II SA/Bk 712/09

II SA/Bk 712/09 - Wyrok WSA w Białymstoku
Data orzeczenia
2010-02-11
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2009-11-16
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Sędziowie
Elżbieta Trykoszko /przewodniczący sprawozdawca/
Małgorzata Roleder
Stanisław Prutis
Symbol z opisem
6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
II OSK 1148/10 - Wyrok NSA z 2011-06-29
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 217 par. 2 pkt 2, art. 218 par. 1, art. 145 par. 1 pkt 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 145 par. 1 pkt 1 lit. b, c, art. 151
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Tezy
Zawarte w art. 218 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.)  sformułowanie "dane znajdujące się w posiadaniu organu" należy wykładać w sposób ścieśniający. Poza zakresem przedmiotowym tego pojęcia pozostaje sytuacja, w której dane są wynikiem oceny prawnej, bowiem taka ocena w postępowaniu o wydanie zaświadczenia toczącym się na podstawie art. 217 § 2 pkt 2 Kpa jest niedopuszczalna, jako kształtująca stan prawny.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko (spr.), Sędziowie sędzia NSA Stanisław Prutis, sędzia WSA Małgorzata Roleder, Protokolant Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 11 lutego 2010 r. sprawy ze skargi J. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] września 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia i odmowy wyłączenia pracownika od załatwiania sprawy w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - oddala skargę.-
Uzasadnienie
II SA/Bk 712/09
UZASADNIENIE
Wnioskiem z 27 kwietnia 2009 r. J. B. zwrócił się do Burmistrza S. o wydanie zaświadczenia o następującej treści: "Burmistrz S. zaświadcza, że działka nr a obręb S. – K. jest w aktualnym stanie prawnym przeznaczona w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dla miasta Sokółka w granicach administracyjnych i części obszaru gminy Sokółka, uchwalonego Uchwałą Rady Miejskiej w Sokółce Nr XLII/319/06 z dnia 31 marca 2006 r. pod zabudowę jednorodzinną, zgodną z warunkami zabudowy jednorodzinnej określonymi w planie przestrzennym dla działek budowlanych położonych przy ul. R. w S.". Wskazał, że w przypadku odmowy wydania zaświadczenia o podanej treści wnosi o wydanie zaświadczenia zastępczego o możliwości wykorzystania działki nr a pod zabudowę zagrodową. Żądanie wydania zaświadczenia uzasadnił ubieganiem się o pozwolenie na budowę.
W tym samym piśmie wniósł o wyłączenie od rozpoznania sprawy inspektor U. W., która "pozostaje z nim we wrogim stosunku osobistym".
Postanowieniem z [...] kwietnia 2009 r. Burmistrz S. odmówił wyłączenia inspektor U. W. od rozpoznania wniosku J. B. wywodząc, że wydanie zaświadczenia jest czynnością techniczną i jego treść nie stanowi wyniku oceny, dlatego nie ma powodów do wyłączania pracownika z uwagi na wątpliwość co do zachowania przez niego bezstronności.
Postanowieniem z [...] maja 2009 r. ten sam organ odmówił wydania zaświadczenia o treści wskazanej przez wnioskodawcę podnosząc, że działka nr a jako położona na terenie oznaczonym symbolem 1R nie jest przeznaczona pod budownictwo jednorodzinne lub zagrodowe, jak również strona nie wykazała interesu prawnego w wystąpieniu z przedmiotowym żądaniem.
Postanowieniem z [...] lipca 2009 r. nr [...], wydanym na skutek zażalenia J. B., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. uchyliło obydwa postanowienia Burmistrza S.: z [...] maja 2009 r. oraz z [...] kwietnia 2009 r. – przekazując sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji.
Odnośnie prawidłowości postanowienia z [...] maja 2009 r. SKO wskazało, że podziela ocenę dotyczącą niedopuszczalności lokalizacji na działce nr a zabudowy jednorodzinnej, co wynika wprost z zapisów planu, natomiast nie zgadza się z oceną kwestii zgodności z planem możliwości zabudowy zagrodowej działki skarżącego. Organ odwoławczy wskazał na konieczność jednoznacznego ustalenia czy zabudowa zagrodowa może być realizowana na gruntach przeznaczonych na cele rolnicze – ze wskazaniem konkretnego przepisu planu miejscowego, z którego ten fakt wynika. Ponadto SKO podało, że urzędowe potwierdzenie w formie zaświadczenia zgodności planowanego przedsięwzięcia budowlanego z planem miejscowym nie wykracza poza istotę zaświadczenia, dlatego nie może stanowić argumentu za odmową jego wydania. Organ odwoławczy w kwestii interesu prawnego J. B. podał, że wynika on z art. 140 Kodeksu cywilnego i uprawnień właścicielskich w/w do zagospodarowania gruntu.
W kwestii rozstrzygnięcia w przedmiocie wyłączenia pracownika organ polecił ustalenie, czy przepisy art. 24 – 27 Kpa mają zastosowanie w sprawach dotyczących wydawania zaświadczeń.
W postępowaniu prowadzonym ponownie na skutek powyższej decyzji kasacyjnej Burmistrz S. postanowieniem z [...] lipca 2009 r. nr [...] odmówił wyłączenia inspektor U. W. od rozpoznania wniosku o wydanie zaświadczenia. Wskazał, że przepisy Kpa dotyczące wyłączenia pracownika mają zastosowanie w sprawach wydawania zaświadczeń, jednak w sprawie brak jest przesłanek wskazujących na konieczność uwzględnienia wniosku w tym przedmiocie.
Kolejnym postanowieniem z [...] lipca 2009 r. nr [...] Burmistrz S. odmówił wydania zaświadczenia o treści podanej we wniosku inicjującym postępowanie. Wskazał, że działka nr a położona w obrębie S. – K. przy ul. R. zgodnie z uchwałą Rady Miejskiej w Sokółce z 31 marca 2006 r. Nr XLII/319/06 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Sokółka w granicach administracyjnych i części obszaru gminy Sokółka jest położona na terenach oznaczonych symbolem 1R - tereny rolnicze. Przedmiotowe tereny nie są przeznaczone pod zabudowę jednorodzinną, a jedynie pod uprawy, łąki, pastwiska i budowę niezbędnej infrastruktury technicznej oraz dróg dojazdowych. Z kolei zabudowę zagrodową można, według planu, realizować na terenie oznaczonym symbolem 1RM i 2RM, przy czym zgodnie z § 8 ust. 3 pkt 1 uchwały w przedmiocie miejscowego planu – jest to dopuszczalne pod warunkiem zachowania specjalnych obostrzeń, o których mowa w tym przepisie. Zdaniem organu zapisy tego paragrafu uniemożliwiają natomiast budowę nowej zagrody i rozbudowę istniejącej na terenach oznaczonych symbolem 1R - rolniczych.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył J. B. zarzucając obrazę art. 217 § 2, art. 218, art. 9 Kpa w zw. z art. 461 i art. 553 Kodeksu cywilnego przez dokonanie niezgodnej z prawem interpretacji zapisu planu miejscowego nieuwzględniającej ustawowej definicji "gospodarstwa rolnego" oraz "nieruchomości rolnej", jak również niezgodnej z ustawą o planowaniu przestrzennym interpretacji pojęcia "rolnicza przestrzeń produkcyjna".
Uzasadniając zarzuty zażalenia wskazał, że gospodarstwa rolne w granicach administracyjnych miast powinny mieć zapewnioną możliwość zabudowy zagrodowej, co jest skutkiem poszerzenia granic administracyjnych miast.
Wniósł również o wyłączenie pracownika organu - inspektor U. W. od orzekania w sprawie niniejszej.
Postanowieniem z [...] września 2009 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy zaskarżone postanowienia.
Organ II instancji uznał argumentację zawartą w uzasadnieniach obydwu kwestionowanych rozstrzygnięć za zgodną z prawem. Wskazał, że w § 8 ust. 3 pkt 3 uchwały w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jednoznacznie wyłączono możliwość rozbudowy na terenach oznaczonych symbolem 1R istniejących zagród, a tym samym i wznoszenia nowej zabudowy zagrodowej.
W kwestii zastosowanej przez organ, a nieprawidłowej zdaniem odwołującego się, interpretacji pojęć "nieruchomość rolna", "gospodarstwo rolne" i "rolnicza przestrzeń produkcyjna" – SKO uznało, że rozważania w tym przedmiocie są bezprzedmiotowe z uwagi na nieużycie tych pojęć w planie miejscowym, którego zapisy były podstawą rozstrzygnięć w pierwszej instancji.
Jednocześnie wskazano, że rozpoznając kwestię legalności wydania zaświadczenia nie ma podstaw do oceny trafności zapisów planu miejscowego.
Odnośnie zarzutów dotyczących odmowy wyłączenia pracownika SKO wskazało, że podziela pogląd o możliwości stosowania przepisów art. 24 – 27 Kpa w postępowaniu o wydanie zaświadczenia, jednak nie znalazło podstaw do orzeczenia w oparciu o powołane normy w stosunku do pracownika Urzędu Miejskiego w S. Podano, że skarżący nie wskazał żadnej konkretnej czynności w/w pracownika, która mogłaby wskazywać, że może być stronniczy przy rozpoznawaniu żądania wydania zaświadczenia. Podniesiono ponadto, że pracownik uczestniczący w wydaniu zaświadczenia dokonuje jedynie rejestracji faktów mających być potwierdzonymi.
Skargę na powyższe postanowienie złożył do sądu administracyjnego J. B. zarzucając obrazę art. 219 Kpa, art. 22 i art. 23 Konstytucji RP oraz obrazę art. 24 § 3 Kpa.
Wskazał, że powołane przepisy Konstytucji RP gwarantują swobodę prowadzenia działalności gospodarczej, w tym rolniczej - z wyjątkami, które muszą wynikać z ustawy. Z tego wywiódł, że w sytuacji, w której kilka należących do niego działek stanowi jedno gospodarstwo rolne, a na niektórych z nich przewidziano w planie miejscowym samoistną likwidację zabudowy zagrodowej – ma on prawo do wybudowania na terenie innych działek należących do tego gospodarstwa budynku jednorodzinnego niezbędnego do prawidłowego funkcjonowania gospodarstwa.
W kwestii odmowy wyłączenia pracownika organu podał, że wątpliwość co do jego bezstronności wynika z faktu zachowania tej osoby w stosunku do skarżącego, w tym w szczególności w postępowaniu karnym prowadzonym z udziałem w/w pracownika, w którym nie wyraził on zgody na dobrowolne poddanie się karze przez stronę. Zdaniem skarżącego przedmiotowe okoliczności uniemożliwiają pracownikowi zachowanie obiektywizmu w rozpoznaniu sprawy. Powołał się przy tym na orzecznictwo NSA i SN oraz ETPCz.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia. Organ jeszcze raz podkreślił, że organy orzekające w sprawie nie są uprawnione do oceny prawidłowości ustaleń planistycznych, natomiast dokonana w pierwszej instancji interpretacja tych ustaleń na potrzeby wydania zaświadczenia jest prawidłowa. W kwestii wyłączenia pracownika podano, że z akt nie wynika, by wskazany przez skarżącego pracownik miał swój udział w podejmowaniu rozstrzygnięć kwestionowanych obecnie przed sądem.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga podlegała oddaleniu, bowiem zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu, z tym że zdaniem sądu jego uzasadnienie powinno opierać się na innej niż podana argumentacji. Przedmiotowe uchybienie przepisom procesowym, w zakresie objaśnienia oceny prawnej prowadzącej do rozstrzygnięcia (art. 107 § 3 Kpa), nie miało jednak wpływu na wynik sprawy i zwalniało sąd z obowiązku zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a.
Przedmiotem sporu było wydanie, na podstawie zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Sokółka, zaświadczenia o treści podanej przez skarżącego, z której wynikałoby, że na jego działce możliwa jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, ewentualnie zabudowa zagrodowa.
Uregulowane w Dziale VII Kpa postępowanie w przedmiocie wydania zaświadczenia ma charakter uproszczony. Składają się na nie wyłącznie czynności materialno – techniczne polegające na badaniu, jakiego rodzaju źródło może zawierać żądane dane i czy dane te dotyczą stanu prawnego lub faktycznego, którego potwierdzenia domaga się wnioskodawca. W przedmiotowym postępowaniu nie dokonuje się ustaleń i ocen tak jak w postępowaniu jurysdykcyjnym. Dlatego zaświadczenie nie może rozstrzygać o żadnych prawach i obowiązkach oraz nie może tworzyć nowej sytuacji prawnej. Potwierdza ono stan ustalony, jest wyłącznie przejawem tego, co zawarte jest w źródłach, na których bazuje organ wydający zaświadczenie (vide wyrok NSA z 16.09.2005 r., II OSK 36/05, ONSAiWSA 2006/2/64, wyroki WSA w Warszawie z 23.03.2006 r., I SA/Wa 1356/04, Lex nr 202335 oraz z 21.11.2008 r., III SA/Wa 1612/08, Lex nr 519918).
Z kolei przewidziana w art. 218 § 2 Kpa możliwość przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego na skutek złożenia wniosku o wydanie zaświadczenia sprowadza się w istocie do zbadania okoliczności wynikających z posiadanych przez organ ewidencji, rejestrów i innych danych. Nie może prowadzić do dokonywania jakichkolwiek ocen, w tym prawnych, odnośnie informacji będących w dyspozycji organu (vide wyrok WSA w Warszawie z 23.03.2006 r. wyżej powoływany).
Kontrolowane postępowanie toczyło się w oparciu o przepis art. 217 § 2 pkt 2 Kpa, zgodnie z którym zaświadczenie wydaje się, jeżeli osoba ubiega się o nie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. W przypadku, gdy podstawą wydania zaświadczenia jest przepis art. 217 § 2 pkt 2 Kpa - organ jest obowiązany wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów lub stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu (art. 218 § 1 Kpa).
Reasumując, wydanie zaświadczenia w oparciu o art. 217 § 2 pkt 2 Kpa polega na przeniesieniu danych ze znajdujących się w posiadaniu organu rejestrów, ewidencji i innych zbiorów do treści zaświadczenia. Wydanie zaświadczenia na tej podstawie jest niedopuszczalne, jeżeli problematyka, której żądanie strony dotyczy, jest sporna.
Przechodząc do oceny legalności rozstrzygnięcia organu przyznać należy rację SKO co do istnienia interesu prawnego J. B. do wystąpienia z żądaniem na podstawie art. 217 § 2 pkt 2 Kpa. Interes ten wynika z prawa własności działki nr a oraz będącego jego elementem prawa do jej zabudowy.
Oceniając z kolei dopuszczalność wydania zaświadczenia o treści podanej we wniosku J. B., dotyczącej zapisów planu miejscowego, należy rozróżnić dwie sytuacje. Pierwsza, w której organ, działając w oparciu o art. 217 § 2 pkt 2 i art. 218 § 1 Kpa, wydaje zaświadczenie o treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dokonując prostego przeniesienia zapisów planu do zaświadczenia (inaczej mówiąc: cytuje plan). Druga, gdy organ dokonuje wykładni jego zapisów i zamieszcza jej rezultat w zaświadczeniu lub też gdy odmawia wydania zaświadczenia z uwagi na niezgodność wyprowadzonych w drodze wykładni zapisów planu z treścią żądania. Zdaniem sądu w postępowaniu toczącym się w oparciu o art. 217 § 2 pkt 2 Kpa możliwa i dopuszczalna jest tylko i wyłącznie sytuacja opisana jako pierwsza.
Analizując treść § 8 ust. 3 pkt 3 i § 15 planu, z których organy wyprowadziły zakaz zabudowy jednorodzinnej oraz zagrodowej na działce nr a znajdującej się na terenie oznaczonym symbolem 1R, stwierdzić trzeba że sformułowanie przedmiotowego zakazu jest wynikiem działań ocennych, a więc niedopuszczalnych w postępowaniu w przedmiocie wydania zaświadczenia, bo wykraczających poza jego istotę i zakres. W żadnym miejscu podanych paragrafów nie ma jednoznacznego zapisu o zakazie lokalizowania na terenach 1R przedmiotowej zabudowy, który dostrzegły organy. Nieprecyzyjność zapisów w tym zakresie potwierdzają dokumenty przedstawione przez skarżącego na rozprawie, z których wynika, że zapisy planu miejscowego z 31 marca 2006 r., co do dopuszczalności zabudowy jednorodzinnej i zagrodowej na terenie 1R, budziły wątpliwości także radnych dyskutujących nad rozwiązaniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta S. Również SKO w uzasadnieniu postanowienia z [...] lipca 2009 r. uchylającego pierwsze postanowienie Burmistrza o odmowie wydania zaświadczenia poleciło temu organowi, wobec pojawiających się wątpliwości, ustalenie konkretnego zapisu planu zawierającego zakaz zabudowy.
Skoro zatem konkretne fragmenty planu nie potwierdzały jednoznacznie możliwości czy niemożliwości zabudowy na działce nr a, a rozstrzygnięcie tych wątpliwości mogło nastąpić jedynie w drodze oceny logicznej tych zapisów – prawidłowo odmówiono skarżącemu wydania zaświadczenia.
Przedmiotowego rozstrzygnięcia nie uzasadnia jednak, wbrew stanowisku organów, brak możliwości potwierdzenia żądania zapisami planu (danymi znajdującymi się w posiadaniu organu). Treść tych zapisów, dotyczących zakazów zabudowy na terenie 1R, stanowiła bowiem wynik interpretacji planu, a nie jego dosłownego brzmienia. W tych okolicznościach uzasadnienie zaskarżonego postanowienia powinno było opierać się na wskazaniu niedopuszczalności wydania zaświadczenia z uwagi na niemożność zamieszczania w nim ocen prawnych, a nie na tezie o niezgodności treści żądania strony z treścią planu, gdy tę treść odkodowano w drodze interpretacji (nie była prostym odzwierciedleniem planu) .
Powyższe prowadzi do wniosku, że zawarte w art. 218 § 1 Kpa sformułowanie "dane znajdujące się w posiadaniu organu" należy wykładać w sposób ścieśniający. Poza zakresem przedmiotowym tego pojęcia pozostaje sytuacja, w której dane są wynikiem oceny prawnej, bowiem taka ocena w postępowaniu o wydanie zaświadczenia toczącym się na podstawie art. 217 § 2 pkt 2 Kpa jest niedopuszczalna, jako kształtująca stan prawny.
Jednocześnie sąd nie wyklucza, że zaświadczenie dotyczące zgodności lub niezgodności zamiarów inwestycyjnych skarżącego z treścią miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego mogłoby zostać wydane na innej podstawie. Pozwala na to, w ocenie sądu, przepis art. 217 § 2 pkt 1 Kpa w sytuacji, gdy konieczność wydania przedmiotowego zaświadczenia będzie wynikać z konkretnego przepisu prawa i na potrzeby innego, konkretnego postępowania, a więc gdy uzyskanie zaświadczenia będzie wymogiem prawnym. Jest to jednak inna sytuacja od tej, która ma miejsce w sprawie, a to z uwagi na podstawę prawną żądania wydania zaświadczenia.
Również sąd uznał za nieuzasadnione zarzuty skargi dotyczące naruszenia prawa polegającego na niewyłączeniu pracownika organu I instancji mimo istnienia ku temu uzasadnionych powodów (jak twierdzi skarżący chodzi o wrogie nastawienie w/w osoby do niego). Sąd nie dopatrzył się powyższych naruszeń w kontrolowanym postępowaniu, w którym utrzymano w mocy postanowienie organu I instancji.
Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. "b" p.p.s.a. sąd uwzględnia skargę i uchyla zaskarżone rozstrzygnięcie, gdy stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania. Stosownie zaś do treści art. 145 § 1 pkt 3 Kpa podstawą wznowienia postępowania administracyjnego jest sytuacja, w której decyzja została wydana przez pracownika, który podlegał wyłączeniu zgodnie z art. 24, 25, 27 Kpa. Normy art. 145 § 1 pkt 1 lit. "b" p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 3 Kpa wprowadzają procesową sankcję, ale tylko w odniesieniu do naruszenia zasady obiektywizmu przy wydawaniu decyzji administracyjnych przez pracownika podlegającego wyłączeniu. Inny niż wydanie rozstrzygnięcia udział w postępowaniu tego pracownika powinien być oceniany jako ewentualna przesłanka uchylenia zaskarżonego orzeczenia z punktu widzenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. tzn. jako naruszenie przepisów procesowych, o ile mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W przedmiotowym przypadku postanowienie organu I instancji o odmowie wydania zaświadczenia zostało wydane przez Zastępcę Burmistrza – P. K. B., a nie przez pracownika objętego wnioskiem o wyłączenie tj. inspektor U. W. Zatem w sposób oczywisty nie zachodziła przesłanka wznowienia postępowania administracyjnego z art. 145 § 1 pkt 3 Kpa.
Jak prawidłowo oceniły organy orzekające, skarżący nie wykazał również by udział inspektor U. W. w innych niż wydanie rozstrzygnięcia czynnościach postępowania nosił znamiona naruszenia zasady obiektywizmu. Z akt wynika, że uczestnictwo wymienionego pracownika ograniczyło się jedynie do wezwania skarżącego w dniu 29 kwietnia 2009 r. do uzupełnienia wniosku o wydanie zaświadczenia. W dalszym toku postępowania ten pracownik nie występuje jako podejmujący jakiekolwiek czynności. Również J. B. nie podał, na czym polegało naruszenie obiektywizmu przez w/w pracownika w tym konkretnym postępowaniu. Roli takich argumentów nie mogą spełniać uwagi odnośnie zachowania pracownika w innych postępowaniach, gdy nie mają one widocznego, wykazanego przełożenia na postępowanie przedmiotowe. Dlatego, zdaniem sądu, nie może być mowy o niezgodności z prawem postanowienia z [...] lipca 2009 r. o odmowie wyłączenia inspektor U. W., czy o naruszeniu przez organ tym postanowieniem lub podejmowanymi w sprawie czynnościami przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Dlatego utrzymanie w mocy przez SKO rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego, które oparte było również o akceptację przedmiotowego postanowienia o odmowie wyłączenia, sąd ocenił jako zgodne z prawem.
Na marginesie podać należy, że wykładni wyroku sąd dokonuje wyłącznie na wniosek strony, a nigdy z urzędu (art. 159 p.p.s.a.). Dlatego na rozprawie w dniu 11 lutego 2010 r. oddalono wniosek skarżącego o zażądanie z urzędu wykładni wyroku w innej sprawie.
Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.
Zgodnie z art. 200 p.p.s.a. zasądzenie od organu zwrotu kosztów poniesionych przez stronę następuje tylko w wyroku uwzględniającym skargę, dlatego nie ma podstaw do orzekania w tym przedmiocie w przypadku oddalenia skargi, pomimo złożonego wniosku.