodstawne rozpatrzenie nieważności prawomocnego aktu własności ziemi Nr [...] i aktu notarialnego rep. "A" Nr [...], które czynią odwołujących się jedynymi właścicielami działek 242 i 243. Odwołujący się podnieśli, że do ostatecznych decyzji wydanych na podstawie przepisów ustawy z dnia 26 października 1971 r. o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczących wznowienia postępowania, stwierdzenia nieważności i uchylenia lub zmiany decyzji. Postępowanie administracyjne toczące się w tych sprawach podlega umorzeniu.
Organ II instancji po rozpatrzeniu odwołania decyzją z dnia [...] uchylił zaskarżoną decyzję i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania organowi. Zaskarżona decyzja podlega uchyleniu, gdyż sprawa wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznym zakresie. Decyzją tą uznano za wspólnotę gruntową nieruchomość położoną w obrębie [...] numerami działek: 243/3, 242/2, 243/2. Powołana w uzasadnieniu mapa została sporządzona w 1996 r., w związku z wystąpieniem przez Zarząd Spółki dla Zagospodarowania Wspólnoty Gruntowej wsi D. do Sądu Rejonowego w Opocznie o stwierdzenie zasiedzenia tych działek, i obrazuje "podział według stanu posiadania." W aktach sprawy brak jest jakiejkolwiek informacji o tym, na jakie cele nieruchomość obejmująca działki nr 242 i 243 (których dotyczy uwidoczniony na mapie podział), przeznaczona jest w planie zagospodarowania przestrzennego gminy A. O ile przedmiotowa nieruchomość w planie tym przeznaczona jest na cele inne niż rolne lub leśne, podział jej może być dokonany wyłącznie w trybie ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (j.t. Dz. U. z 2000 r. Nr 46, poz. 543), a mapa, o której mowa, może być potraktowana jedynie, jako projekt podziału podlegający zatwierdzeniu decyzją wójta, chyba że o podziale orzeka sąd (art. 96 ust. l i 2 ustawy). Z przepisów ustawy o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych wynika, że ustalenie czy mamy do czynienia z wspólnotą gruntową, czy mieniem gromadzkim następuje w tym samym trybie. W praktyce trudno jest rozróżnić (i nie zawsze jest to możliwe) mienie gromadzkie od mienia wspólnoty gruntowej, jednak takie rozróżnienie jest konieczne, gdyż inny status prawny mają wspólnoty gruntowe, a inny mienie gromadzkie. Rozpatrując ponownie sprawę organ I instancji powinien rozważyć tę kwestię.
Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję złożyli E. i W.J., I.O. i D.O. Kwestionują oni decyzję w części dotyczącej przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, gdyż postępowanie o stwierdzenie nieważności prawomocnego aktu własności ziemi Nr [...] i aktu notarialnego rep. "A" Nr [...], które czynią skarżących jedynymi właścicielami działek nr 242 i 243, było przeprowadzone wbrew prawu.
W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie, ponieważ nie znalazła podstaw do uwzględnienia argumentacji zawartej w skardze.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z regulacją art. 97 § l i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem l stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z zastosowaniem dotychczasowych przepisów o wpisie i innych kosztach sądowych.
Skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże Sądu, jednakże może uznać je za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności (art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270).
Z pisma skarżących datowanego na dzień 9 lutego 2004 r. wynika, iż w dniu [...] Wójt Gminy A. wydał decyzję (Nr [...]) w sprawie podziału nieruchomości oznaczonej nr 242 o pow. 0,2400 ha oraz nieruchomości nr 243 o pow. 0,5700 ha położonych w obrębie wsi D., gm. A. Działka nr 242 została podzielona na działkę nr 242/1 o pow. 0,2400 ha i działkę nr 242/2 o pow. 0,0040 ha. Natomiast działka nr 243 została podzielona na trzy mniejsze działki nr 243/1 o pow. 0,4700 ha, nr 243/2 o pow. 0,0175 ha i nr 243/3 o pow. 0,0821 ha. Rozstrzygnięcie to zostało zaskarżone odwołaniem przez E. i W.J., I.O. oraz D.O. Rozpatrując tę sprawę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z dnia [...] Nr [...] uchyliło rozstrzygnięcie z dnia [...] i umorzyło postępowanie I instancji. Jako podstawę rozstrzygnięcia organ podał, iż zgodnie z regulacją art. 92 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000 r. Nr 46, poz. 543), na unormowaniu której oparto rozstrzygnięcie I instancji, przepisów o podziale nieruchomości nie stosuje się do nieruchomości położonych na obszarach przeznaczonych w planach miejscowych na cele rolne lub leśne, chyba że podział spowodowałby konieczność wydzielenia nowych dróg. Zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego gminy A., działki będące przedmiotem podziału znajdują się na terenie upraw rolnych i budownictwa zagrodowego. W konsekwencji, podział nieruchomości rolnych i leśnych nie wymaga wydania decyzji zatwierdzającej projekt takiego podziału, a postępowanie administracyjne było bezprzedmiotowe.
Skarżący w kolejnym piśmie skierowanym do Sądu z dnia 11 lutego 2004 r. złożyli oświadczenie o cofnięciu skargi, gdyż organ II instancji wydał w dniu [...] decyzję (Nr [...]) mocą której uchylił rozstrzygnięcie I instancji i umorzył postępowanie przed tym organem.
Wobec przytoczonych powyżej argumentów Sąd uznał cofnięcie skargi w przedmiotowej sprawie za skuteczne.
W tym stanie prawnym postępowanie sądowe w sprawie ze skargi E. i W.J., I.O. i D.O., na podstawie art. 60, art. 161 § l pkt l Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, podlegało umorzeniu. Wobec czego Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.
O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 36 ust. 3 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, póz. 368 ze zm.) w związku z art. 36 ust. l lit. "b" ustawy z dnia 13 czerwca 1967 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 88 ze zm.) przy zastosowaniu regulacji art. 97 § 2 w/w przepisów wprowadzających.