II SA/BK 955/25

II SA/Bk 955/25 - Wyrok WSA w Białymstoku
Data orzeczenia
2025-08-28
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-05-29
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Sędziowie
Anna Bartłomiejczuk
Elżbieta Trykoszko /przewodniczący sprawozdawca/
Małgorzata Roleder
Symbol z opisem
6072 Scalenie oraz podział nieruchomości
Hasła tematyczne
Nieruchomości
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b, c, art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2018 poz 2204
art. 93 ust. 2, 4, 5, art. 96 ust. 1, art. 97 ust. 1
Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o  gospodarce nieruchomościami  - tekst jedn.
Dz.U. 2024 poz 572
art. 7, art. 8 § 1, art.11, art. 75, art. 77 § 1, art. 78, art. 80, art. 84 § 1,art. 107 § 1 pkt 6,art. 145 § 1 pkt 1, 2, 4, art. 146, art. 147, art. 148, art. 149 § 1,§ 2 , art. 151 § 1 pkt 1, 2,
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
art. 2
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko (spr.), Sędziowie asesor sądowy WSA Anna Bartłomiejczuk, sędzia WSA Małgorzata Roleder, Protokolant st. sekretarz sądowy Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 28 sierpnia 2025 r. sprawy ze skargi S. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku z dnia 2 kwietnia 2025 r. nr 400.53/AH/XX/2022 w przedmiocie stwierdzenia we wznowionym postępowaniu wydania z naruszeniem prawa decyzji o podziale nieruchomości oddala skargę.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi S. A. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku z 2 kwietnia 2025r. Nr 400.53/AH/XX/2022, mocą której Kolegium po ponownym rozpatrzeniu sprawy rozpoznanej decyzją Kolegium z 7 marca 2022 r., znak: 400.126/AH/XIV/2021, w treści odmawiającej uchylenia we wznowionym postępowaniu decyzji Kolegium z 1 października 2019r. znak: 400.220/C-9/X/2019, w przedmiocie zatwierdzenia podziału nieruchomości, stanowiącej wówczas własność M. A., oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka o numerze geodezyjnym [...], o powierzchni 0,3891 ha, położonej w B. P. w obrębie [...], przy ulicy [...] i ulicy [...], Kolegium
1. uchyliło własną decyzję z 7 marca 2022r.
2. stwierdziło wydanie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku z dnia 1 października 2019 r., znak: 400.220/C-9/X/2019 z naruszeniem prawa.
Decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.
Decyzją z 1 października 2019r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Białymstoku po rozpoznaniu odwołania M. A. od decyzji Burmistrza Bielska Podlaskiego odmawiającej zatwierdzenia podziału nieruchomości, uchyliło decyzję odmowną i zatwierdziło podział nieruchomości, stanowiącej własność M. A., oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka o nr geod. [...], o powierzchni 0,3891 ha, położonej w B. P., obręb 3, przy ul. [...] i ul. [...], na działki:
- nr [...], o powierzchni 0,1891 ha,
- nr [...], o powierzchni 0,1000 ha,
- nr [...], o powierzchni 0,1000 ha,
zgodnie z mapą z projektem podziału nieruchomości z dnia 19 lipca 2019 r., znajdującą się w aktach sprawy i stanowiącą integralną część niniejszej decyzji wraz z wykazem zmian danych ewidencyjnych.
Postępowanie zakończone wyżej wymienioną decyzją zostało wznowione w 2020r. na wniosek skarżącego S. A. , który jest bratem M. A. i właścicielem nieruchomości o numerze [...], graniczącej z nieruchomością podzieloną. We wniosku o wznowienie postępowania S. A. podnosił, że nie uczestniczył jako strona postępowania w postępowaniu podziałowym a na skutek podziału nieruchomości sąsiedniej, on został pozbawiony możliwości podziału własnej nieruchomości zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz pozbawiony dostępu do drogi publicznej – ulicy [...], w której są wszystkie media. Wznowione postępowanie zakończyła decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 7 marca 2022r. nr 400.126/AH/XIV/2021 odmawiająca uchylenia we wznowionym postępowaniu decyzji podziałowej.
W uzasadnieniu decyzji Kolegium przeanalizowało interes prawny S. A. do uczestnictwa postępowaniu podziałowym w kontekście zarzutu pozbawienia S. A. możliwości podziału własnej nieruchomości zgodnie z ustaleniami planu miejscowego oraz pozbawienia dostępu jego nieruchomości do drogi publicznej. Stwierdziło wówczas, że po zatwierdzeniu podziału nieruchomości o numerze [...], nieruchomość S. A. o nr geod. [...], zachowała wszystkie wcześniejsze atrybuty:
-nadal posiada dostęp do drogi publicznej - ulicy [...] poprzez działkę o numerze [...] (stanowiącą drogę dojazdową, współwłasność M. A. i S. A.);
- nadal nie posiada dostępu do drogi publicznej ul. [...];
- posiada dostęp do mediów, ale doprowadzenie ich do działek powstałych po ewentualnym podziale jego działki byłoby mocno ograniczone;
- nadal nie posiada dostępu do mediów rozmieszczonych w ul. [...];
- posiada długość ok. 170m, przy powierzchni 0,3908 ha;
- położona jest na obszarze oznaczonym w planie symbolem 2MN, 2KD-L oraz 25 KDW-Dx;
Kolegium wskazało, że zgodnie z zapisami planu na obszarze nieruchomości [...] przewidziano postulowane linie współpodziału tej nieruchomości z nieruchomością o nr [...], przy czym dopuszczono zmianę projektowanych podziałów na działki budowlane przez właścicieli nieruchomości, pod warunkiem zachowania wymogów określonych w § 4, a w szczególności w § 4 ust. 1 pkt 1 lit a, tiret trzeci; na obszarze nieruchomości nie wyznaczono linii zabudowy; fragmenty nieruchomości przeznaczono pod drogę lokalną (2 KD-L) oraz pod ciąg pieszo-jezdny (25 KDW-Dx)
Zdaniem Kolegium cechy charakterystyczne przedmiotowej nieruchomości po wydaniu decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości o nr [...], nie uległy zmianie. Nie polegają zatem na prawdzie zarzuty S. A., że wyniku zatwierdzenia podziału nieruchomości o nr [...] został pozbawiony dostępu do mediów w ul. [...], gdyż zarówno przed, jak i po podziale nieruchomości sąsiedniej, nieruchomość skarżącego dostępu takiego nie posiadała i nadal nie posiada, a zatem nie mogła go utracić. Nie polegają również na prawdzie zarzuty skarżącego, że w wyniku zatwierdzenia podziału nieruchomości o nr [...] został pozbawiony dostępu do drogi publicznej - ul. [...], gdyż zarówno przed, jak i po podziale nieruchomości sąsiedniej, nieruchomość skarżącego dostępu do ul. [...] nie posiadała i nadal nie posiada, a zatem nie mogła go utracić. W ocenie Kolegium nie jest także prawdą, że przedmiotowa nieruchomość w wyniku zatwierdzenia podziału nieruchomości o nr [...], została pozbawiona wartości. Nieruchomość o nr [...] miała wartość wynikającą z jej cech charakterystycznych, a ponieważ cechy te nie uległy zmianie po wydaniu decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości o nr [...], wartość nieruchomości stanowiącej własność S. A. nie uległa zmianie. Nieruchomość skarżącego, jak wynika z jej parametrów, miała dość niski potencjał inwestycyjny już przed podziałem nieruchomości o nr [...] z uwagi na sposób skomunikowania z drogą publiczną oraz wydłużony kształt. Parametry te nie zostały zmienione w wyniku podziału nieruchomości sąsiedniej a zatem podział nieruchomości o nr [...], nie wpłynął negatywnie na prawa właścicielskie przysługujące skarżącemu. związanych z zapewnieniem planowanym działkom gruntu dostępu do drogi publicznej.
Kolegium nie znalazło na gruncie prawa administracyjnego możliwości nakłonienia właściciela nieruchomości dzielonej (nr [...]) do zrezygnowania z planów podziału nieruchomości własnej, w sposób maksymalizujący własne zyski, w celu stworzenia właścicielowi nieruchomości sąsiedniej możliwości korzystniejszego rozporządzenia jego nieruchomością. Oczekiwania skarżącego w tym zakresie są nierealistyczne. Działki gruntu wydzielone w przyszłości z nieruchomości o nr geod. [...], mogą zostać zagospodarowane poprzez ich przeznaczenie na powiększenie nieruchomości sąsiednich, w tym - jak już wyżej wskazano - działek gruntu wydzielonych w wyniku podziału zatwierdzonego zaskarżoną decyzją Kolegium, co umożliwia przepis § 11 ust. 1 planu, zgodnie z którym ustala się zakaz dokonywania podziałów istniejących nieruchomości na obszary mniejsze od minimalnych powierzchni określonych w ustaleniach ogólnych dla działki budowlanej. Zakaz nie dotyczy podziałów umożliwiających realizację celu publicznego, a także przypadków gdy wydzielone części wejdą w skład połączonych nieruchomości o pow. przekraczającej 1000 m2 w zabudowie jednorodzinnej, 500 m2 w zabudowie bliźniaczej i 350 m2 w zabudowie szeregowej. Kolegium zauważyło przy tym, że na obszarze nieruchomości nr [...] nie zostały przewidziane linie zabudowy, a zatem możliwość zabudowy przedmiotowego obszaru nie została przewidziana planem. Postanowienia planu nie przewidują możliwości odstępstwa od tej zasady, na obszarze 2MN, gdyż zgodnie z § 11 ust. 2 lit. b planu ustalenia szczegółowe dla projektowanych, wyodrębnionych zespołów zabudowy mieszkaniowej dopuszczające inny podział na działki budowlane i sposób kształtowania zabudowy przez właścicieli nieruchomości i w przypadku realizacji zespołów systemem "developerskim" lub na zgodny wniosek właścicieli terenu - na podstawie całościowej koncepcji zagospodarowania terenu i zachowania wymogów i warunków zabudowy określonych w § 4 uchwały, a w szczególności w § 4 ust. 1 pkt 1 lit a, tiret trzeci, dotyczy wyłącznie obszarów 4, 8, 13, 14 i 15MN. Z powyższego Kolegium wyprowadziło wniosek, że przepisy planu nie przewidują możliwości tworzenia nowej zabudowy na nieruchomości oznaczonej nr [...], stąd nie zachodzi konieczność analizowania możliwości takiego jej zagospodarowania w wyniku ewentualnego podziału tej nieruchomości.
S. A. wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy zarzucając decyzji wadliwość formalną i merytoryczną. Formalna wadliwość tkwiła w braku oceny sfałszowania dokumentów w postępowaniu podziałowym tj. podrobieniu podpisów M. A., który był osobą niewidomą od kilku lat przed złożeniem wniosku o podział nieruchomości. Uzasadniając wadliwość merytoryczną decyzji podziałowej S. A. podniósł, że chce możliwości podziału swojej działki nr [...] zgodnego z przewidzianym w planie zagospodarowania przestrzennego sposobem podziału , a więc podziału wraz z jednoczesnym podziałem działki nr [...]. Taki tryb podziału jest przewidziany w art. 98b ustawy o gospodarce nieruchomościami. Ten wyjątkowy przepis jego zdaniem będzie miał zastosowanie w niniejszej sprawie. Działka nr [...] nie może być odrębnie dzielona niż działka nr [...] albowiem działki nr [...] i [...] powstały z jednej nieruchomości o nr 3440 w wyniku działku spadku w 1991 r. Taki podział na tamte łata wydawał się jedynie prawidłowy, gdyż nie było wyodrębnionej ulicy [...]. Gdyby taki dział spadku był dokonywany już po wyodrębnieniu ulicy [...], to musiałby się odbyć tylko i wyłącznie w sposób proponowany w planie zagospodarowania przestrzennego z 2008r. i uchwały nr XXVII/130/08. Nie ma racji SKO twierdząc, że przepisy planu nie przewidują możliwości tworzenia nowej zabudowy na nieruchomości nr [...]. skoro działka [...] i [...] znajdują się w obszarze oznaczonym w planie zagospodarowania jako 2MN, a więc jako tereny mieszkaniowe zabudowane według zasad obowiązujących w planie. Droga 2KD-L jeżeli w ogóle powstanie, to i tak nie poprawi możliwości komunikacyjnych nieruchomości skarżącego jeżeli chodzi o część niezabudowaną. Jeżeli zostanie zatwierdzony podział w taki sposób jak we wniosku, to część niezabudowana działki nr [...] faktycznie stanie się obszarem bez możliwości zabudowy, pomimo że w planie zagospodarowania przestrzennego działka ta znajduje się w obszarze o symbolu 2MN. Nie jest prawdą, że charakterystyka nieruchomości skarżącego oznaczonej jako działka nr [...] nie uległa zmianie po zaakceptowaniu podziału przez SKO. Zgodnie z planem, na co zwracał uwagę Burmistrz Bielska Podlaskiego i słusznie uznał WSA w Białymstoku w wyroku z 13.04.2021 r., "wydanie decyzji podziałowej we wskazanym zakresie w zasadzie pozbawi skarżącego możliwości podziału własnej nieruchomości, którą miał zapewnioną na podstawie obowiązującego planu miejscowego". Argumentacja WSA w Białymstoku znajdująca się w uzasadnieniu tego wyroku jest jasna i jednoznaczna. Z planu zagospodarowania przestrzennego wynika, że z działek nr [...] i działki nr [...] wydzielonych zostanie zgodnie z planem 5 działek niezabudowanych oraz 2 działki zabudowane. W planie zagospodarowania nie są przewidziane żadne drogi wewnętrzne lub służebności drogowe. Pian zakłada dość prosty i logiczny sposób podziału oraz zastosowanie przepisów art. 98b ustawy na to pozwala. Taki sposób podziału tych nieruchomości nie spowoduje żadnego chaosu planistycznego i dzięki temu będzie uporządkowana zabudowa, nad czym właśnie chciała zapanować Rada Miasta Bielska Podlaskiego uchwalając pian zagospodarowania przestrzennego w 2008r. Z oczywistych względów szkic załączony przez skarżącego przy piśmie z dnia 31.12.2020r był tylko i wyłącznie poglądowy i nie wyrażał żadnego ambiwalentnego stosunku do zapisów planu.
Ponadto skarżący wniósł o:
- dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu badania dokumentów oraz identyfikacji pisma ręcznego na okoliczność, że M. A. nie złożył podpisu pod wnioskiem z dnia 22.10.2018r. oraz nie udzielił pełnomocnictwa dla E. A. i A. S.
- zażądanie dokumentacji lekarskiej M. A. na okoliczność, że był osobą niewidomą i nie mógł skutecznie ani podpisać wniosku o podział ani pełnomocnictw do działania w niniejszej sprawie w formie zwykłej pisemnej.
W związku z powyższym S. A. zażądał uchylenia decyzji SKO z dnia 07.03.2022 r. oraz decyzji SKO w Białymstoku z dnia 01.10.2019r. znak: 400.220/C-9/X/2019 w całości.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze po ponownym rozpoznaniu wznowionego postępowania, orzekając w innym składzie osobowym, powołując się na przepisy art. 151 par. 2 w związku z art. 146 par. 2 i 145 par. 1 pkt 4 K.p.a. uchyliło własną decyzję z 7 marca 2022r. i stwierdziło wydanie decyzji SKO w Białymstoku z 1 października 2019r. (znak 400.220/C-9/X/2019 z naruszeniem prawa.
W uzasadnieniu decyzji Kolegium w pierwszej kolejności wskazało, że poprzedzające kwestionowany przez S. A. podział nieruchomości o numerze [...], postanowienie opiniujące projekt podziału też było przedmiotem wznowionego postępowania, które zakończyło się ostatecznie i prawomocnie postanowieniem SKO w Białymstoku z 8 lipca 2022r. stwierdzającym wydanie postanowienia opiniującego z 15 kwietnia 2019r. (znak 400.63/C-9/X/2019) z naruszeniem prawa.
Następnie Kolegium wskazało, że we wznowionym postępowaniu organ przeprowadza postępowanie co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia sprawy.
W orzecznictwie sądowo administracyjnym wskazuje się, że w "postępowaniu co do przyczyn wznowienia" należy ustalić i ocenić, czy powołana przez wnioskodawcę podstawa wznowienia postępowania rzeczywiście istnieje - w niniejszej sprawie, czy wnioskodawca powinien był brać udział w postępowaniu o zatwierdzeniu podziału nieruchomości o nr ew. [...], położonej w B. P. przy ul. [...] i [...]. W tej fazie organ nie przystępuje jeszcze do wyjaśniania i rozstrzygania sprawy materialnej, ale koncentruje się wyłącznie na ocenie wystąpienia podstawy wznowienia.
Przenosząc powyższe na grunt przedmiotowej sprawy Kolegium stwierdziło, że w sprawie nie budzi wątpliwości fakt, że S. A., będący właścicielem nieruchomości sąsiedniej o nr ew. [...], winien zostać uznany za stronę postępowania podziałowego jako że o tym przesądził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia 13 kwietnia 2021 r., sygn. akt II SA/Bk 197/21. W sprawie nie budzi również wątpliwości fakt, że S. A., będący stroną postępowania podziałowego zakończonego decyzją Kolegium z dnia 1 października 2019 r., znak: 400.220/C-9/X/2019, nie brał udziału w tym postępowaniu, a zatem, że ziściła się przesłanka wznowienia postępowania. W tej sytuacji obowiązkiem organu administracji jest przystąpienie do rozpatrzenia istoty sprawy, w tym do przeprowadzenia oceny w zakresie tego, czy w postępowaniu prowadzonym bez udziału strony doszło do uchybień uzasadniających uchylenie decyzji Kolegium z dnia 1 października 2019 r., znak: 400.220/C-9/X/2019. Przechodząc do merytorycznej oceny wniosku z dnia 22 października 2018 r. o zatwierdzenie podziału nieruchomości położonej w B. P., przy ul. [...] i [...], o nr ew. [...], - co do istoty sprawy, Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że z wnioskiem o podział wystąpił M. A. - ówczesny właściciel nieruchomości, a wraz z wnioskiem przedłożone zostały wszystkie wymagane prawem dokumenty
Odnosząc się do najdalej idącego zarzutu podważającego autentyczność podpisu złożonego przez M. A. na w/w wniosku Kolegium Odwoławcze zauważyło, że materiał dowodowy sprawy nie daje podstaw do kwestionowania autentyczności podpisów składanych przez M. A. w sprawie zakończonej decyzją Kolegium z dnia 1 października 2019 r., znak: 400.220/C-9/X/2019. Kolegium zauważyło, że porównanie podpisu znajdującego się na wniosku z dnia 22 października 2018 r., z podpisem złożonym na piśmie z dnia 29 października 2018 r. oraz na załączniku do tego pisma, jak również na pismach z dnia 9 listopada 2018 r., 13 listopada 2018 r. oraz na piśmie z dnia 29 listopada 2018 r., przy którym przesłane zostały pełnomocnictwa udzielone E. A. oraz A. S., podpisane przez M. A., nie dają podstaw do przyjęcia, że podpisy te nie zostały złożone przez M. A.. Kolegium stanęło na stanowisku, że pomimo ciążącego na organie administracji obowiązku wszechstronnego wyjaśnienia istotnych dla sprawy okoliczności, nie można uznać, że samo zakwestionowanie autentyczności podpisu przez inną stronę postępowania rodzi po stronie organu obowiązek przeprowadzenia dowodu z opinii grafologa na tę okoliczność. Skarżący nie przedstawił jakichkolwiek materiałów, czy dowodów, w oparciu o które Kolegium mogłoby powziąć wątpliwości co do autentyczności tych podpisów, a Kolegium Odwoławcze na podstawie materiału dowodowego sprawy nie widzi podstaw, ani okoliczności, które uzasadniałyby wystąpienie do grafologa o wydanie stosownej opinii, jak również nie dysponuje materiałem porównawczym, w oparciu o który mogłoby sformułować wniosek dowodowy do biegłego grafologa. W ocenie Kolegium zarzucanie braku autentyczności podpisu, bez poparcia tego jakimkolwiek materiałem dowodowym, bez choćby uprawdopodobnienia wątpliwości nie jest wystarczające do podważenia faktu, że z wnioskiem o zatwierdzenie podziału opisanej wyżej nieruchomości o nr ew. [...] wystąpił jej właściciel czyli M. A. W konsekwencji powyższych ustaleń Kolegium uznało wniosek zgłoszony przez S. A. - o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego grafologa - za nieuzasadniony.
Za nieuzasadniony Kolegium uznało również wniosek o zażądanie dokumentacji lekarskiej M. A. na okoliczność, że był osobą niewidomą i nie mógł skutecznie ani podpisać wniosku o podział ani pełnomocnictw do działania w niniejszej sprawie w formie zwykłej pisemnej. Zasady udostępniania dokumentacji medycznej zostały określone przepisami ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 581 ze zm.). Przepisy powołanej ostatnio ustawy nie przewidują możliwości udostępniania dokumentacji medycznej samorządowym kolegiom odwoławczym, a zatem już z tej przyczyny Kolegium nie może przychylić się do wniosku dowodowego. Jednocześnie Kolegium odwoławcze zauważyło, że analogiczne żądania były przedmiotem zarzutów formułowanych przez S. A. w skargach kierowanych do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku i Naczelnego Sądu Administracyjnego w stosunku do rozstrzygnięć Kolegium wydanych w wyniku wznowienia postępowania zakończonego ostatecznym postanowieniem Kolegium z dnia 15 kwietnia 2019 r., znak: 400.63/C-9/X/2019, wydanym w przedmiocie zaopiniowania wstępnego projektu podziału nieruchomości. Oceniając powyższą kwestię Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w wyroku z dnia 8 listopada 2022 r., sygn. akt II SA/Bk 647/22 - zaakceptowanym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 czerwca 2024 r., sygn. akt I OSK 184/23 - stwierdził, że sama analiza materiału dowodowego w sprawie nie daje podstaw do przyjęcia, że M. A. nie złożył samodzielnie spornych podpisów. Co więcej, samo stanowisko strony, że podpisy zostały sfałszowane, przy braku innych okoliczności mogących o tym świadczyć (skarżący sam wskazywał, że nie posiada żadnego oryginalnego dokumentu podpisanego przez M. A.), nie może jeszcze stanowić podstawy do powołania biegłego grafologa. Niezależnie od tego zauważyć trzeba, że przepisy dopuszczają złożenie podpisu na prawnie doniosłym dokumencie także przez osobę niewidomą (niedowidzącą), bez zachowania formy szczególnej. Przeprowadzenie dowodu na okoliczność, że M. A. faktycznie był osobą niewidomą, było wobec tego bezcelowe. SKO nie miało przy tym uprawnień do pozyskania informacji o stanie zdrowia M. A. ze względu na przepisy ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (Dz. U. z 2020 r. poz. 849 ze zm.), które regulują sytuacje dotyczące udostępniania dokumentacji medycznej i podmioty uprawnione do jej otrzymania. SKO podmiotem uprawnionym nie jest.
Przedmiotem wznowionego postępowania w sprawie zakończonej decyzją Kolegium z dnia 1 pażdziernika 2019 r., znak: 400.220/C-9/X/2019, jest zatem zbadanie, czy decyzja Kolegium jest obarczona kwalifikowanymi wadami procesowymi wskazanymi we wniosku o wznowienie postępowania. W wyniku wznowienia postępowania w przedmiotowej sprawie może zapaść wyłącznie jedno z rozstrzygnięć przewidzianych przepisem art. 151 § 1 i 2 Kpa, zgodnie z którym organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której: 1) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a, art. 145aa lub art. 145b, albo 2) uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a, art. 145aa lub art. 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. W przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146 organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji. Skład Kolegium rozstrzygający sprawę obecnie nie podzielił ustaleń składu wydającego zaskarżoną decyzję co do zaistnienia podstaw prawnych do odmowy uchylenia decyzji Kolegium z dnia 1 października 2019 r., znak: 400.220/C-9/X/2019. Zgodnie z powołanym wyżej przepisem art. 151 § 1 pkt 1 Kpa odmowa uchylenia decyzji w postępowaniu wznowieniowym, może mieć miejsce wówczas, gdy organ prowadzący postępowanie stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a, art. 145aa lub art. 145b, a zatem stwierdzenie, że w sprawie nie zaistniała żadna z podstaw wznowienia postępowania. Ponieważ w niniejszym postępowaniu zostało ustalone, że S. A., będący stroną postępowania podziałowego, bez swojej winy nie brał udziału w postępowaniu o zatwierdzenie podziału nieruchomości o nr ew. [...], zatem przyczyny wznowienia wystąpiły i zostały potwierdzone - co uzasadnia przeprowadzenie postępowania co do rozstrzygnięcia istoty sprawy.
Skład Kolegium rozstrzygający sprawę obecnie podziela natomiast stanowisko składu wydającego zaskarżoną decyzję, co do tego, że w wyniku przeprowadzenia postępowania co do rozstrzygnięcia istoty sprawy, nie mogłaby zapaść decyzja w innym przedmiocie niż wskazany we wniosku o podział nieruchomości o nr ew. [...], z dnia 22 października 2018 r. Stąd rozważania o ewentualnym współdzieleniu nieruchomości o nr ew. [...] z nieruchomością o nr ew. [...], jak również o ewentualnym podziale nieruchomości o nr ew. [...], jak również o ewentualnym podziale nieruchomości o nr ew. [...] i o nr ew. [...] w trybie art. 98b ustawy - jako nie należące do przedmiotu postępowania objętego wznowieniem - nie mogą wpłynąć na merytoryczne rozstrzygnięcie w przedmiocie wznowienia.
Zakończenie postępowania wznowieniowego wymaga zatem ponownego przeprowadzenia postępowania zmierzającego do ustalenia, czy pominięcie interesów prawnych i argumentacji przedstawionej przez S. A., będącego stroną kontrolowanego postępowania, a nie biorącego udziału w postępowaniu podziałowym, zakończonym ostateczną decyzją Kolegium decyzją z dnia 1 października 2019 r., znak: 400.220/C-9/X/2019, wpłynęło na rozstrzygnięcie, co do istoty sprawy. Kolegium Odwoławcze w składzie obecnie rozpoznającym sprawę uznało za zasadne zaaprobować i uznać za własne spostrzeżenie zaprezentowane przez skład poprzednio orzekający w niniejszej sprawie, że przedmiotem postępowania wznowieniowego jest wniosek M. A., podtrzymany przez następców prawnych zmarłego M. A., który zakreśla ramy postępowania podziałowego, w tym również zaproponowany sposób podziału nieruchomości o nr geod. [...]., które może zostać zakończone albo poprzez zatwierdzenie podziału zaproponowanego przez wnioskodawcę, albo poprzez odmowę zatwierdzenia takiego podziału, a organy administracji właściwe w sprawach podziału nieruchomości nie maję kompetencji, ani instrumentów do wpływania na właściciela nieruchomości, aby dokonał zmian w przedłożonym wniosku podziałowym (w tym w zakresie przebiegu proponowanych linii granicznych), jak również nie posiadają instrumentów prawnych pozwalających na nakłanianie właścicieli nieruchomości sąsiednich do złożenia wspólnego wniosku podziałowego. Okoliczność powyższa jest istotna o tyle, że w ramach przedmiotowego postępowania wznowieniowego nie mogą być wzięte pod uwagę hipotetyczne rozwiązania podziałowe, a jedynie projekt podziału przedłożony przez pierwotnego właściciela przedmiotowej nieruchomości, a podtrzymany przez jego następców prawnych. Przechodząc do merytorycznej oceny zaskarżonej decyzji Kolegium Odwoławcze zauważyło, że w wyniku oddalenia skarg wniesionych przez S. A. wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 8 listopada 2022 r., sygn. akt II SA/Bk 647/22 oraz wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 czerwca 2024 r., sygn. akt I OSK 184/23, w obrocie prawnym pozostaje ostateczne postanowienie Kolegium z dnia 15 kwietnia 2019 r. znak:400.63/C-9/X/2019 pozytywnie opiniujące projekt podziału przedmiotowej nieruchomości pod kątem jego zgodności z postanowieniami planu zagospodarowania przestrzennego terenów części miasta Bielsk Podlaski przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i usługową, zatwierdzonego Uchwałą Nr XXVII/130/08 Rady Miasta Bielsk Podlaski z dnia 12 sierpnia 2008 r. (Dz. Urz. Woj. Podl. Nr 215, poz. 2193) ,co przesądza o zgodności projektu podziału z planem, zarówno w zakresie przeznaczenia terenu, jak i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu.
Zatem decyzja podziałowa została oceniona pod kątem ustalenia, czy pominięcie interesu prawnego S. A. z postępowaniu zakończonym decyzją Kolegium z dnia 1 października 2019 r., znak: 400.220/C-9/X/2019, wpłynęło, czy też nie wpłynęło na merytoryczną poprawność rozstrzygnięcia podziałowego. Kolegium w składzie obecnie rozpoznającym sprawę podzieliło stanowisko zawarte w skarżonej decyzji, zgodnie z którym podział nieruchomości o nr [...], w sposób wskazany w kontrolowanej decyzji Kolegium, nie wpływa na sposób wykonywania prawa własności nieruchomości stanowiącej własność S. A., w tym sposób korzystania z tej nieruchomości, a także ustalenia Sądu odnośnie tego, że z dokumentów dołączonych do akt administracyjnych wynika, że na podstawie zniesienia współwłasności i działu spadku po M. A. (co nastąpiło na mocy postanowienia Sądu Rejonowego w Bielsku Podlaskim z [...] listopada 1991 r w sprawie [...]) z działki nr [...] wyodrębnione trzy działki: M. A. (wnioskodawcę postępowania podziałowego) o numerze [...] i skarżącego o numerze [...] z dostępem do drogi publicznej - ulicy [...], ałe poprzez działkę o numerze [...] (stanowiącą drogę dojazdową, współwłasność M. A. i S. A.) (k. 3 akt admin). Wstępnie zatem dana nieruchomość stanowiła jedną całość. Okoliczność ta pozostaje natomiast bez wpływu na sposób rozpatrzenia przedmiotowej sprawy. Stosunki własnościowe pomiędzy spadkobiercami zostały określone w sposób zgodny z prawem i nie budzą wątpliwości.
Kolegium podkreśliło, że kwestia zgodności podziału nieruchomości o nr [...] z planem miejscowym została przesądzona w sposób prawomocny, a zatem w sprawie nie budzi wątpliwości ani przeznaczenie terenu, jak i możliwość zagospodarowania wydzielonych działek gruntu, zgodnie z ich przeznaczeniem planistycznym. W sprawie nie budzi również wątpliwości fakt, że każda wydzielonych kontrolowaną decyzją działek gruntu posiada bezpośredni dostęp do drogi publicznej, a zatem spełniona została w sprawie przesłanka określona przepisem art. 93 ust. 3 ustawy. Dokonując oceny tego, czy brak udziału S. A. w postępowaniu zakończonym kontrolowaną decyzją Kolegium wpłynął, czy też nie wpłynął na merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy Kolegium Odwoławcze stanęło na stanowisku, że zatwierdzony podział nieruchomości o nr [...] nie ma wpływu na dotychczasowy sposób wykonywania przez S. A. prawa własności nieruchomości sąsiedniej nr [...]. Oceniając powyższą kwestię Kolegium Odwoławcze wzięło pod uwagę przede wszystkim stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w powołanym wyżej wyroku potwierdził, że nieruchomość o nr [...] "nie posiadała i nie posiada dostępu do ul. [...]. Działka skarżącego numerze [...] posiada dostęp do innej drogi publicznej - ul. [...] poprzez działkę nr [...](stanowiącą współwłasność M. A. i skarżącego) i działkę nr [...]. Numer porządkowy posesji skarżącego zamieszkałego na nieruchomości o numerze [...] przyporządkowany jest adresowi przy ul. [...]. Skarżący nie korzysta z żadnego z mediów przebiegających w ul. [...]. Po drugie, Sąd I instancji zauważył, że z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy nie wynika, by nieruchomość skarżącego była władnącą w stosunku do nieruchomości podlegającej podziałowi, gdyż nieruchomość o nr [...] nie była przed podziałem obciążona służebnością gruntową na rzecz nieruchomości skarżącego. Skarżący nie został pozbawiony możliwości podziału własnej nieruchomości. Sąd przyjął bowiem, że z przepisów planu nie wynika nakaz tworzenia nowych działek na terenach przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną."
Powyższe ustalenia prowadzą do wniosku, że podział nieruchomości o nr [...] zatwierdzony kontrolowaną decyzją Kolegium pozostaje bez wpływu na sytuację prawną właściciela nieruchomości o nr [...]. Zatwierdzenie podziału nieruchomości [...] nie pozbawiło bowiem właściciela nieruchomości [...] dotychczasowego dostępu do drogi publicznej, ani nie zmieniło istniejącego stanu dostępu nieruchomości skarżącego do sieci infrastruktury technicznej, nie zmieniło dotychczasowego potencjału inwestycyjnego tej nieruchomości, ani dotychczasowej możliwości jej zagospodarowania. Powyższe ustalenia prowadzą do jednoznacznego wniosku, że skoro zatwierdzenie podziału nieruchomości nr [...] nie ma wpływu na dotychczasowy sposób wykonywania przez skarżącego prawa własności nieruchomości sąsiedniej nr [...], to w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy w postępowaniu wznowieniowym zapadłaby decyzja odpowiadająca w istocie decyzji Kolegium z dnia 1 października 2019 r., znak: 400.220/C-9/X/2019, którą - po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez M. A., reprezentowanego przez E. A. i A. S. - uchylono decyzję Burmistrza Bielska Podlaskiego z dnia 4 września 2019 r., znak: GP.6831.34.2018TJ i zatwierdzono podział nieruchomości, stanowiącej wówczas własność M. A., oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka o nr. geod[...]., o powierzchni 0,3891 ha, położonej w B. P. w obrębie [...], przy ulicy [...] i ulicy [...] w sposób przedstawiony na mapie z projektem podziału nieruchomości z dnia 19 lipca 2019 r.
Zgodnie z przepisem art. 151 § 2 Kpa w przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji. W myśl art. 146 § 2 Kpa nie uchyla się decyzji w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. W opisanych wyżej okolicznościach faktycznych i prawnych Kolegium Odwoławcze uznało, że w sprawie zachodzą przesłanki do uchylenia decyzji Kolegium z dnia 7 marca 2022 r., znak 400.126/AH/XIV/2021, którą odmówiono uchylenia decyzji Kolegium z dnia 1 października 2019 r., znak: 400.220/C-9/X/2019 i stwierdzenia wydania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku z dnia 1 października 2019 r., znak: 400.220/C-9/X/2019 z naruszeniem prawa.
W skardze wniesionej przez S. A. do sądu administracyjnego na powyższą decyzję ostateczną podniesione zostały zarzuty:
1.naruszenia przepisów postępowania mającego istotny wpływ na wynik sprawy, polegającego na:
a) wydaniu zaskarżonej decyzji wbrew regułom wynikającym z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. i art. 151 § 2 k.p.a. w sytuacji, gdy zaistniały przesłanki do uchylenia decyzji z dnia 01.10.2019r. wydanej przez SKO z rażącym naruszeniem prawa z uwagi, że całość postępowania przed organem I instancji, jak też postępowanie odwoławcze przed SKO w Białymstoku było dotknięte brakiem podpisu pod wnioskiem osoby uprawnionej oraz wadą dotyczącą niewykazania przez pełnomocników umocowania do działania w imieniu M. A.;
b) zebraniu, rozpatrzeniu oraz dokonaniu przez ten organ oceny materiału dowodowego wbrew regułom wynikającym z art. 7, art. 8 § 1, art.11, art. 75, art. 77 § 1, art. 78, art. 80 i art. 84 § 1, w szczególności poprzez brak należytych ustaleń faktycznych, nieprzeprowadzenia wyczerpującego postępowania i zaniechania dopuszczenia dowodu z opinii biegłego z zakresu badań pisma ręcznego i dokumentów, który to dowód zgłaszał skarżący, a ma on zasadniczy charakter dla wykazania braku umocowania do działania w imieniu M. A.;
c) naruszeniu art. 7 w zw. z art.77 § 1 w zw. z art. 78 k.p.a. poprzez niedokonanie wszystkich niezbędnych czynności dowodowych w celu ustalenia prawidłowego stanu faktycznego, w tym konieczności uwzględniania zgłoszonych przez stronę wniosków dowodowych oraz braku podstaw do odmowy powołania biegłego z zakresu grafologii (pisma ręcznego), a także brak wskazania z jakich przyczyn organ uznał za wiarygodne i pochodzące od wnioskodawcy podpisów na dokumentach mających istotne znaczenie w sprawie.
d) naruszeniu art. 2 Konstytucji RP w związku z art. 8 § 1 i § 2 oraz art. 11 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób stronniczy lub nielojalny, tj. niezgodnie z ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego ze względu na celowe i bezpodstawne odmawianie skarżącemu dopuszczenia zgłoszonego dowodu w sprawie mającego zasadnicze znaczenie w sprawie w ogóle prowadzenia postępowania podziałowego lub postępowania odwoławczego przed SKO w Białymstoku.
e) naruszeniu art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. poprzez zaniechanie przytoczenia i odniesienia się do wszystkich istotnych okoliczności sprawy, pominięcie i nieustosunkowanie się do całości zebranego materiału dowodowego w sprawie oraz braku wskazania przepisów merytorycznych, których zastosowanie spowodowało naruszenie prawa;
f) naruszeniu art. 28 kpa, art. 63 § 3 kpa, art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez uznanie, że M. A. był stroną postępowania i podpisał niezbędne dokumenty mające znaczenie dla wszczęcia i prowadzenie postępowania w sytuacji, gdy wątpliwym lub wręcz niemożliwym jest, aby złożył on podpis pod wnioskiem o podział nieruchomości o nr [...] z dnia 22.10.2018r. ani pełnomocnictwami do działania w niniejszej sprawie.
2. naruszeniu przepisów prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie, tj. art. 93 ustawy z 21.8.1997 r. o gospodarce nieruchomościami, polegającego na ustaleniu, że projekt podziału działki nr [...] jest zgodny ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą nr XXVII/130/08 Rady Miasta Bielsk Podlaski z dnia 12.08.2008r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów części miasta Bielsk Podlaski przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i usługową (Dz. Urz. Woj. Podlaskiego nr 215, poz.2193).
Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji administracyjnej w części dotyczącej pkt 2 decyzji i jednocześnie uchylenie decyzji SKO w Białymstoku z dnia 01.10.2019r. znak 400.220/C-9/X/2019 jako wydanej z rażącym naruszenia prawa oraz o zasądzenie od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania. Ponadto na podstawie art. 106 § 3 PPSA wniósł o dopuszczenie dowodu uzupełniającego z dokumentu: z opinii konsultacyjnej wydanej na podstawie ekspertyzy kryminalistycznej z zakresu badań pisma ręcznego i dokumentów. Nadmienił, że przeprowadzenie tego dowodu nie spowoduje przedłużenia terminu rozpatrzenia sprawy, a ma na celu wykazanie, że organ administracji niewłaściwie ustalił stan faktyczny w sprawie oraz bezpodstawnie odmówił przeprowadzenia dowodu wnioskowanego przez skarżącego, jak również ustalił stan faktyczny niezgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej oraz nieprawidłowo zastosował przepisy prawa ze względu na błędnie poczynione ustalenia.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Białymstoku w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje;
Skarga podlegała oddaleniu albowiem zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku nie można skutecznie postawić zarzutu naruszenia prawa. Sąd nie dostrzegł uchybień w zaskarżonej decyzji, które w świetle ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowiłyby dla sądu podstawę do uchylenia decyzji. Kwestionowana decyzja nie narusza bowiem ani przepisów prawa procesowego w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy ani przepisów prawa materialnego w sposób mający wpływ na wynik sprawy (art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "a" i "c" ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W kontrolowanym postępowaniu administracyjnym nie miało też miejsca naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego a tym samym nie zaistniała również podstawa do uchylenia zaskarżonej decyzji w oparciu o art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "b" ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Zaskarżona decyzja Kolegium została wydana we wznowionym postępowaniu administracyjnym w sprawie wydania decyzji o zatwierdzenie podziału nieruchomości M. A. oznaczonej numerem [...] o powierzchni 0,3891 ha położonej w B. P. przy ulicy [...] 47. Pierwotne postępowanie podziałowe zakończyło się ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku z 1 października 2019r. (znak 400.220/C-9/X/2019), która uchyliła odmowną decyzję Burmistrza Bielska Podlaskiego z 4 września 2019 r., nr Gp.6831.34.2018.TJ, i zatwierdziła podział opisanej wyżej nieruchomości na trzy działki o numerach: [...] o powierzchni 0,1891 ha, [...] o powierzchni 0,1000 ha i [...] o powierzchni 0,1000 ha, zgodnie z mapą z projektem podziału nieruchomości z 19 lipca 2019 r. wraz z wykazem zmian danych ewidencyjnych. Kolegium jako podstawę prawną wydanej decyzji powołało art. 96 ust. 1 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2018 r. poz. 2204 ze zm.) W uzasadnieniu decyzji podziałowej Kolegium wskazało, że właściciel nieruchomości przedłożył wszystkie dokumenty, wymagane do zatwierdzenia podziału nieruchomości: mapę z projektem podziału, wykazem synchronizacyjnym i wykazem zmian danych gruntowych oraz protokołem z przyjęcia granic, które to dokumenty zostały przyjęte do państwowego zasobu geodezyjnego. SKO podkreśliło, że w postępowaniu o podział zostało przez SKO wydane ostateczne postanowienie z 15 kwietnia 2019 r., nr 400.63/C-9/X/2019, opiniujące pozytywnie projekt podziału jako zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego tj. zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta Bielsk Podlaski Nr XXVII/130/08 z 12 sierpnia 2008 r. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów części Miasta Bielsk Podlaski przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinna i usługową (Dz. Urz. Woj. Podl. Nr 215 poz. 2193).
Postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania składa się z kilku etapów. W pierwszym z nich, jeśli toczy się ono na wniosek, organ ustala, czy wnioskujący o wznowienie wskazuje ustawową podstawę wznowienia, (art. 147, 148 K.p.a.) i w przypadku pozytywnego ustalenia, wydaje postanowienie o wszczęciu postępowania na podstawie art. 149 par. 1 K.p.a. Zgodnie z art. 149 par. 2 K.p.a. postanowienie o wszczęciu postępowania w przedmiocie wznowienia stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia o istocie sprawy. W postępowaniu co do przyczyn wznowienia należy ustalić, czy wskazana przez stronę podstawa rzeczywiście istnieje. W tej fazie organ nie przystępuje jeszcze do rozstrzygania sprawy materialnej ale koncentruje się na ocenie rzeczywistego wystąpienia podstawy wznowienia. Efektem tych ustaleń może być rozstrzygnięcie na podstawie art. 151 par. 1 pkt 1 K.p.a. (o odmowie uchylenia kontrolowanej decyzji) jeśli podstawa wznowienia w rzeczywistości nie wystąpiła. W przypadku zaś ustalenia, że podstawa wznowienia w rzeczywistości wystąpiła, powinno dojść bądź do rozstrzygnięcia na podstawie art. 151 par. 1 pkt 2 K.p.a. (uchylenia kontrolowanej decyzji i wydania nowej rozstrzygającej o istocie sprawy) bądź do rozstrzygnięcia na podstawie art. 151 par. 2 k.p.a. w związku z art. 146 par. 2 k.p.a. (stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których organ nie uchylił kontrolowanej decyzji).
Zgodnie z art. 151 § 2 k.p.a., w przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji. Art. 146 k.p.a. wskazuje natomiast, że uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło dziesięć lat, zaś z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3-8 oraz w art. 145a-145b, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat (§ 1). Nie uchyla się decyzji także w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej (§ 2).
Podkreślić należy, że wznowienie postępowania podziałowego nastąpiło na wniosek skarżącego S. A. na podstawie art. 145 par. 1 pkt 4 k.p.a. a kwestia zaistnienia podstawy wznowienia postępowania przesądzona została w sposób prawomocny wyrokiem WSA w Białymstoku z 13 kwietnia 2021r. o sygn. II SA/Bk 197/21. W tezie tego wyroku sąd wskazał, że interes prawny na podstawie art. 97 ustawy o gospodarce nieruchomościami w postępowaniu o zatwierdzenie podziału nieruchomości może mieć także podmiot, który jest właścicielem nieruchomości sąsiedniej uwzględnionej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego do łącznego podziału z nieruchomością objętą wnioskiem. Podział nieuwzględniający wskazanych w miejscowym planie granic obu działek (po ich podziale) ingeruje bowiem swoim działaniem w prawa właściciela gruntów sąsiednich. Przepis art. 93 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami jak również art. 96 ust. 1 czy art. 97 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami powinny być interpretowane w taki sposób, aby zapewniać ochronę własności także właścicielowi działki sąsiadującej z nieruchomością podlegającą podziałowi, w szczególności, kiedy ten podział jest odmienny niż określony aktem prawa miejscowego, kształtującym sposób i warunki zagospodarowania terenu. Sąd przy tym nie przesądził, że decyzja podziałowa jest nieprawidłowa, ale uznał, że niewątpliwie z uwagi na ustalenia miejscowego planu skarżący powinien być stroną postępowania podziałowego.
Przesądzenie zatem legitymacji S. A. do uczestnictwa na prawach strony w postępowaniu podziałowym skutkować musiało we wznowionym postępowaniu podziałowym niemożnością odmowy uchylenia decyzji podziałowej w oparciu o art. 151 par. 1 pkt 1 K.p.a. W przypadku bowiem ustalenia, że podstawa wznowienia w rzeczywistości wystąpiła, powinno dojść bądź do rozstrzygnięcia na podstawie art. 151 par. 1 pkt 2 K.p.a. (uchylenia kontrolowanej decyzji i wydania nowej rozstrzygającej o istocie sprawy) bądź do rozstrzygnięcia na podstawie art. 151 par. 2 k.p.a. w związku z art. 146 par. 2 k.p.a. (stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których organ nie uchylił kontrolowanej decyzji).
Przy ocenie legalności zaskarżonej decyzji podziałowej, wydanej we wznowionym postępowaniu, nie można przy tym tracić z pola widzenia faktu ostatecznego i prawomocnego przesądzenia w odrębnym wznowionym postępowaniu opinii o zgodności zatwierdzonego podziału nieruchomości M. A. z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.
Postanowieniem z 23 maja 2022 r., (nr 400.81/AH/VI/2022),SKO w Białymstoku na podstawie art. 151 § 2 w zw. z art. 126 oraz art. 145 § 1 pkt 4 w zw. z art. 146 § 2 k.p.a., po rozpoznaniu żądania S. A. o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem SKO w Białymstoku z 15 kwietnia 2019 r., nr 400.63/C-9/X/2019, stwierdziło wydanie tego postanowienia z naruszeniem prawa.
W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że w niniejszej sprawie przesądzony został zarówno etap wstępny postępowania dotyczącego wznowienia postępowania – poprzez wznowienie postępowania postanowieniem z 25 kwietnia 2022 r., nr 400.81/AH/VI/2022, jak też na etapie merytorycznym przesądzona została kwestia przyczyn wznowienia, poprzez związanie Kolegium wyrokiem WSA w Białymstoku z 13 kwietnia 2021 r., II SA/Bk 197/21, w zakresie uznania skarżącego za stronę postępowania podziałowego zakończonego decyzją z 1 października 2019 r., nr 400.220/C-9/X/2019. Doszło bowiem do naruszenia prawa procesowego poprzez brak zapewnienia skarżącemu – stronie przedmiotowego postępowania – udziału w postępowaniu podziałowym, w tym również na etapie postępowania opiniującego. SKO podkreśliło, że przedmiotem postępowania jest wniosek M. A., podtrzymany przez jego następców prawnych, który to wniosek zakreślił ramy postępowania podziałowego, w tym również zaproponowany wstępny sposób podziału nieruchomości o nr geod. [...]. Organ zaakcentował przy tym fakt, że w ramach postępowania wznowieniowego nie mogą być wzięte pod uwagę hipotetyczne rozwiązania podziałowe, a jedynie wstępny projekt podziału przedłożony przez poprzedniego właściciela przedmiotowej nieruchomości, podtrzymany przez jego następców prawnych.
Po uprzednim powołaniu się na przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami jak też zapisy planu, SKO wskazało, że właściciel zawnioskował o podział swojej nieruchomości na trzy działki: nr [...] o pow. 0,1891 ha, nr [...] o pow. 0,1000 ha, nr [...] o pow. 0,1000 ha. Działki o proponowanych numerach geodezyjnych [...] i [...], mają powierzchnie 0,1000 ha, czyli zgodną z przewidzianą przepisami planu dla zabudowy mieszkaniowej wolnostojącej – ca 1000 m2. Również szerokość planowanych do wydzielenia działek o nr geod. [...] i [...], jest zgodna z postanowieniami planu, który określił minimalną szerokość działki w zabudowie wolnostojącej – 18 m.
SKO zauważyło, że wydzielenie działki o nr geod. [...] nie uniemożliwi wydzielenia z niej w przyszłości działki przeznaczonej w planie pod projektowaną ulicę 2 KD-L, gdyż po wydzieleniu działki drogowej działka [...] nadal będzie miała powierzchnię zgodną z postanowieniami planu. Wydzielenie opisanych wyżej działek o wskazanych parametrach jest zatem zgodne z planem, zarówno co do przeznaczenia terenu, jak i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu.
Dalej organ dodał, że wydzielenie działki o nr geod. [...] o pow. 0,1891 ha również jest zgodne z postanowieniami planu, gdyż wydzielenie działki o tej powierzchni nie niweczy możliwości wydzielenia z tej działki kolejnych działek, których powierzchnia będzie zgodna z ustaleniami planu. Kolegium zauważyło, że w zależności od woli właścicieli przedmiotowej nieruchomości z działki nr geod. [...] będą mogły zostać wydzielone np. dwie działki o pow. 945/5 m2, co należy uznać za spełnienie warunku wydzielenia działek o powierzchni ca 1000 m2 w zabudowie wolnostojącej (przy minimalnej powierzchni ca 700 m2), bądź według jednej z reguł – pięć działek o powierzchni 378,2 m2 (ca 350 m2), dwie działki o powierzchni 550 m2 i jedna działka o powierzchni 791 m2, ewentualnie dwie działki o pow. 350 m2 plus dwie działki 595,5 m2 (przy minimalnej powierzchni ca 550 m2). Tego typu rozwiązań zapewniających dokonanie dalszych podziałów wydzielonej działki zgodnie z postanowieniami planu oraz w sposób zapewniający ich zagospodarowanie jest wiele, co uzasadnia uznanie podziału za zgodny z planem i nie niweczący realizacji zapisów planu w przyszłości poprzez dalsze podziały.
W tym stanie rzeczy Kolegium stwierdziło, że zaproponowany podział nieruchomości o nr geod. [...] spełnia przewidziane planem normy zarówno powierzchni, jak i szerokości, a wydzielone działki będą mogły być zagospodarowane zgodnie z planem pod zespoły projektowanej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej; wolnostojącej, bliźniaczej lub szeregowej, a przebieg linii granicznych tworzących nowe działki jest zgodny z przewidzianymi planem zasadami wydzielania działek gruntu. SKO zauważyło, że przepisy planu nie wykluczają dalszych podziałów tych działek, nadal w sposób zgodny z postanowieniami planu, w zależności od zamierzeń inwestycyjnych właścicieli.
S. A. wystąpił do SKO w Białymstoku z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy a postanowieniem z 8 lipca 2022 r., nr 400.102/AH/XV/2022, SKO w Białymstoku utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie tego organu z 23 maja 2022 r., nr 400.81/AH/VI/2022.
Skarga S. A. na opisane wyżej ostateczne postanowienie SKO w Białymstoku została oddalona przez WSA w Białymstoku wyrokiem z 8 listopada 2022r. wydanym pod sygn. II SA/Bk 647/22 a wyrokiem z 28 czerwca 2024r. NSA w postępowaniu o sygn. I OSK 184/23 oddalił skargę kasacyjną S. A. od wyroku WSA w Białymstoku. Prawomocnie zatem przed ostatecznym zakończeniem wznowionego postępowania administracyjnego w sprawie zatwierdzenia podziału nieruchomości M. A. przesądzona została w odrębnym wznowionym postępowaniu kwestia pozytywnego zaopiniowania zgodności tego podziału z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nadto sąd administracyjny I instancji i jak i NSA w uzasadnieniach swoich wyroków podkreślili, że proponowany podział nie uniemożliwi hipotetycznej realizacji celu i przeznaczenia nieruchomości skarżącego przez uniemożliwienie mu wykonywania uprawnień właścicielskich na działce nr [...]. Sąd I instancji wskazał, że po pierwsze, zaopiniowany pozytywnie zaskarżonym postanowieniem podział nieruchomości o numerze geodezyjnym [...] nie pozbawił nieruchomości skarżącego dotychczasowego dostępu do drogi publicznej. Od zniesienia współwłasności i działu spadku po M. A. (co nastąpiło na mocy postanowienia Sądu Rejonowego w Bielsku Podlaskim z [...] listopada 1991 r. w sprawie [...]) do dziś, działka skarżącego o numerze [...] nie posiadała i nie posiada dostępu do ul. [...]. Działka skarżącego o numerze [...] posiada dostęp do innej drogi publicznej – ul. [...] poprzez działkę nr [...] (stanowiącą współwłasność M. A. i skarżącego) i działkę nr [...]. Numer porządkowy posesji skarżącego zamieszkałego na nieruchomości o numerze [...] przyporządkowany jest adresowi przy ul. [...]. Skarżący nie korzysta z żadnego z mediów przebiegających w ul. [...]. Po drugie, Sąd I instancji zauważył, że z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy nie wynika, by nieruchomość skarżącego była władnącą w stosunku do nieruchomości podlegającej podziałowi, gdyż nieruchomość o nr [...] nie była przed podziałem obciążona służebnością gruntową na rzecz nieruchomości skarżącego. I po trzecie, Sąd I instancji zaaprobował stanowisko SKO, że skarżący nie został pozbawiony możliwości podziału własnej nieruchomości. Sąd przyjął bowiem, że z przepisów planu nie wynika nakaz tworzenia nowych działek na terenach przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną wyłącznie w ramach scalania i podziału nieruchomości, co oznaczałoby powiązanie podziału nieruchomości o numerze [...] z jednoczesnym podziałem nieruchomości o numerze [...], gdyż ustalenia § 11 ust. 2 lit. a tekstu planu dopuszczają zmianę projektowanych rysunkiem planu podziałów nieruchomości na działki budowlane, dokonywanych przez właścicieli, pod warunkiem zachowania wymogów § 4 lit. a, w szczególności § 4 ust. 1 pkt 1 lit. a tiret trzeci. Z legendy rysunku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynika, że przerywane linie podziału nieruchomości na działki budowlane mają charakter jedynie postulowany, a zatem – zdaniem Sądu i instancji - nie można nadawać rozwiązaniom o charakterze postulowanym charakteru obowiązkowego. Rysunek planu nie potwierdza przy tym położenia nieruchomości skarżącego nr [...] bezpośrednio przy ulicy o symbolu 22 KD-D, tj. budowanej ul. [...], do której przylegała nieruchomość podzielona o nr [...].
Orzekając zatem we wznowionym postępowaniu w sprawie zatwierdzenia podziału nieruchomości M. A. i dysponując ostatecznym i prawomocnym postanowieniem stwierdzającym, że pozytywne zaopiniowanie zgodności podziału nieruchomości z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego było merytorycznie prawidłowe a jedynie dotknięte błędem było procedowanie w sprawie z uwagi na pominięcie uczestnictwa w nim S. A., Samorządowe Kolegium Odwoławcze także musiało poprzestać na stwierdzeniu, że decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości M. A. została wydana z naruszeniem prawa bo w postępowaniu bez udziału S. A. ale jej uchylenie nie może nastąpić, gdyż we wznowionym postępowaniu mogłaby zapaść decyzja podziałowa tej samej treści, co pierwotna. Nie uchyla się bowiem decyzji w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej (art. 151 § 2k.p.a ).
Podział nieruchomości M. A. jest bowiem zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego a nadto skarżący nie został pozbawiony możliwości podziału własnej nieruchomości. Z zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta Bielsk Podlaski Nr XXVII/130/08 z dnia 12 sierpnia 2008r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów części Miasta Bielsk Podlaski przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinna i usługową, nie wynika bowiem nakaz tworzenia nowych działek na terenach przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną wyłącznie w ramach scalania i podziału nieruchomości, co oznaczałoby powiązanie podziału nieruchomości o numerze [...] z jednoczesnym podziałem nieruchomości o numerze [...], gdyż ustalenia § 11ust. 2 lit. "a" tekstu planu dopuszczają zmianę projektowanych rysunkiem planu podziałów nieruchomości na działki budowlane, dokonywanych przez właścicieli, pod warunkiem zachowania wymogów § 4 "a" , w szczególności § 4 ust. 1 pkt 1 lit. "a" tiret trzeci. Z legendy rysunku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynika, że przerywane linie podziału nieruchomości na działki budowlane mają charakter jedynie postulowany.
Zarzuty skargi są nietrafne. Kwestia sfałszowania podpisu M. A. pod wnioskiem o podział nieruchomości i pod pismami składanymi w toku postępowania podziałowego była przedmiotem zarzutu skargi i skargi kasacyjnej S. A. w postępowaniach przed WSA w Białymstoku w sprawie o sygn. II SA/Bk 647/22 i przed NSA w sprawie o sygn. I OSK 184/23. S. A. twierdził wówczas, że niemożliwe było, aby M. A. złożył podpis pod wnioskiem z 22 października 2018 r. i zażaleniem na postanowienie z 12 marca 2019 r., ponieważ był osobą niewidomą i nie mógł skutecznie podpisać ani wniosku o podział nieruchomości, ani zażalenia, ani pełnomocnictw do działania w sprawie w formie zwykłej pisemnej.
Do zarzutu tego odniósł się Sąd I instancji uznając, że w świetle prawa istnieje dopuszczalność złożenia podpisu na prawnie doniosłym dokumencie także przez osobę niewidomą (niedowidzącą), bez zachowania formy szczególnej. Ponadto, Sąd I instancji podzielił stanowisko organu administracyjnego, że twierdzenie strony o sfałszowaniu podpisu na dokumencie, wobec braku innych okoliczności mogących o tym świadczyć, nie może jeszcze stanowić podstawy do powołania biegłego grafologa. Sąd I instancji podkreślił za organem, że skarżący, mimo wystąpienia z wnioskiem o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu badania dokumentów i identyfikacji pisma ręcznego, takiej opinii nie przedłożył, a nie było podstaw do przeprowadzenia tego dowodu z urzędu, skoro organ nie dysponował materiałem porównawczym, który pozwoliłby zbadać autentyczność podpisów M. A. na dokumentach zgromadzonych w aktach sprawy. Skarżący również wskazywał, że nie posiada żadnego oryginalnego dokumentu podpisanego przez wnioskodawcę.
Wobec powyższego, skoro fałsz dowodu nie był oczywisty, a sfałszowanie dowodu nie zostało wykazane w odrębnie prowadzonym postępowaniu zainicjowanym przez skarżącego, to nie można było uznać, że zgromadzony materiał dowodowy nie był wystarczający do rozstrzygnięcia sprawy i nieprawidłowo ustalono jej stan faktyczny, a tym samym doszło do naruszenia przepisów o postępowaniu wyjaśniającym.
Dołączona do skargi opinia konsultacyjna M. Ł. - eksperta z zakresu kryminalistycznego badania pisma ręcznego i dokumentów, opatrzona datą sporządzenia 15 kwietnia 2025r., także nie stanowi dowodu sfałszowania podpisów M. A. Wnioski końcowe tej opinii wskazują jedynie na prawdopodobieństwo czy możliwość nakreślenia podpisów za M. A. przez jego córkę E. A. Nie jest to równoznaczne z potwierdzeniem zaistnienia fałszerstwa dokumentów. Pismo Prokuratora Okręgowego w Białymstoku z 28 sierpnia 2025r., które złożył skarżący na rozprawie wskazuje jedynie, że w przyszłości ponowione ma być postępowanie wyjaśniające kwestię podrobienia podpisu M. A. na pismach składanych do SKO w Białystoku i WSA w Białymstoku. Pierwotnie Prokurator Rejonowy w Bielsku Podlaskim postanowieniem z 28 kwietnia 2020r. opatrzonym znakiem PR Ds. [...] odmówił wszczęcia dochodzenia w sprawie a postanowieniem z [...] lipca 2025r. odmówił podjęcia postępowania w sprawie [...]. Prokurator Okręgowy w Białymstoku w ramach nadzoru zalecił Prokuratorowi Rejonowemu w Bielsku Podlaskim ponowne wyjaśnienie, czy doszło do popełnienia przestępstwa przeciwko wiarygodności dokumentów. Nie jest to równoznaczne z dowiedzeniem faktu popełnienia przestępstwa.
Odnosząc się zatem do zarzutu opartego na wydaniu zaskarżonej decyzji wbrew regułom wynikającym z art. 145 § 1 pkt 4 KPA i art. 151 § 2 KPA w sytuacji, gdy zaistniały przesłanki do uchylenia decyzji z dnia 01.10.2019r. wydanej przez SKO z rażącym naruszeniem prawa z uwagi, że całość postępowania przed organem I instancji, jak też postępowanie odwoławcze przed SKO w Białymstoku było dotknięte brakiem podpisu pod wnioskiem osoby uprawnionej oraz wadą dotyczącą niewykazania przez pełnomocników umocowania do działania w imieniu M. A., sąd podtrzymuje stanowisko w tej kwestii wypowiedziane we wcześniejszych postępowaniach sądowych o sygnaturach II SA/Bk 647/22b- przed WSA w Białymstoku i przed NSA w sprawie o sygn. I OSK 184/23. Opinia Konsultacyjna z dnia 15 kwietnia 2025 r., jest dokumentem prywatnym, a stanowisko eksperta nie ma charakteru kategorycznego a przede wszystkim przedłożony dokument nie jest orzeczeniem sądu lub innego organu stwierdzającym sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa.
W konsekwencji nieuzasadnione są także zarzuty naruszenia przepisów art. 7, art. 8 § 1, art.11, art. 75, art. 77 § 1, art. 78, art. 80 i art. 84 § 1 k.p.a. poprzez brak należytych ustaleń faktycznych, nieprzeprowadzenia wyczerpującego postępowania i zaniechanie dopuszczenia dowodu z opinii biegłego z zakresu badań pisma ręcznego i dokumentów, który to dowód zgłaszał skarżący oraz art. 7 w zw. z art.77 § 1 w zw. z art. 78 k.p.a. poprzez niedokonanie wszystkich niezbędnych czynności dowodowych w celu ustalenia prawidłowego stanu faktycznego, w tym konieczności uwzględniania zgłoszonych przez stronę wniosków dowodowych oraz braku podstaw do odmowy powołania biegłego z zakresu grafologii a także brak wskazania z jakich przyczyn organ uznał za wiarygodne i pochodzące od wnioskodawcy podpisy na dokumentach mających istotne znaczenie w sprawie.
Nie doszło także do naruszenia art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej RP w związku z art. 8 § 1 i § 2 oraz art. 11 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób stronniczy lub nielojalny, tj. niezgodnie z ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego ze względu na celowe i bezpodstawne odmawianie skarżącemu dopuszczenia zgłoszonego dowodu w sprawie mającego zasadnicze znaczenie w sprawie. W postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją nie doszło również do naruszenia art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. poprzez zaniechanie przytoczenia i odniesienia się do wszystkich istotnych okoliczności sprawy, pominięcia i nieustosunkowania się do całości zebranego materiału dowodowego w sprawie oraz brak wskazania przepisów merytorycznych, których zastosowanie spowodowało naruszenie prawa. Zaskarżona decyzja zawiera uzasadnienie faktyczne, w którym wskazane zostały fakty, które organ uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł, oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Wbrew twierdzeniom skarżącego Kolegium Odwoławcze w skarżonej decyzji wyjaśniło, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Brak udziału S. A. w postępowaniu zakończonym decyzją podziałową został szczegółowo opisany, jak również przeanalizowane zostały skutki tego uchybienia. Okoliczności związane z oceną zgodności projektu podziału nieruchomości M. A. z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, były przedmiotem opinii wydanej w trybie art. 93 ust. 4 i 5 ustawy o gospodarce nieruchomościami i zostały w sposób prawomocny przesądzone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 czerwca 2024 r., sygn. akt I OSK 184/23.
Mając na uwadze powyższe sąd skargę oddalił (art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi)