II SA/Bk 802/05

II SA/Bk 802/05 - Wyrok WSA w Białymstoku
Data orzeczenia
2006-01-19
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-08-29
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Sędziowie
Anna Sobolewska-Nazarczyk
Grażyna Gryglaszewska /przewodniczący sprawozdawca/
Stanisław Prutis
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OSK 485/06 - Wyrok NSA z 2007-03-21
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2003 nr 207 poz 2016
art. 71
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r.  - Prawo budowlane - tekst jednolity
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.), Sędziowie sędzia NSA Stanisław Prutis, sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk, Protokolant Marta Marczuk, po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 2006 r. sprawy ze skargi A. P. na decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] sierpnia 2004 r. Nr [...] w przedmiocie nakazania doprowadzenia części obiektu do stanu zgodnego z jego pierwotnym przeznaczeniem - oddala skargę.-
Uzasadnienie
P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] sierpnia 2004r. Nr [...] utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] czerwca 2004 r. Nr [...], nakazującą panu A. P. doprowadzenie samowolnie zmienionego sposobu użytkowania części (o wym. 13,7 x 9,04 m) budynku gospodarczego murowanego (o wym. 26,48 x 9,04m), usytuowanego na działkach o nr geod. [...]/[...] i [...]/[...] w C. jako warsztat naprawy środków transportowych i sprzedaży części zamiennych do stanu zgodnego z jego pierwotnym przeznaczeniem tj. obsługą fermy hodowlanej zwierząt.
Po przeprowadzeniu postępowania wszczętego na wniosek Pana S. P. organy administracyjne ustaliły, że decyzją z dnia [...] lutego 1983r. nr [...] Naczelnik Gminy C. udzielił Państwu H. i J. P. pozwolenia na budowę budynku gospodarczego produkcyjno-socjalnego o wym. 26,48 x 9,04 m wzniesionego do obsługi fermy hodowlanej zwierząt futerkowych. Następnie decyzją z dnia [...] sierpnia 2003r. nr [...] Burmistrza C. udzielił Panu A. P. w części budynku o wym. 12,48 x 9,04 m pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania, zmieniając pełnioną funkcję z socjalnej na mieszkalną. Stwierdzono ponadto, że ta część obiektu jest wykorzystywana zgodnie z wydaną w/w decyzją, natomiast pozostała część budynku o wym. 13,64 x 9,04 m służy do wykonywania usług związanych z naprawami pojazdów mechanicznych, a więc w/w część budynku użytkowana jest niezgodnie z pierwotnym przeznaczeniem, czyli doszło do samowolnej zmiany sposobu użytkowania części obiektu budowlanego. Pierwotne przeznaczenie budynku służyło do obsługi działalności hodowlanej zwierząt futerkowych a nie prowadzenia warsztatu, stąd organ nadzoru budowlanego I instancji postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2004r. Nr [...] wstrzymał na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 4 i ust. 3 ustawy Prawo budowlane użytkowanie warsztatu oraz nałożył obowiązek dostarczenia w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia zaświadczenia właściwego organu o zgodności obiektu
i obecnie prowadzonej w nim działalności z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz opinią osoby posiadającej odpowiednie kwalifikacje zawodowe w budownictwie o przydatności obiektu do zamierzonego przeznaczenia.
W toku postępowania pan A. P. dostarczył opinię osoby uprawnionej -potwierdzającą przydatność budynku do świadczenia usług w zakresie naprawy
i diagnostyki środków transportowych. Jednakże z przedłożonego zaświadczenia wydanego w dniu [...] maja 2004r. przez Burmistrza Miasta C. wynikało, że działki o nr geod. [...]/[...] i [...]/[...] w C., na których znajduje się omawiany warsztat, zgodnie
z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy C. przeznaczone są pod zabudowę zagrodową oraz usługi związane z produkcją i przetwórstwem rolnym.
Wobec tego organ uznał, że żadna inna działalność, w tym też zamierzona przez właściciela obiektu jako warsztat naprawy nie może być w tej sytuacji prowadzona. Pan A. P. nie dostosował się jednak do wydanego postanowienia z dnia
[...] kwietnia 2004r. o wstrzymaniu użytkowania części obiektu i nadal użytkował go
w sposób niezgodny z przepisami prawa.
Mając na uwadze powyższe organ stosownie do przepisu art. 50 a pkt 2 ustawy
z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (Dz.U. nr 207 z 2003, poz. 2016) nakazał doprowadzenie przedmiotowej części budynku (warsztatu) do stanu zgodnego z jego pierwotnym przeznaczeniem tj. obsługą związaną z działalnością hodowlaną zwierząt futerkowych.
P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. decyzją
z dnia [...] sierpnia 2004 roku nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji, podtrzymując argumentację w niej wskazaną. Odnosząc się do poszczególnych zarzutów podniesionych w odwołaniu pana A. P. wskazał, iż jak wynika z decyzji z dnia [...] lutego 1983 roku nr [...] Naczelnika Miasta i Gminy C. Państwo H. i J. P. (rodzice Pana A. P.) posiadali pozwolenie na budowę budynku gospodarczego o powierzchni zabudowy 239 m2 w której miała być prowadzona działalność związana z hodowlą zwierząt futerkowych. W części natomiast pomieszczeń po fermie hodowlanej wykonany został kanał do naprawy środków transportowych oraz widoczny jest sprzęt do naprawy mechaniki pojazdowej. Organ podniósł, iż przedstawione przez skarżącego zdjęcia udokumentowują, iż obecne pomieszczenia stanowią inne przeznaczenie niż pierwotnie dopuszczono
w pozwoleniu na budowę z dnia [...] lutego 1983 roku. Odnosząc się do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów art. 71, art. 51, 50 ust. 1 i 50 a ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane organ podniósł, iż są one nieuzasadnione. Nie doszło również w ocenie organu do naruszenia przepisów art. 7, 77 i 80 Kpa, bowiem z zebranego materiału dowodowego jednoznacznie wynika, iż obecnie przez właściciela obiektu prowadzona jest działalność związana z naprawą środków transportowych. Ponadto organ nadzoru wskazał, iż w uzasadnieniu decyzji I instancyjnej dokładnie zostało wyjaśnione, na czym polegała samowolna zmiana sposobu użytkowania części budynku gospodarczego, wykorzystywanego wcześniej jako ferma zwierząt futerkowych, a obecnie jako warsztatu naprawy środków transportowych. Stosownie do przepisu art. 71 ust. 2 pkt 1 przez zmianę sposobu użytkowania m.in. rozumie się przeróbkę pomieszczenia, które uprzednio miało inne przeznaczenie. Niewątpliwie zatem – w ocenie organu - ta zmiana wpłynęła na zmianę warunków użytkowych działki, zmienione zostały warunki bezpieczeństwa pożarowego, pracy, warunki zdrowotne, higieniczno-sanitarne oraz ochrony środowiska ( art. 71 ust. 2 pkt 2). Stan ten wypełnia znamiona przepisu art. 71 ust. 2 ustawy Prawo budowlanego dotyczącego zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego.
Na decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego
w B. pan A. P. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku. Wnosząc o uchylenie decyzji organów obu instancji, zarzucił im:
1) naruszenia art. 71 ustawy Prawo budowlane poprzez stwierdzenie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części bez pozwolenia, w sytuacji, gdy nie miała miejsca zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego wymagająca zezwolenia,
2) naruszenia art. 5 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, poprzez przyjęcie, iż nowy sposób użytkowania ze względu na interes użytkowników oraz ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich wymagał uzyskania pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania,
3) naruszenia § 3 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 września 2002 r. poprzez przyjęcie, iż prowadzony warsztat mógł znacząco oddziaływać na środowisko,
4) błędne zastosowanie art. 50 ust. 1 i 50 a ustawy Prawo budowlane w sytuacji, gdy w rzeczywistości nie miała miejsca zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego wymagająca zezwolenia,
5) naruszenia art. 7, 77 i 80 kpa, poprzez;
1. błędne ustalenie stanu faktycznego i uznanie, iż na obszarze, na którym znajduje się przedmiotowy budynek dopuszcza się jedynie zabudowę związaną z hodowlą zwierząt,
2. nieokreślenie na czym miałaby polegać ewentualna zmiana sposobu użytkowania wymagającą zezwolenia właściwego organu - gdyby związana była ze zmianą warunków bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego lub pracy, warunków zdrowotnych, higieniczno-sanitarnych lub ochrony środowiska bądź wielkości lub układu obciążeń,
3. nieokreślenie, czy podjęte przeróbki budowlane wymagały stosownego pozwolenia na budowę.
6) naruszenie art. 8 i 11 k.p.a. poprzez nieustosunkowanie się w uzasadnieniu decyzji do twierdzeń strony, iż działalność prowadzona jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, gdyż profil dozwolonych na działkach usług określony został jako "nieograniczony", "zależny od potrzeb właściciela pod warunkiem zawarcia ewentualnych uciążliwości w granicach własnej nieruchomości".
Mając powyższe na uwadze wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów procesu według norm przypisanych.
W odpowiedzi na skargę P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
w B. podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Wskazał, iż z planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta C. zatwierdzonego Uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w C. z dnia [...] grudnia 2001 r. wynika, że teren na którym znajduje się przedmiotowy budynek oznaczony jest symbolem RP-MR, co oznacza – istniejącą zabudowę związaną z hodowlą zwierząt, docelowo zabudowę zagrodową. Potwierdza to kolizję istniejącego warsztatu z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego miasta C. Organ odwoławczy zauważył także, że w trakcie oględzin dokonanych w dniu [...] kwietnia 2004 roku ustalono, iż w dwóch pomieszczeniach posiadających pierwotnie funkcję magazynu pasz i przygotowania karmy dla zwierząt wykonuje się obecnie obsługę pojazdów mechanicznych. W świetle powyższe wywody skarżącego wskazujące na identyczność sposobu wykorzystywania pomieszczeń służących obsłudze zwierząt futerkowych z obsługą pojazdów mechanicznych są w całości nieuzasadnione.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd administracyjny został wyposażony w funkcje kontrolne działalności administracji publicznej, co oznacza, że w przypadku zaskarżenia decyzji, sąd bada jej zgodność z przepisami prawa
(art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych
- Dz. U. Nr 153, poz. 1269 oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270).
W przedmiotowej sprawie decyzją z dnia [...] lutego 1983r roku nr [...] Naczelnik Gminy C. udzielił Państwu H. i J. P. pozwolenia na budowę budynku gospodarczego produkcyjno-socjalnego o wym. 26,48 x 9,04 m wzniesionego do obsługi fermy hodowlanej zwierząt futerkowych. Następnie decyzją z dnia [...] sierpnia 2003r. nr [...] Burmistrz C. udzielił Panu A. P. pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania w części budynku o wym. 12,48 x 9,04 m, zmieniając pełnioną funkcję z socjalnej na mieszkalną. Co do pozostałej części budynku o wym. 13,64 x 9,04 m nie została wydana żadna decyzją zmieniająca sposób użytkowania.
W toku postępowania przeprowadzonego na wniosek pana S. P.
w przedmiocie samowolnej zmiany sposobu użytkowania części budynku o wymiarze 13,64 x 9,04 m usytuowanego na działkach o nr geodezyjnym nr [...]/[...] i [...]/[...], przeznaczonych pierwotnie do obsługi fermy hodowlanej zwierząt futerkowych, organ przeprowadził miejscowe oględziny przedmiotowego obiektu i stwierdził, iż służy on do wykonywania usług związanych z naprawami pojazdów mechanicznych, a więc w/w część budynku użytkowana jest niezgodnie z pierwotnym przeznaczeniem. Powyższe ustalenie skutkowało ostatecznie wydaniem decyzji przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B., w której nakazano panu A. P. doprowadzenie przedmiotowego budynku do stanu zgodnego z jego pierwotnym przeznaczeniem - obsługą działalności hodowlanej zwierząt futerkowych.
Podkreślić należy, że w chwili obecnej regulacja art. 71 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku – Prawo budowlane (tekst jednolity Dz.U. z 2003 r., Nr 207, poz. 2016 ze zm.) nie wymaga uzyskania pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego, wystarczy zgłoszenie takiej zmiany właściwemu organowi. Niemniej jednak trafnie organ nadzoru uznał, iż w chwili wszczęcia postępowania art. 71 prawa budowlanego miał nieco odmienne unormowanie, a stosownie do treści art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 roku o zmianie ustawy Prawo budowlane (Dz.U z 2004 r., nr 93, poz. 888) w sprawach zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wszczętych przez dniem wejścia w życie tej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.
W myśl zatem art. 71 prawa budowlanego obowiązującego w dacie wszczęcia postępowania, zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga pozwolenia właściwego organu. Przez zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części rozumie się w szczególności:
1) przeróbkę pomieszczenia z przeznaczeniem na pobyt ludzi albo przeznaczenie do użytku publicznego lokalu lub pomieszczenia, które uprzednio miało inne przeznaczenie bądź było budowane w innym celu, w tym także przeznaczenie pomieszczeń mieszkalnych na cele niemieszkalne;
2) podjęcie albo zaniechanie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności zmieniającej warunki bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego lub pracy, warunki zdrowotne, higieniczno-sanitarne lub ochrony środowiska, bądź wielkość lub układ obciążeń.
W razie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części bez pozwolenia, o którym mowa w ust. 1, przepisy art. 50, art. 51 i art. 57 ust. 7 stosuje się odpowiednio. W decyzji, o której mowa w art. 51 ust. 1, właściwy organ może nakazać właścicielowi albo zarządcy przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części.
Zdaniem Sądu, niezasadne są zarzuty skargi zmierzające do obalenia ustaleń organu, iż nie doszło do samowolnej zmiany użytkowania pomieszczeń tj. obrazy art. 71 i art. 5 ustawy Prawo budowlane.
Kwestia zmiany sposobu użytkowania została przesądzona w postanowieniu z dnia [...] kwietnia 2004 roku wstrzymującym panu A. P. użytkowanie części budynku i nakładająca obowiązek wykonania pewnych czynności zmierzających do legalizacji samowoli. Gdyby organ stwierdził, że nie doszło do zmiany sposobu użytkowania pomieszczeń wymagających pozwolenia właściwego organu, to nie wstrzymałby użytkowania w/w postanowieniem. Tymczasem skarżący zgodził się z interpretacją organu o samowolnej zmianie przeznaczenia części budynku, ponieważ wykonując nałożone postanowieniem obowiązki przedłożył dnia [...] maja 2004 roku dokumenty w postaci: zaświadczenia Urzędu Miejskiego w C. dotyczące przeznaczenia działek w planie zagospodarowania przestrzennego oraz opinię uprawnionego architekta o przydatności budynku do działalności tj. naprawy środków transportu.
Niezależnie od powyższego pan A. P. wszczął postępowanie administracyjne w trybie nadzwyczajnym dążąc do stwierdzenia nieważności postanowienia z dnia [...] kwietnia 2004 roku. Jednakże organy w kolejnych instancjach, łącznie z Głównym Inspektorem Nadzoru Budowlanego i Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie (wyrok z 4.10.2005 r. sygn. akt VII SA/Wa 143/05) odmówiły stwierdzenia nieważności. W postępowaniu tym organy stwierdziły, że nie doszło do naruszenia art. 71 Prawa budowlanego, zaś zmiana użytkowania jest ewidentna. Oznacza to, że istniała podstawa do wstrzymania użytkowania obiektu, którą to podstawę stanowiła samowolna zmiana jego przeznaczenia. Zatem na obecnym etapie postępowania, bezcelowym wydaje się rozstrzyganie sporu o znanym już wyniku.
Istotą natomiast sprawy niniejszej pozostaje okoliczność, czy skarżący przestrzegał postanowienia z dnia [...] kwietnia 2004 roku i nie użytkował pomieszczeń w celu naprawy pojazdów. Stan faktyczny, dotyczący tej kwestii, został szczegółowo i obiektywnie ustalony przez organy obydwu instancji. Protokoły oględzin, załączone zdjęcia – świadczą jednoznacznie, że skarżący prowadził, mimo zakazu, działalność usługową w zakresie naprawy środków transportowych. Sam skarżący zresztą, tej okoliczności nie negował. Podstawą prawną zaskarżonej decyzji był przede wszystkim art. 50 a pkt 2 ustawy Prawo budowlanego, który stanowi o tym, że organ nakazuje doprowadzenie obiektu budowlanego do stanu poprzedniego, jeśli inwestor nie podporządkował się postanowieniu o wstrzymaniu wykonania (w tym przypadku – użytkowania części budynku), a taka sytuacja miała miejsce w sprawie niniejszej.
Natomiast kwestia zgodności świadczenia usług naprawy pojazdów z miejscowym planem zagospodarowania, nie należy do istoty tej sprawy. Miałaby ona znaczenie wówczas, gdyby organy odmówiły legalizacji samowolnie zmienionego użytkowania z tych przyczyn, że skarżący nie wypełnił obowiązków wynikających z postanowienia z dnia [...] kwietnia 2004 roku.
W tych okolicznościach nietrafne w ocenie Sądu okazały się argumenty i zarzuty podnoszone w skardze i dlatego też na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzeczono jak w sentencji.