II SA/Bk 784/06

II SA/Bk 784/06 - Wyrok WSA w Białymstoku
Data orzeczenia
2007-03-06
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-12-06
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Sędziowie
Anna Sobolewska-Nazarczyk /sprawozdawca/
Elżbieta Trykoszko /przewodniczący/
Grażyna Gryglaszewska
Symbol z opisem
6079 Inne o symbolu podstawowym 607
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 7, art. 77 par. 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska,, sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk (spr.), Protokolant Elżbieta Stasiewicz, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 20 lutego 2007 r. sprawy ze skargi A. Ś. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] października 2006 r. nr [...] w przedmiocie uznania za mienie gminne nieruchomości gruntowej oddala skargę.
Uzasadnienie
Z wniosku Wójta Gminy Sz. wszczęte zostało postępowanie
w sprawie uznania za mienie gminne gruntów położonych na terenie wsi Ś. P., stanowiących drogi dojazdowe do pól i ogółu wsi.
Decyzją z dnia [...] listopada 2005 r. Nr [...] Starosta Powiatu W. orzekł o uznaniu za mienie gminne na dzień 29 czerwca 1963 r. nieruchomości gruntowej (drogi) oznaczonej nr geodezyjnym [...] o pow. [...] ha, położonej w obrębie gruntów wsi Ś. P. gmina Sz..
Od decyzji tej odwołali się Pan A. Ś. i Pani M. W.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...] grudnia 2005 r. Nr [...] uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.
Decyzją z dnia [...] lutego 2006 r., Starosta W. ponownie orzekł o uznaniu za mienie gminne na dzień 29 czerwca 1963 r. w/w nieruchomości gruntowej (drogi).
Z decyzja tą powtórnie nie zgodzili się Pan A. Ś. i Pani M. W., którzy wnieśli odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł..
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...] marca 2006 r. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu podano, że znajdujące się w aktach sprawy dokumenty w języku rosyjskim nie zostały przetłumaczone na język polski, oraz zasugerowano zorganizowanie na zebraniu wiejskim rozprawy administracyjnej, na której przesłuchać należy zgłoszonych świadków i strony.
Decyzją z dnia [...] października 2006 r., nr [...], Starosta W. uznał za mienie gminne na dzień 29 czerwca 1963 r. nieruchomość gruntową /drogę/, oznaczoną nr geodezyjnym [...] o pow [...] ha, położoną w obrębie gruntów wsi Ś. P. gmina Sz..
W uzasadnieniu organ I instancji powołał się na tłumaczenia z języka rosyjskiego następujących kserokopii planów i dokumentów: planu ziem szlacheckich uporządkowanych kolonialnie zgodnie z ustawą 29 maja 1911 roku i uzupełnionej ustawą 16 czerwca 1912 roku wsi Ś. P. Gminy Sz., Powiatu M., Guberni Ł. z 1914 r.; planu struktury kolonialnej szlacheckiej wsi Ś. M. gminy Sz., Powiatu M., Guberni Ł. z 1913r.; planu części ziem wsi Ś. M. wydzielonych w posiadanie mieszkańcom szlacheckiej wioski Ś. P. z 1913 r.; Dokonania Ł. Gubernialnego Urzędu do spraw Włościańskich według ustawy 29 maja 1911 r. uzupełnionej ustawą 16 czerwca...- 6 stron (dotyczy parcelacji wsi):
- pismo Komisarza do spraw Włościańskich z 23 lipca 1913 r.
- pismo Ministerstwa Spraw Wewnętrznych Urząd Gubernialny do spraw Włościańskich z 31 lipca 1913r. nr [...], miasto Ł., do Komisarza Powiatu M.
- pismo Komisarza do spraw Włościańskich, stycznia 1914 r. nr [...] wieś M. Guberni Ł. do urzędu Gubernialnego Ł. do spraw Włościańskich
- ogólny rejestr mierniczy ziem szlacheckich w strukturze podzielonej zgodnie z ustawą 29 maja 1911 roku i uzupełnionej ustawą 16 czerwca 1912 roku wsi Ś. P..
W decyzji tej podkreślono, że ewidencja gruntów wsi Ś. P. założona została w latach 1958 - 1960 w oparciu o bezpośredni pomiar na gruncie stanu władania, ponieważ plan scaleniowy nie zachował się w zasobie geodezyjnym. Przedmiotową drogę o szer. 4.0 m oznaczono wówczas numerem geodezyjnym [...]. Droga ta stanowi przedłużenie drogi dojazdowej położonej na gruntach sąsiedniej wsi Ś. M. i dochodzi tylko do działki oznaczonej podczas nowego pomiaru nr 3. Od strony południowo - wschodniej droga przylega do gruntów PKP,
a od strony północno - zachodniej do gruntów prywatnych (działki nr 2, 3, 4 i 5).
W latach 1995 - 1997 na terenie wsi Ś. P. przeprowadzona została natomiast modernizacja operatu ewidencji gruntów. Zmianie uległy numery działek - dotychczasowa droga [...] otrzymała numer [...], a przyległe działki prywatne numery [...].
Ponadto organ I instancji podniósł, iż w operacie rozgraniczeniowym z 1958 r. znajduje się opis ustalonych granic wsi Ś. P. z gruntami PKP,
z którego wynika, że granica na gruncie oznaczona była dobrze zachowanymi kopcami w części, których zachowane były słupy cementowe. Na planie z 1913 r. pokazany jest odcinek drogi na wysokości obecnych działek nr [...], na części obecnej działki nr [...]. Miary długościowe na planie scaleniowym z 1913 roku obejmującym części gruntów wsi Ś. P. są podane w sążniach,
a powierzchnie w sążniach kwadratowych. Z rysunku planu wynika, że zaprojektowana droga przy scaleniu miała 2 sążnie szerokości, co w przeliczeniu na metry daje 4,26m, a więc odpowiada szerokości drogi przyjętej w pomiarach z 1958 r. (z dokładnością zapisów na planie scaleniowym).
Biorąc zatem pod uwagę plan scaleniowy, dokumenty znajdujące się
w zasobach Archiwum Państwowego w B. oraz zeznania świadków, Starosta W. stwierdził, że droga oznaczona nr [...] wydzielona została w wyniku scalenia.
Z powyższą decyzją nie zgodzili się Pan A. Ś. i Pani M. W. i złożyli odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji.
Po rozpatrzeniu odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., decyzją z dnia [...] października 2006 r., Nr [...], utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, iż jak wynika z przedłożonej dokumentacji organ pierwszej instancji rozpatrując ponownie sprawę przeprowadził na zebraniu wiejskim w dniu [...] czerwca 2006 roku rozprawę administracyjną oraz spowodował przetłumaczenie na język polski istniejących w języku rosyjskim dokumentów scaleniowych wsi Ś. P. Złożone do protokołu rozprawy w dniu [...] czerwca 2006 roku zeznania zarówno stron postępowania jak i innych osób uczestniczących w postępowaniu potwierdzają istnienie drogi dojazdowej oraz fakt przeprowadzonego w 1913 roku scalenia gruntów wsi Ś. P.
W aktach sprawy znajdują się też kopie protokołów ustalenia w 1958 roku granic gruntów wsi Ś. P. oraz opis ustalonych gruntów tej wsi z gruntami PKP, z którego wynika, że granica na gruncie oznaczona była dobrze zachowanymi kopcami ze słupami cementowymi. Fragment tej ustalonej granicy był również granicą drogi oznaczoną wówczas nr [...] /po modernizacji ewidencji gruntów
w latach 1995-1997 nr [...]/, która przebiegała na wysokości działek: nr [...] /nowy nr [...]/, nr [...]/aktualnie nr [...]/ i nr [...] /obecnie nr [...]/. Na planie scaleniowym
z 1913 roku przedstawiony jest odcinek tej drogi na wysokości działek oznaczonych w aktualnej ewidencji gruntów numerami [...] oraz w części [...].
Z przetłumaczonych na język polski zachowanych fragmentów dokumentów scaleniowych z 1913 roku nie można w sposób jednoznaczny określić całego obszaru objętego tym scaleniem. Niemniej jednak opisane wyżej istniejące dokumenty jak i zeznania stron uczestniczących w rozprawie w dniu [...] czerwca 2006 roku wskazują, że oznaczona nr [...] droga wydzielona została w wyniku scalenia.
Końcowo organ odwoławczy podkreślił, że zaskarżona decyzja nie rozstrzyga kwestii usytuowania granic przedmiotowej nieruchomości, a tym bardziej istniejących od lat granicznych sporów sąsiedzkich.
W skardze skierowanej do tut. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Pan A. Ś. i Pani M. W. zakwestionowali przebieg przedmiotowej drogi i stwierdzili, iż do 1968 r. droga przebiegała po terenie kolejowym. Podnieśli również kwestie związane z ewentualną kolizją pasa drogowego z istniejącymi sieciami podziemnego uzbrojenia terenu.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wnosiło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację wyrażoną w skarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
W świetle przepisów art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r.- Prawo
o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta - jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zadaniem sądu administracyjnego jest zatem zbadanie prawidłowości zastosowania przez organy administracji przepisów obowiązującego prawa, zarówno prawa materialnego, jak też przepisów postępowania. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dające podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd nie stwierdził naruszeń przepisów prawa. Organy administracji właściwie dokonały subsumcji norm prawa materialnego
w stosunku do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego. Nie naruszyły przy tym przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W myśl art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz.1071 ze zm.), w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności
i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Konkretyzację zasady wyrażonej w tym uregulowaniu zawiera przepis art. art. 77 § 1 Kpa, statuujący zasadę prawdy obiektywnej (organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy).
Organy administracji zgromadziły wyczerpujący materiał dowodowy Przeprowadzone w sprawie dowody i ich ocena wskazują, że wyciągnięte zostały logiczne i zgodne z zasadami doświadczenia życiowego wnioski w zakresie uznania za mienie gminne na dzień 29 czerwca 1963 r. nieruchomości gruntowej (drogi)
o nr geodezyjnym [...], położonej w obrębie gruntów wsi Ś. P.
Analiza materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wskazuje bowiem, że około 1913 roku przeprowadzone zostało scalenie gruntów wsi Ś. P. Fakt ten potwierdzają m.in. zeznania Pana J. M. S. i Pani E. S.. Świadkowie zgodnie oświadczyli, że podczas scalenia wytyczono drogę (obecnie oznaczoną nr geodezyjnym [...]), jako dojazd niezbędny do kilku działek. Również z zeznań Pani T. M., Pana J. Z. - sołtysa wsi Ś. P., Pana J. G. wynika, że miało miejsce scalenie gruntów oraz, że istniała przedmiotowa droga.
O istnieniu drogi dojazdowej do działek o nr geodezyjnych [...] (według numeracji zmienionej po modernizacji ewidencji gruntów w latach 1995 -1997) świadczy również szczątkowa dokumentacja znajdująca się w zasobach Archiwum Państwowego w B., przetłumaczona na język polski - dotycząca scalenia wsi Ś. P.
Na planie scaleniowym z 1913 roku przedstawiony jest odcinek przedmiotowej drogi na wysokości działek oznaczonych w aktualnej ewidencji gruntów numerami [...] oraz w części [...].
Ponadto, co wymaga podkreślenia, zgodnie z kopiami operatu pomiarowego granic gruntów wsi Ś. P., sporządzonego w 1958 roku, zawierającego opis ustalonych granic gruntów tej wsi z gruntami PKP - granica na gruncie oznaczona była dobrze zachowanymi kopcami ze słupami cementowymi. Fragment owej granicy był jednocześnie granicą drogi oznaczoną wówczas nr [...] (po modernizacji ewidencji gruntów w latach 1995-1997 nr [...]), która przebiegała na wysokości działek: nr [...] (obecnie nr [...]), nr [...] (obecnie nr [...]) i nr [...] (obecnie nr [...]).
Co również znamienne na planie scaleniowym z 1913 roku obejmującym części gruntów wsi Ś. P. miary długościowe są podane w sążniach,
a powierzchnie w sążniach kwadratowych. Z planu wynika, że zaprojektowana droga przy scaleniu miała 2 sążnie szerokości. Odpowiada zatem jak słusznie podkreślono w decyzji organu I instancji szerokości drogi przyjętej w pomiarach z 1958 r.
Powyższe okoliczności przekonują, że twierdzenia skarżącego, jak też Pana M. J. W. odnośnie przebiegu dojazdu po gruntach należących do PKP, nie są wiarygodne.
Nadto sposób usytuowania działek o aktualnych nr geodezyjnych [...] utwierdza w przekonaniu, iż logicznym jest, że owe grunty musiały posiadać drogę dojazdową. Niemniej jednak, z oczywistych względów drogą taką nie może być grunt oznaczony nr geodezyjnym [...] stanowiący infrastrukturę kolejową.
Sąd pragnie również zauważyć, że w skardze Pan A. Ś., powołuje się na tłumaczenie materiałów scaleniowych wsi Ś. P., formułując tezy co do szerokości drogi. De facto zatem skarżący przyznaje, że istnieje operat scaleniowy gruntów wsi Ś. P. W związku z tym zdaniem Sądu posiadał również wiedzę o istnienie gruntu (drogi) będącego przedmiotem niniejszej sprawy.
Kwestie dotyczące przebiegu granic podnoszone przez stronę skarżącą nie mogły być przedmiotem niniejszego postępowania, dotyczącego uznania za mienie gminne nieruchomości gruntowej. Spory rozgraniczeniowe należą do kompetencji sądownictwa powszechnego. Z akt sprawy wynika notabene, że taka sprawa przed Sądem Rejonowym w W. M. już się toczy. Pozostaje ona jednak bez wpływu na proces regulacji stanu prawnego nieruchomości nr [...], stanowiącej drogę.
Konkludując zatem organy administracji wykazały w niniejszej sprawie istnienie drogi dojazdowej do nieruchomości o nr geodezyjnych [...] i prawidłowo ustaliły, że przedmiotowa nieruchomość gruntowa oznaczona nr [...] stanowi mienie gminne. Decyzja ma zaś charakter deklaratywny i poświadczający stan prawny ustalony w dniu wejścia w życie ustawy z dnia 29 czerwca 1963 r.
o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych (Dz. Nr 28, poz.169 ze zm.).
W tym stanie rzeczy skargę oddalono, orzekając na podstawie art. 151 cytowanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.