II SA/Bk 754/05

II SA/Bk 754/05 - Wyrok WSA w Białymstoku
Data orzeczenia
2006-01-19
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-08-08
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Sędziowie
Danuta Tryniszewska-Bytys /przewodniczący/
Grażyna Gryglaszewska /sprawozdawca/
Stanisław Prutis
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2003 nr 207 poz 2016
art. 51
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r.  - Prawo budowlane - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.),, sędzia NSA Stanisław Prutis, Protokolant Marta Marczuk, po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2006 r. sprawy ze skargi B. R. na decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] czerwca 2005 r., Nr [...] w przedmiocie odmowy nakazania rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę
Uzasadnienie
P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. decyzją z dnia [...].06.2005r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B., odmawiającą wydania nakazu rozbiórki kiosku drewnianego usytuowanego na działce p. W. o nr [...] w C. B.
Stan faktyczny sprawy i przebieg postępowania przedstawiały się następująco:
B. R., działający przez pełnomocnika – M.R., złożył wniosek do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. o sprawdzenie, czy J. W. posiada zezwolenie na budowę kiosku drewnianego oraz jego remontu, polegającego na wymianie dachu i doprowadzeniu wody oraz kanalizacji. Zdaniem wnioskodawcy kiosk powinien być usunięty, gdyż ma około 50 lat, jest zbudowany z desek i trocin i nie zachowuje norm budowlanych – odległości od działki sąsiedzkiej.
Organy budowlane ustaliły, że na działce o nr geod. [...] w C. B., należącej do J. W. i spadkobierców jej męża S. W., graniczącej z działką nr [......] B. R., znajduje się kiosk drewniany na fundamencie betonowym, wybudowany w latach 60-tych przez Centralę Rybna w B. Jeden narożnik kiosku przylega
do granicy z działką B. R., a drugie jest od niej oddalony ok. 0,25 m.
W ścianie od strony granicy znajduje się otwór okienny. Kiosk był użytkowany przez Centralę Rybną do 1983r., a następnie został sprzedany J. W.– współwłaścicielce działki o nr [...]. W 2002 roku, na podstawie wymaganego zgłoszenia, kiosk został wyremontowany poprzez: naprawę dachu, ocieplenie ścian i wymianę okien.
Pierwszą decyzję zmierzającą do legalizacji obiektu wydał PINB
w B. w dniu [...].11.2002r. Ostatecznie po interwencji B. R. decyzja ta została unieważniona decyzją z dnia [...].10.2004r. P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. (na skutek uprzedniej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego).
Organy przeprowadziły następne postępowanie administracyjne pod kątem możliwości rozbiórki kiosku. Ustaliły, że realizacja obiektu nastąpiła w latach
60-tych, kiedy to działki o nr [...] i [...] stanowiły jedną działkę o nr [...] (przed podziałem) i wówczas usytuowanie kiosku spełniało normy odległościowe oraz nie naruszało obowiązujących ówcześnie norm budowlanych. Zdaniem organu odwoławczego Centrala Rybna, dzierżawiąc grunt od p. W., otrzymała pozwolenie na budowę kiosku (chociaż się nie zachowało), albowiem świadczyły
o tym następujące okoliczności: naniesienie tego obiektu na mapy zasadnicze
w 1961r. (której kopia znajduje się w aktach), dokument opłacenia podatku od nieruchomości z 1963r., pismo z [...].06.1983r. J. W., kierowane do Urzędu Miasta w C. B., zawierające zapytanie, czy Urząd nie ma "zastrzeżeń i nakazu rozbiórki" wobec kiosku oraz odpowiedź Urzędu zawierającą zgodę na nabycie tego kiosku przez J. W. Decyzja o pozwoleniu na budowę nie zachowała się, natomiast rejestry pozwoleń na budowę sprzed 1979r. zostały zniszczone podczas pożaru, o czym świadczy treść pisma Burmistrza C. B. z dnia [...].10.2002r.
Organ odwoławczy stwierdził, że powyższe dowody, przy braku przeciwdowodów ze strony B. R., świadczą o wzniesieniu kiosku po uzyskaniu pozwolenia na budowę, a zatem mają tu zastosowanie przepisy ustawy
z dnia 7.07.1994r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2003r. nr 207, poz. 2016 ze zm.).
Z akt sprawy wynika, że wymiary kiosku nie uległy zmianie, a został on postawiony na jednej działce o nr [...], która uległa podziałowi dopiero w 1975r. na dwie działki
o nr [...] i [...]. To świadczy o tym, że inwestor – Centrala Rybna – nie dokonał odstępstw od udzielonego pozwolenia na budowę. Zachowana była w dacie budowy odległość 6 metrów od granic działki nr [...], zgodnie z art. 277 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 16.02.1928r. o prawie budowlanym
i zabudowaniu osiedli (Dz. U. RP nr 23, poz. 202) Natomiast z treści oceny warunków ochrony przeciwpożarowej z dnia [...].03.2005r. wydanej przez Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej nie wynika, aby istniało zagrożenie pożarowe związane z lokalizacją kiosku, usytuowanego obecnie na działce nr [...] przy granicy działki o nr [...].
Stąd tez organ stwierdził, iż brak było podstaw do nakazania rozbiórki kiosku.
Odnośnie przeprowadzonego remontu obiektu organ stwierdził, iż zgłoszenie w tej kwestii zostało złożone [...].07.2002r., a zakres robót nie został przekroczony. Wody opadowe są odprowadzane rurami spustowymi na własną działkę, a okap dachu nie wychodzi poza ogrodzenie z działką B. R. Termin wykonania robót był prawidłowy, gdyż żaden dowód (w tym też oświadczenie M. R.) nie wskazuje na to, by remont rozpoczęto przed upływem 30-dniowego terminu po zgłoszeniu.
W skardze wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego
w Białymstoku pełnomocnik B. R.– M. R.– wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. Zarzuciła decyzji niewłaściwe zastosowanie podstawy prawnej – art. 51 ustawy Prawo budowlane, prowadzenie jednego postępowania do dwóch kwestii: samowolnej budowy oraz remontu, co narusza art. 62 kpa. Zdaniem pełnomocnika skarżącego dowody przywołane przez organ nie wskazują na to, że kiosk został pobudowany legalnie, gdyż: naniesienie obiektu na mapę w 1961r. nie było zależne od pozwolenia na budowę, jak też płacenie podatku od nieruchomości, a Urząd Miasta w C. B. nie wypowiadał się w piśmie kierowanym do p. W., iż budowa była legalna.
W dalszej części skargi zarzucono organom naruszenie art. 77 § 1 kpa, niezwrócenie uwagi na to, że kiosk jest posadowiony w odległości około 2 metrów od budynku mieszkalnego skarżącego, który to budynek powstał przed wojną. Odległość ta świadczy o tym, że kiosk został posadowiony z odstępstwami lokalizacyjnymi, a powinien zachować odległość 8 metrów od budynku mieszkalnego. Dalej skarżący wraca do oceny decyzji z dnia [...].11.2002r. (unieważnionej) i treści uzasadnienia twierdząc, że organ orzekł ponad żądanie strony, gdyż przedmiotem było postępowanie dotyczące stwierdzenia nieważności w/w decyzji w sprawie remontu, a nie legalności budowy. Odnośnie remontu kiosku strona twierdzi, że został przeprowadzony bez zgłoszenia, gdyż zgłoszenia dokonano [...].07.2002r., zaś [...].08.2002r. skarżący złożył doniesienie, że remont jest wykonywany, a więc przed upływem 30-dniowego terminu od dokonanego zgłoszenia przez p. W. Pełnomocnik skarżącego podaje, że jej stwierdzenia do protokołu oględzin, iż "nie pamięta kiedy był robiony remont" wypływa ze złego stanu zdrowia i sugestii inspektorów kontroli. Zarzuca też "kłamstwo" stwierdzeniom, że kiosk jest oddalony o 30 cm od ogrodzenia między działkami w sytuacji, gdy jego ściana jest po granicy. Skarżąca wyjaśnia, że granice na gruncie między działkami istniały przed wojną, a data naniesienia na mapy była późniejsza z tym, że została ustalona prawomocnym wyrokiem sądu i nie była sporna na dzień kontroli tj. [...].08.2005r. Zarzucono też naruszenie art. 81 ust. 4 Prawa budowlanego poprzez zaniechanie dokonania kontroli przed wydaniem decyzji oraz art. 10 kpa poprzez uniemożliwienie stronie odwołującej się zapoznanie się
z pismem Komendy Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej, które było żądane przez organ po fakcie zawiadomienia strony w trybie art. 10 kpa. Dalej skarżący zarzucił organom niezasadne przedłużanie postępowania i zaniedbanie sprawdzenia,
czy lokalizacja kiosku nie koliduje z ustaleniami planu miejscowego. Zwrócił też uwagę na brak zainteresowania organów wystającym dachem o 30 cm poza granice działki, wykopaniem szamba pod domem i lokalizacją kiosku w odległości 2 metrów od okna budynku mieszkalnego skarżącego.
W piśmie procesowym z dnia [...].01.2006r. pełnomocnik skarżącego potwierdza zarzuty stawiane w skardze.
W odpowiedzi na skargę P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył,
co następuje:
Skarga nie jest zasadna, zaś zaskarżona decyzja odpowiada przepisom prawa.
Skarżący wielokrotnie odwołuje się w skardze do decyzji PINB w B. z dnia [...].11.2002r., w której stwierdzono, że kiosk został pobudowany bez pozwolenia na budowę. Jednakowoż ta decyzja została wyeliminowana z obrotu prawnego wskutek stwierdzenia jej nieważności (i to z wniosku samego skarżącego), zaś Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w uzasadnieniu decyzji z [...].01.2004r. wyraźnie wskazał, że materiał dowodowy nie wskazuje na to, że pozwolenia na budowę nie wydano i zobowiązał organy do zgromadzenia materiału dowodowego na tę okoliczność.
Niespornym w sprawie jest okoliczność, że kiosk został pobudowany w latach 60-tych przez Centralę Rybną w B. na gruncie dzierżawionym
od p. W. oraz, że nie zachował się dokument – pozwolenie na budowę. Kiosk istnieje w tym samym miejscu od ponad 40 lat i sam upływ tak długiego okresu, a także zdarzenia losowe (tj. zniszczenie rejestrów pozwoleń na budowę wskutek pożaru w Urzędzie Gminy w C. B.) oraz likwidacja inwestora – Centrali Rybnej w B. czyniły niemożliwym dotarcie do dokumentu.
W ocenie Sądu organy nadzoru budowlanego podjęły wszelkie możliwe kroki w celu zebrania materiału dowodowego na okoliczność istnienia pozwolenia na budowę. Zebrały dokumenty pośrednio świadczące o istnieniu tego pozwolenia. Dowodami tymi są, łącznie ocenione przez organ: naniesienie obiektu na mapę zasadniczą w 1961 roku, dowód opłacenia podatku z 1963 roku oraz odpowiedź Urzędu Miasta i Gminy w C. B., udzielona w 1983 roku J. R., że nie istnieją przeszkody do nabycie przez nią kiosku od Centrali Rybnej w B. Ten ostatni dowód jest szczególnie ważny albowiem, gdyby obiekt nie posiadał pozwolenia na budowę, to niewątpliwie Urząd poinformowałby J. R., że podlega on rozbiórce. Nadto zważyć należy, iż nie jest prawdopodobnym, by Centrala Rybna – przedsiębiorstwo państwowe w owym czasie, mając swoje placówki w różnych miejscach na terenie kraju, nie przestrzegało wymogów prawa budowlanego.
Skarżący, podważając istnienie pozwolenia na budowę, nie przedstawił jakichkolwiek dowodów przeciwnych, ograniczając się jedynie do negacji dowodów przedstawionych przez organ. Zważyć należy, że sporny kiosk istnieje w sąsiedztwie działki rodziny p. R. od chwili jego wybudowania i dotychczas nie stanowił przedmiotu konfliktu. Skarżący, kwestionując usytuowanie obiektu poprzez brak zachowania należytych odległości od granicy od jego działki, pomija bardzo ważną okoliczność, a mianowicie to, że w chwili wznoszenia obiektu istniała jedna działka o nr [...], która została podzielona dopiero w 1975 roku na działkę
nr [...], należącą do skarżącego i nr [...], która wraz z kioskiem znalazła się
w posiadaniu rodziny W. Dlatego też słusznie organy przywołały
art. 277-282 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 16.02.1928 r.
o prawie budowlanem i zabudowaniu osiedli (Dz. U. RP nr 23, poz. 202), które miały zastosowanie w latach 60-tych do usytuowania budynków, gdzie odległość 6 metrów od granicy ówczesnej działki nr [...] była zachowana.
Stwierdzenie organów, iż budowa kiosku nie była samowolą budowlaną, znajduje oparcie w zebranym i wszechstronnie ocenionym materiale dowodowym,
a tym samym organy zachowały zasady postępowania administracyjnego, wynikające z art. 7, art. 75, art. 77 i art. 80 kpa.
Ważną przesłanką przemawiającą za brakiem aktualnych podstaw
do rozbiórki obiektu jest stwierdzony brak zagrożenia pożarowego związanego
z lokalizacją obiektu (pismo Komendanta Miejskiego Straży Pożarnej z [...].03.2005r.).
W ocenie Sądu nie można zarzucić organom braku obiektywizmu w ocenie materiału dowodowego, ani też niewłaściwego zastosowania przepisów prawnych. Skoro ustalono, że kiosk powstał legalnie, to (wbrew twierdzeniom skarżącego)
nie mają zastosowania przepisy ustawy z dnia 24.10.1974r. – Prawo budowlane
(Dz. U. nr 38, poz. 229 ze zm.), ani też przepisy rozbiórkowe z art. 48 – 49b ustawy
z dnia 7.07.1994r. – Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2003r. nr 207,
poz. 2016 ze zm.), ale art. 50 i 51 tej ustawy.
Kwestionowana przez skarżącego odległość dwumetrowa kiosku od budynku mieszkalnego nie może stanowić argumentu, jako jedynego świadczącego
o nielegalnej budowie obiektu, tym bardziej, że zagrożenie pożarowe nie istnieje.
Nie polega na prawdzie twierdzenie skarżącego, iż organy prowadziły postępowanie ponad jego żądanie, które (jego zdaniem) miało dotyczyć legalności remontu, a nie rozbiórki kiosku. W aktach sprawy znajdują się bowiem cztery wnioski z dnia: [...].07.2002r., [...].08.2002r., [...].09.2002r. i [...].10.2002r., w których M. R. prosi o sprawdzenie pozwolenia na budowę kiosku twierdząc, że nie powinien znajdować się w miejscu jego posadowienia, sprawdzenie pozwolenia na doprowadzenie wody i kanalizacji, sprawdzenie pozwolenia na modernizację kiosku.
Organy nie naruszyły przepisu art. 62 kpa prowadząc jedno postępowanie dotyczące zarówno legalności budowy kiosku, jak i legalności przeprowadzonego remontu. Przepis art. 62 kpa został ustanowiony właśnie po to, by usprawnić postępowanie administracyjne, które dotyczy tego samego stanu faktycznego i tej samej podstawy prawnej. W niniejszej sprawie zarzuty strony dotyczą tego samego obiektu i jest bez znaczenia, że remont przebiegał w latach późniejszych, niż budowa kiosku. Organ stosował tę samą podstawę prawną – art. 51 ustawy Prawo budowlane z 1994r. Nie jest sporna okoliczność, że w dniu [...].07.2002r. do Urzędu Miasta i Gminy w C. B. wpłynęło zgłoszenie p. W. o potrzebie przeprowadzenia remontu kiosku i został określony jego zakres. W trakcie oględzin w dniu [...].08.2004r. inspektor P. Wojewódzkiego Nadzoru Budowlanego potwierdził wykonanie remontu zgodnie ze zgłoszeniem, zaś M. R. podała do protokołu, że "nie pamięta kiedy był przeprowadzony remont". Niezachowanie 30-dniowego terminu od momentu zgłoszenia do rozpoczęcia robót remontowych nie zostało potwierdzone żadnym dowodem przez skarżącego. Z pierwszego protokołu oględzin przeprowadzonych przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w dniu [...].08.2002r. wynikało, iż remont został przeprowadzony zgodnie ze zgłoszeniem, a więc po upływie 30 dni od zgłoszenia. Roboty nie zostały wstrzymane postanowieniem. Nie potwierdziło się też doniesienie p. R. o doprowadzeniu wody i kanalizacji. We wniosku z [...].07.2002r., który wpłynął do organu [...].08.2002r., wspomniano o remoncie dachu, lecz żadnych dowodów na okoliczność okresu przeprowadzonych prac (prócz tejże wzmianki przez p. R.) skarżący nie przedłożył, jak też p. M. R. nie złożyła zastrzeżenia w tej kwestii do protokołu oględzin w dniu [...].08.2002r., chociaż była to wówczas aktualna kwestia
i mogła zapamiętać (pomimo złego stanu zdrowia i podeszłego wieku) zdarzenia, mające miejsce kilka dni wstecz.
Zarzut dotyczący usytuowania kiosku, jak twierdzi skarżący "kłamliwie" wskazany przez organ na 30 cm od granicy, nie ma istotnego znaczenia dla wyniku decyzji wobec ustalonego stanu faktycznego, tj. pobudowania kiosku zanim dokonano podziału działki nr [...] na dwie odrębne.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 81 ust. 4 Prawa budowlanego należy stwierdzić, iż organ nie popełnił błędu przeprowadzając oględziny w dniu [...].01.2005r. Z przepisu tego wynika, że organ architektoniczno-budowlany może dokonać czynności kontrolnych. Oznacza, to, że nie ma takiego obowiązku,
zaś przeprowadzenie oględzin (zamiast kontroli) jest pełniejszym dowodem
w sprawie, albowiem przebiega z udziałem stron, zgodnie z art. 85 kpa. Dlatego też powyższy zarzut skarżącego wydaje się niezrozumiały.
Co się tyczy zarzutu naruszenia art. 10 kpa przed wydaniem decyzji pierwszoinstancyjnej, to mógł on mieć istotne znaczenie wtedy, kiedy miałby wpływ na wynik sprawy.
W sprawie niniejszej organ I instancji rzeczywiście zażądał nowego dokumentu w postaci opinii Komendy Miejskiej Straży Pożarnej i nie zawiadomił skarżącego o możliwości zapoznania się z jego treścią, przed wydaniem decyzji, chociaż wcześniej zawiadomił strony o możliwości zapoznania się z całym materiałem dowodowym (pismo z [...].02.2005r.). Jest to uchybienie procesowe,
ale nie mające wpływu na wynik sprawy ponieważ, jak słusznie zauważa organ odwoławczy, przed wydaniem decyzji drugoinstancyjnej, PWINB zawiadomił strony o możliwości zapoznania się z aktami (pismo z [...].05.2005r.), ale pełnomocnik skarżącego nie skorzystał z tego uprawnienia. Nadto treść powyższego dokumentu nie została zakwestionowana w zarzutach skargi, co wskazuje na brak zastrzeżeń skarżącego w kwestii bezpieczeństwa pożarowego spornego kiosku.
Zarzut przewlekłości postępowania nie jest przedmiotem sprawy niniejszej. Strona mogła skarżyć bezczynność organów w innym trybie, natomiast przewlekłość, jeżeli nawet zaistniała, to nie miała wpływu na wynik zaskarżonej decyzji.
Mając na względzie powyższe okoliczności Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).