II SA/Łd 1023/01

II SA/Łd 1023/01 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2004-02-11
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2001-05-23
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Arkadiusz Blewązka
Grzegorz Szkudlarek /przewodniczący/
Jolanta Rosińska /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ
Wojewoda
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący del. Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek, Sędziowie : Sędzia WSA Jolanta Rosińska (spr.), p.o. Sędziego WSA Arkadiusz Blewązka, Protokolant asystent sędziego Anna Dębowska, po rozpoznaniu w dniu 11 lutego 2004 roku na rozprawie sprawy ze skargi A.J. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie pozwolenia na wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty Powiatu [...] z dnia [...], Nr [...]; 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz A.J. kwotę 10 (dziesięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania; 3. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do daty uprawomocnienia się wyroku.
Uzasadnienie
We wniosku z dnia 3 kwietnia 2000 r. R.S. wystąpił do Wydziału Architektury i Budownictwa Starostwa Powiatowego w R. o zmianę sposobu użytkowania garażu na warsztat stolarski bez lakierowania położony na działce w R. przy ul. A 286.
Postanowieniem z dnia [...] Starosta Powiatu R. stosownie do dyspozycji § 11 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 15 grudnia 1994 r. w sprawie warunków i trybu postępowania przy rozbiórkach nie użytkowanych, zniszczonych i nie wykończonych obiektów budowlanych oraz udzielania pozwoleń na zmianę sposobu użytkowania obiektów budowlanych lub ich części ( Dz. U. Nr 10, poz. 47 ) wezwał inwestora do wystąpienia z wnioskiem o wydanie pozwolenia na wykonanie robót budowlanych niezbędnych do zamierzonej zmiany sposobu użytkowania garażu na warsztat stolarski bez lakierowania.
Inwestor wywiązał się z nałożonego obowiązku składając w dniu 12 lipca 2000 r. w/w wniosek wraz z dokumentacją techniczną dotyczącą zamierzonej zmiany użytkowania garażu
Decyzją z dnia [...] Starosta Powiatu R. zatwierdził przedłożony projekt budowlany i wydał pozwolenie na wykonanie prac budowlanych związanych ze zmianą sposobu użytkowania budynku garażowego na warsztat stolarski bez lakierowania.
Na skutek odwołania złożonego przez sąsiada A.J., Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] uchylił w całości decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez ten organ.
W wyniku ponownego rozpoznania sprawy Starosta Powiatu R. postanowieniem z dnia [...] działając w oparciu o zapis § 11 powołanego powyżej rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 15 grudnia 1994 r. wezwał inwestora do przedłożenia w oznaczonym terminie opinii technicznej dotyczącej zmiany sposobu użytkowania istniejącego budynku garażowego na zakład stolarski bez lakierowania.
Na powyższe postanowienie A.J. wniósł zażalenie do Wojewody [...], który postanowieniem z dnia [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.
Postanowienie Wojewody [...] zaskarżone zostało przez A.J. skargą do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Po ponownej analizie akt sprawy, decyzją z dnia [...] Nr [...] Starosta Powiatu [...] na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 oraz art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ( Dz. U. Nr 89, poz. 414 ze zm. ) zatwierdził projekt budowlany i udzielił R.S. pozwolenia na wykonanie robót budowlanych dotyczących zmiany sposobu użytkowania budynku garażu oznaczonego nr 2 na projekcie zagospodarowania działki, na zakład stolarski bez lakierowania – montownia mebli o kubaturze 470 m 3, pow. zabudowy 108 m 2, zlokalizowanego na działce położonej przy ul. A 286 w R. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że inwestor przedłożył aktualną, pozytywną opinię techniczną budynku garażu, z której wynika, że przedmiotowy budynek może być użytkowany na warsztat stolarski bez lakierowania.
Zgodnie z projektem zagospodarowania terenu ( działki ) budynek garażu adaptowany na warsztat stolarski zlokalizowany jest w odległości 5 m od granicy działki z panem A.J. oraz w odległości ok. 118 m od budynku mieszkalnego tego sąsiada.
Z pozytywnej opinii Urzędu Miasta R. z dnia [...] znak: [...] wynika ponadto, że " dopuszcza się na tym terenie realizację budownictwa usługowego o uciążliwości nie przekraczającej granic danej działki".
Zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego miasta R. działka leży w terenach częściowo przeznaczonych pod zieleń izolacyjną, a częściowo pod budownictwo rodzinne o niskiej intensywności zabudowy. Aneks do w/w planu dopuszcza w terenie zieleni izolacyjnej od istniejących ulic adaptację, modernizację i wznoszenie zamiennych budynków mieszkalnych i usługowych.
Odwołanie od powyższej decyzji do Wojewody [...] złożył A.J. domagając się jej uchylenia. Skarżący podniósł, że wydana decyzja jest niezgodna z planem zagospodarowania przestrzennego, w którym dopuszcza się możliwość realizacji budownictwa usługowego, a nie zakładu produkcyjnego, którym jest montownia mebli.
Decyzją z dnia [...] znak: [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty Powiatu [...].
W uzasadnieniu decyzji wskazał, iż w omawianej sprawie zarówno inwestor jak i organ wydający pozwolenie na budowę dopełnili wszelkich wymaganych prawem czynności, a zatem zgodnie z art. 35 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane , w razie spełnienia wymagań określonych w art. 1 i 2 oraz w art. 32 ust. 4 ustawy, właściwy organ nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W konsekwencji decyzja ta jest słuszna i wydana z poszanowaniem przepisów prawa.
W skardze skierowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Łodzi A.J. domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji Wojewody [...] podnosząc argumenty tożsame ze wskazanymi w złożonym wcześniej odwołaniu.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie podnosząc, iż szczegółowe merytoryczne uzasadnienie swojego stanowiska zawarł już w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga jest zasadna.
Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zmianami ) sprawy, w których skargi wniesione zostały do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zobligowany był przeto rozpoznać skargę w oparciu o przepisy nowej ustawy.
W myśl art. 3 § 1 powołanej ustawy sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności publicznej i stosują środki określone w ustawie.
Analogiczne unormowanie zawarte zostało w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ).
Oznacza to, że sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może ją uchylić, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga zgodnie z art. 151 ustawy podlega oddaleniu.
Problematyka zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego uregulowana została w art. 71 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ( tekst jedn. Dz. U. Nr 106 z 2000 r., poz. 1126 ). oraz Rozdziale 3 wydanego na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 72 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 15 grudnia 1994 r. w sprawie warunków i trybu postępowania przy rozbiórkach nie użytkowanych, zniszczonych lub nie wykończonych obiektów budowlanych oraz udzielania pozwoleń na zmianę sposobu użytkowania obiektów budowlanych lub ich części ( Dz. U. Nr 10 z 1995 r., poz. 47 ).
Art. 71 ust. 1 powołanej ustawy stanowi w zdaniu drugim, że przepis art. 32 stosuje się odpowiednio. Uszczegółowienie zasad zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego zawarte zostało w § 11 ust. 1 wskazanego powyżej rozporządzenia, który przewiduje obowiązek wydania przez właściwy organ postanowienia wzywającego wnioskodawcę do wystąpienia z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę oraz określenia, jakimi dokumentami należy uzupełnić ten wniosek w celu uzyskania wymaganego pozwolenia. Przepis ten odnosi się do sytuacji, gdy zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wiąże się z koniecznością wydania pozwolenia na wykonanie robót budowlanych, a taki właśnie przypadek ma miejsce w rozpoznawanej sprawie.
Wydanie pozwolenia na wykonanie robót budowlanych dotyczących zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego uzależnione jest zatem od spełnienia przesłanek przewidzianych przepisem art. 32 ustawy Prawo budowlane, w tym m. innymi złożenia wniosku w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym.
W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] Starosta Powiatu [...] powołał się na pozytywną opinię Urzędu Miasta R., z dnia [...] znak: [...], z której wynika, "że dopuszcza się na tym terenie realizację budownictwa usługowego o uciążliwości nie przekraczającej granic danej działki". Aneks zaś do planu zagospodarowania przestrzennego miasta R. dopuszcza w terenie zieleni izolacyjnej od istniejących ulic adaptację, modernizację i wznoszenie zamiennych budynków mieszkalnych i usługowych.
W aktach sprawy brak jest jednak zarówno pisma Urzędu Miasta R. z dnia [...], jak też obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji planu zagospodarowania przestrzennego miasta R. wraz z aneksem, o którym mowa w uzasadnieniu decyzji organu I instancji.
W sytuacji, gdy podstawowy zarzut skargi sprowadza się do kwestionowania zgodności zaskarżonej decyzji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, brak wskazanych dokumentów uniemożliwia dokonanie kontroli zgodności tej decyzji z przepisami prawa i to niezależnie od oceny, czy zmiana sposobu użytkowania obiektu służyć ma działalności "usługowej", czy też – jak twierdzi skarżący – "produkcyjnej", a tym samym niedopuszczalnej na tym terenie.
W toku postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym A.J. złożył dodatkowe dokumenty, w tym związane z wystąpieniem przez inwestora z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla dobudowy hali maszyn do istniejącego zakładu stolarskiego – montowni mebli bez lakierowania i wydaniem w tym przedmiocie decyzji odmownej. Skarżący złożył również kserokopię decyzji Wojewody [...] z dnia [...] uchylającej po wznowieniu postępowania własną decyzję z dnia [...] oraz decyzję Starosty Powiatu [...] z dnia [...] udzielającą R.S. pozwolenia na użytkowanie budynku gospodarczego jako warsztatu stolarskiego bez lakierowania zrealizowanego na działce położonej w R. przy ul. A 286, a oznaczonego nr 3 na projekcie zagospodarowania działki i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.
W uzasadnieniu decyzji Wojewoda [...] wskazał na konieczność zbadania, czy przedmiotowy obiekt nie będzie naruszać ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Budynek gospodarczy oznaczony nr 3 jest obiektem położonym na tej samej działce, co sąsiadujący z nim garaż oznaczony nr 2 i nie można wykluczyć, że zamierzeniem inwestora może być przeznaczenie tych obiektów na cele sprzeczne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Okoliczności te, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego przemawiają dodatkowo za wydaniem orzeczenia uchylającego zaskarżoną decyzję Wojewody [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty Powiatu [...]. Z przytoczonych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w oparciu o art. 145 § 1 pkt c, art. 135 i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ) orzekł, jak w sentencji.