II SA/Bk 934/05
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuWojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wymierzył Radzie Miejskiej w Ł. grzywnę 500 zł za nieterminowe przekazanie akt sprawy sądowi.
Sąd rozpoznał wniosek o wymierzenie grzywny organowi za nieprzekazanie w terminie skargi wraz z aktami administracyjnymi i odpowiedzią na skargę. Skarżący L. S. złożył skargę na bezczynność Miejskiej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w Ł. w sprawie zezwolenia na sprzedaż piwa. Komisja otrzymała skargę 16 września 2005 r., a termin na jej przekazanie sądowi upływał 17 października 2005 r. Skarga została przekazana dopiero 25 października 2005 r. Sąd uznał, że termin został przekroczony i wymierzył Radzie Miejskiej w Ł. grzywnę w wysokości 500 zł.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku rozpoznał sprawę z wniosku L. S. o wymierzenie grzywny organowi za nieprzekazanie w terminie skargi wraz z aktami administracyjnymi i odpowiedzią na skargę. L. S. złożył skargę na bezczynność Miejskiej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w Ł. w przedmiocie zaopiniowania wniosku o zezwolenie na sprzedaż piwa. Sąd administracyjny przekazał skargę Komisji, zobowiązując ją do jej zwrotu wraz z aktami i odpowiedzią w terminie 30 dni. Komisja otrzymała skargę 16 września 2005 r., co oznaczało, że termin na jej przekazanie sądowi upływał 17 października 2005 r. Jednakże Komisja przekazała dokumenty sądowi dopiero 25 października 2005 r., przekraczając tym samym ustawowy termin. Sąd, działając na podstawie art. 55 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uznał wniosek o wymierzenie grzywny za zasadny. Grzywna została wymierzona Radzie Miejskiej w Ł., jako organowi gminy, a nie samej Komisji. Sąd ustalił wysokość grzywny na 500 zł, uznając, że jest to kwota właściwa i dyscyplinująca, biorąc pod uwagę stosunkowo krótki okres przekroczenia terminu oraz fakt, że obowiązek został ostatecznie wykonany. Zasądzono również od Rady Miejskiej na rzecz L. S. kwotę 100 zł tytułem zwrotu kosztów sądowych.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (3)
Odpowiedź sądu
Tak, przekroczenie terminu na przekazanie skargi wraz z aktami sprawy sądowi administracyjnemu uzasadnia wymierzenie grzywny organowi.
Uzasadnienie
Organ otrzymał skargę w określonym terminie, ale przekazał ją sądowi po upływie ustawowego 30-dniowego terminu. Sąd uznał, że przekroczenie terminu, nawet o ponad tydzień, jest podstawą do nałożenia grzywny.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
inne
Przepisy (8)
Główne
p.p.s.a. art. 54 § 2
Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
p.p.s.a. art. 55 § 1
Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
p.p.s.a. art. 154 § 6
Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Pomocnicze
u.s.g. art. 11 § a
Ustawa o samorządzie gminnym
p.p.s.a. art. 200
Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
u.w.t.p.a.
Ustawa o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi
Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi art. 98 § 1
p.p.s.a. art. 119 § 2
Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Argumenty
Skuteczne argumenty
Przekroczenie przez Miejską Komisję Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w Ł. 30-dniowego terminu na przekazanie skargi wraz z aktami i odpowiedzią do sądu administracyjnego.
Odrzucone argumenty
Argument Miejskiej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w Ł., że termin na przekazanie skargi rozpoczął bieg od daty wpływu pisma z Urzędu Miejskiego, a nie od daty otrzymania skargi przez Komisję za pośrednictwem sądu.
Godne uwagi sformułowania
Kwestie organizacyjne w zakresie doręczania pism między jednostkami organizacyjnymi tego samego organu, nie mogą bowiem wpływać na wydłużanie i bieg terminów sądowych. Takie jednostki organizacyjne mogą wprawdzie ustalać - w swoich wewnętrznych regulacjach – w jaki sposób następuje doręczanie między nimi pism, ale przy zachowaniu terminów określonych w procedurze sądowej. Zawarte w tym przepisie unormowania przewidują finansowe dolegliwości dla organu administracji publicznej, jeśli obowiązek z art. 54 § 2 nie jest przez ten organ wykonywany (uprawnienia dyscyplinujące i represyjne) czy też jest wykonywany po terminie, co miało tutaj miejsce.
Skład orzekający
Anna Sobolewska-Nazarczyk
sprawozdawca
Stanisław Prutis
przewodniczący
Urszula Barbara Rymarska
członek
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Interpretacja i stosowanie przepisów dotyczących terminów przekazywania akt sprawy przez organy administracji do sądów administracyjnych oraz konsekwencji ich naruszenia w postaci grzywny."
Ograniczenia: Dotyczy konkretnego typu sprawy (wniosek o wymierzenie grzywny za zwłokę) i specyfiki polskiego prawa administracyjnego procesowego.
Wartość merytoryczna
Ocena: 5/10
Sprawa ilustruje praktyczne konsekwencje niedotrzymywania terminów procesowych przez organy administracji, co jest istotne dla prawników procesowych.
“Grzywna dla urzędu za opóźnienie w przekazaniu akt sądowi – lekcja terminowości.”
Dane finansowe
WPS: 500 PLN
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionyII SA/Bk 934/05 - Postanowienie WSA w Białymstoku Data orzeczenia 2005-12-15 orzeczenie nieprawomocne Data wpływu 2005-10-20 Sąd Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Sędziowie Anna Sobolewska-Nazarczyk /sprawozdawca/ Stanisław Prutis /przewodniczący/ Urszula Barbara Rymarska Symbol z opisem 6040 Wyrób, rozlew i obrót alkoholami Hasła tematyczne Wymierzenie grzywny Skarżony organ Inne Treść wyniku Orzeczono o wymierzeniu grzywny - W TRYBIE 55 CZY 154 Powołane przepisy Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270 art. 54 par. 2, art. 55 par. 1, art. 154 par. 6 Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Dz.U. 2001 nr 142 poz 1591 art. 11 a Ustawa z dnia 8 marca 1990 o samorządzie gminnym - tekst jednolity Sentencja Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk (spr.), po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2005 r. w Białymstoku na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku L. S. w przedmiocie wymierzenie grzywny organowi w związku z nieprzekazaniem sądowi w terminie skargi wraz z aktami administracyjnymi i odpowiedzią na skargę w sprawie bezczynności w przedmiocie zezwolenia na sprzedaż piwa p o s t a n a w i a I. Wymierzyć Radzie Miejskiej w Ł. grzywnę w wysokości 500 złotych (pięćset złotych) na rzecz Skarbu Państwa. II. Zasądzić od Rady Miejskiej w Ł. na rzecz L. S. kwotę 100 złotych (sto złotych) tytułem poniesionych przez niego kosztów sądowych. Uzasadnienie Pan L. S. w dniu [...] października 2005 roku złożył wniosek o wymierzenie Miejskiej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w Ł. grzywnę w kwocie 5.000 zł w związku z nieprzekazaniem sądowi w terminie 30 dni skargi wraz z aktami administracyjnymi i odpowiedzią na skargę w sprawie bezczynności organu w przedmiocie zaopiniowania wniosku o zezwolenie na sprzedaż piwa. Wniósł ponadto o zasądzenie kosztów postępowania oraz rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. W odpowiedzi na powyższy wniosek Miejska Komisja Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w Ł. wniosła o oddalenie wniosku pana L. S. i zasądzenie kosztów postępowania według norm przypisanych. Podkreśliła, iż skarga pana L. S. na bezczynność organu została przekazana do nich w dniu 26 września 2005 roku, a odpowiedź na tą skargę została nadana w placówce pocztowej w dniu 25 października 2005 roku, a zatem termin określony w art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi został dotrzymany. Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. zważył, co następuje: W dniu 10 września 2005 roku 2005 r. skarżący L. S. złożył w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w B. skargę na bezczynność Miejskiej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w Ł. w przedmiocie zaopiniowania jego wniosku o zezwolenie na sprzedaż piwa. Mając na uwadze treść art. 98 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. przekazał Miejskiej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w Ł. skargę pana L. S., zobowiązując jednocześnie do przekazania skargi sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni. Skargę tą Miejska Komisja Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w Ł. otrzymała w dniu 16 września 2005 roku (notatka służbowa sporządzona na podstawie akt sprawy II SA/Bk 61/05 k. 20 akt sprawy). Natomiast skargę na bezczynność organu Miejska Komisja Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w Ł. przekazała do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę dopiero w dniu 25 października 2005 roku (w/w notatka służbowa). Zgodnie z art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) organ przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie 30 dni od dnia jej wniesienia. Dla Miejskiej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w Ł. dniem wniesienia skargi było jej otrzymanie za pośrednictwem sądu administracyjnego, a więc dzień 16 września 2005 roku. Nie można przy tym zgodzić się z Miejską Komisją Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w Ł., iż tym dniem był dzień 26 września 2005 roku (k.15 akt sprawy), kiedy to skarga do nich wpłynęła z Urzędu Miejskiego w Ł. – Wydziału Polityki Społecznej, położonego notabene również na ulicy P. [...], tak jak ośrodek Miejskiej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w Ł. Kwestie organizacyjne w zakresie doręczania pism między jednostkami organizacyjnymi tego samego organu, nie mogą bowiem wpływać na wydłużanie i bieg terminów sądowych. Takie jednostki organizacyjne mogą wprawdzie ustalać - w swoich wewnętrznych regulacjach – w jaki sposób następuje doręczanie między nimi pism, ale przy zachowaniu terminów określonych w procedurze sądowej. Zgodnie z art. 55 § 1 w razie niezastosowanie się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6. postanowienie takie może być wydane na posiedzeniu niejawnym. W myśl natomiast art. 119 pkt. 2 cytowanej ustawy sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda prowadzenia rozprawy. Taka sytuacja miała miejsce w przedmiotowej sprawie, gdyż Miejska Komisja Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w Ł. w terminie 14 od doręczenia odpisu wniosku nie zażądała przeprowadzenia rozprawy (potwierdzenie zwrotne odbioru wezwania z pouczeniem o możliwości zgłoszenia żądania przeprowadzenia rozprawy z dnia 2 listopada 2005 roku k. 11 akt sprawy), co skutkowało rozpoznaniem sprawy w trybie uproszczonym zgodnie ze złożonym wnioskiem. Podkreślić należy, iż Miejska Komisja Problemów Alkoholowych w Ł. nie zachowała terminu określone w art. 54 § 2 cytowanej ustawy, przekazując skargę pana L. S. wraz z odpowiedzią na tą skargę i aktami sprawy dopiero w dniu 25 października 2005 roku (okoliczność niekwestionowana przez strony). Natomiast termin do jej złożenia upłynął w dniu 17 października 2005 roku. Doszło więc do przekroczenia terminu, co uzasadniało wymierzenie grzywny w trybie art. 55 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi. Zawarte w tym przepisie unormowania przewidują finansowe dolegliwości dla organu administracji publicznej, jeśli obowiązek z art. 54 § 2 nie jest przez ten organ wykonywany (uprawnienia dyscyplinujące i represyjne) czy też jest wykonywany po terminie, co miało tutaj miejsce. Podkreślić należy przy tym, że Sąd mając na uwadze dyspozycję art. 55 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi, wymierzył grzywnę organowi gminy – Radzie Miejskiej w Ł., a nie Miejskiej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w Ł. Zgodnie bowiem z art. 11 a ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (tekst jednolity Dz.U. z 2001 roku, nr 142, poz. 1591 z późn. zm.) organami gminy są rada gminy i wójt (burmistrz, prezydent miasta). Natomiast Miejska Komisja Rozwiązywania Problemów Alkoholowych wykonuje jedynie zadania własne gmin wynikające z realizacji ustawy z dnia 26 października 1982 roku o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (tekst jednolity Dz.U. z 2002 roku, nr 147, poz. 1231 z późn. zm.) i jest finansowana ze środków gminy. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał wniosek o wymierzenie grzywny w tym trybie za zasadny, z tym że nie w takiej wysokości jak wskazał wnioskodawca. Należy bowiem zauważyć, że przekroczenie terminu do przekazania skargi dotyczy stosunkowo niedługiego okresu czasu tj. ponad tygodnia, a organ ostatecznie wykonał ciążący na nim obowiązek. W tych okolicznościach Sąd uznał, iż właściwa i dyscyplinująca w przyszłości organ grzywna będzie wynosiła 500 zł. Przy ustalaniu wysokości kary Sąd wziął pod uwagę treść artykułu 154 § 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi, w którym wskazano iż grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego, przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanym przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. Zgodnie z obwieszczeniem prezesa GUS z dnia 15 lutego 2005 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w 2004 r. i w drugim półroczu 2004 r. (M.P. Nr 11, poz. 229) przeciętne wynagrodzenie miesięczne wynosi 1903,03 zł. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi, zasądzając ich zwrot na rzecz wnioskodawcy które wniosek został uwzględniony. Dlatego też Sąd orzekł, jak w sentencji.