II SA/Bk 732/19

II SA/Bk 732/19 - Wyrok WSA w Białymstoku
Data orzeczenia
2019-12-19
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-10-23
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Sędziowie
Marek Leszczyński /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Transport
Sygn. powiązane
II GSK 230/20 - Wyrok NSA z 2023-07-12
Skarżony organ
Izba Skarbowa
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 2332
art. 5 ust. 4 pkt 1 lit. c) i art. 26 ust. 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów - tekst jedn.
Dz.U. 2019 poz 900
art. 121 par. 1 i art. 122
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), Sędziowie asesor sądowy WSA Elżbieta Lemańska, sędzia WSA Małgorzata Roleder, Protokolant sekretarz sądowy Katarzyna Derewońko, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 12 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi H. Sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę
Uzasadnienie
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w B. (dalej: Dyrektor) decyzją z dnia [...] sierpnia 2019 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję Naczelnika P. Urzędu Celno - Skarbowego w B. (dalej: Naczelnik) z dnia [...] maja 2019 r., nr [...], w przedmiocie nałożenia na H. Sp. z o.o. w W. (dalej: Spółka) kar pieniężnych w wysokości: (-) 10.000 zł za zgłoszenie w systemie monitorowania drogowego przewozu towarów pod numerem [...] danych niezgodnych ze stanem faktycznym, (-) 10.000 zł za zgłoszenie w systemie monitorowania drogowego przewozu towarów pod numerem [...] danych niezgodnych ze stanem faktycznym, (-) 10.000 zł za zgłoszenie w systemie monitorowania drogowego przewozu towarów pod numerem [...] danych niezgodnych ze stanem faktycznym, (-) 10.000 zł za zgłoszenie w systemie monitorowania drogowego przewozu towarów pod numerem [...] danych niezgodnych ze stanem faktycznym.
Decyzja Dyrektora wydana została przy następujących ustaleniach stanu faktycznego i ocenie prawnej sprawy.
W dniu [...] października 2018 r. o godz. 11:00 funkcjonariusze P. Urzędu Celno-Skarbowego w B. przeprowadzili w miejscowości Jeżewo Stare kontrolę środka przewozowego o nr rejestracyjnych [...], prowadzonego przez K. K. Ww. środkiem transportu przewożono olej napędowy (CN 2710) w ilości 25.000 litrów. Ustalono, iż olej napędowy o objętości 30.004 litrów został nabyty od G. S.A. w G. oraz zatankowany w Bazie Paliw nr 5 w E. należącej do P. S.A. w P. Pomiędzy odbiorem towaru a dokonaniem kontroli, Spółka dostarczyła 5.000 litrów oleju napędowego na rzecz podmiotu T. w Z.
W toku kontroli kierujący przedstawił dowód wydania nr [...] z [...] października 2018 r., dowody dostawy Nr [...], wypis Nr [...] z licencji nr [...] z dnia [...] lipca 2018 r., świadectwa dopuszczenia pojazdów do przewozu niektórych towarów niebezpiecznych Nr [...], list/dokument przewozowy z dnia [...] października 2018 r. z numerami referencyjnymi zgłoszeń: [...], [...].
Po sprawdzeniu przedmiotowych zgłoszeń w systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów twierdzono nieprawidłowości w zakresie zgłoszonego numeru naczepy użytej do przewozu wyżej wymienionego towaru. W przedmiotowych zgłoszeniach zgłoszono, że przewóz będzie odbywał się przy pomocy naczepy o numerze rejestracyjnym [...], z kolei kontrolerzy ustalili, iż przewóz odbywał się przy pomocy naczepy o numerze rejestracyjnym [...]. Mając na uwadze powyższe sporządzono protokół z kontroli Nr [...] z dnia [...] października 2018 r., który został w obecności kontrolujących podpisany przez kierującego K. K.
Dalej organ wskazał, że Spółka wyjaśniła, iż nieprawidłowości wynikały z omyłki pisarskiej, powstałej w związku ze zmęczeniem operatorów systemu, wdrażających wówczas oprogramowanie do obsługi zgłoszeń SENT, zmodernizowane z uwagi na wprowadzeniu wymogu stosowania systemów GPS, lokalizujących trasę przemieszczających się pojazdów. Spółka wskazała również, że w związku z zaistniałą omyłką nie doszło do uszczuplenia podatków oraz innych opłat z tytułu przewozu towarów objętego dokumentem SENT.
Decyzją z dnia [...] maja 2019 r., nr [...]., Naczelnik nałożył na H. sp. z o.o. jako przewoźnika, 4 kary pieniężne po 10.000,00 zł każda z tytułu zgłoszenia w rejestrze zgłoszeń przewozu towarów, podlegających systemowi monitorowania, danych niezgodnych ze stanem faktycznym, inne niż dotyczące towaru. Jako podstawę nałożenia kary pieniężnej organ I instancji wskazał art. 5 ust. 4 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów (Dz. U. z 2018 r., poz. 2332 z późn. zm.; dalej ustawa o SENT).
Odwołanie od powyższej decyzji złożyła Spółka w, którym wniosła o uchylenie decyzji organu I instancji w całości i umorzenie postępowania administracyjnego w sprawie wymierzenia kary lub wydanie decyzji o odstąpieniu od nałożenia kary lub też o uchylenie tej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, zarzucając naruszenie przepisów prawa procesowego i materialnego.
Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor decyzją z dnia [...] sierpnia 2019 r., nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Naczelnika z dnia [...] maja 2019 r., nr [...]
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy opisał dotychczasowy przebieg postępowania oraz wskazał i omówił przepisy regulujące omawianą materię. W jego ocenie Naczelnik, w oparciu o dokonane ustalenia, miał podstawy do nałożenia kar pieniężnych, o których mowa w art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy o SENT, z tytułu zgłoszenia przez Spółkę jako przewoźnika danych niezgodnych ze stanem faktycznym, inne niż dotyczące towaru (błędny numer rejestracyjny naczepy) w zgłoszeniach Nr [...]. Spółka w przedmiotowych zgłoszeniach błędnie wskazała bowiem numer rejestracyjny naczepy, za pomocą której dokonywała przewozu.
Dalej organ odwoławczy wyjaśnił, że w przypadku przewozu oleju napędowego, którego dotyczyło zgłoszenie Nr [...], nie można stwierdzić, iż mając na uwadze art. 3 ust. 7 ustawy o SENT nie podlegał on systemowi monitorowania przewozu, albowiem przewóz ten nie był dokonywany pomiędzy magazynami Spółki, zaś przewożonemu towarowi nie towarzyszył dokument potwierdzający przesunięcie międzymagazynowe.
W ocenie organu odwoławczego organ I instancji prawidłowo również ustalił, iż w przedmiotowej sprawie nie zaistniały okoliczności uzasadniające odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej. Odstępstwo od nałożenia kary pieniężnej jest bowiem instytucją o charakterze wyjątkowym, gdyż zasadą jest płacenie kar, a nie zwalnianie z tego obowiązku. Zwolnienie z kary jest uzasadnione jedynie w sytuacjach bardzo szczególnych i wyjątkowych, na które strona nie miała wpływu i które były niezależne od jej postępowania. O istnieniu ważnego interesu przewoźnika, uprawiającego do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej, nie decyduje zatem jego subiektywne przekonanie, lecz kryteria zobiektywizowane, w każdym przypadku inne, uwzględniające różnorodne aspekty sprawy. Przy czym użycie słowa "ważny", podkreśla wyjątkowość zastosowania instytucji odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej z uwagi na ów interes. Materiał dowodowy zgromadzony w przedmiotowej sprawie wskazuje, iż sytuacja finansowa Spółki jest dobra, nie istnieje groźba utraty płynności finansowej Spółki, brak możliwości regulowania zobowiązań, czy znaczne zadłużenie. W ocenie tut. organu podatkowego nie zaistniały również okoliczności, uzasadniające odstąpienie od nałożenia kary z uwagi na interes publiczny.
Organ odwoławczy odniósł się także do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu i stwierdził, że są one niezasadne.
I tak niezasadny jest zarzut naruszenia przez organ I instancji art. 3 ust. 7 ustawy o SENT w zakresie zgłoszenia SENT o numerze [...]. Przesunięcie międzymagazynowe to przemieszczanie towarów pomiędzy poszczególnymi magazynami należącymi do jednego przedsiębiorstwa. Ruch towarów pomiędzy poszczególnymi miejscami składowania dokumentowany jest za pomocą dowodów MM - przesunięcie międzymagazynowe. Spółka dokonująca przesunięć magazynowych powinna posiadać tytuł prawny do obu lokalizacji magazynów, tj. prawo własności, użytkowania wieczystego, trwałego zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo dokument potwierdzającego stosunek zobowiązaniowy. Natomiast przewóz oleju napędowego, którego dotyczyło zgłoszenie nr [...], odbywał się z Bazy Paliw nr 5 w E. należącej do P. S.A. w P., a tym samym towar nie był przewożony z magazynu należącego do Strony, w związku z czym nie sposób stwierdzić, iż w przedmiotowym przypadku dokonano przesunięcia międzymagazynowego towaru. Także sama Spółka nie uznała tego przewozu oleju napędowego do swojego magazynu za przesunięcie międzymagazynowe, bowiem dokonała zgłoszenia SENT, zaś podczas kontroli kierowca nie okazał dokumentu MM potwierdzającego przesunięcie międzymagazynowe, który jest wymagany zgodnie z dyspozycją zawartą w art. 3 ust. 7 ustawy o SENT.
Zdaniem organu odwoławczego niezasadny jest też zarzut naruszenia przez organ I instancji art. 5 ust. 4 w zw. z art. 24 ust. 1 ustawy o SENT. Przepisy ustawy o SENT mają bowiem charakter bezwzględnie obowiązujący i nie przewidują wartościowania przyczyn naruszenia przez odpowiedzialne podmioty zasad systemu monitorowania przewozu tzw. wrażliwych towarów. Zostały przy tym ukształtowane tak, że przewidują sankcje pieniężne za obiektywnie stwierdzony fakt naruszenia przepisów. Kary pieniężne nakładane w trybie administracyjnym decyzją właściwego naczelnika urzędu celno-skarbowego są niezależne od winy odpowiedzialnego podmiotu, a nałożenie kary jest obligatoryjne. Ustawodawca konstruując przepisy ustawy uwzględnił zasadę proporcjonalności, stosując różne stawki kar np. 46% wartości brutto towaru, nie mniej niż 20.000 zł (art. 21 ust. 1 i ust. 2 ustawy o SENT), 20.000 zł (art. 21 ust. 2a, art. 22 ust. 1 tej ustawy), 10.000 zł (art. 22 ust. 2 i ust. 2a, art. 24 ust. 1 tej ustawy), czy 2.000 zł (art. 24 ust. la tej ustawy). Ponadto zasada ta jest realizowana poprzez wprowadzenie progów ilościowych determinujących objęcie określonych towarów systemem monitorowania.
Zdaniem organu niezasadny jest też zarzut naruszenia przez organ I instancji art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy o SENT. Mając na uwadze treść art. 5 ust. 4 pkt 1 lit. c w zw. z art. 2 pkt 11 tej ustawy nie ulega wątpliwości, że przewoźnik jest obowiązany uzupełnić zgłoszenie o numery rejestracyjne środka transportu, tj. zarówno pojazdu samochodowego oraz przyczepy lub naczepy. Na wymierzenie kary nie wpływa okoliczność popełnienia uchybienia w sposób oczywiście omyłkowy i bez zawinienia. Jednocześnie należy zauważyć, iż art. 24 ust. 1 pkt 2 tej ustawy odnosi się do nieprawidłowości dokonanym w zgłoszeniu, a nie podczas przewozu. Z uwagi na okoliczność, iż Strona błędnie wypełniła 4 zgłoszenia SENT, organ I instancji, mając na uwadze wskazany wyżej przepis, był obowiązany do wymierzenia 4 kar po 10.000 zł, pomimo że zgłoszenia te dotyczyły jednego przewozu dokonywanego przez Spółkę.
Niezasadny jest też zarzut naruszenia przez organ I instancji art. 24 ust. 3 i art. 26 ustawy o SENT, poprzez nieuwzględnienie ważnego interesu społecznego jako przesłanki uzasadniającej odstąpienie od kary pieniężnej, za nieuzupełnienie zgłoszenia SENT, podczas gdy w przedmiotowej sprawie zaistniał ważny interes społeczny. Naczelnik w swojej decyzji w sposób wyczerpujący uzasadnił swoje stanowisko. Pojęcie "interesu publicznego" to dyrektywa postępowania nakazująca mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy, sprawność działania aparatu państwowego, korektę błędnych decyzji. Poza tym, interes publiczny nie może być przedkładany ponad nadrzędną zasadę praworządności, którą wyraża art. 7 Konstytucji RP oraz art. 120 Ordynacji podatkowej. Wpisanie do zgłoszenia SENT niewłaściwego numeru rejestracyjnego środka przewozowego, którym przewożony jest towar objęty systemem monitorowania, nawet przez pomyłkę, godzi w bezpieczeństwo społeczeństwa jako nadrzędnej wartości wspólnej. Już sam ustawodawca w ustawie o SENT uznał, że dane dotyczące numeru rejestracyjnego środka transportu to dane o szczególnym znaczeniu dla procesu monitorowania, a więc skuteczności kontroli i bezpieczeństwa przewozu. Potwierdza to zapis ustawy o SENT, gdzie w art. 24 ust. 1a pod pewnymi warunkami wprowadzono możliwość zmniejszenia kary pieniężnej do wysokości 2.000 zł. Nie dotyczy to jednak sytuacji gdzie oczywisty błąd dotyczy właśnie numeru rejestracyjnego. Numery rejestracyjne to główne i podstawowe dane umożliwiające organom KAS sprawowanie właściwego monitoringu drogowego towarów i zapewnienie bezpieczeństwa całego przewozu.
Skargę na powyższą decyzję, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, wniosła Spółka, w której zaskarżonej decyzji zarzuciła:
1) naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy tj.:
- naruszenie przepisów art. 121 § 1, art.122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 900 z późń. zm). poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych mających istotne znaczenie w sprawie, oraz sprzeczność ustaleń dokonanych przez organ z zebranym w sprawie materiałem dowodowym;
- naruszenie art. 187 § 1 , art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez nie zebranie całości materiału dowodowego, a tym samym błędnym ustaleniu stanu faktycznego w związku z przepisami art. 24 ustawy o SENT. Powyższe miało istotny wpływ na wynik sprawy i skutkowało błędną subsumpcją przepisów prawa materialnego i niewłaściwym ich zastosowaniem;
- naruszenie art. 26 ust. 1 ustawy o SENT w związku z art. 133 § 2 ustawy Ordynacja podatkowa, tj. wydania decyzji z naruszeniem przepisów o właściwości miejscowej organów, a tym samym spowodowanie, że decyzja Organu jest decyzją nieważną.
2) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, polegające na:
- niewłaściwym zastosowaniu art. 5 ust. 4 w związku z art. 24 ust. 1 ustawy o SENT poprzez niewłaściwe zastosowanie normy prawnej oraz nałożenie kary pieniężnej na skarżącą, podczas gdy nie było przesłanek do nałożenia kary pieniężnej, a nałożona kara jest nieproporcjonalna do stopnia naruszenia prawa, a tym samym sprzeczna jest z zasadą demokratycznego państwa prawa (art. 2 Konstytucji) oraz proporcjonalności (art. 31 ust. 3 Konstytucji);
- niezastosowaniu art. 3 ust. 7 ustawy o SENT zgodnie z którym systemowi monitorowania przewozu nie podlega przewóz towarów, który nie jest związany z wykonaniem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, jeżeli przewożonym towarom towarzyszy dokument potwierdzający przesunięcie międzymagazynowe wystawiony przez nadawcę towarów, w stosunku do SENT o numerze [...], który to SENT dokumentował przesunięcie międzymagazynowe, w którym jako podmiot wysyłający, przewoźnik oraz podmiot odbierający widniała Spółka;
- niewłaściwym zastosowaniu art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy o SENT poprzez przyjęcie, że w niniejszej sytuacji faktycznej doszło do nieprawidłowego wypełnienia dokumentu SENT, pomimo że wpisanie mylnych dwóch liter numeru naczepy miało charakter oczywistej omyłki;
- niewłaściwym zastosowaniu art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy o SENT poprzez przyjęcie, że organowi przysługuje prawo wielokrotnego nakładania kar w wysokości 10.000 zł pomimo, że przewoźnik dokonuje jednego przewozu, jednym środkiem transportu, z tym, że zgodnie z wymogami ustawy na każdą z dostaw wystawia odrębny SENT;
- niezastosowaniu art. 24 ust. 3 i art. 26 ustawy o SENT, poprzez nieuwzględnienie ważnego interesu społecznego jako przesłanki uzasadniającej odstąpienie od kary pieniężnej, za nieprawidłowe zgłoszenie SENT, podczas gdy w przedmiotowej sprawie zaistniał ważny interes społeczny.
W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Naczelnika, w całości.
W uzasadnieniu skargi Spółka wyjaśniła, że w dniu [...] października 2019 r. dokonała zamówienia paliwa w spółce L. z odbiorem w dniu następnym. Na tą okoliczność zostały przygotowane dokumenty SENT dotyczące sprzedaży tego paliwa na rzecz innych podmiotów. Niestety na skutek późnej pory wprowadzania danych, a także uzupełniania danych dotyczących systemu GPS, (system GPS wszedł w życie z dniem 1 października 2018 r.), braku możliwości odczytania dokumentów SENT na koncie użytkownika portalu PUESC (brak widoczności zgłoszeń do odczytu), doszło do omyłkowego wpisania 2 liter w numerze naczepy pojazdu. Pozostałe dane były prawidłowe.
W dniu 31 października 2018 r. skarżąca zakupiła olej napędowy od firmy L. i własność towaru przeszła na Spółkę w momencie jego wydania i zatankowania do cysterny na bazie paliw w E., albowiem zakup nastąpił na warunkach FCA I.. Towar odebrano z Bazy Paliw nr 5 w E. należącej do P. S.A., co dokumentuje dokument wydania nr [...], dokument własny Spółki [...] z dnia [...] października 2018 r. P. S.A. nie posiada koncesji na obrót paliwami ciekłymi lecz jedynie na magazynowanie i przeładunek paliwa na zlecenie takich koncernów jak L. czy też O. W związku z przejściem własności towaru na skarżącą w momencie jego załadowania na cysternę, stała się ona jej właścicielem i już w momencie wyjazdu za bramę na drogę publiczną z Bazy Paliw nr 5 jako podmiot wysyłający i przewoźnik, była wpisana do dokumentów SENT- H. Sp. z o.o. Wracając z Bazy w E. cysterna miała zaplanowaną sprzedaż na rzecz kilku podmiotów, nie obejmującą całości towaru, tak więc reszta towaru miała być dowieziona do magazynów skarżącej znajdujących się na stacji paliw w R.
Dalej Spółka wyjaśniła, że wystawiono: (-) Sent [...], podmiot wysyłający: H. sp. z o.o., podmiot odbierający J., f-ra sprzedaży [...], z dnia [...].10.2018, [...] zysk na sprzedaży 1781,00 zł; (-) Sent [...], podmiot wysyłający H. sp. z o.o., podmiot odbierający K. Sp. z o.o., f-ra sprzedaży [...], z dnia [...].10.2018, [...], zysk na sprzedaży 650,10 zł; (-) Sent [...], podmiot wysyłający H. sp. z o.o., podmiot odbierający M. ilość dostarczona 4.417 litrów, f-ra sprzedaży [...] z dnia [...].10.2018, [...], zysk na sprzedaży 1056,83 zł; (-) Sent [...] , podmiot wysyłający i odbierający H. sp. z o.o., dostawa do H. w R. w ilość 4500 litrów. Dokumentem tym był objęty przewóz paliwa do magazynu w R. albowiem na tą ilość w dniu poprzednim jeszcze nie znaleziono nabywców i przewóz ten stanowił tzw. przesunięcie magazynowe, pomiędzy magazynem za jaki jest uważana cysterna skarżącej oraz stacją paliw w R..
Dalej skarżąca wyjaśniła, że przed kontrolą kierowca dostarczył paliwo do 2 klientów tj. (-) T., dostawa 3000I., f-ra [...] z dnia [...].10.2018r., [...] , zysk na sprzedaży 381,00 zł -
[...]; (-) T., dostawa 2000l., f-ra [...]z dnia [...].10.2018r., [...], zysk na sprzedaży 254,00 zł - [...].
Spółka wskazała też, że w dniu [...] października 2019 r. przeprowadzono kontrolę, w trakcie której stwierdzono, że w dokumentach SENT o numerach [...] wpisano prawidłowy numer ciągnika, natomiast błędnie wpisano numer naczepy gdyż zamiast [...] powinno [...]. Rozbieżności w numerach zostały skorygowane w trakcie kontroli.
Zdaniem skarżącej nie można uznać sytuacji faktycznej i prawnej dotyczącej dokumentu SENT o nr [...] za tożsamą z sytuacją faktyczną i prawną dotyczącą wystawienia i oceny pozostałych 3 dokumentów SENT. Zgodnie z art. 3 ust. 7 ustawy o SENT w brzmieniu obowiązującym w dniu kontroli, systemowi monitorowania przewozu nie podlega przewóz towarów, który nie jest związany z wykonaniem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, jeżeli przewożonym towarom towarzyszy dokument potwierdzający przesunięcie międzymagazynowe wystawiony przez nadawcę towarów, który zawiera stosowne dane. Przepis ten nie wskazuje na to, że w powyższej sytuacji powinien być wystawiony dokument MM, a w przypadku gdy wystawia się dokument SENT powoduje to, że nie stanowi taki przewóz przesunięcia międzymagazynowego. Z zapisu tego wynika, że powinien być wystawiony dokument potwierdzający przesunięcie międzymagazynowe. Przedstawiona w decyzji interpretacja przepisu dokonana przez Dyrektora jest sprzeczna z interpretacją organów przedstawianą w wyjaśnieniach na stronach PUESC, stosowaną wobec podmiotów w trakcie kontroli, a także w praktyce obrotu paliwami ciekłymi.
Dalej skarżąca wyjaśniła, że nie można się zgodzić z twierdzeniem organu, że Spółka nie uznała tego przewozu za przesunięcie międzymagazynowe bowiem dokonała zgłoszenia SENT zaś podczas kontroli kierowca nie okazał dokumentu MM potwierdzającego przesunięcie międzymagazynowe. Skarżąca dokonała zakupu paliwa od L. Paliwa na warunkach FCA, co oznacza, że własność towaru przeszła na skarżącą w momencie jego załadunku do cysterny, jeszcze przed wyjazdem za bramę bazy paliw na drogę publiczną, dlatego też wszelkie dokumenty SENT zostały wystawione przez skarżącą jako podmiot wysyłający. Tym samym cysterna stała się magazynem paliwa. Magazynem paliwa, wbrew twierdzeniom organu, nie mogła być Baza Paliw nr 5 w E., bo wówczas w dokumencie SENT jako podmiot wysyłający musiałaby by być wskazana firma L. Paliwa. Tym bardziej niezrozumiałym jest twierdzenie organu, że żeby uznać przewóz pozostałej ilości paliwa z Bazy Paliw nr 5 w E. za przesunięcie międzymagazynowe skarżąca powinna mieć tytuł prawny do tej bazy.
W ocenie skarżącej stan faktyczny ustalony w powyższym zakresie jest nieprawidłowy, ustalony na podstawie niepełnego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, co miało bezpośredni wpływ na wynik sprawy. Dlatego też skarżąca w zakresie dotyczącym SENT o numerze [...] zarzuca organowi niezastosowanie art. 3 ust. 7 ustawy o SENT. Taka właśnie sytuacja dotyczyła SENT o numerze [...], który to SENT dokumentował przewóz towaru własnego pozostałego po sprzedaży na rzecz innych podmiotów, czyli tzw. przesunięcie magazynowe, w którym jako podmiot wysyłający, przewoźnik oraz podmiot odbierający widniała Spółka. Jeżeli przesunięcie magazynowe nie podlega ustawie o SENT, to organ nie może karać za czyn, który tej ustawie nie podlega, to jest za wystawienie dokumentu zawierającego błąd formalny dotyczący przesunięcia międzymagazynowego. Dokument potwierdzający przesunięcie międzymagazynowe nawet jeżeli nazwany jest SENT, bo jest wystawiony na formularzu SENT w trybie art. 3 ust 7 ustawy o SENT, a nie w trybie art. 5 ustawy i dlatego też nie podlega rygorom określonym w art. 24 ustawy o SENT.
Zdaniem skarżącej niezasadne jest również obciążenie jej karą w łącznej wysokości 30 000 zł w pozostałym zakresie, albowiem Spółka prawidłowo wypełniła dokumenty SENT jako podmiot dokonujący przewozu za wyjątkiem omyłki pisarskiej, która dotyczyła tylko i wyłącznie literówki w nr rejestracyjnym naczepy z zastrzeżeniem, że nr samochodu był prawidłowy. Wiadomym jest, że sama naczepa bez samochodu nie może się poruszać, a dokonana już przed kontrolą sprzedaż paliwa pozostałym dwóm podmiotom była uwidoczniona na dokumentach wz, które zostały sprawdzone w trakcie kontroli. Organ w wydanej decyzji uznał twierdzenia strony, że w opisywanej sytuacji faktycznej doszło do omyłki pisarskiej. Pomimo jednakże, że omyłki pisarskie w dokumentach SENT zostały skorygowane w trakcie kontroli, organ nie znalazł podstaw do nieobciążania przewoźnika karami, to jest nie przychylił się do zdania reprezentowanego w orzecznictwie sądów administracyjnych w sprawach VIII SA/Wa 749/18 oraz VIII SA/Wa 92/19.
Skarżąca wyjaśniła też, że jej zdaniem nakładanie kar pieniężnych na podmioty wymienione w tej ustawie powinno zostać każdorazowo powiązane z koniecznością uprawdopodobnienia przez organ podatkowy, że wykazane uchybienie podmiotu wysyłającego lub odbierającego bądź przewoźnika może skutkować uszczupleniem dochodów podatkowych budżetu państwa. Celem ustawy nie jest bowiem zwiększanie dochodów budżetu państwa z tytułu kar nakładanych na podmioty działające w sposób legalny, dopuszczających się uchybień formalnych, związanych między innymi z wątpliwościami dotyczącymi wykładni i stosowania przepisów ustawy o SENT, które siłą rzeczy występują w początkowym okresie obowiązywania szczególnych regulacji przewidzianych w tej ustawie. Wątpliwości dotyczące wykładni, a w konsekwencji możliwości zastosowania przepisów ustawy o SENT regulujących nakładanie kar pieniężnych, należy rozstrzygać na korzyść podmiotu wysyłającego, podmiotu odbierającego lub przewoźnika, zgodnie z art. 2a Ordynacji podatkowej w związku z art. 26 ust. 5 ustawy o SENT, uwzględniając cel wprowadzenia tej ustawy do obrotu prawnego.
Tymczasem organ w wydanej decyzji całkowicie pominął fakty wpływające bezpośrednio na konieczność odstąpienia od nałożenia kary ze względu na interes publiczny takie jak: (-) Spółka jest zarówno podmiotem wysyłającym jak i podmiotem dokonującym przewozu towaru, a omyłka w literach nr rej. naczepy, nie wpłynęła w żaden sposób na prawidłowość zgłoszenia danych wysyłającego, odbierającego towar oraz ilość towaru; (-) na przewoźnika będącego jednocześnie podmiotem wysyłającym, a w jednym przypadku również podmiotem odbierającym organ może wielokrotnie nakładać kary w wysokości 10 000 zł pomimo, że przewoźnik, będący jednocześnie podmiotem wysyłającym dokonał jednego przewozu, jednym samochodem na wyznaczonej na dany dzień trasie, jednym środkiem transportu, o tej samej wartości całkowitej, z tym, że zgodnie z wymogami ustawy na każdą z dostaw wystawiono odrębny SENT. Tym samym Organ w sposób całkowicie błędny zinterpretował przepis: art. 24 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 ustawy o SENT; (-) zysk ze sprzedaży paliwa z w/w cysterny, której dokumenty zakwestionowano wyniósł 4.674,80 zł. Po zapłaceniu kary w wysokości 40.000 zł Spółka poniesie stratę w kwocie ponad 35.000 zł. Z dokumentów Spółki wynika również, że dochód za październik 2018 r. za cały miesiąc wyniósł ok. 73.000 zł, a 40.000 zł, które należało zapłacić stanowi ok. 60% całości kwoty. Organ powinien dokonując oceny finansowej Spółki do celów wymierzenia kary na przewoźnika rozdzielić działalność Spółki jako podmiotu wysyłającego oraz jako przewoźnika i wziąć pod uwagę przychody/zyski z działalności Spółki jako przewoźnika, które wyniosłyby w tym wypadku 0 zł. albowiem Spółka nie świadczy dodatkowych usług przewozu paliwa na rzecz podmiotów trzecich. Przewozi paliwo jedynie dokonując jego jednoczesnej sprzedaży; (-) w wyniku zaistniałej omyłki nie doszło do uszczuplenia należności na rzecz Skarbu Państwa, ze względu na fakt że wszystkie podatki z tytułu zakupu i sprzedaży towaru przewożonego zostały zapłacone.
Na koniec skarżąca podniosła, że decyzja organu została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości miejscowej organów, gdyż jeżeli ustawy podatkowe nie stanowią inaczej, właściwość miejscową organów podatkowych ustala się według miejsca zamieszkania albo adresu siedziby podatnika, płatnika, inkasenta lub podmiotu wymienionego w art. 133 § 2 (art. 17 § 1 Ordynacji podatkowej). Siedziba skarżącej znajduje się w W., dlatego też właściwym do wydania decyzji jest Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. a nie w B..
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:
Skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325; dalej: "p.p.s.a.") sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Natomiast stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Przedmiotem kontroli dokonywanej przez Sąd w niniejszej sprawie, z punktu widzenia kryterium legalności, jest zaskarżona decyzja Dyrektora z dnia [...] sierpnia 2019 r., nr [...], która utrzymała w mocy decyzję Naczelnika z dnia [...] maja 2019 r., nr [...], w przedmiocie nałożenia na H. Sp. z o.o. w W. kar pieniężnych w wysokości 4 razy po 10.000 zł.
Materialnoprawną podstawę dla wydania przedmiotowych decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2332 z późn. zm.; dalej: ustawa o SENT).
W ocenie Sądu, w stanie faktycznym niniejszej sprawy nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego, które miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo dawałoby podstawę do wznowienia postępowania. Organy administracji obu instancji ustaliły istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą, zastosowały prawidłową podstawę prawną, a także uzasadniły swoje rozstrzygnięcia zgodnie z wymaganiami art. 210 § 3 Ordynacji podatkowej (dalej: o.p.).
Zgodnie z art. 5 ust. 4 pkt 1 lit. c ustawy o SENT, w przypadku przewozu towaru, o którym mowa w ust. 1, przewoźnik jest obowiązany przed rozpoczęciem przewozu towaru po drodze publicznej uzupełnić zgłoszenie o numery rejestracyjne środka transportu, o którym mowa w art. 2 pkt 11 lit. a. Zgodnie zaś z art. 2 pkt 11 lit. a wskazanej ustawy, środek transportu – oznacza pojazd samochodowy lub zespół pojazdów składający się z pojazdu samochodowego oraz przyczepy lub naczepy w rozumieniu ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym.
Jak z powyższego zatem widać, skarżąca winna w zgłoszeniach SENT wskazać numery rejestracyjne zarówno pojazdu jak i przyczepy. Numery te zostały wskazane, jednakże jeśli chodzi o przyczepę, to zamiast numeru [...] wskazanego w zgłoszeniach, przyczepa posiadała numer rejestracyjny [...]. Organy trafnie zatem zastosowały przepis art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy o SENT, zgodnie z którym, w przypadku gdy podmiot wysyłający, podmiot odbierający albo przewoźnik zgłosi dane niezgodne ze stanem faktycznym, inne niż dotyczące towaru
- odpowiednio na podmiot wysyłający, podmiot odbierający albo przewoźnika nakłada się karę pieniężną w wysokości 10 000 zł.
W stanie faktycznym niniejszej sprawy poza sporem pozostaje fakt, iż przyczepa posiadała inny numer rejestracyjny niż wpisano to w zgłoszeniu SENT. Spór dotyczy zaś kilku kwestii, o których będzie niżej.
Zdaniem Sądu niezasadne są wszystkie zarzuty podniesione w skardze.
Przede wszystkim niezasadny jest zarzut dotyczący właściwości organów orzekających w sprawie. Zgodnie z art. 26 ust. 2 ustawy o SENT, karę pieniężną nakłada naczelnik urzędu celno–skarbowego właściwy dla miejsca kontroli przewozu towarów, z wyjątkiem art. 30. Przepis ten stanowi lex specialis względem przepisu art. 17 § 1 o.p. Zgodnie natomiast z art. 221a § 2 o.p. w przypadku wydania w pierwszej instancji przez naczelnika urzędu celno-skarbowego decyzji innej niż decyzja, o której mowa w § 1, odwołanie od tej decyzji służy do dyrektora izby administracji skarbowej właściwego dla kontrolowanego w dniu zakończenia postępowania podatkowego (por. wyrok NSA z dnia 26 lutego 2019 r., sygn. akt II GSK 2050/18). Kontrola została przeprowadzona w J., a zatem w obszarze właściwości Naczelnika P. Urzędu Celno-Skarbowego w B.. To ten zatem organ był właściwy do rozpoznania sprawy w I instancji. Organem odwoławczym był zaś wobec tego Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w B..
Zdaniem Sądu niezasadne są pozostałe zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 121 § 1 o.p., art. 122 o.p., art. 187 § 1 o.p. i art. 191 o.p. Wskazane przepisy nakazują organom dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i zebranie oraz wyczerpujące rozpatrzenie całego materiału dowodowego. Organy podatkowe ustaliły bowiem stan faktyczny sprawy bardzo precyzyjnie, zresztą skarżąca opisując ten stan potwierdza tylko ustalenia organów. Także w zakresie gromadzenia i rozpatrzenia materiału dowodowego skarżąca nie wskazuje, których to dowodów organ nie zebrał lub nienależycie rozpatrzył. Spór w sprawie dotyczy więc nie ustalenia stanu faktycznego, tylko jego oceny prawnej.
Zdaniem Sądu niezasadne są także wszystkie zarzuty odnoszące się do naruszenia przepisów prawa materialnego. I tak niezasadny jest zarzut naruszenia przepisu art. 5 ust. 4 w zw. z art. 24 ust. 1 ustawy o SENT. Już bowiem z literalnego brzmienia przepisu art. 5 ust. 4 pkt 1 lit. c ustawy o SENT wynika, że w przypadku przewozu towaru, o którym mowa w ust. 1, przewoźnik jest obowiązany przed rozpoczęciem przewozu towaru, po drodze publicznej, uzupełnić zgłoszenie o numery rejestracyjne środka transportu, o którym mowa w art. 2 pkt 11 lit. a. Z kolei art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy o SENT stanowi, że w przypadku gdy podmiot wysyłający, podmiot odbierający albo przewoźnik zgłosi dane niezgodne ze stanem faktycznym, inne niż dotyczące towaru - odpowiednio na podmiot wysyłający, podmiot odbierający albo przewoźnika nakłada się karę pieniężną w wysokości 10000 zł. Jak z powyższego zatem widać, w stanie faktycznym sprawy, przewoźnik podlega karze pieniężnej, o której mowa w art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy o SENT za podanie danych niezgodnych ze stanem faktycznym (por. w tej mierze wyroki WSA w Olsztynie z dnia 28 czerwca 2018 r., sygn. akt I SA/Ol 268/18 i WSA w W. z dnia 23 maja 2019 r., sygn. akt VIII SA/Wa 235/19).
W kontekście powyższego jako niezasadny jawi się zarzut naruszenia art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy o SENT w zakresie przyjęcia, że omyłkowe wpisanie dwóch liter numeru rejestracyjnego przyczepy wyczerpuje hipotezę wskazanego przepisu. W tej mierze podkreślenia bowiem wymaga, że z art. 24 ust. 1a ustawy o SENT, w brzmieniu z daty wykonywania przewozu, wynika, że można w określonym przypadku wymierzyć karę nie 10000 zł a 2000 zł, ale nie dotyczy to przypadku, gdy ujawnione nieprawidłowości są wynikiem oczywistego błędu, z wyjątkiem numeru rejestracyjnego środka transportu, o którym mowa w art. 2 pkt 11 lit. a (a zatem i przyczepy). A zatem to już sam ustawodawca wskazał, że nieprawidłowości dotyczące numeru rejestracyjnego środka transportu nie mogą być uznane za oczywisty błąd lub omyłkę, które mogą być łagodniej potraktowane w zakresie wymiaru kary. Uzasadnieniem zaś takiego stanowiska jest to, że numer rejestracyjny środka transportu jest podstawowym elementem systemu monitorowania drogowego.
Niezasadny jest też zarzut naruszenia art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy o SENT poprzez wymierzenie kar po 10000 zł za 4 dostawy, skoro paliwo z tych dostaw było przewożonej jednym środkiem transportu. Jak trafnie bowiem wskazano w wyroku WSA w Białymstoku z dnia z dnia 9 maja 2019 r., sygn. akt II SA/Bk 154/19, zgłoszenie zdefiniowano jako zgłoszenie przewozu towaru do rejestru zgłoszeń określonej ilości tego samego rodzaju towaru albo określonych ilości różnych rodzajów towaru przewożonych od jednego nadawcy towaru do jednego odbiorcy towaru, do jednego miejsca dostarczenia towaru, jednym środkiem transportu. Mają zatem rację organy twierdząc, że wskazany przepis odnosi się do nieprawidłowości dokonanych w zgłoszeniu a nie podczas przewozu. Skoro były nieprawidłowości w 4 zgłoszeniach, organy trafnie wymierzyły 4 kary.
W ocenie Sądu nie można także zasadnie twierdzić, że rozstrzygnięcie organów narusza zasadę demokratycznego państwa prawa (art. 2 Konstytucji) oraz zasadę proporcjonalności (art. 31 ust. 3 Konstytucji.) poprzez wymierzenie kary nieadekwatnej wobec popełnionego czynu. Jak trafnie bowiem wskazano w wyroku WSA w Łodzi z dnia 4 czerwca 2019 r., sygn. akt III SA/Łd 173/19, organy podatkowe nie oceniają obowiązujących przepisów z punktu widzenia ich konstytucyjności, ponieważ orzekanie o zgodności przepisów prawa z Konstytucją należy do kompetencji Trybunału Konstytucyjnego. Także, co podkreślenia wymaga, przepisy ustawy o SENT ani nie stopniują wysokości kary, ani nie uzależniają jej nałożenia od okoliczności oraz przyczyn powstania nieprawidłowości, czy też innych kryteriów odnoszących się do oceny sytuacji majątkowej, finansowej, bądź gospodarczej podmiotu. Nie można także miarkować nakładanej kary, gdyż sprowadzałoby się to do częściowego odstąpienia od jej nałożenia, a to jest niedopuszczalne (por. wyrok NSA z dnia 13 marca 2019 r., sygn. akt II FSK 3478/18).
Sąd przyznaje także rację organom, że w sprawie nie zachodzi sytuacja, iż warunkiem wymierzenia kary musiało być uprawdopodobnienie przez organy, że wykazane uchybienie przewoźnika mogło skutkować uszczupleniem dochodów podatkowych budżetu państwa. Zgodnie bowiem z art. 30 ust. 4 w zw. z art. 24 ust. 1a ustawy o SENT, w brzmieniu od 14 czerwca 2018 r., jeżeli w przypadku, o którym mowa w ust. 1, ustalono, że nie doszło do uszczuplenia podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego, nie wszczyna się postępowania w sprawie o nałożenie kary pieniężnej. Przepisu ust. 3 nie stosuje się. Zauważenia jednak wymaga, ze zgodnie z ust. 5 wskazanego przepisu, przepisu ust. 4 nie stosuje się do przewoźników. Powyższe oznacza zatem, że skoro skarżąca była w tym przypadku przewoźnikiem, to organy zasadnie nie zastosowały do niej wspomnianego przepisu art. 30 ust. 5 ustawy o SENT.
Jako niezasadny Sąd uznaje również zarzut dotyczący naruszenia art. 3 ust. 7 ustawy o SENT. Zgodnie z tym przepisem, systemowi monitorowania przewozu i obrotu nie podlega przewóz towarów, który nie jest związany z wykonaniem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, jeżeli przewożonym towarom towarzyszy dokument potwierdzający przesunięcie międzymagazynowe wystawiony przez nadawcę towarów (...). W stanie faktycznym niniejszej sprawy, w zakresie zgłoszenia o nr SENT [...], skarżąca twierdzi, że owe zgłoszenie dotyczyło tzw. przesunięcia międzymagazynowego, a zatem nie podlegało zgłoszeniu SENT, wobec tego nie można wobec niego stosować kar z art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy o SENT.
Sąd nie podziela powyższego stanowiska skarżącej. Z przywołanego przepisu art. 3 ust. 7 ustawy o SENT wyraźnie wynika, że aby uznać dany przewóz za przesunięcie magazynowe, musi temu towarzyszyć dokument potwierdzający przesunięcie międzymagazynowe wystawiony przez nadawcę towarów. Dokumentem tym, co jest niesporne, jest tzw. dokument MM, którym skarżąca się nie legitymowała podczas przewozu. W ocenie Sądu niewystarczającym jest, w rozumieniu omawianego przepisu, aby funkcje dokumentu MM zastąpić zgłoszeniem SENT, tzw. własnym, w którym jako wysyłającego, odbiorcę i przewoźnika wskaże się ten sam podmiot. Ma rację organ, że przesunięcie magazynowe dotyczy sytuacji, gdy następuje ono pomiędzy magazynami należącymi do jednego przedsiębiorstwa. Wynika więc z tego, że podmiot dokonujący przesunięcia międzymagazynowego musi posiadać tytuł prawny do obu tych magazynów, co w sprawie niniejszej miejsca nie miało. Jak trafnie wskazał WSA w Olsztynie w wyroku z dnia 18 października 2018 r., sygn. akt I SA/Ol 429/18, przesunięcie międzymagazynowe to przemieszczanie towarów lub materiałów pomiędzy poszczególnymi magazynami należącymi do jednego przedsiębiorstwa. Natomiast gdy krajowy przedsiębiorca chce wykonywać tzw. przewozy na potrzeby własne, czyli wozić towary, które sam kupił albo sam sprzedał, to musi posiadać (i wpisać do zgłoszenia SENT) odpowiednio zaświadczenie na krajowy niezarobkowy przewóz drogowy (wydawane przez starostę) lub zaświadczenie na międzynarodowy niezarobkowy przewóz drogowy, które wydaje Główny Inspektor Transportu Drogowego.
Sąd nie podziela także zarzutu skargi dotyczącego naruszenia art. 24 ust. 3 i art. 26 ust. 3 ustawy o SENT w zakresie nieuwzględnienia przez organy ważnego interesu skarżącej oraz interesu społecznego. Organ I instancji bardzo dokładnie i precyzyjnie zbadał sytuację majątkową skarżącej i wyjaśnił, że spółka w 2017 r. uzyskała przychody w kwocie 55.793.200, 59 zł, z czego dochód wyniósł kwotę 64.697,90 zł. Organ dokonał także zestawienia bilansów za lata 2017 i 2018 i przeanalizował wysokość kapitału stałego i obrotowego netto, wskaźnik szybkiej płynności finansowej oraz rachunek zysków i strat spółki. Na tej podstawie ocenił, że skarżąca jest podmiotem wiarygodnym, a jej kondycja majątkowa jest niezagrożona. Dalej wyjaśnił on, że kryterium ważnego interesu przewoźnika wymaga wykazania konkretnych okoliczności, w tym również ekonomicznej sytuacji firmy, które są wyjątkowe i niezależne od woli i sposobu postępowania przewoźnika. W spawie niniejszej zaś takich wyjątkowych okoliczności nie odnotowano. Organ przeanalizował także możliwość odstąpienia od nałożenia kary ze względu na interes społeczny. W jego ocenie również nie wystąpiły w sprawie okoliczności dające podstawę do takiego odstąpienia.
Sąd podziela stanowisko obu organów. Z zebranych dowodów w sprawie nie wynika, aby zachodziły jakieś okoliczności szczególne po stronie skarżącej, które by uzasadniały odstąpienie od wymierzenia kary. Strona skarżąca była zresztą wzywana do wykazania tych okoliczności, jednak tego nie uczyniła. Powoływanie się zaś jedynie na dolegliwość finansowa w wysokości ok. 35.000 zł w związku z wymierzeniem kary w wysokości 40.000 zł i zyskiem z przedmiotowego przewozu w kwocie 4.674,80 zł, jest okolicznością niewystarczającą.
Sąd nie podziela też stanowiska skarżącej, że organ nie rozważył interesu społecznego. W tej mierze skarżąca nawiązała do faktu, iż naruszenie dotyczyło jedynie omyłki w literach tablicy rejestracyjnej naczepy oraz nałożenia na nią 4 kar za jeden przewóz. Odnośnie zasadności takich działań organów była mowa już wyżej i w realiach niniejszej sprawy organy nie mogły postąpić inaczej. To, że w subiektywnych odczuciach skarżącej stwierdzone naruszenie należy zaliczyć do mało znaczących, nie zmienia faktu, że takiego znaczenia naruszeniu temu nie przydał ustawodawca. Dał on temu wyraz w art. 24 ust. 1a ustawy o SENT, w którym wprost wyłączył przypadki nieprawidłowości dotyczące numeru rejestracyjnego środków transportu, z możliwości nałożenia kary pieniężnej w wysokości tylko 2.000 zł.
Reasumując, zdaniem Sądu, podniesione w skardze zarzuty okazały się niezasadne, gdyż postępowanie przed organami zostało przeprowadzone w sposób wyczerpujący i należyty, zaś zgromadzony w sprawie materiał oceniono właściwie. Zostały także prawidłowo zinterpretowane, mające zastosowanie w sprawie, przepisy. Sąd nie doszukał się też innych naruszeń przepisów prawa materialnego, czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonych decyzji.
Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 151 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.