II SA/Bk 746/21

II SA/Bk 746/21 - Wyrok WSA w Białymstoku
Data orzeczenia
2021-12-16
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-10-04
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Sędziowie
Barbara Romanczuk
Grażyna Gryglaszewska
Małgorzata Roleder /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6197 Służba Celna
644  Środki zapewniające wykonanie orzeczeń Sądu
Hasła tematyczne
Służba celna
Przewlekłość postępowania
Sygn. powiązane
III OSK 489/22 - Wyrok NSA z 2023-01-27
Skarżony organ
Izba Skarbowa
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2016 poz 1947
art. 170 ust. 3, art. 276 ust. 2
Ustawa z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej
Dz.U. 2016 poz 1948
art. 165 ust. 7
Ustawa z dnia 16 listopada 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, asesor sądowy WSA Barbara Romanczuk, Protokolant specjalista Anna Makal, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi M. H. na niewykonanie przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. wyroku z dnia 18 grudnia 2017 roku w sprawie o sygn. akt II SAB/Bk 124/17 ze skargi na bezczynność organu w przedmiocie braku wydania decyzji dotyczącej stosunku służbowego oddala skargę.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia [...] grudnia 2017 r. wydanym w sprawie sygn. akt II SAB/Bk 124/17 ze skargi M. H. na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. (dalej: "DIAS") w przedmiocie braku wydania decyzji dotyczącej stosunku służbowego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zobowiązał organ do wydania decyzji stwierdzającej wygaśnięcie stosunku służbowego M. H. w terminie jednego miesiąca od dnia otrzymania przez organ odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami (pkt 1) oraz stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt 2). W uzasadnieniu wyroku sąd wskazał, że wedle zaistniałego stanu faktycznego, skarżącemu - będącemu do dnia [...] sierpnia 2017 r. funkcjonariuszem Służby Celno–Skarbowej, przełożony (tj. DIAS) nie przedstawił do dnia [...] maja 2017 r. propozycji pełnienia służby albo propozycji zatrudnienia - stosownie do art. 165 ust. 7 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz.U. 2016, poz. 1948; dalej: "u.w.KAS"). Nie wydał również decyzji o zwolnieniu M. H. ze służby. W konsekwencji skarżący od 1 września 2017 r. pozostaje poza strukturami Krajowej Administracji Skarbowej (dalej: "KAS"), gdyż z dniem [...] sierpnia 2017 r. jego stosunek służbowy wygasł na mocy art. 170 ust. 1 pkt 1 u.w.KAS. W efekcie również, na chwilę orzekania brak było podstaw ku temu, aby na organ nałożyć obowiązek przedstawienia skarżącemu propozycji pełnienia służby albo propozycji zatrudnienia prowadzącej do przekształcenia stosunku służbowego w stosunek pracy, bowiem takie propozycje mogą być składane wyłącznie funkcjonariuszom lub pracownikom, którzy pozostają w szeroko rozumianym zatrudnieniu w jednostkach KAS. Z tego też względu w sferze rozważań sądu pozostawała jedynie kwestia oceny zasadności zobowiązania DIAS do wydania decyzji dotyczącej stosunku służbowego skarżącego. W tym zaś względzie sąd uznał, że w sytuacji, gdy ustawodawca przewidział dla zwolnienia ze służby formę decyzji administracyjnej, a wygaśnięcie stosunku służbowego (jako następstwo braku przedstawienia propozycji kontynuacji zatrudnienia) nakazał traktować jak zwolnienie ze służby, organ obowiązany jest wydać decyzję stwierdzającą wygaśnięcie stosunku służbowego, mimo braku jednoznacznej regulacji nakazującej wydanie takiej decyzji. W ocenie sądu jedynie wydanie przedmiotowej decyzji gwarantuje prawo do sądu funkcjonariuszowi, któremu nie złożono ani propozycji kontynuowania służby, ani propozycji zatrudnienia w korpusie służby cywilnej. Podstawą prawną dla wydania takiej decyzji jest natomiast art. 170 ust. 3 u.w.KAS w zw. z art. 276 ust. 2 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz.U. 2016, poz. 1947 ze zm.; dalej: "u.KAS") - interpretowane zgodnie z art. 32 ust. 1, 45 ust. 1 i 77 ust. 2 Konstytucji RP.
Reasumując sąd uznał, że organ nie wydając decyzji regulującej stosunek służbowy skarżącego, któremu w terminie wskazanym w ustawie Przepisy wprowadzające ustawę o KAS, przełożony nie przedstawił propozycji kontynuowania stosunku zatrudnienia w jednostkach KAS, dopuścił się bezczynności i dlatego został zobowiązany do wydania w terminie miesiąca od zwrotu akt organowi decyzji stwierdzającej wygaśnięcie stosunku służbowego. W sytuacji, gdy dojdzie do wydania decyzji stwierdzającej wygaśnięcie stosunku służbowego, otworzy się skarżącemu prawo do poddania kontroli sądu przyczyn nieprzedstawienia propozycji. W sytuacji natomiast, gdy organ (przełożony) po analizie przebiegu służby skarżącego w kontekście przesłanek zwolnienia ze służby, zrewiduje dotychczasowe stanowisko i dojdzie do wydania decyzji niestwierdzającej wygaśnięcia stosunku służbowego z dniem [...] sierpnia 2017 r., skarżący będzie mógł powrócić do służby. Przepisy pragmatyki pozwolą przełożonemu przedstawić funkcjonariuszowi propozycję "ucywilnienia" w sytuacji, gdy dostrzeże taką potrzebę.
Skarga kasacyjna DIAS od ww. wyroku została oddalona przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 7 listopada 2019 r. sygn. akt I OSK 1006/18,
w którym podtrzymano stanowisko przedstawione przez sąd I instancji.
W uzasadnieniu wskazanego wyroku, NSA stwierdził ponadto, że termin materialny, o którym mowa w art. 170 ust. 1 pkt 1 u.w.KAS, odnoszący się do wygaśnięcia z dniem [...] sierpnia 2017 r. stosunku służbowego funkcjonariusza, któremu nie przedstawiono żadnej propozycji, nie biegnie jeżeli w terminie do [...] maja 2017 r. organ nie skorzystał prawidłowo ze swoich kompetencji do przedstawienia skarżącemu propozycji służby (pracy) lub wydania decyzji o zwolnieniu ze służby.
Odpis prawomocnego wyroku sądu z dnia 18 grudnia 2017 r. został doręczony organowi wraz ze zwróconymi aktami administracyjnymi dnia 29 listopada 2019 r.
W dniu [...] grudnia 2019 r. DIAS skierował do M. H. propozycję pracy i określił warunki zatrudnienia w ramach korpusu służby cywilnej w Izbie Administracji Skarbowej w B. na stanowisku starszego kontrolera skarbowego. W odpowiedzi w dniu [...] stycznia 2020 r M. H. wezwał organ do wydania decyzji administracyjnej w sprawie zwolnienia ze służby celno-skarbowej, wskazując, że złożona mu propozycja pracy nie jest decyzją, do wydania której organ jest zobowiązany na mocy wyroku z dnia 18 grudnia 2017 r. Tego samego dnia M. H. złożył ponaglenie wnosząc o wydanie przez DIAS decyzji z propozycją służby lub o zwolnieniu ze służby, zgodnie z zapadłym wyrokiem. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] Szef Krajowej Administracji Skarbowej (dalej: "Szef KAS") stwierdził jego bezzasadność,
z uwagi na wydanie w dniu [...] stycznia 2020 r. przez DIAS decyzji nr [...] stwierdzającej wygaśnięcie stosunku służbowego. Decyzja ta została [...], w której organ odwoławczy wskazał na stan niepewności sytuacji prawnej M. H. w okresie od dnia [...] września 2017 r. do dnia [...] stycznia 2020 r., w związku z niezłożeniem przez niego oświadczenia o przyjęciu albo odmowie przyjęcia propozycji pracy z dnia [...] grudnia 2019 r. W ocenie Szefa KAS decyzja z dnia [...] stycznia 2020 r. nie rozstrzyga tej kwestii, a ponadto nie zawiera motywów przedstawienia M. H. propozycji zatrudnienia, a nie kontynuacji pełnienia służby.
Kolejną decyzją z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] DIAS stwierdził wygaśnięcie stosunku służbowego M. H. z dniem [...] stycznia 2020 r. na skutek odmowy przyjęcia złożonej mu propozycji pracy. Decyzja ta również została uchylona przez Szefa KAS na mocy decyzji z dnia [...] października 2020 r. nr [...] ze względu brak wyjaśnienia w jej uzasadnieniu, rzeczywistych przyczyn wygaśnięcia stosunku służbowego M. H. w świetle posiadanych przez niego kwalifikacji i przebiegu dotychczasowej służby oraz przedstawienia mu propozycji zatrudnienia zamiast propozycji służby.
Decyzją z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] DIAS ponownie stwierdził wygaśnięcie stosunku służbowego M. H. z dniem [...] stycznia 2020 r. na skutek odmowy przyjęcia złożonej mu propozycji zatrudnienia. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez Szefa KAS w dniu [...] stycznia 2021 r. (decyzja o nr [...]), zaś skarga M. H. na tą decyzję została oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 września 2021 r. (sygn. akt II SA/Wa 1117/21). Orzeczenie to nie jest prawomocne.
W dniu 26 lutego 2021 rM. H. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność DIAS w przedmiocie braku zrealizowania przez organ prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 18 grudnia 2017 r. przez brak wydania
w wyznaczonym tam terminie decyzji stwierdzającej wygaśnięcie stosunku służbowego. Skarżący wniósł o dołączenie do sprawy dokumentów znajdujących się w aktach sygn. akt II SAB/Bk 124/17 celem wykazania, że DIAS dopuścił się rażącej bezczynności i nie zrealizował prawomocnego wyroku sądu zgodnie z jego treścią.
Postanowieniem z dnia 15 czerwca 2021 r. sygn. akt II SAB/Bk 248/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przekazał sprawę ze skargi M. H. na bezczynność DIAS po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 18 grudnia 2017 r. sygn. akt II SAB/Bk 124/17 do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Białymstoku.
W odpowiedzi na skargę z dnia [...] listopada 2021 r. DIAS wniósł o jej oddalenie, wskazując, że wyrok z dnia 18 grudnia 2017 r. został zrealizowany przez przedstawienie skarżącemu w dniu [...] grudnia 2019 r. propozycji zatrudnienia
w służbie cywilnej w Izbie Administracji Skarbowej w B. Organ wyjaśnił
w tej kwestii, że zarówno sąd I instancji, jak i NSA wskazały na możliwość dwojakiego rodzaju zachowania wobec skarżącego, tj. możliwość podtrzymania stanowiska o nieprzedstawieniu mu żadnej propozycji lub zweryfikowania dotychczasowego stanowiska i zdecydowanie o dalszym pozostawaniu skarżącego w służbie lub przedstawieniu mu propozycji zatrudnienia. Dalsze działania organu były zaś uzależnione od ww. alternatywy, a jedynie w przypadku podtrzymania stanowiska o braku przedstawienia propozycji kontynuowania zatrudnienia (czy to
w ramach służby, czy stosunku pracy) organ miał obowiązek wydania decyzji stwierdzającej wygaśnięcie stosunku służbowego skarżącego, w której powinien wskazać na przyczyny lezące u podstaw braku przedstawienia ww. propozycji, przy czym winny one pokrywać się z ustawowymi przesłankami zwolnienia funkcjonariusza ze służby. Tymczasem w sprawie przedstawiono skarżącemu propozycję pracy w ramach korpusu służby cywilnej. Propozycję tą doręczono skarżącemu dnia [...] grudnia 2019 r., zaś skarżący z niej nie skorzystał. To zaś skutkowało wygaśnięciem stosunku służbowego skarżącego z dniem [...] stycznia 2020 r.
W piśmie procesowym z dnia 2 grudnia 2021 r. skarżący potrzymał stanowisko o bezczynności DIAS w wykonaniu wyroku, wskazując, że najpierw organ powinien był wydać decyzję o zwolnieniu ze służby, a dopiero następnie zatrudnić go. Na potwierdzenie swojego stanowiska powołał się na orzecznictwo sądów administracyjnych oraz powszechnych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.’’), w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny.
Jak wynika z powyższego, przesłanką skutecznego wniesienia skargi w trybie art. 154 § 1 p.p.s.a. jest uprzednie pisemne wezwanie właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy. Skarżący obowiązkowi temu zadośćuczynił występując do DIAS z takim żądaniem, wyrażonym w piśmie z dnia
17 stycznia 2020 r. Tym samym przyjąć należy, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga jest dopuszczalna.
Natomiast zasadniczym warunkiem do zastosowania powyższego przepisu
i wymierzenia organowi grzywny jest ustalenie, że organ administracji nie wykonał wyroku sądu uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Przy czym pod pojęciem niewykonania wyroku należy rozumieć pozostawanie organu w bezczynności w podjęciu lub kontynuacji postępowania administracyjnego mającego na celu zakończenie sprawy decyzją administracyjną lub w innej formie przewidzianej prawem.
Zasadą jest, że po uprawomocnieniu się orzeczenia sądu pierwszej instancji kończącego postępowanie, akta administracyjne sprawy zwraca się organowi administracji publicznej, załączając odpis orzeczenia ze stwierdzeniem jego prawomocności. Termin do załatwienia sprawy przez organ administracji określony
w przepisach prawa lub wyznaczony przez sąd liczy się od dnia doręczenia akt organowi (art. 286 § 1 i 2 p.p.s.a.).
Niewykonanie wyroku ma więc miejsce zarówno wtedy, gdy organ nie wykonał orzeczenia w ogóle, jak i wtedy, gdy organ wykonał orzeczenie, ale
z przekroczeniem wyznaczonego terminu.
W tym miejscu wyjaśnić należy, że skarga o wymierzenie organowi grzywny jest skargą w odrębnej, samodzielnej z punktu widzenia jej podstaw prawnych, sprawie. Celem skargi na niewykonanie prawomocnego wyroku sądu, stwierdzającego bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, jest przymuszenie organu do działania w sytuacji, gdy ignoruje on orzeczenie sądu i nie podejmuje czynności, do których został przez sąd zobowiązany. Skuteczność skargi zależy zatem od tego, czy organ podjął czynności zmierzające do wykonania wyroku bez zbędnej zwłoki (terminowo) i wykonał wytyczne sądu, a nie od końcowego efektu tych czynności, czyli treści rozstrzygnięcia (załatwienia) sprawy. O niewykonaniu wyroku nie przesądza zatem wydanie rozstrzygnięcia niezgodnego z oczekiwaniami strony domagającej się działania organu, niezależnie od tego jaką treść ma to rozstrzygnięci i czy jest ono prawidłowe pod względem merytorycznym (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 8 września 2016 r., sygn. akt II SA/Sz 470/16).
W niniejszym postępowaniu nie jest bowiem i nie może być kontrolowana merytoryczna treść wydanych przez organ aktów, lecz wyłącznie fakt formalnego wykonania obowiązku nałożonego w wyroku. Zastosowanie się przez ten organ do oceny prawnej zawartej w wykonywanym wyroku podlega kontroli na ogólnych zasadach w ramach skargi od nowego rozstrzygnięcia sprawy (por. wyrok WSA
w Gdańsku z dnia 2 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SA/Gd 900/13).
Dodatkowo podkreślenia wymaga, że zgodnie z art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Oznacza więc to, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego,
a jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne
w sprawie. Związanie samego sądu oznacza, że jest on zobowiązany do podporządkowania się wcześniej wyrażonemu przez siebie poglądowi w pełnym zakresie. Godzi się jednak wskazać, że niezastosowanie się do oceny prawnej zawartej w wyroku sądu może być tylko podstawą uchylenia decyzji, nie może natomiast skutkować ukaraniem organu grzywną (por. wyrok NSA z dnia
13 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 2676/11).
Przez ocenę prawną, o której stanowi art. 153 p.p.s.a., należy z kolei rozumieć osąd o prawnej wartości sprawy i może ona dotyczyć zarówno stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania
z uznania administracyjnego, jak też kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania takiej, a nie innej decyzji (por. wyrok WSA
w Warszawie z dnia 10 listopada 2006 r., sygn. akt I SA/Wa 1597/06). Pomiędzy oceną prawną, a wskazaniami odnośnie dalszego postępowania, zachodzi ścisły związek. Ocena prawna dotyczy dotychczasowego postępowania organów administracyjnych w sprawie, natomiast wskazania określają sposób ich postępowania w przyszłości. Wskazania stanowią więc konsekwencję oceny prawnej, zwłaszcza oceny przebiegu postępowania przed organami administracyjnymi i rezultatu tego postępowania w postaci materiału procesowego zebranego w danej sprawie. Wskazania sądu administracyjnego co do dalszego postępowania wytyczają zatem kierunek działania organu przy ponownym rozpoznaniu sprawy (por. wyrok NSA z dnia 25 października 2006 r., sygn. akt I OSK 1377/05).
Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że w celu prawidłowego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, zasadniczą kwestią jest udzielenie odpowiedzi na pytanie, czy DIAZ będąc związanym oceną prawną i wskazaniami dotyczącymi dalszego postępowania zawartymi w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 18 grudnia 2017 r. w sprawie II SAB/Bk 124/17 (podtrzymanymi następnie w wyroku NSA z dnia 7 listopada 2019 r. I OSK 1006/18) zastosował się do nich i w terminie wykonał to orzeczenie.
Zdaniem Sądu, na tak postawione pytanie należy dać odpowiedz twierdzącą. Przedmiotowy prawomocny wyrok został organowi doręczony w dniu [...] listopada 2019 r. i zobowiązywał on do wydania decyzji stwierdzającej wygaśnięcie stosunku służbowego skarżącego, w terminie jednego miesiąca od dnia otrzymania przez organ odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami. Termin do wydania decyzji,
o której mowa wyżej upływał zatem w dniu [...] grudnia 2019 r.
W tym miejscu zauważyć jednak należy, że z wiążących w niniejszej sprawie wyroków zarówno WSA w Białymstoku, jaki i NSA wynika, że DIAS w B. miał możliwość dwojakiego rodzaju zachowania wobec skarżącego. Organ mógł bowiem podtrzymać swoje stanowisko o nieprzedstawieniu skarżącemu żadnej propozycji lub też mógł zweryfikować swoje dotychczasowe stanowisko w tym zakresie i w konsekwencji zdecydować o dalszym jego pozostawaniu w służbie lub też przedstawić mu propozycję zatrudnienia. Sąd podziela stanowisko organu prezentowane w odpowiedzi na skargę, że od wyboru wskazanej alternatywy uzależnione były dalsze działania organu. W przypadku bowiem podtrzymania decyzji o braku przedstawienia propozycji kontynuacji zatrudnienia (czy w ramach służby czy w ramach stosunku pracy) organ miał obowiązek wydania decyzji stwierdzającej wygaśnięcie stosunku służbowego skarżącego, w której wskazać powinien przyczyny leżące u podstaw braku przedstawienia propozycji, przy czym przyczyny te winny pokrywać się z ustawowymi przesłankami zwolnienia funkcjonariusza ze służby. W sytuacji natomiast, gdy po analizie przebiegu służby skarżącego w kontekście przesłanek zwolnienia ze służby organ zweryfikuje swoje dotychczasowe stanowisko może zadecydować o dalszym jego pozostawaniu
w służbie lub też może przedstawić mu propozycję "ucywilnienia" w sytuacji, gdy dostrzeże taką potrzebę. Powołane wyroki wskazały, zatem na możliwość przedstawienia skarżącemu propozycji "ucywilnienia" w sytuacji, gdy organ dostrzeże taką potrzebę.
W świetle powyższego nie budzi wątpliwości, że za wykonanie wyroku w tym przypadku, uznać również należy złożenie skarżącemu przez organ propozycji służby (pracy).
Jak wynika zaś z akt sprawy, organ, co nie jest kwestionowane, w dniu
[...] grudnia 2019 r. wystosował do skarżącego pismo nr 200[...], stanowiące propozycję pracy, określające warunki zatrudnienia skarżącego w ramach korpusu służby cywilnej w Izbie Administracji Skarbowej w B. Treść tego pisma wskazuje, że stanowi ono wykonanie wyroku WSA w Białymstoku z dnia 18 grudnia 2017 r. sygn. akt II SAB/Bk 124/17 oraz wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 listopada 2019 r., sygn. akt I OSK 1006/18, w których wskazano, że organ ma możliwość zrewidowania swojego dotychczasowego stanowiska w sprawie i złożenia propozycji pracy. Wskazane wyroki zostały zatem przez organ zrealizowane poprzez złożenie skarżącemu w piśmie z dnia [...] grudnia 2019 r. propozycji zatrudnienia w ramiach korpusu służby cywilnej w Izbie Administracji Skarbowej w B. Propozycję tą przesłano skarżącemu w dniu [...] grudnia 2019 r., wskazując w niej na 14 - dniowy termin liczony od dnia jej otrzymania na złożenie oświadczenia o przyjęciu lub odmowie jej przyjęcia. Skarżący z propozycji tej nie skorzystał. A zatem organ zmieścił się we wskazanym przez sąd terminie. Podjęcie powyższych działań w nakazanym przez sąd terminie, powoduje, że organowi nie można skutecznie zarzucić, że wyroku nie wykonał.
Odmowa przyjęcia złożonej propozycji skutkowała wygaśnięciem stosunku służbowego z upływem wyznaczonego terminu. W konsekwencji decyzją z dnia
[...] listopada 2020 r. nr [...] stwierdzono wygaśnięcie stosunku służbowego skarżącego z dniem 13 stycznia 2020 r. na skutek odmowy przyjęcia złożonej mu propozycji pracy. Szef Krajowej Administracji Skarbowej decyzją z [...] stycznia 2021 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Jeśli więc skarżący nie zgadzał się z treścią tej decyzji i konsekwencjami prawnymi z niej wynikającymi, środkiem polemiki merytorycznej z tym orzeczeniem było złożenie odrębnej skargi na ten akt, co też skarżący uczynił. Skarga na wskazaną decyzję Szefa KAS została przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalona wyrokiem z dnia 24 września 2021 r., sygn. akt. II SA/Wa 1117/21 (wyrok jest nieprawomocny).
Końcowo powtórzyć należy, że dwa tryby kontroli sądowej – merytoryczny i czynnościowy stanowią dwa dopełniające się aspekty kontroli sfery działania administracji. W jednym trybie kontrolowane są pod względem legalności akty wydawane w postępowaniu administracyjnym, w drugim terminowość realizacji czynności proceduralnych z punktu widzenia prawa strony do załatwienia jej sprawy w terminach wyznaczonych przez przepisy postępowania. Kumulacja tych środków prawnych w jednej skardze i jednym postępowaniu jest niedopuszczalna. Oba bowiem aspekty kontroli są rozłączne i nie mogą być skrzyżowane, co wyraża się
w odrębnościach konstrukcji, zakresie rozpatrywania tych dwóch rodzajów spraw oraz treści wydawanych przez sądy orzeczeń. Uwzględnienie zatem zarzutów skargi kierowanych pod adresem decyzji, jak chce tego skarżący, byłoby w tej sytuacji rażącym przekroczeniem granic przedmiotu sprawy o bezczynność i prowadziło do niedopuszczalnego badania merytorycznych aspektów sprawy w postępowaniu zakończonym już ostatecznym rozstrzygnięciem.
Ze względów przedstawionych powyżej, Sąd uznając skargę za nieuzasadnioną, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.