II SA/Bk 722/23

II SA/Bk 722/23 - Wyrok WSA w Białymstoku
Data orzeczenia
2024-01-05
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-09-22
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Sędziowie
Anna Bartłomiejczuk
Elżbieta Lemańska /sprawozdawca/
Marek Leszczyński /przewodniczący/
Symbol z opisem
6181 Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę
Hasła tematyczne
Nieruchomości
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 344
art. 124 ust. 1
Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński, Sędziowie asesor sądowy WSA Anna Bartłomiejczuk, sędzia WSA Elżbieta Lemańska (spr.), Protokolant sekretarz sądowy Natalia Paulina Janowicz, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 5 stycznia 2024 r. sprawy ze skargi P. S.A. w L. na decyzję Wojewody Podlaskiego z dnia 9 sierpnia 2023 r. nr WG-VI.7534.130.2022.PŁK w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Prezydenta Miasta Białegostoku z dnia 1 czerwca 2023 roku numer DSK-VI.6853.5.2022; 2. zasądza od Wojewody Podlaskiego na rzecz skarżącej P. S.A. w L. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
I. Zaskarżoną decyzją z 9 sierpnia 2023 r. nr WG-VI.7534.130.2023.PŁK Wojewoda Podlaski utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Białegostoku z 1 czerwca 2023 r. znak DSK-VI.6853.5.2022 o odmowie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości w celu przeprowadzenia inwestycji celu publicznego polegającej na budowie projektowanej elektroenergetycznej sieci kablowej niskiego napięcia.
Decyzje wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
II. 1. Wnioskiem z 19 października 2022 r. P. S.A. z siedzibą w L. (dalej: wnioskodawca, spółka, skarżąca) wystąpiła o wydanie decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] położoną w obrębie [...] przez udzielenie zezwolenia na prowadzenie inwestycji celu publicznego polegającej na budowie projektowanej elektroenergetycznej sieci kablowej niskiego napięcia nN 0,4 kV w postaci dwóch kablowych linii typu 2x(YAKXs4x240mm2) każda, mającej spełniać funkcję zasilania podstawowego budynku mieszkalnego wielorodzinnego z lokalami handlowymi i usługowymi na działkach nr [...] i [...] obręb nr [...] przy ul. [...]. Spółka wskazała, że na działce nr [...]. znajduje się stacja transformatorowa ST01-1531, z której poprowadzono by projektowane linie kablowe. Działka nr [...] jest w całości otoczona przez działkę nr [...].
Do wniosku dołączono mapę z uwidocznionym przebiegiem inwestycji, pasem strefy budowlano-montażowej i pasem eksploatacyjnym oraz dołączono dokumenty mające świadczyć o przeprowadzeniu rokowań.
2. Zawiadomieniem z 7 listopada 2022 r. Prezydent Miasta Białegostoku wszczął postępowanie na podstawie art. 124 ust. 1, 2 i 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (dalej: u.g.n.). W zawiadomieniu pouczył strony o treści art. 49 i art. 49a k.p.a.
W jego trakcie ustalił, że działka nr [...] położona jest na obszarze obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części osiedla [...] w Białymstoku (rejon ul. [...]) – dalej: MPZP, zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej Białegostoku z 29 października 2007 r. ze zmianami. Według planu ww. działka położona jest na obszarze oznaczonym symbolem 1.1.MW,U przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną z usługami oraz urządzeniami towarzyszącymi, parkingami, dojazdami, placami zabaw i zielenią urządzoną. W zakresie infrastruktury obowiązują ustalenia planu wynikające z § 3 ust. 2 pkt 10 i § 68 planu. W planie nie ustalono przebiegu sieci na przedmiotowym terenie, w związku z czym brak jest możliwości ustalenia zgodności proponowanego ograniczenia sposobu korzystania z ww. działki z ustaleniami planu (pismo Dyrektora Departamentu Urbanistyki i Architektury Urzędu Miejskiego w Białymstoku z 5 maja 2023 r. znak DSK-VI.6853.77.2022).
3. Decyzją z 1 czerwca 2023 r. Prezydent Miasta odmówił ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] o powierzchni 1,2016 ha położonej w obrębie [...] w sposób wskazany we wniosku spółki. Powodem wydania decyzji odmownej była niezgodność inwestycji z ustaleniami planu miejscowego. Wskazał, że działka znajduje się na obszarze oznaczonym symbolem 1.1MW,U przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną z usługami oraz urządzeniami towarzyszącymi, parkingami, dojazdami, placami zabaw i zielenią urządzoną. Zgodnie z § 3 ust. 2 pkt 10 MPZP ustaleniami obowiązującymi są oznaczenia graficzne na rysunku planu w zakresie rozrządu, tj. układu i rodzaju projektowanych sieciowych urządzeń infrastruktury technicznej w pasach drogowych ulic - gminnych dróg publicznych. Ponadto ustalenia ogólne planu dotyczące infrastruktury technicznej zawarte są w § 68 i wskazują, że są obowiązujące w odniesieniu do sieci i urządzeń infrastruktury ogólnomiejskiej i infrastruktury zlokalizowanej w liniach rozgraniczających dróg publicznych oraz terenów przewidzianych pod lokalizację infrastruktury. Obowiązujący MPZP nie ustala przebiegu sieci na przedmiotowym terenie, w związku z czym brak jest możliwości stwierdzenia zgodności proponowanego ograniczenia sposobu korzystania z działki nr [...] z ustaleniami planu. Dalej stwierdzono, że aby stworzyć podstawę do zastosowania art. 124 ust. 1 u.g.n. plan miejscowy musi nie tylko dopuszczać realizację celu publicznego, ale też w sposób precyzyjny określać lokalizację takiej inwestycji. Innymi słowy realizacja inwestycji musi być przewidziana w planie miejscowym, tzn. w planie musi być ustalony jej przebieg. Ten warunek, zdaniem Prezydenta Miasta, w przedmiotowej sprawie nie został spełniony.
W pozostałym zakresie organ pierwszej instancji wskazał, że: (-) planowana inwestycja, polegająca na budowie (posadowieniu nowych przewodów i urządzeń służacych do przesyłu energii elektrycznej) stanowi inwestycję celu publicznego, o której mowa w art. 6 pkt 2 u.g.n.; (-) przeprowadzono również rokowania, które nie zakończyły się zawarciem porozumienia (art. 124 ust. 3 u.g.n.). Prezydent Miasta wyjaśnił, że działka nr [...] o pow. 1,2016 ha według operatu ewidencji gruntów i budynków stanowi współwłasność Spółdzielni Mieszkaniowej "Z." w Białymstoku oraz osób fizycznych. W związku z ustaleniem, że nieruchomość ma nieuregulowany stan prawny w rozumieniu art. 113 ust. 6 i 7 u.g.n., podano informacje o toczącym się postępowaniu do publicznej wiadomości. Nie zgłosiły się jednak osoby wykazujące prawo rzeczowe do ww. nieruchomości. W związku z powyższym a także z udziałem w postępowaniu ponad 20 stron - zastosowano art. 49 i art. 49a k.p.a. informując o decyzjach i czynnościach organu w drodze publicznych obwieszczeń i na stronie internetowej urzędu.
4. Odwołanie od decyzji Prezydenta złożyła spółka. W jej ocenie do zastosowania art. 124 ust. 1 u.g.n. wystarczające jest, aby MPZP dopuszczał możliwość realizacji inwestycji celu publicznego, nie jest zaś konieczne, aby dokument ten wskazywał w części graficznej przebieg danej sieci elektroenergetycznej lub wymieniał ją z nazwy w konkretnym przepisie planu. Zaznaczono, że niemożliwe jest, aby MPZP przewidział wszystkie możliwe warianty potrzeb odbiorców energii elektrycznej, zwłaszcza w tak odległej perspektywie czasu jak w sprawie niniejszej. Konkretne rozwiązania techniczne doprowadzenia sieci należą do projektanta, który biorąc pod uwagę potrzeby obiektu budowlanego na poszczególne media oraz dostępną technologię opracowuje optymalną trasę sieci. Ponadto inwestycja ma charakter liniowy, co determinuje jej przebieg, a także musi spełniać określone wymagania techniczne. To powoduje, że decyzja w kwestii konkretnego przebiegu linii należy do inwestora, przy czym nie jest ona dowolna. Opracowując trasę projektowanej sieci niskiego napięcia priorytetem było zajęcie jak najmniejszej powierzchni działki trzymając się w pobliżu istniejących elektroenergetycznych sieci niskiego napięcia.
Zdaniem odwołującej w zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji nie wskazano, który z przepisów obowiązującego planu miejscowego został naruszony.
Spółka również wskazała, że odmawiając ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości organ rozstrzygnął inaczej niż w przypadku decyzji wydanej 16 września 2019 r. znak DSK-VI.6853.2.2019. Wówczas udzielił zezwolenia na ograniczenie w oparciu o ten sam plan miejscowy, dla linii kablowej niskiego napięcia mającej przebiegać po tej samej działce i równolegle do linii istniejących w odległości 0,3 m od nich.
5. Zaskarżoną decyzją z 9 sierpnia 2023 r. Wojewoda utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ drugiej instancji podzielił w całości ustalenia i ocenę prawną sformułowane przez Prezydenta Miasta odnośnie kwalifikacji inwestycji jako inwestycji celu publicznego, spełnienia warunku przeprowadzenia rokowań oraz niezgodności lokalizacji inwestycji z ustaleniami obowiązującego planu miejscowego. W zakresie ostatnio wskazanej przesłanki Wojewoda ponownie przytoczył treść planu odnośnie przeznaczenia terenu o symbolu 1.1MW, U, zacytował regulację § 3 ust. 2 pkt 10 i § 68 planu oraz dodatkowo § 75 ust. 4. Powtórzył ustalenia Prezydenta Miasta, zgodnie z którym obowiązujący MPZP nie ustala przebiegu sieci na przedmiotowym terenie, w związku z czym brak jest możliwości stwierdzenia zgodności proponowanego ograniczenia sposobu korzystania z działki nr [...] z ustaleniami planu. Organ odwoławczy sformułował ocenę dopuszczalności lokalizowania inwestycji infrastrukturalnych w oparciu o plan miejscowy na podstawie art. 124 u.g.n. Wyjaśnił, że aby plan stwarzał podstawę do zastosowania omawianej instytucji musi dopuszczać realizację celu publicznego i określać jej lokalizację, zaś regulacje planu ma obowiązek ocenić organ wydający decyzję na podstawie art. 124 u.g.n. Zdaniem Wojewody plan miejscowy powinien nie tylko dopuszczać realizację celu publicznego, ale też w sposób precyzyjny określać lokalizację takiej inwestycji, przez wskazanie nieruchomości, przez które ma ona przebiegać oraz granic terenu, jaki może być pod nią zajęty. Organ powołał się również na treść art. 15 ust. 2 pkt 1 i 9 oraz art. 15 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, dalej: u.p.z.p., które zawierają katalog ustaleń koniecznych i fakultatywnych planu miejscowego. Wyraził pogląd, że ujęcie w planie określonego zagadnienia wskazanego w art. 15 ust. 3 u.p.z.p. rodzi obowiązek wyznaczenia granic obszaru, na którym będzie ono realizowane. Skoro więc plan miejscowy przewiduje realizację celu publicznego o znaczeniu lokalnym, to winien określać granice terenów rozmieszczenia tego rodzaju inwestycji (art. 15 ust. 3 pkt 4a u.p.z.p.). Wojewoda wskazał, że nie zgadza się ze stanowiskiem spółki, jakoby obowiązujące przepisy prawa nie wymagały dla spełnienia przesłanki zgodności zamierzenia inwestycyjnego z MPZP zaznaczenia konkretnego przebiegu danej sieci elektroenergetycznej w części graficznej planu lub wymienienia jej z nazwy w konkretnym przepisie planu. Stwierdził także, że organ pierwszej instancji wskazał konkretne przepisy MPZP, których analiza w oparciu o załącznik graficzny doprowadziła do ustalenia o braku zgodności inwestycji z obowiązującym planem. Odnośnie zarzutu wydania innego rozstrzygnięcia niż w analogicznej sprawie z 2019 r. Wojewoda stwierdził, że nie ma możliwości ani obowiązku wypowiadać się odnośnie spełnienia ustawowych przesłanek z art. 124 u.g.n. w sprawie zakończonej wydaniem ostatecznej decyzji z 16 września 2019 r., znak DSK-VI.6853.2.2019.
III. 1. Skargę do sądu administracyjnego wywiodła spółka. Zarzuciła naruszenie:
1) przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 8 § 2, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. na skutek:
a. dowolnego, błędnego przyjęcia kryteriów oceny zgodności z zapisami MPZP, a to na skutek nieustalenia w sposób wystarczający stanu faktycznego sprawy w zakresie tego, czy planowana inwestycja celu publicznego jest zgodna z postanowieniami obowiązującego planu miejscowego, bowiem zapisy MPZP dopuszczają lokalizowanie m.in. na nieruchomości budowę urządzeń infrastruktury technicznej, w tym budowę linii nN, zaś MPZP nie określa konkretnych parametrów czy przebiegu konkretnych urządzeń elektroenergetycznych na terenie objętym MPZP, ponadto brak jest przepisu zobowiązującego do oznaczenia przebiegu projektowanej sieci elektroenergetycznej i jej konkretnej lokalizacji w części graficznej MPZP;
b. błędnego, nieuzasadnionego odstąpienia przez organy obydwu instancji od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w tożsamym stanie faktycznym i prawnym (organ pierwszej instancji wobec nieruchomości wydał już 16 września 2019 r. decyzję ograniczającą sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie skarżącej zezwolenia na budowę elektroenergetycznej linii kablowej niskiego napięcia, zaś obecne stanowisko organów stanowi naruszenie zasady działania w zaufaniu do organów administracji publicznej oraz pewności prawa;
2) przepisów prawa materialnego, tj. art. 124 ust. 1, art. 112 ust. 1 u.g.n. oraz § 3 ust. 2 pkt 10, § 68, § 69 pkt 3-6, § 75 ust. 1-4 MPZP przez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że:
a. ustalenie spełnienia wymogu zgodności ograniczenia prawa własności
w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. z MPZP jest możliwe tylko, gdy plan w sposób wyraźny określa przebieg zamierzonej inwestycji na nieruchomości (lokalizację takiej inwestycji poprzez wskazanie nieruchomości, przez które ma przebiegać oraz granic terenu, jaki może być zajęty), podczas gdy prawidłowa wykładnia ww. przepisów prowadzi do wniosku, że wystarczające jest aby plan dopuszczał możliwość realizacji inwestycji celu publicznego na danym terenie, zaś kwestia tego czy lokalizacja ta jest przybliżona czy określona w sposób ścisły nie jest kluczowa dla możliwości ograniczenia prawa własności w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n., bowiem w dacie przygotowania i uchwalania planu organy gminy (miasta) nie dysponują danymi o szczegółach technicznych przyszłej inwestycji, której potrzeba realizacji może powstać dopiero po uchwaleniu planu, zaś konieczność precyzyjnego określenia lokalizacji inwestycji przez wskazanie nieruchomości, przez które ma ona przebiegać oraz granic terenu, jaki może być pod nią zajęty, nie wynika z przepisów prawa, w szczególności z art. 124 ust. 1 u.g.n.;
b. zapis § 3 ust. 2 pkt 10 MPZP należy interpretować w ten sposób, że MPZP w sposób wiążący ustala lokalizację urządzeń infrastruktury technicznej, podczas gdy prawidłowa wykładnia powołanych na wstępie niniejszego zarzutu przepisów prowadzi do wniosku, że zapis § 3 ust. 2 pkt 10 MPZP dotyczy wyłącznie układu i rodzajów projektowanych sieciowych urządzeń infrastruktury technicznej w pasach drogowych ulic - gminnych dróg publicznych, i nie dotyczy terenów niebędących drogami publicznymi - drogami gminnymi,
c. błędne przyjęcie, że § 75 ust. 4 MPZP przewiduje jedynie, iż w układzie sieci niskiego napięcia stosować należy istniejące oraz projektowane linie kablowe
i napowietrzne (s. 5 zaskarżonej decyzji), podczas gdy prawidłowa wykładnia powołanych na wstępie niniejszego zarzutu przepisów powinna uwzględniać, że ww. przepis wprost stanowi, że należy stosować te linie napowietrzne
i kablowe według potrzeb, co - w powiązaniu z zapisami § 75 ust. 2 i 3 - należy interpretować w ten sposób, że linie kablowe i napowietrzne mogą być prowadzone do i ze stacji transformatorowych według potrzeb istniejących na danym terenie i nie są ograniczone na obszarze objętym MPZP, zaś na działce nr [...] znajduje się stacja transformatorowa nr [...] wprost wymieniona w § 75 ust. 2 MPZP, a przeprowadzenie linii elektroenergetycznej do lub z tej stacji musi nastąpić przez obszar działki nr [...], ta bowiem otacza działkę nr [...] ze wszystkich stron.
W uzasadnieniu skargi zaakcentowano ten kierunek orzecznictwa, w którym dopuszcza się ustalenie zgodności inwestycji z MPZP w oparciu o ogólne zapisy planu miejscowego. Powołano się na § 69 i 75 ust. 4 planu miejscowego, które w ocenie spółki dopuszczają możliwość przeprowadzenia inwestycji. Wskazała ona, że zapisy § 69 jednoznacznie dopuszczają budowę nowych ciągów infrastruktury technicznej, zaś projektowana inwestycja spełnia wymogi planu w zakresie przebiegu dwóch linii kablowych nN przez teren nieruchomości. Wywiodła, że lokalizacja urządzeń elektroenergetycznych nie została ograniczona wyłącznie do dróg publicznych – dróg gminnych, natomiast tylko dróg gminnych dotyczy zapis § 3 ust. 2 pkt 1 planu powołany w decyzjach organów obydwu instancji. Zdaniem spółki brak jest przepisu, który zobowiązuje do oznaczenia przebiegu projektowanej sieci czy jej konkretnej lokalizacji w części graficznej planu.
2. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
3. W piśmie z 29 listopada 2023 r. sąd zwrócił się do stron postępowania o udzielenie dodatkowych wyjaśnień, w tym wystąpił:
- do Wojewody Podlaskiego o:
1) nadesłanie rysunku uchwały nr [...] Rady Miejskiej Białegostoku
z dnia 29 października 2007 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części osiedla [...] w Białymstoku (rejon ul. [...]) – co najmniej w części obejmującej teren 1.1MW.U i tereny bezpośrednio sąsiadujące
(w szczególności KD-17D. 1.2U.UA.UO. KX) sporządzonego w czytelnej skali
i grafice oraz w wersji kolorowej (z czytelnie zaznaczonymi istniejącymi
i projektowanymi sieciami, w szczególności siecią elektroenergetyczna);
2) ustosunkowanie się do zarzutów wskazanych w punkcie 2 skargi przez wskazanie sposobu rozumienia użytego w § 68 MPZP sformułowania "teren przewidziany pod lokalizację infrastruktury" (o jakie tereny objęte planem chodzi ze wskazaniem ich na rysunku planu); czy ma w sprawie zastosowanie § 69 MPZP,
w szczególności pkt 4 przewidujący odstępstwo od przyjętych zasad rozrządu infrastruktury technicznej: jak należy intepretować § 75 MPZP, tzn. czy zasilanie nowych obiektów budowlanych powstających na obszarze planu, na które wydano pozwolenie na budowę, jest możliwe wyłącznie liniami elektroenergetycznymi biegnącymi od wymienionych w tym przepisie stacji transformatorowych (istniejącymi bądź wskazanymi na rysunku planu jako projektowane) czy również liniami biegnącymi po nowej trasie;
3) wypowiedzenie się jak zostało przewidziane w projekcie budowlanym podłączenie budynku powstającego na działkach nr [...] i [...] obręb nr [...] przy ul. [...] w Białymstoku do sieci elektroenergetycznej - w zakresie zgodności z planem miejscowym;
- do spółki - o przesłanie decyzji z 16 września 2019 r. znak DSK-VI.6853.2.2019 wraz z załącznikiem graficznym, jeśli był sporządzony oraz informacją czy decyzja była skarżona i czy jest ostateczna.
4. W odpowiedzi na powyższe wezwanie:
- spółka przesłała uwierzytelniony odpis decyzji z 16 września 2019 r. wraz z załącznikiem mapowym. Z pieczątki na decyzji wynika, że stała się ona ostateczna 15 października 2019 r.;
- Wojewoda przy piśmie przewodnim z 13 grudnia 2023r. znak WG-VI.7534.130.2023.PŁK przesłał pismo Prezydenta Miasta Białegostoku z 11 grudnia 2023 r. znak DSK-VI.6853.5.2022 zawierające odpowiedź na zadane przez sąd pytania oraz załączył fragmenty części graficznej planu miejscowego. Prezydent wskazał, że: (-) § 68 MPZP jest zapisem ogólnym stosowanym w wielu planach miejscowych i ma zastosowanie w przypadku wyznaczenia tego typu terenów. Obowiązujący MPZP nie wskazuje terenów przewidzianych pod lokalizację infrastruktury, poza lokalizowaniem nowych ogólnodostępnych ciągów infrastruktury technicznej w pasach drogowych czy ciągach pieszo-jezdnych zgodnie ze schematami prowadzenia sieci infrastruktury technicznej (załączniki: 3a, 3b, 3c i 3d); (-) dalej wskazał, że "w przypadku, o którym mowa w § 69 pkt 4 MPZP, który także ma zastosowanie" przewiduje się lokalizację infrastruktury na innych terenach, niekoniecznie na terenie wskazanym przez inwestora (powtórzył obowiązek lokalizowania sieci według schematów określonych w załącznikach oraz podkreślił treść pkt 5 tego paragrafu i obowiązek właściciela udostępnienia pasa terenu niezbędnego do lokalizacji infrastruktury na zasadach służebności, ale zgodnie z przepisami szczególnymi); (-) wskazał, że zgodnie z § 75 MPZP zasilanie nowych odbiorców w energię elektryczną powinno się odbywać również z projektowanych stacji trafo, poprzez układ sieci niskiego napięcia istniejących i projektowanych linii kablowych i napowierzchniowych "według potrzeb"; (-) w kwestii podłączenia do sieci budynku powstającego na działkach nr [...] i [...] obręb [...] przy ul. [...] organ wskazał, że w projekcie zagospodarowania terenu dotyczącym budowy tego budynku została przewidziana rezerwa miejsca pod złącze kablowe według oddzielnego opracowania, będącego w gestii gestora sieci – spółki, jednak do chwili obecnej nie było przyjętego skutecznego zgłoszenia na budowę sieci elektroenergetycznej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.
IV. Skarga podlega uwzględnieniu.
Sądowoadministracyjna kontrola działalności organów administracji publicznej odbywa się według kryterium zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 z późn. zm.). Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm.), dalej: p.p.s.a., sąd uwzględnia skargę i uchyla decyzję administracyjną, jeśli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Zdaniem sądu, zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane z wyżej wskazanym naruszeniem, co skutkuje koniecznością ich uchylenia. Treść decyzji uniemożliwia ocenę prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego, tj. przepisów obowiązującego na terenie inwestycji planu miejscowego, co stanowi naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Co prawda wątpliwość dotyczy regulacji materialnoprawnych (ustaleń planu) i ich wykładni, a więc jest w istocie sporem o prawo a nie o stan faktyczny, jednak w tej konkretnej sprawie nie może być zakwalifikowana inaczej jak naruszenie prawa procesowego w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. W ocenie sądu analiza treści obowiązującego planu miejscowego i prawidłowa jego wykładnia nie jest możliwa bez uprzedniego uzyskania wyczerpującego stanowiska organu planistycznego. Zapisy planu są bowiem niejasne, przedstawione wyjaśnienia (pismo Prezydenta Miasta z 11 grudnia 2023 r.) nie zawierają konkretnej i wyczerpującej odpowiedzi na zadane przez sąd pytania, a nieobecność przedstawiciela organu na rozprawie nie pozwoliła na doprecyzowanie stanowiska organu i jego "obronę". Zestawiając te okoliczności z zarzucanym w skardze faktem wydania skarżącej spółce pozytywnej decyzji z 16 września 2019 r. na podstawie art. 124 u.g.n. dla podobnej inwestycji, na tym samym terenie i w granicach tego samego obszaru planistycznego oznaczonego symbolem 1.1MW,U – uzasadnione jest uchylenie wydanych decyzji z uwagi na niewyjaśnienie sprawy w stopniu pozwalającym sądowi na weryfikację kwestionowanych decyzji z punktu widzenia legalności.
V. 1. Zgodnie z art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2023 r., poz. 344 ze zm.), dalej: u.g.n., starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.
Z powyższej regulacji wynika, że przesłankami orzeczenia na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. jest to aby: inwestycja była inwestycją celu publicznego; ograniczenie korzystania z nieruchomości celem lokalizacji inwestycji następowało "zgodnie z planem miejscowym" lub decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego; przeprowadzono rokowania między inwestorem a właścicielami lub użytkownikami wieczystymi nieruchomości i aby wynik rokowań był negatywny (strony nie doszły do porozumienia).
2. W sprawie niniejszej na terenie inwestycji obowiązuje uchwała nr XVIII/174/07 Rady Miejskiej Białegostoku z dnia 29 października 2007 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części osiedla [...] w Białymstoku (rejon ul. [...]), opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Podlaskiego nr 261 pod pozycją 2778 z późn. zm.), powoływana jako MPZP. To zaś oznacza, że lokalizacja zamierzonej inwestycji powinna nastąpić "zgodnie z planem miejscowym" (jak wprost stanowi art. 124 ust. 1 u.g.n.).
W orzecznictwie dokonano interpretacji ww. sformułowania. Organy zwróciły uwagę na orzecznictwo wskazujące, że aby plan miejscowy stwarzał podstawę do zastosowania instytucji ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości - powinien dopuszczać realizację celu publicznego i określać jej lokalizację. Co więcej, konieczne jest aby konkretny zapis planu miejscowego określał, iż na konkretnej nieruchomości ma być lub może być realizowany konkretny cel publiczny, a ponadto plan powinien precyzyjnie określać lokalizację takiej inwestycji przez wskazanie nieruchomości, przez które ma ona przebiegać i granic terenu, które mają być pod nią zajęte (np. wyrok NSA w sprawie I OSK 1887/20, I OSK 2479/20 i I OSK 1062/20, orzeczenia.nsa.gov.pl). Z kolei zdaniem spółki, również powołującej się na orzecznictwo sądów administracyjnych, obowiązujące przepisy prawa nie wymagają zaznaczenia konkretnego przebiegu danej sieci elektroenergetycznej w części graficznej planu lub wymienienia jej z nazwy w konkretnym przepisie planu (np. wyroki NSA w sprawach I OSK 1204/20, I OSK 920/21. Na tej podstawie spółka wywodzi w oparciu o regulacje MPZP z 2007 r., że realizacja planowanej inwestycji jest zgodna z tym planem, bowiem zawiera on ogólne zapisy niewykluczające lokalizacji inwestycji.
Sąd zwraca uwagę, że plan miejscowy został uchwalony 29 października 2007r., kiedy to zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 z późn. zm.) w planie miejscowym określało się obowiązkowo: przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania (pkt 1); zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej (pkt 10). Zgodnie zaś z art. 15 ust. 3 pkt 2 u.p.z.p. w planie miejscowym ustalało się w zależności od potrzeb granice obszarów rehabilitacji istniejącej zabudowy i infrastruktury technicznej.
Dodać wyjaśniająco należy, że znajdujący zastosowanie w sprawie niniejszej MPZP został zmieniony w 2018 r. (Dz. Urz. Woj. Podl. pozycja 2899), jednak zmiana ta nie dotyczyła kwestii infrastrukturalnych istotnych w sprawie niniejszej.
Dla pełnego obrazu sytuacji wskazać również wypada, że zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 1 i 10 u.p.z.p. (w brzmieniu obowiązującym na datę wydania decyzji, które sąd przywołuje dla porównania) w planie miejscowym obecnie określa się obowiązkowo przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania oraz zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej; zgodnie zaś z art. 15 ust. 3 pkt 4a i 4b u.p.z.p. – w planie umieszcza się w zależności od potrzeb granice terenów rozmieszczenia inwestycji celu publicznego o znaczeniu lokalnym (4a) oraz granice terenów inwestycji celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym, umieszczonych w planie zagospodarowania przestrzennego województwa lub w ostatecznych decyzjach o lokalizacji drogi krajowej, wojewódzkiej lub powiatowej, linii kolejowej o znaczeniu państwowym, lotniska użytku publicznego, inwestycji w zakresie terminalu lub przedsięwzięcia Euro 2012.
Analiza powyższych przepisów wskazuje, że inne, bardziej ogólne sformułowania obowiązywały w czasie uchwalania mającego zastosowanie w sprawie planu miejscowego z 2007 r. niż obowiązują obecnie. W przepisach obecnie obowiązujących również jest jednak mowa o granicach terenów rozmieszczenia inwestycji, nie zaś o oznaczeniu przebiegu danej sieci i jej lokalizacji. Nie ulega wątpliwości, że w momencie uchwalania planu organ nie dysponuje często wiedzą o szczegółach technicznych przyszłej inwestycji. Rygorystyczne podejście do tej kwestii nie wynika też z obowiązujących przepisów i nie uwzględnia w pełni ani występującej w tym względzie praktyki, ani realnych możliwości realizacji takiego wymogu w pracach planistycznych prowadzących do uchwalenia planu zagospodarowania zgodnie z u.p.z.p. (zob. wyrok NSA z 26 stycznia 2022 r., sygn. I OSK 920/21). Zaznaczyć trzeba, że nigdzie w przepisach nie wskazano jak konkretnie ma wyglądać wyznaczenie granic terenów pod daną inwestycję celu publicznego, ani tym bardziej nie zawarto wymogu precyzyjnego określenia przebiegu tej inwestycji. Ma to istotne znaczenie zwłaszcza w sytuacji, gdy między uchwaleniem miejscowego planu a momentem planowania i realizacji inwestycji celu publicznego mija wiele lat, jak w niniejszej sprawie. Przyjęcie, że MPZP tylko w sposób precyzyjny może wyznaczyć granice zajęcia terenu pod daną inwestycję celu publicznego czy musi nawet zawierać określenie jej precyzyjnego przebiegu może skutkować paraliżem w zakresie możliwości realizacji inwestycji celu publicznego na danym obszarze, co znajduje się w kontrze do ich znaczenia jako mających istotne znaczenie dla konkretnej społeczności.
Dlatego, w ocenie sądu, należy przychylić się do takiej wykładni ww. przepisów, zgodnie z którą istnieje dopuszczalność wydawania decyzji wskazanych w art. 124 ust. 1 u.g.n. na podstawie zapisów wprawdzie przewidujących infrastrukturę na określonym terenie, jednakże nie określających precyzyjnie jej przebiegu. Inaczej rzecz ujmując im bardziej ogólne postanowienia planu miejscowego w zakresie dopuszczalności inwestycji o charakterze publicznym, tym większy margines swobody dla starosty w toku postępowania prowadzonego na podstawie art. 124 u.g.n. (vide wyroki w sprawach o sygn. akt I OSK 624/17, I OSK 452/18 czy I OSK 1150/21 oraz powołana tam literatura i orzecznictwo). W orzecznictwie wyrażono także pogląd, że problem, czy wskazania planu zawierają jedynie orientacyjny przebieg linii energetycznej, czy też jej konkretną lokalizację, jest bez znaczenia, gdyż istotne jest to, aby miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dopuszczał możliwość realizacji inwestycji celu publicznego (zob. wyrok NSA z dnia 29 marca 2023 r., sygn. akt I OSK 1204/22).
3. Mając powyższe na uwadze oraz dostrzegając trudność w wykładni przepisów mającego w sprawie zastosowanie planu miejscowego (którego ustalenia są bardzo ogólne i odnoszą się nawet nie tyle stricte do inwestycji celu publicznego a do inwestycji i infrastruktury w ogóle) – sąd wystąpił w piśmie z 29 listopada 2023 r. do organu o udzielenie dodatkowych wyjaśnień – uzyskując odpowiedź w piśmie z 11 grudnia 2023 r.
Z wyjaśnień dokonanych w postępowaniu administracyjnym przez organ planistyczny (pismo z 5 maja 2023 r. znak DSK-VI.6853.77.2022) wynika, że obszar inwestycji (działka nr [...]) znajduje się na terenie o symbolu 1.1MW,U przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną z usługami oraz urządzeniami towarzyszącymi, parkingami, dojazdami, placami zabaw i zielenią urządzoną. Z § 3 ust. 2 pkt 10 planu wynika, że odnośnie obowiązujących ustaleń graficznych w zakresie infrastruktury – to dotyczą one wyłącznie rozrządu czyli układu i rodzaju projektowanych sieciowych urządzeń infrastruktury technicznej w pasach drogowych ulic – gminnych dróg publicznych. Z powyższego organ wyprowadził, że obowiązujący plan miejscowy nie ustala przebiegu sieci na interesującym spółkę terenie działki nr [...].
Poprzestanie wyłącznie na powyższym nie wyczerpuje jednak tematu lokalizowania nowej infrastruktury będącej inwestycją celu publicznego na spornym terenie, bowiem nie tak jednoznacznie rzecz się przedstawia w wyniku analizy pozostałych regulacji MPZP. W tym zakresie wskazać należy, że w § 3 ust. 3 pkt 4 MPZP wskazano, że "oznaczenia liniowe projektowanych sieciowych urządzeń infrastruktury technicznej, przebieg, średnice i ich inne parametry techniczne, miejsca lokalizacji stacji transformatorowych i innych urządzeń budowlanych związanych z infrastrukturą techniczną - orientacyjne, do uściślenia w projektach budowlanych inwestycji". Co prawda zapis ten dotyczy "ustaleń postulatywnych-informacyjnych" MPZP, ale nie może ujść uwadze, że mowa jest w nim o "projektowanych sieciowych urządzeniach [...] miejscach lokalizacji stacji transformatorowych" – "do uściślenia w projektach budowlanych inwestycji". Zdaniem sądu należałoby wskazać, dokonując oceny zgodności zamierzonej w sprawie niniejszej inwestycji z ustaleniami planu, o jakie "projektowane sieci" chodzi, tzn. czy wyłącznie w granicach rozrządu czy też inne, skoro "mają być uściślone w projektach budowlanych inwestycji".
Dalej wskazać trzeba, że zgodnie z § 68 MPZP "Ustalenia planu są obowiązujące w odniesieniu do sieci i urządzeń infrastruktury ogólnomiejskiej i infrastruktury zlokalizowanej w liniach rozgraniczających dróg publicznych oraz terenów przewidzianych pod lokalizację infrastruktury". W udzielonej w piśmie z 11 grudnia 2023 r. odpowiedzi Prezydent Miasta wskazał na pytanie sądu, że jest to zapis ogólny a MPZP nie przewiduje terenów pod lokalizację infrastruktury poza pasami drogowymi i ciągami pieszo-jezdnymi. Jednak sąd zwraca uwagę, że w § 69, który stanowi, że "ustala się następujące zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów infrastruktury ogólnomiejskiej", w punkcie 4 zezwolono na lokalizację inwestycji na terenach innych niż pas drogowy, ciąg pieszo-jezdny lub teren przewidziany na lokalizację infrastruktury – "przewiduje się lokalizowanie infrastruktury na innych terenach" i wówczas zgodnie z pkt 5 tego przepisu właściciel terenu ma obowiązek udostępnienia pasa terenu na zasadach służebności. Odnośnie pytania sądu o zastosowanie w sprawie niniejszej ww. zapisu punktu 4 organ wskazał, że "także ma zastosowanie", ale w żaden sposób nie wyjaśnił jak to zastosowanie miałoby wyglądać. Tymczasem należy zauważyć, że § 69 dotyczy "infrastruktury ogólnomiejskiej" (pojęcia "systemów infrastruktury ogólnomiejskiej" w MPZP nie zdefiniowano) a w sprawie mamy do czynienia z inwestycją celu publicznego mającą służyć lokalnej społeczności. Powstaje zatem pytanie: czy § 69 pkt 4 planu może mieć w sprawie zastosowanie a jeśli tak (co przyznał organ w udzielonej odpowiedzi) to na jakich zasadach?
Jeszcze większe wątpliwości odnośnie prawidłowości stanowiska organów obydwu instancji co do niezgodności przebiegu inwestycji z planem budzi treść § 75 MPZP, zgodnie z którym: zasilanie w energię elektryczną planuje się z istniejących stacji transformatorowo-rozdzielczych wskazanych w treści przepisu (ust. 1); bezpośrednią dostawę energii elektrycznej do odbiorców planuje się z istniejących stacji transformatorowych 15/0,4 kV typu miejskiego (na obszarze objętym projektem planu stacje nr .. – wśród których wymieniono stację nr [...] wskazaną we wniosku skarżącej o wydanie decyzji na podstawie art. 124 u.g.n.) oraz z projektowanych stacji transformatorowych 15/0,4 kV za pośrednictwem linii niskiego napięcia (ust. 2), jak również wskazano, że "w układzie niskiego napięcia stosować należy istniejące oraz projektowane linie kablowe i napowietrzne według potrzeb" (ust. 4). Organ powinien podjąć próbę przedstawienia swojej interpretacji frazy "według potrzeb" (§ 75 ust. 4 MPZP), która nie została w tekście planu wyjaśniona. Tymczasem może być rozumiana różnorodnie, w tym jako możliwość tworzenia i projektowania nowych sieci niskiego napięcia właśnie w zależności od zmieniających się potrzeb, również niezależnie od sieci ogólnomiejskiej i regulacji § 69 (w § 75 MPZP nie ma mowy, że zasady tam uregulowanie dotyczą wyłącznie "rozrządu" w rozumieniu § 3 ust. 2 pkt 10). Takie rozumowanie nie jest zupełnie pozbawione uzasadnienia zważywszy, że skarżąca spółka zawnioskowała o poprowadzenie linii niskiego napięcia od istniejącej stacji transformatorowej wymienionej w § 75 ust. 2 MPZP. Natomiast wyjaśnienia organu i przedstawiona interpretacja planu do tych kwestii wyczerpująco się nie odnoszą. Udzielona sądowi odpowiedź odnośnie każdego z pytań stanowi po prostu skrócone przytoczenie brzmienia konkretnego zapisu, bez podjęcia próby wyczerpującej interpretacji, co sąd uznał za niezbędne do oceny spełnienia warunku z art. 124 ust. 1 u.g.n. co do zgodności ograniczenia z ustaleniami planu. Innymi słowy bez wypowiedzi organu w tej kwestii nie jest możliwa rzetelna ocena legalności wydanych decyzji odmownych.
4. Sąd podkreśla, że powyższe wątpliwości odnośnie wykładni MPZP są uzasadnione zwłaszcza wobec zarzutu naruszenia art. 8 § 2 k.p.a. i niewyjaśnienia, mimo wskazania na tę okoliczność już w odwołaniu, powodów odmiennego rozstrzygnięcia podobnej kwestii w decyzji z 16 września 2019 r. znak: DSK-VI.6853.2.2019. Wynika z niej (k. 86-90), że udzielono skarżącej spółce zezwolenia na ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] na budowę linii elektroenergetycznej kablowej nN 0,4 kV typu 2 x YAKXs 4x240 mm2. Z załącznika mapowego do ww. decyzji wynika, że przebieg tamtej inwestycji jak i inwestycji w sprawie niniejszej pokrywa się na powierzchni obecnej działki nr [...] (linie biegłyby równolegle od tej samej stacji transformatorowej na działce nr [...]). W decyzji z 16 września 2019 r. organ stwierdził "zgodność z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego" (s. 5 decyzji). Zasadnie i skutecznie więc spółka wskazuje, że skoro obecnie - przy niemal tożsamym przebiegu inwestycji na działce nr [...] co inwestycji z 2019 r. – odmówiono jej wydania decyzji zezwalającej na ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości (a przecież obie inwestycje położone są na terenie o symbolu 1.1MW, U na którym, jak wskazał Prezydent Miasta, "obowiązujący plan nie ustala przebiegu sieci"), to zasada zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa a także nakaz nieodstępowania - bez uzasadnionej przyczyny - od utrwalonej praktyki orzekania w takim samym stanie faktycznym i prawnym (art. 8 k.p.a.) wymagają sformułowania w tym zakresie wyjaśnień. Powinny one zawierać wskazanie istnienia bądź nie "uzasadnionej przyczyny" a także wypowiedź, czy opisane ww. przypadki posiadają "taki sam stan faktyczny i prawny". Bez uzyskania wypowiedzi na ten temat stanowisko organów należy ocenić jako arbitralne i naruszające wskazane zasady w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a.
5. Sąd zwraca też uwagę, że o ile oczywiste jest w sprawie prowadzonej na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. skoncentrowanie się organu na ocenie zgodności zamierzonego przebiegu inwestycji z planem miejscowym i brak obowiązku wskazywania stronie innego sposobu poprowadzenia inwestycji, o tyle w sprawie niniejszej brak dodatkowych wyjaśnień nie pozwala na pełną ocenę legalności decyzji odmownych. Po pierwsze dlatego, że – jak wynika z akt sprawy – organ planistyczny dokonał w 2018 r. zmiany MPZP w ten sposób, że ustalił na działkach nr [...] i [...] symbol przeznaczenia terenu jako 1.2U,UA, UO, KX – wprowadzając na tym terenie zabudowę mieszkaniową wielorodzinną z wbudowanymi usługami (uchwała nr [...] Rady Miejskiej Białegostoku z 18 czerwca 2018 r., Dz. Urz. Woj. Podl. poz. 2899). Po drugie, jak wskazał organ w piśmie z 11 grudnia 2023 r. - w projekcie zagospodarowania terenu dotyczącym budowy budynku na ww. działkach została przewidziana rezerwa miejsca pod złącze kablowe według oddzielnego opracowania, będącego w gestii skarżącej spółki. A skoro tak, to łącząc te fakty dodatkowo z zarzutem skargi odstąpienia od utrwalonej praktyki orzekania (art. 8 § 2 k.p.a.) – należy stwierdzić, że rozstrzygnięcie sprawy niniejszej w sposób odmowny nie mogło się odbyć bez wskazania w jaki inny sposób (niż zaproponowany we wniosku wszczynającym postępowanie) inwestor może zrealizować sporną inwestycję celu publicznego mającą stanowić linię zasilania podstawowego do budynku powstającego na działkach nr [...] i [...] (w szczególności czy ma to nastąpić od stacji transformatorowej wymienionej we wniosku i znajdującej się na działce nr [...], czy też od innej albo w ogóle w inny sposób).
Wyjaśnienia organów i udzielone odpowiedzi są wymijające i nie stanowią wyjaśnienia kwestii budzących wątpliwości. Niezrealizowanie tego obowiązku stanowi o naruszeniu art. 7 w związku z art. 107 ust. 1 pkt 6 k.p.a. Regulacje te wymagają aby decyzja organu administracji publicznej zawierała m.in. uzasadnienie faktyczne i prawne (powinna wskazywać ustalony stan faktyczny, określać przesłanki zastosowania tej a nie innej kwalifikacji prawnej i ustalać jakie okoliczności stanu faktycznego odpowiadają konkretnym fragmentom normy prawnej zastosowanej w sprawie). To z uzasadnienia decyzji strona winna uzyskać wszechstronną informację o motywach, którymi kierował się organ administracji podejmując rozstrzygnięcie. Z uzasadnienia powinny w sposób wyraźny i komunikatywny wynikać przesłanki rozstrzygnięcia, a ponadto powinny być wyjaśnione jego podstawy prawne (zob. wyrok NSA z dnia 15 września 2021 r., sygn. I GSK 431/21). Niezrealizowanie tego obowiązku stanowi istotne naruszenie przepisów postępowania ze względu na fakt, że uniemożliwia sądowi odniesienie się do kwestii prawidłowości oceny zgodności planowanej inwestycji celu publicznego z zapisami MPZP. Prawidłowe uzasadnienie decyzji, zarówno na płaszczyźnie faktycznej jak i prawnej, ma duże znaczenie z perspektywy realizacji w postępowaniu administracyjnym zasady przekonywania (zob. wyrok NSA z dnia 27 stycznia 2021 r., sygn. I OSK 3071/18). Jest to swego rodzaju "środek obiektywizacji" oraz racjonalizacji procesu decyzyjnego, legitymizujący władzę powierzoną organowi (zob. Kmieciak Zbigniew, Wegner Joanna, Wojtuń Maciej, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. 2023).
VI. 1. Skarga nie kwestionuje decyzji w pozostałym zakresie i sąd – mając na uwadze treść art. 124 ust. 1 u.g.n. - innych niż wyżej opisane wad decyzji z urzędu nie stwierdził.
Należy zaakceptować w szczególności kwalifikację inwestycji jako inwestycji celu publicznego (mieści się w pojęciu "przewodów i urządzeń służących do przesyłania i dystrybucji energii elektrycznej" - art. 6 pkt 2 u.g.n. oraz ma znaczenie lokalne w rozumieniu art. 2 pkt 5 u.p.z.p., bowiem wskutek jej realizacji dojdzie do zapewnienia energii elektrycznej dla budynku mieszkalnego wielorodzinnego, w którym zamieszka kilkadziesiąt rodzin, co jest sytuacją pożądaną i korzystną z punktu widzenia interesu lokalnej społeczności ze względu na zapotrzebowanie na lokale mieszkalne). Jak wskazuje się w orzecznictwie inwestycję powinno się oceniać z punktu widzenia interesów lokalnej społeczności, tj. zaspokojenia potrzeb i interesów gminnej wspólnoty samorządowej (art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy o samorządzie gminnym). Jeżeli inwestycja ma na celu dostarczenie odbiorcom na terytorium gminy energii elektrycznej, to mieści się w zadaniach własnych gminy i prowadzi do zaspokojenia potrzeb i interesów części społeczności lokalnej. Ustawodawca także ani w u.p.z.p., ani w u.g.n. nie uzależnia nadania danej inwestycji miana inwestycji celu publicznego od czynników takich jak rozmiar inwestycji, status podmiotu planującego jej realizację, liczby przyszłych jej beneficjentów oraz źródeł jej finansowania (zob. wyrok NSA z 11 października 2023 r., sygn. II OSK 120/21 oraz przytoczone tam orzecznictwo, a także wyrok NSA z 17 listopada 2021 r., sygn. II OSK 3857/18).
2. Nie ma również podstaw by zakwestionować spełnienie warunku przeprowadzenia rokowań, które nie doprowadziły do zawarcia porozumienia. W pismach z 26 października 2021 r. oraz 29 grudnia 2021 r. spółka zwróciła się do Spółdzielni Mieszkaniowej "Z." początkowo z wnioskiem o wyrażenie zgody na przeprowadzenie inwestycji a następnie z prośbą o ustanowienie odpłatnej jednorazowo służebności przesyłu. Wobec pozostawania nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] przedmiotem współwłasności kilkudziesięciu osób i ww. Spółdzielni, podjęto próbę zaproponowania zawarcia umowy służebności przesyłu kilku losowo wybranym współwłaścicielom, od których w większości nie otrzymano odpowiedzi za wyjątkiem dwóch osób, które wyraziły sprzeciw. W tej sytuacji stwierdzić należy spełnienie ustawowego warunku niepowodzenia rokowań (zob. wyrok WSA w Białymstoku z 22 lipca 2021 r., sygn. II SA/Bk 408/21). Zaakceptować należy także stanowisko, zgodnie z którym zgoda na ograniczenie prawa własności w związku z realizacją inwestycji w postaci budowy linii elektroenergetycznej jest czynnością przekraczającą zwykły zarząd, która zgodnie z art. 199 k.c. dla swojej skuteczności wymaga zgody wszystkich współwłaścicieli (por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 20 października 2004 r., sygn. II SA/Lu 90/04; postanowienia NSA z dnia 17 lutego 2011 r., sygn. IV CSK 303/10, a także postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 30 kwietnia 2021 r., sygn. I CSKP 93/21).
Dodać należy, że w ocenie sądu zaproponowanie w ramach rokowań z art. 124 ust. 3 u.g.n. ustanowienia służebności przesyłu spełnia przesłankę przeprowadzenia rokowań wymaganych tą regulacją. Celem rokowań z art. 124 ust. 3 u.g.n. jest uzyskanie przez inwestora trwałego tytułu prawnego do nieruchomości, a taki tytuł stanowi służebność przesyłu. Sąd podziela te poglądy formułowane w orzeczeniach sądów administracyjnych, zgodnie z którymi nie spełniałaby warunku przeprowadzenia rokowań wymiana stanowisk między inwestorem przesyłowym a właścicielem nieruchomości dotycząca wyrażenia zgody właściciela na jedynie czasowe ograniczenie w korzystaniu z nieruchomości, nieobejmujące tolerowania trwałego istnienia urządzeń przesyłowych w przyszłości (vide np. wyrok NSA w sprawie I OSK 2409/19). Istotne znaczenie w sprawie niniejszej ma więc to, że rokowania prowadzono w tożsamym celu jaki realizuje wydanie decyzji na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. - uzyskania tytułu prawnego do trwałego korzystania z nieruchomości. Nie ma wątpliwości, że zezwolenie na ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości i służebność przesyłu są instytucjami prawa różnymi pod wieloma względami. Istotne jest jednak to, że osiągnięcie celu rokowań w postaci ustanowienia służebności przesyłu sprawia, iż ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. staje się zbyteczne (vide NSA w sprawie I OSK 1062/20). Reasumując, zaproponowanie stronie przeciwnej zawarcia umowy służebności przesyłu (w której zamieszczono opis praw i obowiązków każdej ze stron), przy braku wprowadzenia w przepisie art. 124 ust. 3 u.g.n. szczegółowych wymogów czy reguł co do formy i treści rokowań, a następnie brak zgody właściciela nieruchomości na taką formę ograniczenia sposobu korzystania - stanowi okoliczność uzasadniającą przyjęcie, że rokowania miały miejsce i były bezskuteczne co do wyniku.
VII. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organy będą związane oceną prawną sformułowaną przez sąd w uzasadnieniu wyroku (art. 153 p.p.s.a.). Zobowiązane będą w szczególności do dokonania wszechstronnej, zrozumiałej i wyczerpującej interpretacji MPZP w zakresie wskazanych przez sąd przepisów budzących wątpliwości interpretacyjne. Wyjaśnienia wymaga także kwestia rozbieżności w ocenie zgodności przebiegu inwestycji z planem - w decyzji z 16 września 2019 r. i kontrolowanej decyzji odmownej. Jeśli nadal będą podtrzymywały organy stanowisko o niezgodności przebiegu inwestycji z planem miejscowym – zobowiązane będą do sformułowania motywów takiej oceny ze wskazaniem odstępstwa od stanowiska zajętego w 2019 r. Rozważeniu organów będzie też wymagała kwestia wskazania – w przypadku ponownego wydania decyzji odmownej – w jaki sposób spółka mogłaby przyłączyć inwestycję na działkach nr [...] i [...] do sieci energetycznej, skoro nie jest to możliwe w sposób wskazany we wniosku inicjującym przedmiotowe postępowanie.
VIII. Z wyżej wskazanych względów sąd uchylił decyzje organów obydwu instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" w związku z art. 135 p.p.s.a. (pkt 1 sentencji). W zakresie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. "c" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 1935), zasądzając od organu na rzecz skarżącej spółki kwotę 697 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego (pkt 2 sentencji). W skład tych kosztów weszły: wynagrodzenie pełnomocnika 480 zł, wpis od skargi 200 zł i opłata skarbowa od pełnomocnictwa – 17 zł.