II SA/Bk 769/06

II SA/Bk 769/06 - Wyrok WSA w Białymstoku
Data orzeczenia
2007-03-06
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-11-23
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Sędziowie
Anna Sobolewska-Nazarczyk /sprawozdawca/
Elżbieta Trykoszko /przewodniczący/
Grażyna Gryglaszewska
Symbol z opisem
6210 Dodatek mieszkaniowy
Hasła tematyczne
Dodatki mieszkaniowe
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Stwierdzono, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości
Zasądzono zwrot kosztów postępowania
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 145 par. 1ust. 1 lit. a, art. 152, art. 200 w zw. z art. 205 par. 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2001 nr 156 poz 1817
par. 3 ust. 1
Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych.
Tezy
Wartość kilowatogodziny za energię elektryczną jest wartością decydującą o wysokości przyznanego ryczałtu. Organ administracyjny ustalając wysokość
należnego ryczałtu jest związany równowartością kilowatogodziny za energię elektryczną wynikającą z rachunku za ostatni okres rozliczeniowy, co jest
zgodne z treścią § 3 ust.1-3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28.12.2001r. w sprawie dodatków mieszkaniowych
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska,, sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk (spr.), Protokolant Elżbieta Stasiewicz, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 20 lutego 2007 r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] października 2006 r. nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego i ryczałtu na zakup opału 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana do czasu uprawomocnienia się wyroku, 3. zasądza Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz skarżącego J. M. kwotę 34,20 (trzydzieści cztery złote dwadzieścia groszy) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego
Uzasadnienie
Pan J. M. złożył w dniu [...] kwietnia 2004 roku w Urzędzie Miasta Z. wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego. Kierownik Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej decyzją z dnia [...] kwietnia 2004 roku odmówił przyznania mu tego dodatku.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. po rozpatrzeniu odwołania wnioskodawcy od tej decyzji, decyzją z dnia [...] czerwca 2004 roku uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez burmistrza miasta Z.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. po rozpatrzeniu skargi Pana J. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2004 roku, wyrokiem z dnia 6 czerwca 2006 roku w sprawie sygn. akt II SA/Bk 523/04 stwierdził nieważność decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego i poprzedzającej jej wydanie decyzji kierownika Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Z.
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Burmistrz Miasta Z. decyzją z dnia [...] września 2006 roku, Nr [...], przyznał panu J. M. za okres od 1 kwietnia do 30 września 2004 roku ryczałt na zakup opału w wysokości [...] zł miesięcznie oraz dodatek mieszkaniowy w wysokości 0 zł.
W uzasadnieniu decyzji burmistrz przedstawił w skrócie dotychczasowy przebieg postępowania oraz sposób wyliczenia dodatku mieszkaniowego i ryczałtu na zakup opału. Organ wskazał, że do wyliczenia ryczałtu na zakup opału zastosowana została cena 1 Kwh energii elektrycznej w wysokości 0,3747 zł obowiązująca w okresie od 1 lipca 2003 roku do 31 grudnia 2004 roku zgodnie
z taryfą zatwierdzoną decyzją Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki z dnia 14 czerwca 2003 roku według taryfy G 11.
Pan J. M. nie zgodził się z powyższą decyzją. W odwołaniu wnosił o jej uchylenie. Zdaniem odwołującego się decyzja Burmistrza Miasta Z. narusza rażąco ustawę o dodatkach mieszkaniowych, ponieważ strona nie posiada taryfy G 11, co jest podstawą wyliczeń. Ponadto organowi pierwszej instancji zarzucono nie zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu.
Decyzją z dnia [...] października 2006 roku, Nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że przedmiotem sporu
w rozpatrywanej sprawie jest w istocie jedynie cena 1 kWh energii elektrycznej, pobierana przez zakład energetyczny jako sprzedawcę energii elektrycznej. Faktura przedłożona przez skarżącego nie może być jednakże podstawą do wyliczenia ryczałtu na zakup opału (nawet gdyby założyć, że praktyka taka miałaby swoje uzasadnienie w obowiązujących przepisach), ponieważ obejmuje ona okres od
18 marca 2003 roku do 15 września 2003 roku, a decyzja przyznająca ryczałt obejmuje okres od 1 kwietnia 2004 roku do 30 września 2004 roku, a więc okres niemal dokładnie o jeden rok późniejszy.
Organ powołał się na wyrok tut. WSA z dnia 11 kwietnia 2006 roku (sygnatura akt II SA/Bk 606/5), w którym Sąd uznał za bezzasadny zarzut zastosowania niewłaściwej ceny za 1 kWh energii elektrycznej. Uznał natomiast, że wskazana cena (w sprawie tej zastosowana została również cena według taryfy G 11) jest jednakowa dla wszystkich. Ponadto wskazał, że w aktach sprawy znajduje się pismo Zakładu Energetycznego w B. S.A. z dnia 29 sierpnia 2006 roku, w którym podano, że w okresie od 1 lipca 2003 roku do 31 grudnia 2004 roku obowiązywała cena za
1 kWh w wysokości 0,3747 zł pobierana według taryfy G11, czyli według podstawowej taryfy stosowanej przy sprzedaży energii elektrycznej dla gospodarstw domowych.
SKO wyraziło pogląd, że stosowanie zróżnicowanych cen za energię elektryczną przy ustalaniu ryczałtu na zakup opału nie dałoby się pogodzić
z konstytucyjną zasadą równości obywateli. Gdyby zatem ustawodawca chciał zróżnicować wysokość ryczałtu na zakup opału, to dałby temu wyraz bądź to bezpośrednio w ustawie o dodatkach mieszkaniowych, bądź upoważniłby Radę Ministrów lub inny organ państwa do określenia sposobu takiego różnicowania, narażając się na ewentualność zgłoszenia Trybunałowi Konstytucyjnemu zarzutu naruszenia Konstytucji RP.
Ponadto organ odwoławczy zauważył, że obliczenie wysokości ryczałtu, gdyby przyjąć dane zawarte w fakturze znajdującej się w aktach sprawy, byłoby mniej korzystne dla strony. Z faktury wynika bowiem, że w okresie objętym fakturą skarżący zużył 418 kWh, na które bez opłat abonamentowych (opłat tych nie uwzględnia się przy obliczaniu ryczałtu) zapłacił kwotę 125,04 zł. Średnia cena
1 kWh wyniosłaby więc 0,2991 zł (dla przypomnienia do wyliczenia ryczałtu przyjęto cenę 0,3747 zł a więc wyższą o 0,0756 zł).
Końcowo SKO uznało za chybiony zarzut nie zapewnienia skarżącemu czynnego udziału w postępowaniu przed organem pierwszej instancji. W piśmie
z dnia [...] września 2006 roku burmistrz miasta poinformował stronę, że ma prawo wypowiedzieć się co do zebranych w sprawie dowodów i materiałów w terminie 7 dni od daty otrzymania tego pisma. Z notatki służbowej sporządzonej przez pracownika organu pierwszej instancji w dniu [...] września 2006 roku wynika, że Pan J. M. zapoznał się z aktami sprawy, ale odmówił pisemnego stwierdzenia tego faktu. W trakcie postępowania przed organem odwoławczym pismem z dnia [...] października 2006 roku skarżący poinformowany został również, że może wypowiedzieć się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Z możliwości takiej jednak nie skorzystał.
W skardze na powyższą decyzję SKO w Ł., Pan J. M. wnosił
o jej uchylenie, podnosząc, że zgodnie z § 3 rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 roku w sprawie dodatków mieszkaniowych, ryczałt na zakup opału przysługuje według ceny za kilowatogodziny energii elektrycznej za ostatni okres rozliczeniowy, zgodnie z taryfą G12. Skarżący podkreślał, że obowiązkiem organu jest przyjęcie ceny 1 kWh energii elektrycznej z podatkiem VAT. Przyjęta cena tego podatku zaś nie zawiera.
Ponadto według skarżącego dopuszczono się rażącej dyskryminacji jego osoby, gdyż naruszono wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 1 lutego 2005 r sygn. akt U 14/02. Stosownie do treści wyroku wyłączenie ubezpieczenia, podatku od nieruchomości i opłaty za wieczyste użytkowanie gruntów z wydatków stanowiących podstawę obliczenia dodatku mieszkaniowego jest niezgodne
z prawem.
Urząd nie może ingerować w stosunki cywilne pomiędzy współwłaścicielami, które reguluje kodeks cywilny i które podlegają ochronie prawnej. Stosownie do treści art. 206 kc, każdy ze współwłaścicieli ma prawo do korzystania ze współwłasności
w sposób nie naruszający prawa pozostałych współwłaściciel art. 199 kc. Stosownie do treści zawartej w księdze pierwszej, dział czwarty kodeksu cywilnego wykorzystywanie rzeczy wspólnej – domu jednorodzinnego na cele mieszkaniowe nie przekracza zwykłego zarządu.
Budynek posiada centralne ogrzewanie – własną kotłownię. Niezbędne jest ogrzewanie całego budynku zgodnie z przedłożonym metrażem w wysokości 83,3 m2 w udziale ½ kosztów opału z bratem.
W odpowiedzi na skargę organ SKO w Ł. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację wyrażoną w skarżonej decyzji.
Ponadto organ odwoławczy zauważył, że skarżący posiada tytuł prawny do 1/3 budynku mieszkalnego, którego ogólna powierzchnia wynosi 83,3 m2, a zatem 1/3 z powierzchni 83,3 m2 stanowi powierzchnię 27,77 m2 i tylko taka powierzchnia może być podstawą obliczenia wysokości dodatku mieszkaniowego.
Zdaniem organu w przyjętej cenie energii elektrycznej uwzględniony został również podatek VAT.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga jest częściowo uzasadniona.
W świetle przepisów art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo
o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta - jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zadaniem sądu administracyjnego jest zatem zbadanie prawidłowości zastosowania przez organy administracji przepisów obowiązującego prawa, zarówno prawa materialnego, jak też przepisów postępowania. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dające podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
W niniejszej sprawie Sąd stwierdza, że nastąpiło naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik rozpatrywanej sprawy.
Zasady i tryb przyznawania, ustalania wysokości, finansowania i wypłacania dodatków mieszkaniowych regulują przepisy ustawy z dnia 21 czerwca 2001 roku
o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. nr 71, poz. 734 ze zm.) oraz rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 roku w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz.U. nr 156, poz. 1817 ze zm.).
Zgodnie § 3 ust. 1-3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 roku w sprawie dodatków mieszkaniowych, podstawę obliczenia ryczałtu na zakup opału stanowi równowartość kilowatogodziny energii elektrycznej według rachunku za ostatni okres rozliczeniowy, z wyłączeniem opłaty abonamentowej oraz stałych opłat miesięcznych, na 1 m2 normatywnej powierzchni użytkowej.
Należy podkreślić, iż Sąd odstąpił od poglądu wyrażonego w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 11 kwietnia 2006 roku w sprawie II SA/Bk 606/05, który uznał, że cena przyjęta przez organ I instancji powinna być jednakowa dla wszystkich odbiorców energii elektrycznej.
Aktualnie, Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko wyrażone przez tut. Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 listopada 2006 roku, sygn. akt II SA/Bk 453/06, iż z powyższej regulacji wynika, że wartość kilowatogodziny za energię elektryczną jest wartością decydującą o wysokości przyznanego ryczałtu oraz że organ administracyjny ustalając wysokość należnego ryczałtu jest związany równowartością kilowatogodziny za energię elektryczną wynikającą z rachunku za ostatni okres rozliczeniowy, co jest zgodne z treścią § 3 ust.1-3 cytowanego rozporządzenia.
W przedmiotowej sprawie z dołączonej do akt faktury VAT - wystawionej za ostatni okres rozliczeniowy wynika, że skarżący jest odbiorcą energii elektrycznej należącym do grupy taryfowej G12. Natomiast organy administracyjne wyliczając wysokość ryczałtu na zakup opału przyjęły, wbrew temu co wynika z rachunku, równowartość kilowatogodziny energii elektrycznej wynikającą z grupy taryfowej G11.
Grypy taryfowe G11 i G12 są to dwie różne taryfy, z których wynikają różne wartości kilowatogodziny za energię elektryczną. Grupa taryfowa G11 jest grupą jednotaryfową i w przypadku tej taryfy cena za energię elektryczną czynną jest taka sama w ciągu całej doby. Natomiast grupa taryfowa G12 jest grupą dwutaryfową
i cena za energię elektryczną w tym przypadku jest zróżnicowana w zależności od tego czy energia jest pobierana w dzień czy też w nocy.
Organy administracyjne w przedmiotowej sprawie, wyliczając wysokość ryczałtu na zakup opału w oparciu o równowartość kilowatogodziny za energię elektryczną wynikającą z grupy taryfowej G11 naruszyły § 3 ust.1 cytowanego wyżej rozporządzenia w sprawie dodatków mieszkaniowych, albowiem nie jest to wartość wynikająca z rachunku za ostatni okres rozliczeniowy. Przy czym naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy albowiem równowartość kilowatogodziny energii elektrycznej wynikająca z grupy taryfowej G12 wskazanej w rachunku jest inna od wartości wynikającej z grupy taryfowej G11, a co za tym idzie wysokość ryczałtu na zakup opału wyliczona na podstawie tej wartości również będzie inna.
Pozostałe zarzuty skargi są nieuzasadnione. Organ korygując wskazaną przez skarżącego powierzchnię lokalu mieszkalnego (z 41,3m2 na 27,77m2) słusznie zwrócił uwagę na związanie tytułem prawnym strony do lokalu. Skarżący jest współwłaścicielem – z udziałem 1/3 - budynku mieszkalnego położonego
w Z. przy ul. S. 21. Przeliczony na powierzchnię udział skarżącego stanowi 27,77m2 (1/3 z 83,3 m2). Nie ma przy tym znaczenia okoliczność faktycznego korzystania przez skarżącego z większej powierzchni niż wskazuje udział w prawie własności budynku albowiem dodatek mieszkaniowy dla osób mieszkających
w lokalach mieszkalnych znajdujących się w budynkach stanowiących ich własność jest związany z prawem a nie z faktycznym władztwem (vide: art. 2 ust.1 pkt 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych).
Również powoływanie się w skardze na wyrok Trybunału Konstytucyjnego
z dnia 1 lutego 2005 r. (sygn. akt U 14/02) jest nietrafne. Organy bowiem orzekały
w sprawie już przy zastosowaniu przepisów Rozporządzenia Rady Ministrów z 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych w brzmieniu znowelizowanym na skutek wyroku Trybunału tj. w brzmieniu obowiązującym od 2 sierpnia 2005 r.
Nie naruszono również art. 10 Kpa, bowiem skarżący zapoznał się z aktami sprawy, jednakże odmówił pisemnego potwierdzenia powyższego faktu (notatka służbowa – k.46 akt administracyjnych).
Wobec stwierdzonego naruszenia przepisu prawa materialnego, Sąd na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 lit. "a" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji. Orzeczenie
o niepodleganiu wykonaniu uchylonej decyzji, Sąd oparł o przepis art. 152 cytowanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O kosztach postępowania orzeczono natomiast stosownie do treści art. 200 w zw.
z art. 205 § 1 tejże ustawy.