II SA/Bk 797/24

II SA/Bk 797/24 - Wyrok WSA w Białymstoku
Data orzeczenia
2025-03-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-12-31
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Sędziowie
Anna Bartłomiejczuk
Elżbieta Trykoszko
Małgorzata Roleder /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6073 Opłaty adiacenckie oraz opłaty za niezagospodarowanie nieruchomości w zakreślonym terminie
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), Sędziowie asesor sądowy WSA Anna Bartłomiejczuk, sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 marca 2025 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi R. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Suwałkach z dnia 13 listopada 2024 r. nr KO.701/25/24 w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania w przedmiocie opłaty adiacenckiej oddala skargę
Uzasadnienie
Decyzją z 11 czerwca 2024 r. nr GR.3134.8.4.2022.AG, Prezydent Miasta Suwałk (dalej: "Prezydent" lub "organ I instancji") orzekł o ustaleniu opłaty adiacenckiej w wysokości 7.586,70 zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w wyniku jej podziału, położonej w Suwałkach, w obrębie nr [...], oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków miasta Suwałk jako działki nr [...] o pow. 0,3260 ha, nr [...] o pow. 0,0043 ha, na działki nr: [...] o pow. 0,0503 ha, [...] o pow. 0,0524 ha, [...] o pow. 0,2276 ha i zobowiązał do jej uiszczenia R. G. (dalej: "Skarżący").
Skarżący pismem z 10 października 2024 r. wniósł odwołanie od wyżej opisanej decyzji organu I instancji.
Zaskarżonym postanowieniem z 13 listopada 2024 r. nr KO.701/25/24, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Suwałkach (dalej: "SKO", "Kolegium") stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania.
W ocenie SKO odwołanie nie może być rozpoznane przez organ odwoławczy, albowiem zostało złożone po upływie ustawowego terminu, a w takiej sytuacji art. 134 k.p.a. nakazuje stwierdzić uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Organ zaznaczył, że kwestionowana przez Skarżącego decyzja Prezydenta z 11 czerwca 2024 r. została doręczona w dniu 28 czerwca 2024 r. w trybie tzw. doręczenia zastępczego, na podstawie art. 44 § 1 k.p.a.
SKO stwierdziło, że z akt sprawy, w tym z załączonych do akt kopii dwóch awizo oraz nieodebranego listu ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru, wynika, że przedmiotowa decyzja została skierowana do doręczenia przez pracownika Urzędu Miejskiego w Suwałkach, który nie zastał adresata, ani nikogo z domowników pod adresem zamieszkania Skarżącego (Suwałki, ul. [...]). W związku z tym, stosownie do art. 44 § 1 pkt 2 i § 2 k.p.a. pracownik ten pozostawił w dniu 14 czerwca 2024 r. w skrzynce listowej pierwsze zawiadomienie (awizo) o możliwości odebrania przesyłki w terminie 7 dni w Urzędzie Miejskim w Suwałkach, a w dniu 21 czerwca 2024 r. drugie zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w Urzędzie w terminie nie dłuższym niż 14 dni od dnia pierwszego zawiadomienia. Przesyłka ta nie została przez Skarżącego odebrana w wyznaczonym terminie, a więc, stosownie do treści art. 44 § 4 k.p.a., SKO przyjęło, że doręczenie nastąpiło po upływie 14-dniowego terminu od pierwszego awizowania, czyli w dniu 28 czerwca 2024 r. (piątek).
W ocenie organu odwoławczego zaistniały skutek doręczenia zastępczego na podstawie art. 44 k.p.a. nie został anulowany przez późniejsze przesłanie Skarżącemu kopii tej decyzji, na jego prośbę, co miało miejsce w dniu 27 września 2024 r. Otrzymanie więc w tym dniu kopii decyzji nie otworzyło stronie ponownie terminu na wniesienie odwołania. Organ powołał się w tym zakresie na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 sierpnia 2022 r., II GZ 315/22 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z 10 kwietnia 2024 r., II SA/Ke 65/24 – wszystkie przytaczane orzeczenia dostępne są w bazie CBOSA, orzeczenia.nsa.gov.pl). Zatem – zdaniem SKO – czternastodniowy termin na wniesienie odwołania przez Skarżącego od decyzji Prezydenta z 11 czerwca 2024 r. upłynął w dniu 12 lipca 2024 r. (piątek). Natomiast odwołanie sporządzone zostało 10 października 2024 r. i złożone bezpośrednio w Urzędzie Miejskim w Suwałkach 11 października 2024 r., a więc prawie 3 miesiące po terminie.
SKO wskazało także, że w przekazanych przez Prezydenta aktach sprawy znajduje się również wcześniejsze pismo Skarżącego z 13 sierpnia 2024 r. (złożone w tym samym dniu w Urzędzie Miejskim w Suwałkach), w którym strona sfomułowała wniosek o "anulowanie decyzji w sprawie opłaty adiacenckiej", jednakże organ I instancji potraktował je jako wniosek o umorzenie opłaty adiacenckiej i nie przekazał wówczas do organu odwoławczego. Niemniej jednak w ocenie Kolegium to pismo także nie mogłoby uruchomić toku instancyjnego, albowiem ono również zostało złożone po upływie terminu na złożenie odwołania. Termin na złożenie odwołania upłynął w dniu 12 lipca 2024 r., a pismo to złożono bezpośrednio w Urzędzie Miejskim w Suwałkach w dniu 13 sierpnia 2024 r.
Nie zgadzając się z powyższym postanowieniem skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wywiódł Skarżący.
W uzasadnieniu wskazał, że odwołanie złożone 11 października 2024 r. było złożone przed upływem 14 dni od momentu faktycznego otrzymania decyzji organu I instancji. W jego ocenie przebieg zdarzeń nasuwa przypuszczenie, że komuś mogło zależeć na tym, aby nie otrzymał decyzji na czas i miał zamkniętą drogę do odwołania. Decyzja dotyczyła wydzielenia dwóch działek rolnych: [...] o pow. 0,0503 ha i [...] o pow. 0,0524 ha z ogólnej powierzchni rolnej 3,2285 ha. Skarżący zaznaczył, że wydzielone działki przekazał siostrze W. D. aktem notarialnym nr [...] w ramach rodzinnych rozliczeń. Wskazał, że otrzymał zawiadomienie Wydziału Budżetu i Finansów oraz kopię decyzji drogą korespondencyjną. Fakt, że nie otrzymał pierwotnie decyzji musiało być w jego ocenie działaniem celowym. Skarżący podtrzymał swoje odwołanie do SKO i wniósł o przywrócenie terminu na wniesienie odwołania od decyzji Prezydenta z 11 czerwca 2024 r.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz odniósł się do zarzutów skargi. Wyjaśnił, że przekazana przez organ I instancji dokumentacja nie budziła żadnej wątpliwości co do warunków w jakich nastąpiło doręczenie kwestionowanej decyzji, a zatem brak jest podstaw do uznania, że owe doręczenie jest obarczone jakąkolwiek wadą. Co więcej w skardze strona nie wskazuje jakiejkolwiek okoliczności mogącej dać podstawę do podważenia skuteczności doręczenia zastępczego. Nadto w żadnym z dotychczas złożonych pism strona nie wnosiła również o przywrócenie terminu, ani nie wskazywała powodów nie złożenia środka prawnego w przypisanym prawie terminie, dlatego też wobec braku wniosku w tym zakresie, organ nie miał możliwości prowadzenia postepowania w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.
Ustanowiony z urzędu profesjonalny pełnomocnik pismem z 18 marca 2025 r. podtrzymał stanowisko Skarżącego. Wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w szczególności z uwagi na to, że z zawiadomienia I na k.73v akt administracyjnych nie wynika, kogo dotyczy, bowiem pusta jest rubryka poświęcona adresatowi i jego miejscu zamieszkania, wobec czego zawiadomienie to nie spełnia wymogów nałożonych przez art. 44 § 2 k.p.a., w konsekwencji nie sposób przyjąć, aby doszło do skutecznego doręczenia decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotem kontroli dokonywanej przez Sąd w niniejszej sprawie, z punktu widzenia kryterium legalności jest postanowienie SKO w Białymstoku z 13 listopada 2024 r., w którym stwierdzono, że odwołanie Skarżącego od decyzji Prezydenta Miasta Suwałk z 11 czerwca 2024 r. w sprawie opłaty adiacenckiej, zostało złożone z uchybieniem terminu do jego wniesienia przewidzianego w art. 129 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ze zm. - dalej jako: "k.p.a."). Zgodnie z tym przepisem, odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie.
W omawianej sprawie kluczowe znaczenie miało zatem ustalenie, czy i kiedy doszło do prawidłowego doręczenia stronie decyzji organu I instancji, albowiem stosownie do art. 134 1 k.p.a., organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania.
Z treści tego przepisu, który ma charakter bezwzględny, wynika że w ramach postępowania wstępnego przed organem odwoławczym organ ten ustalając, że odwołanie wniesione zostało po upływie ustawowego terminu, obowiązany jest stwierdzić w formie postanowienia uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. W tym zakresie organ nie posiada żadnego luzu decyzyjnego. Poza jakąkolwiek oceną organu w omawianej kwestii pozostają zatem okoliczności, z powodu których doszło do uchybienia terminowi do wniesienia odwołania, a jedynym uprawnieniem - i zarazem obowiązkiem organu odwoławczego we wstępnej fazie kontroli odwołania - jest ustalenie, czy środek zaskarżenia został wniesiony w terminie 14-dni od dnia doręczenia stronie decyzji organu I instancji. Podejmując zatem rozstrzygnięcie w oparciu o art. 134 k.p.a., organ odwoławczy ogranicza się tylko i wyłącznie do badania, czy i w jakim dniu miało miejsce prawidłowe doręczenie stronie decyzji oraz ustalenia, kiedy zostało wniesione odwołanie od tej decyzji. Tylko te elementy są bowiem istotne przy ocenie zachowania lub uchybienia 14-dniowego terminu do wniesienia odwołania od decyzji i to one przesądzają o ocenie zgodności z prawem postanowienia stwierdzającego uchybienie terminowi do wniesienia odwołania.
Ustalenia dotyczące terminu do wniesienia odwołania następują zatem poprzez zestawienie daty doręczenia decyzji organu I instancji z datą złożenia (w siedzibie organu) lub nadania (za pośrednictwem poczty) odwołania. Dlatego w rozpoznawanej sprawie, również w świetle argumentacji skargi, należało rozważyć przede wszystkim to, czy i w jakim dniu decyzja organu pierwszej instancji została skarżącemu skutecznie doręczona, a zatem czy otworzył się ustawowy termin do wniesienia odwołania.
Według art. 39 § 2 pkt 2 k.p.a., w przypadku braku możliwości doręczenia w sposób, o którym mowa w § 1 (tj. na adres do doręczeń elektronicznych) organ administracji publicznej doręcza pisma za pokwitowaniem przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy.
W przypadku osób fizycznych podstawową zasadą jest doręczanie pism w ich mieszkaniu lub miejscu pracy (...) (art. 42 § 1 k.p.a.). Alternatywnymi, równoważnymi miejscami doręczenia są lokal organu administracji publicznej, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej (art. 42 § 2 k.p.a.). W razie niemożności doręczenia pisma w sposób określony w § 1 i 2, a także w razie koniecznej potrzeby, pisma doręcza się w każdym miejscu, gdzie się adresata zastanie (art. 42 § 3 k.p.a.). Wszystkie powyższe formy doręczania pism mają charakter doręczenia właściwego, do rąk własnych adresata. Jest to podstawowa forma doręczenia, bowiem w najpełniejszym stopniu gwarantuje zapewnienie adresatowi możliwość zapoznania się z treścią pisma.
Natomiast brak możliwości doręczenia pisma (decyzji) do rąk własnych strony z powodu jej nieobecności (bez względu na przyczynę), aktualizuje możliwość doręczenia zastępczego. Zgodnie z art. 43 k.p.a., w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. O doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy zawiadamia się adresata, umieszczając zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy to nie jest możliwe, w drzwiach mieszkania.
Jeżeli doręczenie pisma w żadnym z powyższych sposobów nie jest możliwie, pozostaje doręczenie zastępcze w trybie przewidzianym w art. 44 k.p.a. Przepis ten w art. 44 § 1 k.p.a. stanowi, że w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43:
1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego;
2) pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ.
Według zaś art. 44 § 2 k.p.a., zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata.
W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (art. 44 § 3 k.p.a.). W tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (art. 44 § 4 k.p.a.).
Mając na względzie powyższe uregulowania stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie zachowano niezbędne warunki do uznania, że stronie skutecznie dokonano doręczenia zastępczego decyzji organu pierwszej instancji w trybie art. 44 k.p.a.
Jak wynika bowiem z akt sprawy, decyzja organu I instancji z 11 czerwca 2024 r., została skierowana do doręczenia Skarżącemu przez pracownika Urzędu Miasta Suwałk na adres zamieszkania wskazany w postępowaniu administracyjnym, tj.: Suwałki ul. [...]. W związku z tym, że pracownik ten nie zastał adresata, ani nikogo z domowników pod adresem zamieszkania, stosownie do art. 44 § 1 pkt 2 i § 2 k.p.a. pozostawił w dniu 14 czerwca 2024 r. w skrzynce listowej pierwsze zawiadomienie (awizo) o możliwości odebrania przesyłki w terminie 7 dni w Urzędzie Miejskim w Suwałkach, a w dniu 21 czerwca 2024 r. stosownie do art. 44 § 3 k.p.a. drugie zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w Urzędzie w terminie nie dłuższym niż 14 dni od dnia pierwszego zawiadomienia (k. 55 i 56 akt organu I instancji). Przesyłka ta nie została jednakże odebrana w wyznaczonym terminie.
W tym stanie rzeczy podzielić należy stanowisko Kolegium, że stosownie do treści art. 44 § 4 k.p.a. skuteczne doręczenie decyzji z 11 czerwca 2024 r. nastąpiło po upływie 14-dniowego terminu od pierwszego awizowania, czyli w dniu 28 czerwca 2024 r. (piątek). W konsekwencji powyższego nie budzi również wątpliwości pogląd organu, że 14 dniowy termin na wniesienie odwołania należy liczyć od dnia 28 czerwca 2024 r. i upływał on w dniu 12 lipca 2024 r. Tymczasem jak wynika z ustaleń organu, znajdujących potwierdzenie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, Skarżący swoje odwołanie od decyzji z 11 czerwca 2024 r. złożył bezpośrednio w Urzędzie Miejskim w Suwałkach w dniu 11 października 2024 r., a więc z naruszeniem obowiązującego terminu do jego wniesienia (k.65 akt organu I instancji).
Zaistnienie powyższej okoliczności bezwzględnie wiąże organ administracji. Jak już bowiem wyżej wskazano stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania nie zależy od uznania organu administracyjnego, lecz wynika z bezwzględnie obowiązującej normy prawnej. Każde bowiem uchybienie terminowi do wniesienia odwołania (nawet nieznaczne jego przekroczenie) powoduje, że organ odwoławczy ma obowiązek wydać postanowienie, o którym mowa w art. 134 k.p.a., tj. postanowienie o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania, chyba że strona domaga się przywrócenia terminu stosownie do art. 58 § 1 i § 2 k.p.a., a wniosek ten zostanie uwzględniony. Ta ostatnia sytuacja nie miała jednak miejsca w niniejszej sprawie. Skarżący nie wnosił bowiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania.
Sąd podziela przy tym stanowisko organu odwoławczego, że toku instancyjnego w konkretnej sprawie nie mogło uruchomić znajdujące się w aktach sprawy pismo skarżącego z 13 sierpnia 2024 r., w którym sfomułował on wniosek o "anulowanie decyzji w sprawie opłaty adiacenckiej", a które to pismo organ I instancji potraktował jako wniosek o umorzenie opłaty adiacenckiej i nie przekazał wówczas do organu odwoławczego. Jak trafnie bowiem zauważa SKO, powyższe pismo również zostało złożone po upływie terminu na złożenie odwołania. Termin na złożenie odwołania upłynął w dniu 12 lipca 2024 r., a pismo to złożono bezpośrednio w Urzędzie Miejskim w Suwałkach w dniu 13 sierpnia 2024 r.
Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi uznać należy je w całości za bezzasadne. W szczególności nie zasługuje na uwzględnienie twierdzenie pełnomocnika, że "z zawiadomienia I na k.73v akt administracyjnych nie wynika, kogo dotyczy, bowiem pusta jest rubryka poświęcona adresatowi i jego miejscu zamieszkania, wobec czego zawiadomienie to nie spełnia wymogów nałożonych przez art. 44 § 2 k.p.a., w konsekwencji nie sposób przyjąć, aby doszło do skutecznego doręczenia decyzji." Stanowisko to nie znajduje potwierdzenie w aktach sprawy. Karta, na którą powołuje się pełnomocnik skarżącego, tj. k. 73verte znajdująca się w aktach organu II instancji jest kserokopią Zawiadomienia I znajdującego się na k. 55 akt organu I instancji i nie stanowi jej wiernego odwzorowania. Porównanie obu tych kart wskazuje, wbrew twierdzeniom pełnomocnika, że dane skarżącego oraz jego miejsce zamieszkania zostały naniesione na Zawiadomieniu I, jednakże są słabo widoczne (jest to kopia) i z tego też powodu ksero tego dokumentu znajdujące się na k. 73v nie odzwierciedliło tych danych, stąd puste pole. Skarżący nie wykazał zatem, aby zachodziły podstawy do uznania doręczenia zastępczego za nie skuteczne (ciężar obalenia domniemania doręczenia zastępczego przesyłki w trybie art. 44 k.p.a. ciąży na stronie). Domniemanie faktyczne wynikające z tego przepisu może być obalone wówczas, gdy adresat pisma wykaże, że dane wynikające z dowodu doręczenia nie są zgodne z rzeczywistością (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 marca 2012 r., sygn. akt II FSK 180/12). Tak się w niniejszej sprawie jednak nie stało. Co więcej zauważyć należy, że ani odbierając w okresie późniejszym kopię decyzji, ani na etapie postępowania przed Kolegium, Skarżący nie kwestionował prawidłowości doręczenia mu korespondencji pod wskazanym wyżej adresem, nie zgłaszał zastrzeżeń, co do błędów w awizowaniu przesyłki. Skarżący nie wskazał ponadto na czym opiera swoje twierdzenie o celowym działaniu organu nakierowanym na niedostarczenie mu pierwotnie decyzji.
Nie można też przychylić się do zawartej w skardze sugestii, że doręczenie decyzji nastąpiło w terminie późniejszym, tj. w momencie przesłania Skarżącemu na jego prośbę w dniu 27 września 2024 r. kopii decyzji. Jeszcze raz bowiem podkreślić należy za organem odwoławczym, że wobec istotnych skutków, które wiążą się z faktem skutecznego dokonania doręczenia, przepisy k.p.a. nie przewidują możliwości przyjęcia kilku różnych dat takiego doręczenia. Nie można bowiem powoływać się na obalenie domniemania doręczenia ustanowionego w art. 44 k.p.a., w sytuacji gdy przepis ten prawidłowo został zastosowany, co wykazano w konkretnym przypadku. Tym samym późniejsze, kolejne już w danej sprawie, doręczenie rozstrzygnięcia organu nie powoduje otwarcia dla strony na nowo terminu do zaskarżenia tego rozstrzygnięcia. Zgodnie z utrwaloną już linią orzecznictwa sądowoadministracyjnego, doręczenie stronie kopii decyzji, po wcześniejszym skutecznym doręczeniu korespondencji zgodnie z przepisami prawa, ma charakter jedynie informacyjny (por. wyrok NSA z 10 listopada 2011 r., sygn. akt II OSK 1596/10, Lex nr 1151942, wyrok WSA w Warszawie z 28 czerwca 2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 2497/10 Lex nr 996753).
Z wyżej wskazanych względów stwierdzić należy, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa materialnego. W realiach niniejszej sprawy nie zostały również naruszone przepisy prawa procesowego. Stosownie do treści art. 77 i 7 k.p.a. organ administracji publicznej podjął wszystkie niezbędne czynności mające na celu zebranie całego materiału dowodowego w niniejszej sprawie i dokonał jego rzetelnej oceny. Ocena ta nie nosi cech dowolności (art. 80 k.p.a). Zgodnie zaś z art. 107 § 3 k.p.a. w rozstrzygnięciu zawarto podstawowe jego elementy, wskazano uzasadnienie faktyczne i prawne. W szczególności uzasadniono stanowisko organu, wyjaśniono podstawy prawne rozstrzygnięcia z przytoczeniem przepisów prawa.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), orzeczono jak w sentencji.