II SA/Bk 989/05

II SA/Bk 989/05 - Wyrok WSA w Białymstoku
Data orzeczenia
2006-08-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-11-15
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Sędziowie
Anna Sobolewska-Nazarczyk /sprawozdawca/
Elżbieta Trykoszko /przewodniczący/
Małgorzata Roleder
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Sygn. powiązane
II OSK 1872/06 - Wyrok NSA z 2008-01-17
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i c, art. 152
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
art. 61 ust. 1
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
Dz.U. 2003 nr 164 poz 1588
par. 3 ust. 2
Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego
Tezy
Regulacja art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ma na celu zagwarantowanie ładu
przestrzennego, co oznacza konieczność dostosowania nowej zabudowy do wyznaczonych przez zastany w danym miejscu stan dotychczasowej
zabudowy, cech i parametrów o charakterze urbanistycznym (zagospodarowanie terenu) i architektonicznym (ukształtowanie wzniesionych obiektów).
Ustalenia organu w zakresie obszaru analizowanego powinny być jednoznaczne i sprawdzalne w oparciu o wyznaczone w tej mierze przepisy, a zatem
Sądowi powinien być znany tok rozumowania organu orzekającego w danej sprawie. Określenie bowiem cech, do których należy dostosować nową
zabudowę, jest obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie w sprawie warunków zabudowy.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Sędziowie asesor WSA Małgorzata Roleder, sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk (spr.), Protokolant Elżbieta Stasiewicz, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 sierpnia 2006r. sprawy ze skargi D. Ł. i S. Ł.i A. Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] września 2005 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] sierpnia 2005r. Nr [...] o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie istniejącego zakładu sitodruku o pomieszczenia magazynowe i budowie szwalni, na działkach o numerach ewidencyjnych [...] przy ulicy J. Z. w Bi. wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, 2. stwierdza, że zaskarżone decyzje nie mogą być wykonane w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] sierpnia 2005 roku nr [...] Prezydent Miasta B. ustalił [...] P. P. W. B. w B. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie istniejącego zakładu sitodruku o pomieszczenia magazynowe i budowie szwalni na działkach o nr ewidencyjnym gruntu [...] przy ul. J. Z. w B. wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną.
W uzasadnieniu tej decyzji wskazano, iż w toku postępowania administracyjnego poprzedzającego wydanie decyzji żadna ze stron nie wniosła uwag ani zastrzeżeń. Analiza wnioskowanej inwestycji wykazała, iż nie będzie ona kolidowała z funkcją i zagospodarowaniem terenu przyległego. Działka ma zapewniony dostęp do drogi publicznej od ul. Z. i ul. L. oraz jest możliwość zapewnienia wystarczającej infrastruktury technicznej.
Powołując się na przepis § 68 ust. 1 i 3 Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 19 marca 2001 roku w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454) oraz dane z wypisu z rejestru gruntów organ podał, iż przedmiotowa nieruchomość składa się z gruntów zabudowanych i zurbanizowanych o symbolach B - tereny mieszkaniowe i Bi - inne tereny zabudowane. Wchodzące w skład nieruchomości użytki rolne o symbolach RV i RIVb – grunty orne, B-R V – grunty rolne zabudowane nie zostały wyłączone z produkcji rolniczej, jednak nie jest wymagana zgoda na zmianę ich przeznaczenia, albowiem objęła je zgoda uzyskana przy sporządzaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który utracił moc na podstawie art. 67 ustawy wskazanej w przepisie art. 88 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym - co jest zgodne z warunkiem wynikającym z przepisu art. 61 ust. 1 pkt 4 tej ustawy. Konieczność uzyskania zezwolenia na wyłączenie tych gruntów z produkcji rolniczej może jednak w następstwie wynikać z przepisów ustawy z dnia 03 lutego 1995 roku o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. nr 16, poz. 78 ze zm.).
Wskazano również, iż wnioskowana inwestycja dotyczy zakładu, który już istnieje i będzie rozbudowywany jedynie o pomieszczenia magazynowe, a według informacji zawartych we wniosku, realizacja przedsięwzięcia nie spowoduje wzrostu emisji lub wzrostu zużycia surowców, materiałów, paliw, energii powyżej 20%. Odstąpiono ponadto od uzgodnienia projektu decyzji z organem właściwym w sprawach ochrony gruntów rolnych oraz z zarządcą drogi (zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 6, 9 ustawy) z uwagi na to, że funkcję organu uzgadniającego i wydającego decyzję pełni ten sam organ.
Odwołanie od decyzji wnieśli D. Ł., S. Ł. i A. Ł.
Podnieśli, iż zaskarżona decyzja narusza ich prawa, albowiem zezwala na rozbudowę zakładu, którego działalność odczuwana jest jako szczególnie uciążliwa na osiedlu mieszkaniowym, zabudowanym domami jednorodzinnymi, na którym mieszkańcy powinni mieć zapewniony spokój. Istnienie zakładu sitodruku, jak i jego rozbudowa z jednoczesną budową szwalni narusza słuszne interesy nie tylko odwołujących się, będących sąsiadami inwestorów, ale i ogółu mieszkańców dzielnicy Z. Również Rada Osiedla Z. nie wyraziła zgody na planowaną rozbudowę. Odwołujący się wskazali, iż działalność rozbudowanego przedsiębiorstwa spowoduje emisję uciążliwych zapachów, zwiększy się hałas związany nie tylko z pracą zakładu, ale i z dojazdem do działki inwestorów samochodów dostawczych, wzmożony ruch spowoduje utrudnienie dostępu do działek sąsiednich. Wydanie w takich warunkach decyzji o ustaleniu warunków zabudowy było, zdaniem odwołujących się, nieuzasadnionym uprzywilejowaniem inwestorów.
Odwołujący się podnieśli również zarzut nieprawidłowego ustalenia w pkt c decyzji warunków obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji tj. dojazdu od ul. Z. na dotychczasowych zasadach. Podali, iż w skład w/w ulicy wchodzi działka oznaczona numerem geodezyjnym [...] stanowiąca własność S. i A. małżonków Ł. Z uwagi na to, że nie został jeszcze prawomocnie rozpatrzony wniosek o zwrot tej działki (złożono zastrzeżenia do planu zagospodarowania przestrzennego), a S. Ł. nie była nigdy doręczona decyzja o przejęciu działki, ani nie brała ona udziału w postępowaniu administracyjnym dotyczącym tej kwestii, wskazane ustalenie pkt c jest nieprawidłowe. Podali nadto, iż przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w B. toczy się pod sygn. akt II SA/Bk 412/05 postępowanie dotyczące odszkodowania za grunty przejęte pod drogi publiczne i dotyczące zwrotu działki nr [...].
W konsekwencji wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] września 2005 roku nr [...] utrzymało zakwestionowaną decyzję organu I instancji w mocy, uznając odwołanie za oczywiście bezzasadne.
Powołując treść przepisu art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym Kolegium wskazało, iż wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy jest możliwe w przypadku łącznego spełnienia wymienionych w nim warunków, co w rozpoznawanej sprawie nastąpiło. Nadto, zgodnie z treścią przepisu art. 53 ust. 4 cytowanej ustawy, projekt decyzji organu I instancji został uzgodniony z odpowiednimi organami, zaś charakter planowanej rozbudowy (pomieszczenia magazynowe i szwalnia) nie spowoduje zagrożenia dla środowiska i negatywnego oddziaływania poza obszar inwestycji.
Pani D. Ł. oraz państwo S. i A. małżonkowie Ł. zaskarżyli w całości przedmiotową decyzję , zarzucając jej:
1. naruszenia prawa, a mianowicie art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez niesłuszne przyjęcie, iż w stanie faktycznym niniejszej sprawy spełnione są łącznie przesłanki do ustalenia warunków zabudowy inwestycji polegającej na rozbudowie istniejącego zakładu sitodruku,
2. naruszenie prawa, a mianowicie:
– art. 7 kpa poprzez brak wszechstronnego zbadania sprawy tak pod względem faktycznym, jak i prawnym, w celu ustalenia rzeczywistego stanu rzeczy, co pogwałciło zasadę prawdy obiektywnej,
– art. 11 kpa poprzez brak wystarczającego wyjaśnienia przesłanek, którymi kierował się organ przy orzekaniu.
Uzasadniając podniesione zarzuty po raz kolejny skarżący wskazali, iż decyzja narusza interes prawny skarżących. Zakwestionowali, jakoby inwestorzy spełnili łącznie wszystkie przesłanki wynikające z przepisu art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu zagospodarowaniu przestrzennym. Podtrzymali argumenty przedstawione w odwołaniu, w szczególności dotyczące toczących się postępowań o zwrot na rzecz S. i A. małżonków Ł. działki o nr [...] oraz o odszkodowanie za działki przejęte pod drogi publiczne. Ponadto zakwestionowali ustalenie organu II instancji, iż planowana inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Zdaniem skarżących, działalność rozbudowywanego zakładu już w chwili obecnej jest niebezpieczna dla zdrowia i życia ludzi oraz ma negatywny wpływ na środowisko, dlatego niezbędne jest opracowanie oceny jej oddziaływania na środowisko. Ponadto znajduje się na terenie przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową, w tym jednorodzinną i zagrodową wraz z elementami usług podstawowych, na której dopuszczalne jest lokalizowanie jedynie zakładów prowadzących działalność nieuciążliwą.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. wniosło o jej oddalenie jako nieuzasadnionej.
Dodatkowo podało, iż podnoszone przez skarżących okoliczności dotyczące dostępu do działki z ul. Z. (wady postępowania w sprawie przejęcia nieruchomości na cele publiczne i toczące się postępowanie o odszkodowanie za to przejęcie) nie zmieniają faktu, że ul. Z. jest drogą publiczną w rozumieniu art. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz.U. z 2004r. Nr 204, poz. 2086 ze zm.). Wzruszenie decyzji o przejęciu działki na cele publiczne w trybie nadzwyczajnym mogłoby jedynie uzasadniać wznowienie postępowania w niniejszej sprawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 kpa, gdyby działka inwestorów nie miała dostępu do drogi publicznej od strony ul. L. Kolegium podniosło również, iż nie znajduje uzasadnienia twierdzenie, iż planowana inwestycja znajduje się na terenie przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową, bowiem teren ten nie posiada aktualnego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a dopuszczalność zabudowy ocenia się na podstawie przesłanek z art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. zważył, co następuje:
Skarga podlegała uwzględnieniu - częściowo z przyczyn wskazanych przez skarżących, ale również także z innych względów. Zgodnie bowiem z art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.Nr 153, poz. 1270) sąd administracyjny rozstrzyga o skardze w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Powyższy przepis uprawnia Sąd do oceny sprawy także również innych aspektach, niż to ujmują zarzuty zawarte w skargach.
W szczególności należy podkreślić, że zgodnie z treścią (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. Nr 153, poz. 1269 oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270) Sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę decyzji, postanowień, aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z przepisami prawa materialnego oraz przepisami postępowania administracyjnego i oceny tej dokonuje w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy.
Skarga jest uzasadniona przede wszystkim z racji zbyt pobieżnego rozpoznania sprawy oraz braku jej analizy w kontekście wszystkich obowiązujących przepisów dotyczących wydawania decyzji o warunkach zabudowy w sytuacji braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Poza sporem pozostaje obowiązek rozważenia, przez organ rozpatrujący wniosek o ustalenie warunków zabudowy, wszystkich wymogów art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.), mającego w sprawie zastosowanie.
Jeżeli zatem dany teren nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, to wydanie pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy jest uzależnione od łącznego spełnienia kilku przesłanek, wymienionych w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 cytowanej ustawy.
W przedmiotowej sprawie w zasadzie organ I i II instancji dokonali pobieżnej analizy przesłanek wskazanych w art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. I tak organ I instancji wskazał, iż wnioskowana inwestycja dotyczy rozbudowy istniejącego zakładu sitodruku, a zatem nie będzie kolidowała z funkcją i zagospodarowaniem terenu przyległego, objętego na mapie granicami oznaczonymi literami ABCD. Ponadto ma ona dostęp do drogi publicznej tj. do ulicy Z. i L. oraz istnieje możliwość zapewnienia dla planowanej inwestycji wystarczającej infrastruktury technicznej. Nie wymagane jest również uzyskanie zgody na zmianę przeznaczenia gruntów na cele nierolnicze. Ponadto organ przytaczając zapis zawarty we wniosku uznał, iż realizacją przedmiotowego przedsięwzięcia nie spowoduje wzrostu emisji lub wzrostu zużycia surowców, materiałów, paliw i energii powyżej 20%. Natomiast organ II instancji przytaczając treść przepisu art. 61 cytowanej ustawy podał dodatkowo, że planowana inwestycja spełnia wymogi wskazane w tym przepisie min. nie będzie także występować zagrożenie dla środowiska, negatywnie oddziaływujące poza obszar planowanej inwestycji.
Dokonana analiza przedmiotowej inwestycji jest zatem bardzo lakoniczna. Wprawdzie organ I instancji w trakcie postępowania zażądał uzupełnienia materiału o informacje o planowanym przedsięwzięciu (k.16 akt administracyjnych) niemniej jednak złożone przez wnioskodawców pismo nie udzieliło wyczerpujących odpowiedzi. Mimo powyższych okoliczności organ I instancji ustalił warunki zabudowy dla planowanej inwestycji.
Za podstawę swojej decyzji organ I instancji przyjął dokonaną analizę wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu zgodnie z Rozporządzeniem Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2004 roku (Dz.U. z 2003 roku. Nr 164, poz. 1588) (załącznik nr 1 i 2 do decyzji k.19 i 18 akt administracyjnych).
Podkreślić należy, iż przepis art. 61 pkt 1 ustawy o planowaniu
i zagospodarowaniu przestrzennym stawia wymóg tzw. "dobrego sąsiedztwa", czyli warunek, by co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, była zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Te kwestie zatem powinny być dokładnie i precyzyjnie ustalone przez organy administracji. Określenie cech, do których należy dostosować nową zabudowę, jest obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie w sprawie warunków zabudowy.
Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. w wyroku z dnia 24 lutego 2005 roku "przepis art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.) uzależnia zmianę w zagospodarowaniu terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego (tzw. zasada dobrego sąsiedztwa). Regulacja taka ma na celu zagwarantowanie ładu przestrzennego, określonego w art. 2 pkt 1 tejże ustawy, jako takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w przyporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo-społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. Zasada dobrego sąsiedztwa określa konieczność dostosowania nowej zabudowy do wyznaczonych przez zastany w danym miejscu stan dotychczasowej zabudowy, cech i parametrów o charakterze urbanistycznym (zagospodarowanie terenu) i architektonicznym (ukształtowanie wzniesionych obiektów) (sygn. akt IV SA/Wa 950/04, LEX nr 171198).
Mając powyższe na uwadze zdaniem Sądu pojęcie "działki sąsiedniej" winno być interpretowane funkcjonalnie. Skoro, dla potrzeb ustalenia wymagań dla nowej zabudowy, przepisy cytowanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury wprowadzają kategorię "obszaru analizowanego", przyjąć należy, iż wyznaczenie obszaru analizowanego jest wskazaniem, które spośród szeroko rozumianych działek sąsiednich będą stanowiły punkt odniesienia do ustalania "wymagań dotyczących nowej zabudowy", o których mowa w przepisach art. 61 ust. 1 pkt 1 oraz art. 61 ust. 6 i 7 w/w ustawy. W konsekwencji stwierdzić należy, iż wszystkie działki znajdujące się na obszarze analizowanym uznać należy, w ujęciu funkcjonalnym, za działki sąsiednie w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy.
Zgodnie bowiem z treścią § 3 ust. 1 cytowanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza – wokół działki, której wniosek dotyczy – obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 – 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Definicję obszaru analizowanego podaje § 2 pkt 4 wymienionego rozporządzenia.
Zasady wyznaczania obszaru analizowanego nie są dowolne, a określa je § 3 ust. 2 powołanego rozporządzenia. Granice tego obszaru wyznacza się na kopii mapy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej niż 50 m.
Front działki został zdefiniowany w § 2 pkt 5 rozporządzenia jako część działki budowlanej, która przylega do drogi, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę.
W niniejszej sprawie analiza załącznika 2 do decyzji o ustaleniu warunków zabudowy nie pozwala na jednoznacznie ustalenie, czy dokonując analizy organ zastosował się do w/w wymogów cytowanego rozporządzenia i czy zostały one wzięte pod uwagę przy wyznaczaniu obszaru analizowanego. Nie wiadomo de facto jakimi kryteriami organ kierował się wyznaczając obszar analizowany, tym samym nie wiadomo czy wszystkie objęte analizą obiekty prawidłowo zostały objęte tą analizą, czy też może organ wyznaczył tak obszar analizowany aby uwzględnić istniejącą zabudowę usługową na działkach sąsiednich.
Z uwagi na brak określenia wyżej wymienionych parametrów wyznaczania obszaru analizowanego, wynikających z cytowanego rozporządzenia nie jest możliwa kontrola tych ustaleń dokonanych przez organ. Wprawdzie w toku postępowania sądowego pełnomocnik organu zobowiązał się wyjaśnić co było przedmiotem odniesienia do porównania inwestycji na działkach [...], długości granic obejmujących analizę i wielkości szwalnia. Jednakże wyjaśnienia sprowadziły się do wskazania przez organ, iż analizie poddano obiekty gospodarcze na działkach [...], które zaznaczono na mapie innym kolorem oraz sfotografowania obiektów znajdujących się na tych działkach (k.179 akt sprawy). Nie uzyskano zatem w zasadzie informacji mogących przyczynić się do ustalenia toku rozumowania organu.
Podkreślić ponadto należy, iż przedłożone do akt nieczytelne kserokopie zdjęć obiektów gospodarczych położonych na działkach [...], które zostały objęte analizą organu w zasadzie nie wnoszą do sprawy nic nowego. Potwierdzają jedynie stanowisko Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, iż odniesienie w zaskarżonej decyzji do tych obiektów gospodarczych jest nieadekwatne do stanu faktycznego sprawy i dokonanego porównania planowanej inwestycji. Zauważyć bowiem trzeba, iż większość budynków jest nieeksploatowana. W zasadzie więc organ dokonuje oceny planowanej inwestycji poprzez pryzmat budynków które nie są użytkowane i nie służą żadnym celom gospodarczym, nie analizując w ogóle tego, iż zamierzona inwestycja przede wszystkim znajduje się w okolicy domów jednorodzinnych. Należałoby natomiast przeanalizować całe zamierzenie inwestycyjnego zarówno do podobnych inwestycji, jak i do innych obiektów znajdujących się na analizowanym terenie.
Dlatego też organy, rozpatrując ponownie sprawę będą musiały określić dokładny obszar objęty analizą, zgodnie z parametrami zawartymi w § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588 z 2003 roku) – oraz ustosunkować się do wszystkich ewentualnych budowli znajdujących się na tym obszarze.
Z decyzji organów nie wynika bowiem, aby w/w przepisy były przedmiotem analizy na tle niniejszego stanu faktycznego (oprócz wskazania że stanowiły podstawę analizy), co organy winny uczynić przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Dlatego też organy winny dokonać analizy stanu terenu, po prawidłowym – zgodnym z § 3 ust. 2 w/w rozporządzenia – zakreśleniu granic obszaru analizowanego. Powyższe uchybienia prowadzą do wniosku, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem zasad wynikających z przepisów art. 6 i art. 7 kpa.
Ponadto wskazać należy, iż organ I instancji uznał, iż realizacja przedmiotowego przedsięwzięcia nie spowoduje wzrostu emisji lub wzrostu zużycia surowców, materiałów, paliw i energii powyżej 20%, a zatem nie będzie negatywnie oddziaływać na środowisko. Jak wynika z akt sprawy ustaleń takich organ dokonał jedynie w oparciu o to, iż inwestor podał tak we wniosku o ustaleniu warunków zabudowy. Na poparcie zaś swego stanowiska zarówno organ I jak i II instancji nie przytoczył żadnych argumentów jedynie przytaczając, iż inwestycja dotyczy rozbudowy o pomieszczenia magazynowe i szwalnię, a zatem nie będzie występować zagrożenie dla środowiska.
W świetle natomiast § 2 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 roku w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U z 2004 roku, nr 257, poz. 2573) sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wymagają przedsięwzięcia:
1) realizowane na terenie zakładu lub obiektu zaliczonego do przedsięwzięć wymienionych w ust. 1, będące przedsięwzięciami:
a) wymienionymi w § 3 ust. 1 albo
b) niewymienionymi w ust. 1 lub w § 3 ust. 1, jeżeli ich realizacja spowoduje:
– wzrost emisji o nie mniej niż 20 % lub
– wzrost zużycia surowców (w tym wody), materiałów, paliw, energii, o nie mniej niż 20 %.
Niewątpliwie przedmiotowa inwestycja nie należy do przedsięwzięć wymienionych w § 3 ust. 1 cytowanego rozporządzenia, jednakże należy ona do przedsięwzięć niewymienionych w ust. 1 lub § 3 ust. 1. W świetle powyższego o ile organ stwierdziłby, iż w związku z planowaną inwestycją nastąpi wzrost emisji o nie mniej niż 20% lub wzrost zużycia surowców (w tym wody), materiałów, paliw, energii, o nie mniej niż 20% zobligowany byłby zobowiązać inwestora do sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko.
W tych okolicznościach oparcie się jedynie na zapewnieniu inwestora, iż powyższe normy nie zostaną przekroczone jest nie wystarczające, bowiem niezbędne jest szczegółowe ustalenie powyższych okoliczności, co za tym idzie wniosek inwestora musi być uzupełniony o dane mogące stanowić podstawę tych ustaleń, w tym między innym konkretne wskazanie ilości nowych miejsc pracy. Wyjaśnienie inwestora dotyczące około 20 stanowisk pracy w szwalni (k.20 akt administracyjnych) jest nieprecyzyjne, tym samym nie wystarczające.
W tym stanie rzeczy wobec stwierdzonego uchybienia przepisom Kodeksu postępowania administracyjnego i art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.) , Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" ustawy z 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) uchylił zaskarżone decyzje. Rozpoznając ponownie sprawę organ powinien mieć na uwadze przedstawione naruszenia przepisów prawa i w/w zalecenia Sądu, zmierzające do prawidłowe rozstrzygnięcia w sprawie.
Konsekwencją uwzględnienia skargi było orzeczenie z urzędu o wstrzymaniu wykonania decyzji do czasu uprawomocnienia się wyroku (art. 152 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). O obowiązku zwrotu kosztów skarżącej S. Ł., reprezentowanej przez adwokata Sąd nie orzekał z uwagi na brak wniosku pełnomocnika w tym przedmiocie.