II SA/Bk 701/21

II SA/Bk 701/21 - Wyrok WSA w Białymstoku
Data orzeczenia
2021-12-16
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-09-17
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Sędziowie
Barbara Romanczuk /sprawozdawca/
Grażyna Gryglaszewska
Małgorzata Roleder /przewodniczący/
Symbol z opisem
6181 Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę
Hasła tematyczne
Gospodarka gruntami
Sygn. powiązane
I OSK 778/22 - Wyrok NSA z 2025-04-24
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 1990
art. 124 ust. 1 i 3
Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, asesor sądowy WSA Barbara Romanczuk (spr.), Protokolant specjalista Anna Makal, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] lipca 2021 r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2021 r. nr [...] Wojewoda P. po rozpatrzeniu odwołania M. S., od decyzji Starosty S. z dnia [...] czerwca 2021 r., znak: [...], o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości położonej w obrębie O., gm. S., oznaczonej jako działka nr [...] o pow. 0,3949 ha, poprzez udzielenie P. sp. z o.o. z siedzibą w T. zezwolenia na założenie i przeprowadzenie na ww. nieruchomości przewodów i urządzeń służących do przesyłania gazu ziemnego, tj. gazociągu średniego ciśnienia PE dn 63 i dn 40, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Stan faktyczny sprawy przedstawiał się następująco:
Starosta S., po rozpatrzeniu wniosku P. sp. z o.o. z siedzibą w T., decyzją z dnia [...] czerwca 2021 r., znak: [...], ograniczył sposób korzystania z nieruchomości położonej w obrębie O., gm. S., oznaczonej jako działka nr [...] o pow. 0,3949 ha, poprzez udzielenie ww. Spółce zezwolenia na założenie i przeprowadzenie na ww. nieruchomości przewodów i urządzeń służących do przesyłania gazu ziemnego. Organ określił obszar zajęcia gruntu na 330 m2 oraz obszar niezbędny do prowadzenia prac budowlanych wynoszący 3949 m2, czyli całą nieruchomość, zgodnie z mapą stanowiącą integralną część decyzji. W sentencji decyzji Starosta S. wskazał, że nieruchomość, oznaczona jako działka nr [...], dla której Sąd Rejonowy w S. prowadzi księgę wieczystą, stanowi współwłasność, tj.: T. i K. małż. Ż. (udział 1/11), P. i M. małż. M. (udział 1/11), W. i E. małż. K. (udział 1/11), K. i A. małż. S. (udział 3/22), M. i M. małż. U. (udział 1/11), R. i B. małż. D. (udział 1/11), R. i M. małż. S. (udział 1/22), A. M.- uprzednio P.(udział 1/11), R. D. (udział 1/22), M. D.(udział 1/22), K. i E. małż. O. (udział 1/33), Z. J. (udział 5/33).
Inwestor we wniosku z dnia [...] marca 2021 r. o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości zwrócił się o również o wydanie decyzji o niezwłocznym zajęciu ww. nieruchomości. W tym zakresie Starosta S. negatywnie rozpatrzył podanie, gdyż decyzją z dnia [...] czerwca 2021 r., znak: [...], odmówił Spółce niezwłocznego zajęcia nieruchomości położonej w obrębie O., gm. S., oznaczonej jako działka nr [...] o pow. 0,3949 ha, w celu wybudowania gazociągu średniego ciśnienia. Organ I instancji stanął na stanowisku, że argumenty podawane przez Inwestora nie stanowią przesłanki do wydania decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości.
Odwołanie od decyzji złożyła M. S., której przysługuje wraz z mężem prawo własności nieruchomości w udziale 1/22 części. Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania z uwagi na brak przeprowadzenia wymaganych ustawą rokowań z odwołującą się. Zdaniem skarżącej, ponadto D. P., występująca w sprawie jako pełnomocnik Inwestora, nie była umocowana do przeprowadzenia w jego imieniu rokowań. Strona w tym zakresie podkreśliła, że pisma kierowane do współwłaścicieli działki nr [...] dotyczyły ustanowienia służebności przesyłu, a nie zgody na wykonanie prac, o których mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n.
Wojewoda P., po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] lipca 2021r., znak: [...], utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organu I instancji. Powołując się na art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz art. 124 ust. 3 tej ustawy wskazał, że z przepisów tych wynika, iż ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości możliwe jest tylko przy łącznym spełnieniu następujących przesłanek: 1) planowana inwestycja ma charakter inwestycji celu publicznego w rozumieniu art. 6 u.g.n.; 2) ograniczenie ma być zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego lub z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego w przypadku braku planu; 3) właściciel nie wyraża zgody na realizację inwestycji na jego działce, co potwierdzają udokumentowane rokowania pomiędzy inwestorem a właścicielem. Organ odwoławczy podkreślił, że decyzje wydawane na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. ze swej istoty naruszają interes własny strony (właściciela nieruchomości), ograniczając sposób korzystania z nieruchomości. Uznał, że zgodnie z art. 6 pkt 2 u.g.n. przedmiotowa inwestycja niewątpliwie stanowi cel publiczny.
W zakresie oceny zgodności ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości z miejscowym planem, organ odwoławczy podniósł, iż organ I instancji uchybił art. 107 § 3 k.p.a., poprzez brak uzasadnienia decyzji w tym zakresie. Uchybienie to nie ma jednak wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Wojewoda P., po dokonaniu analizy zgodności przebiegu inwestycji z ustaleniami planu miejscowego stwierdził, że wnioskowane ograniczenie jest zgodne z aktem prawa miejscowego. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego przez organ I instancji wynika, że nieruchomość, oznaczona jako działka nr [...], znajduje się na terenie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części terenów położonych we wsi O., w gminie S., zatwierdzonego Uchwałą Nr XXXV/303/06 Rady Gminy S. z dnia 29 czerwca 2006 r. (Dz. Urz. Woj. P. Nr 204, poz. 1988). Zgodnie z załącznikiem graficznym do uchwały, działka nr [...] położona jest na terenie oznaczonym na rysunku planu symbolem 15KD i 16KP, co oznacza odpowiednio ulicę dojazdową wewnętrzną i teren parkingu. Miejscowy plan przewiduje w układzie komunikacyjnym uzbrojenie w brakujące elementy infrastruktury technicznej (§ 14 pkt 5 lit. a) oraz zasady budowy sieci infrastruktury technicznej, jej parametry (§ 15). Zgodnie z § 3 pkt 24 ww. uchwały przez sieci uzbrojenia terenu należy rozumieć m.in. wszelkiego rodzaju podziemne przewody i urządzenia gazowe. Natomiast, stosownie do treści § 15 pkt 1 miejscowego planu uchwałodawca ustalił, iż parametry projektowanych sieci należy dostosować do pełnego zainwestowania na terenach objętych planem. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego części terenów położonych we wsi O. w sposób jednoznaczny nie określa przebiegu sieci gazowej na przedmiotowej nieruchomości, jednak jej założenie nie jest sprzeczne z ogólnymi postanowieniem planu o uzbrojeniu układu komunikacyjnego w brakujące elementy infrastruktury technicznej oraz dostosowania projektowanych sieci do pełnego zainwestowania. Wzdłuż ulicy 15KD znajduje się osiem budynków mieszkalnych, przy czym cztery działki są niezabudowane. Jak wskazał wnioskodawca w piśmie z dnia 20 kwietnia 2021 r. sieć gazowa jest zaprojektowana tak, aby umożliwić podłączenie budynków istniejących oraz tych wybudowanych w przyszłości bez ingerencji w działki sąsiadujące z drogą.
Organ II instancji jako niezasadne ocenił argumenty Skarżącej o nieprawidłowym umocowaniu pełnomocnika Inwestora do przeprowadzenia rokowań, a tym samym zarzut o braku przeprowadzenia rokowań. Zgodnie z informacjami zawartymi w Krajowym Rejestrze Sądowym o nr [...] (Dział 2 dot. reprezentacji podmiotu) do składania oświadczeń woli w imieniu P. Sp. z o.o. z siedzibą w T. wymagane jest współdziałanie dwóch członków zarządu albo jednego członka zarządu i prokurenta. Pełnomocnictwo rodzajowe z dnia [...] lipca 2020 r., którym posługiwała się D. P. w przedmiotowej sprawie, było podpisane przez dwóch prokurentów Ww. prokurenci wskazani są w KRS z informacją o rodzaju prokury. Jest to prokura oddziałowa łączna związana z działalnością P. sp. z o.o. Oddział Z. w B., uprawniająca do działania z innym prokurentem do dokonywania czynności związanych z działalnością P. sp. z o.o. Oddział Z. w B. W myśl art. 1094 § 1 oraz art. 1095 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2020 poz. 1740, ze zm.) - zwanej dalej "k.c.", prokura może być udzielona kilku osobom łącznie (prokura łączna) lub oddzielnie, a ponadto prokurę można ograniczyć do zakresu spraw wpisanych do rejestru oddziału przedsiębiorstwa (prokura oddziałowa). Z uwagi na zapis w KRS w zakresie sposobu reprezentacji Spółki organ wyjaśnił, że udzielenie prokury dwóm osobom łącznie oznacza zatem, że osoby te tylko wspólnie mogą skutecznie prowadzić w imieniu spółki czynności objęte zakresem przysługującego im umocowania. W niniejszej sprawie pełnomocnictwo rodzajowe zostało podpisane przez dwóch prokurentów wskazanych w KRS, zatem D. P. posiadała umocowanie do przeprowadzenia rokowań w imieniu Inwestora - P. sp. z o.o. z siedzibą w T.. Planowana inwestycja jest zlokalizowana w województwie P., czyli na obszarze działania Oddziału Z. w B. Zatem właściwi prokurenci udzielili umocowania do reprezentowania P. sp. z o.o.
Ponadto organ podkreślił, że dokumenty przedłożone przez pełnomocnika z przeprowadzonych rokowań z M. i R. małż. S. stanowią dowód, że Inwestor podejmował próby uzyskania zgody na założenie i przeprowadzenie na nieruchomości przewodów i urządzeń służących do przesyłania gazu ziemnego. Strony natomiast pismami z dnia [...] marca 2021 r. złożyły oświadczenie o niewyrażeniu zgody na wybudowanie sieci gazowej na działce nr [...] w miejscowości O. Miały więc świadomość całego przedsięwzięcia.
Podsumowując, w ocenie organu odwoławczego, ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości było zgodne z obowiązującymi przepisami, a współwłaściciele nieruchomości nie wyrazili zgody na jej udostępnienie na warunkach zaproponowanych przez Inwestora. Decyzja Starosty S., wskazuje jednoznacznie zarówno położenie inwestycji na nieruchomości, jak i zakres uszczuplenia władztwa w zakresie niezbędnym dla jej prawidłowego wykonania. Stwierdzono również, iż organ I instancji przeprowadził prawidłowo postępowanie zmierzające do wyjaśnienia wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności sprawy, a tym samym z zachowaniem reguł przewidzianych w art. 7, 77 i 80 k.p.a.
Skargę od powyższego rozstrzygnięcia Wojewody P. wniosła M. S. zarzucając jej niewłaściwe zastosowanie art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1990 ze zm.), dalej jako u.g.n., wskutek błędnej wykładni art. 124 ust. 3 u.g.n. oraz art. 1095 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny, dalej jako k.c., co miało istotny wpływ na wynik sprawy.
Wskazując na powyższe, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty S. z dnia [...] czerwca 2021 r., znak [...], orzeczenie, że zaskarżone decyzje nie podlegają wykonaniu w całości oraz zasądzenie zwrotu kosztów niniejszego postępowania.
W uzasadnieniu skargi powołano się w pierwszej kolejności na art. 124 u.g.n., wskazujący, że organ może ograniczyć w decyzji sposób korzystania z nieruchomości, jeżeli właściciel (użytkownik wieczysty) nie wyraża na to zgody, a ograniczenie to następuje zgodnie z m.p.z.p. (a w razie jego braku - zgodnie z decyzją o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego). Udzielenie zezwolenia powinno być przy tym poprzedzone rokowaniami z właścicielem (użytkownikiem wieczystym) o uzyskanie zgody na wykonanie prac. Co istotne, zwracając się do właściciela nieruchomości z propozycją podjęcia rokowań dotyczących warunków zezwolenia na wejście na cudzy grunt, osoba działająca w imieniu inwestora winna legitymować się właściwym umocowaniem, bowiem w przeciwnym razie nie można w ogóle mówić o tym, iż rokowania - w rozumieniu art. 124 ust. 3 u.g.n. - miały miejsce.
Mając na uwadze powyższe, skarżąca podkreśliła, że zgodnie z wnioskiem z dnia [...] marca 2021 r., inwestorem w niniejszym postępowaniu jest P. Sp. z o.o. z/s w T., wpisana do rejestru przedsiębiorców KRS pod nr [...]. Jakkolwiek przedmiotowa inwestycja ma być realizowana na terenie, co do którego - najprawdopodobniej - właściwy będzie Oddział w/w Spółki - Z. w B., to jednak oddział ten nie jest ani osobą prawną, ani odrębnym od Spółki podmiotem gospodarczym, lecz jedynie wyodrębnioną i samodzielną organizacyjnie częścią przedsiębiorcy, której działania odnoszą skutek wprost w stosunku do samego przedsiębiorcy. Z treści przedłożonego przez Spółkę wydruku z rejestru przedsiębiorców KRS wynika natomiast, że mogą ją reprezentować tylko dwaj członkowie Zarządu lub jeden członek Zarządu łącznie z prokurentem. Prokurenci oddziałowi, którzy podpisali pełnomocnictwo z dnia [...] lipca 2020 r. (tj. Pan G. M. i Pani L. O.) nie mieli więc uprawnienia do występowania w imieniu Spółki wskazanej jako inwestor (vide: uzasadnienie wyroku NSA z dnia 02 lipca 2020 r., I OSK 13/20), bowiem mogą co najwyżej dokonywać czynności w zakresie spraw związanych z działalnością P. sp. z o.o. Oddział Z. w B. Istotnym jest przy tym, że wszelka dokumentacja w niniejszej sprawie pochodziła od Pani D. P., powołującej się na w/w pełnomocnictwo z dnia [...] lipca 2020 r., umocowujące do czynności faktycznych i prawnych, pozostających w zakresie bieżącej działalności Oddziału Z. w B. oraz wyłączające umocowanie do zaciągania zobowiązań finansowych. Bezspornie, inwestycja w postaci budowy gazociągu nie jest bieżącą działalnością oddziału, a umocowanie do kierowania pism związanych z uzyskaniem tytułu prawnego do nieruchomości na cele budowlane nie jest umocowaniem do prowadzenia rokowań, o których mowa w art. 124 ust. 3 u.g.n.
Podobnie, ustanowienie służebności przesyłu oraz określenie warunków otrzymania zezwolenia na dokonanie czynności, o których mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n., wprawdzie mają cel zbliżony, to jednak stanowią zupełnie odrębne regulacje prawne. Służebność przesyłu jest bowiem ograniczonym prawem rzeczowym, które ustanawia się albo umową, albo na drodze sądowej; zezwolenie ograniczające sposób korzystania z nieruchomości jest z kolei rodzajem wywłaszczenia, dokonywanego na drodze administracyjnej. Inne zatem są przesłanki i tryby powstania powyższych praw i z tego powodu nie można utożsamiać negocjacji dotyczących ustanowienia służebności przesyłu, z negocjacjami, które powinny poprzedzać wystąpienie z wnioskiem, a następnie wydanie decyzji ograniczającej prawo własności nieruchomości (vide; uzasadnienie wyroku NSA z dnia 15 maja 2018 r., I OSK 2866/17 oraz z dnia 18 czerwca 2020 r., I OSK 1439/19). Zdaniem skarżącej poza sporem jest więc okoliczność, że Inwestor nigdy nie wystąpił do niej o wyrażenie zgody na wykonanie prac, o których mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n., a zatem nie zostały spełnione przesłanki do wydania decyzji.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda P. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoją argumentację.
Ponadto swoje stanowisko zajął uczestnik postępowania P. Sp. z o.o. Oddział Z. w B., podzielając w całości stanowisko organu (k. 79-81).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:
Skarga podlegała oddaleniu.
Sąd nie dopatrzył się w zaskarżonej decyzji zarzucanego przez skarżącą naruszenia przepisów prawa, zaś decyzja ograniczająca sposób korzystania przez skarżącą z jej nieruchomości została wydana na podstawie obowiązujących przepisów prawa, co dla sądu administracyjnego, kontrolującego zaskarżony akt wyłącznie poprzez pryzmat jego zgodności z prawem, stanowi uzasadnioną podstawę dla oddalenia skargi.
Przedmiot sporu w sprawie niniejszej dotyczy prawidłowości zastosowania art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2020 r. poz. 1990, ze zm., dalej u.g.n.), stanowiącym materialnoprawną podstawę kwestionowanej decyzji, starosta wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może w drodze decyzji ograniczyć sposób korzystania z nieruchomości poprzez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje – jak stanowi cytowany przepis – zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Treść przytoczonego przepisu wskazuje zatem, że przesłankami uzasadniającymi jego zastosowanie są:
– uzasadniona miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego lub decyzją lokalizacji inwestycji celu publicznego potrzeba przeprowadzenia przez daną nieruchomość inwestycji liniowej celu publicznego służącej przesyłaniu lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, łączności publicznej i sygnalizacji wraz z niezbędnymi do korzystania z instalacji obiektami i urządzeniami towarzyszącymi;
– brak zgody właściciela nieruchomości na przeprowadzenie przez jego nieruchomość opisanej wyżej inwestycji.
Stosownie zaś do art. 6 pkt 2 u.g.n. celami publicznymi w rozumieniu ustawy są, między innymi, inwestycje polegające na budowie i utrzymywaniu ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. W świetle powyższej definicji stwierdzić należy, że posadowienie na przedmiotowej nieruchomości przewodów i urządzeń służących do przesyłania gazu ziemnego - tj. gazociągu średniego ciśnienia PE dn 63 w pasie gruntu o szerokości 1,00 m i długości 270 m i gazociągu średniego ciśnienia PE dn 40 w pasie gruntu o szerokości 1,00 m i długości 60 m, realizuje cel publiczny.
W tym miejscu podkreślić należy, że decyzje wydawane na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. ze swej istoty naruszają interes własny strony (właściciela nieruchomości), ograniczając sposób korzystania z nieruchomości. Są to bowiem decyzje ograniczające prawo własności, których wydawanie ustawodawca dopuścił w celu umożliwienia uprawnionym jednostkom realizacji inwestycji celu publicznego, a więc takich, które są realizowane w interesie społecznym i mają służyć ogółowi (wyrok WSA w Kielcach z dnia 3.02.2011 r. II SA/Ke 567/10, CBOSA). Przepisy art. 124 u.g.n. muszą być zatem interpretowane dosłownie. Niedopuszczalne jest w związku z tym formułowanie jakichkolwiek innych, niż określone w u.g.n., przesłanek umożliwiających albo wykluczających zastosowanie ograniczenia, o jakim mowa w tym przepisie (Ewa Bończak - Kucharczyk, Komentarz do art. 124 ustawy, LEX/2013, wyrok NSA z dnia 17 listopada 2009 r. I OSK 85/09, CBOSA). Trafnie zatem organ odwoławczy wskazał, że w decyzji wydawanej na podstawie art. 124 u.g.n., zakres ograniczenia prawa własności musi być ściśle określony, co oznacza, że musi ona wskazywać jednoznacznie przebieg inwestycji przez nieruchomość, jak i zakres uszczuplenia władztwa właściciela i to tylko w zakresie niezbędnym do wykonania danej inwestycji (tak: wyroki WSA w B.: z dnia 12 lutego 2013 r. II SA/Bk 692/12 i z dnia 10 stycznia 2012 r. II SA/Bk 763/11, CBOSA).
Przepis art. 124 ust. 1 u.g.n, wymaga zgodności decyzji o ograniczeniu prawa własności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku, z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Powyższy warunek gwarantuje, że administracyjna ingerencja w korzystanie z nieruchomości nie będzie możliwa w każdej sytuacji i w stosunku do każdej inwestycji, lecz jedynie do tych, które spełniają określone kryteria i służą realizacji relatywnie doniosłych interesów (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 6 maja 2011 r., sygn. akt I SA/Wa 2497/10).
Przenosząc do meritum sprawy za bezsporne należy uznać, że zezwolenie P. sp. z o.o. z siedzibą w T. na posadowienie na nieruchomości nr [...] położonej w obrębie O., przewodów i urządzeń służących do przesyłania gazu ziemnego - tj. gazociągu średniego ciśnienia PE dn 63 w pasie gruntu o szerokości 1,00 m i długości 270 m i gazociągu średniego ciśnienia PE dn 40 w pasie gruntu o szerokości 1,00 m i długości 60 m, jest zgodne z miejscowym planem obowiązującym na tym terenie. W tym zakresie słusznie organ II instancji dostrzegł pewne uchybienia organu I instancji, które zostały w decyzji organu II instancji skorygowane.
Przedmiotowa działka znajduje się na terenie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części terenów położonych we wsi O., w gminie S., zatwierdzonego Uchwałą Nr XXXV/303/06 Rady Gminy S. z dnia 29 czerwca 2006 r. (Dz. Urz. Woj. P. Nr 204, poz. 1988). Zgodnie z załącznikiem graficznym do uchwały, działka nr [...] położona jest na terenie oznaczonym na rysunku planu symbolem 15KD i 16KP, co oznacza odpowiednio ulicę dojazdową wewnętrzną i teren parkingu. Podkreślić przy tym, iż współwłaścicieli tej działki jest wielu, co zostało wskazane w decyzji organu I instancji, przy czym udział skarżącej M. S. i R. S. stanowi 1/22 tej nieruchomości. Jak wskazał przy tym wnioskodawca, sieć gazowa jest zaprojektowana tak, aby umożliwić podłączenie budynków istniejących oraz tych wybudowanych w przyszłości bez ingerencji w działki sąsiadujące z drogą.
Słusznie przy tym w tym zakresie organ II instancji powołał się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 listopada 2019 r. o sygn. akt I OSK 452/18 (CBOSA), w którym stwierdzono, że obowiązujące przepisy prawa nie wymagają dla spełnienia wynikającej z art. 124 ust. 1 u.g.n. przesłanki zgodności zamierzenia inwestycyjnego z planem miejscowym zaznaczenia konkretnego przebiegu danej sieci w części graficznej planu lub wymienienia jej z nazwy w konkretnym przepisie planu. Biorąc pod uwagę powyższe oraz fakt, iż projektowany odcinek sieci gazowej został przewidziany w liniach rozgraniczających ulicy należy zasadnie uznać, że wnioskowane ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości jest zgodne z ustaleniami planu miejscowego. Ponadto, w ocenie organu odwoławczego przebieg planowanego gazociągu, na nieruchomości, oznaczonej jako działka nr [...], jest technicznie uzasadniony i nie spowoduje ograniczenia realizacji przeznaczenia podstawowego tego terenu, czyli ulicy dojazdowej wewnętrznej, co znajduje w zgromadzonym materiale dowodowym. Wnioskodawca wskazał, że docelowe ograniczenie sposobu korzystania przez nieruchomość skarżących (współwłaścicieli udziału 1/22) z ich nieruchomości związane z budową oraz dalszą eksploatacją urządzeń przesyłowych gazu ziemnego ma łączną wielkości 330 m2.
Zakres zatem ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości przesądza albo miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego albo decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Organ orzekający o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości nie ma swobody w ustaleniu przebiegu inwestycji celu publicznego, której usytuowanie wynika z wcześniejszych zdarzeń prawnych, wiążących w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n.
Zdaniem Sądu, na etapie postępowania administracyjnego dowiedziony także został przez wnioskodawcę brak zgody skarżącej (współwłaścicielki i jej męża) na przeprowadzenie na ich nieruchomości inwestycji celu publicznego przewidzianej przedmiotowym wnioskiem, zmuszający wnioskodawcę do wystąpienia z wnioskiem o decyzyjne ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości. Stosownie do treści art. 124 ust. 3 u.g.n., udzielenie zezwolenia powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań. W przedmiotowej sprawie współwłaścicielami przedmiotowej nieruchomości (drogi wewnętrznej) jest wiele osób, przy czym jak już podkreślono udział skarżącej M. S. i R. S. stanowi 1/22 tej nieruchomości. Tylko skarżąca zakwestionowała przedmiotową decyzję, mimo że współwłaścicieli jest 20.
Zdaniem sądu, bezskuteczne pozostają zarzuty naruszenia art. 124 ust. 3 u.g.n. przez ustalenie przeprowadzenia rokowań, podczas gdy – zdaniem skarżącej - czynność ta miała charakter pozorny, tym bardziej, że dotyczyła ustanowienia służebności, a także rokowania były prowadzone przez osobę nieumocowaną do tych czynności. Powyższe okoliczności stanowią przedmiot skargi do sądu.
Utrwalone jest w orzecznictwie sądów administracyjnych stanowisko, zgodnie z którym w przepisie art. 124 ust. 3 u.g.n. nie przewidziano żadnych szczególnych wymagań co do trybu i formy rokowań poza wymaganiem, aby się faktycznie odbyły. W istocie więc o formie i charakterze rokowań decyduje sam inwestor. Istotne jest, aby obowiązek zainicjowania rokowań został dochowany, natomiast mogą się one zakończyć w dowolnym czasie, tzn. w tym w momencie, gdy jedna ze stron uzna, że nie ma szans na wypracowanie porozumienia. W konsekwencji przyjmuje się, że jeżeli strony poinformują się o wzajemnych stanowiskach i uznają propozycję drugiej strony za "nie do przyjęcia", istnieje możliwość zakończenia rokowań. Inaczej rzecz ujmując w sytuacji, gdy druga strona (właściciel) stanowczo sprzeciwia się zaproponowanym warunkom wskazując, że są one nie do przyjęcia i przedstawia własne, ostateczne i jednoznaczne oczekiwania finansowe, które z kolei nie satysfakcjonują inwestora, te ostatni ma prawo uznać, że dalsze rokowania nie doprowadzą do uzyskania konsensusu. Proces rokowań nie może bowiem przebiegać w nieskończoność, tj. dopóki jedna ze stron nie zmieni swojego stanowiska i nie przyjmie proponowanych warunków. W przeciwnym wypadku nigdy nie można byłoby wszcząć procedury co do wydania decyzji w oparciu o art. 124 ust. 1 u.g.n. (vide np. wyroki w sprawach I OSK 970/17, I OSK 534/20, orzeczenia.nsa.gov.pl).
Istotne jest również i to wypracowane w orzecznictwie stanowisko, podzielane przez sąd rozpoznający sprawę niniejszą, zgodnie z którym organ - a za nim i sąd - ustala jedynie fakt istnienia rokowań, nie bada zaś przyczyn braku zgody stron. Okoliczność więc, iż w rokowaniach nie została zaproponowana konkretna suma pieniężna, bądź inwestor zaproponował właścicielowi warunki, które są dla niego niekorzystne, czy takie, które są dla niego nie do przyjęcia, nie podlega weryfikacji w postępowaniu prowadzącym do wydania decyzji na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. Po wszczęciu tego postępowania, organ nie ma żadnych podstaw do prowadzenia postępowania dowodowego w przedmiocie przyczyn braku zgody stron prowadzących rokowania. Postępowanie dowodowe prowadzone przez organ w omawianym wyżej zakresie powinno sprowadzać się wyłącznie do ustalenia faktu istnienia rokowań (na podstawie przedłożonych przez inwestora dokumentów – vide art. 124 ust. 3 zdanie ostatnie u.g.n.) oraz ich negatywnego wyniku, tj. braku zgody ze strony właściciela lub użytkownika wieczystego nieruchomości. Nie podlega więc kontroli sam tryb prowadzenia rokowań, a także powody, dla których nie dochodzi do zawarcia porozumienia. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie I OSK 358/21, podobnie kwestie takie jak: dobra albo zła wiara inwestora czy też ekwiwalentność zaproponowanego świadczenia, pozostają poza zakresem kontroli organu administracji, a w konsekwencji także sądu administracyjnego (CBOSA)..
Mając powyższe na uwadze, zarzut skargi o pozorności rokowań nie mógł odnieść zamierzonego skutku, zarówno w zakresie przedłożenia umowy ustanowienia służebności zamiast kwestii ograniczenia własności w związku z budową urządzeń przesyłowych, czy też prowadzenia rokowań przez osobę nieuprawnioną. O pozorności rokowań świadczyć może całokształt okoliczności sprawy. Nie ulega tymczasem wątpliwości, a wynika to z akt administracyjnych sprawy, że strony przedstawiły sobie wzajemne stanowiska co najmniej dwukrotnie, w formie pisemnej, jednak żadna z nich nie była usatysfakcjonowana udzieloną odpowiedzią strony przeciwnej. W przedmiotowej sprawie skarżącej oraz drugiemu ze współwłaścicieli nieruchomości o nr ewid. [...] w miejscowości O. dwukrotnie (pismem z dnia [...] grudnia 2020 r. oraz [...] stycznia 2021 r.) została przedstawiona przez inwestora propozycja zawarcia umowy zobowiązującej do ustanowienia służebności przesyłu. Projekt umowy określał przedmiot uzyskania przez inwestora prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz warunki, na jakich ma to nastąpić. Przedstawionej propozycji współwłaściciele nie przyjęli. Pierwsze pismo pozostawili bez odpowiedzi, natomiast w odpowiedzi na drugie z kolei pismo, pismami z dnia [...] marca 2021 r. w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości wskazali, iż nie wyrażają zgody na zaprojektowanie i wybudowanie sieci gazowej średniego ciśnienia. Pisma te zostały sporządzone samodzielnie przez skarżącą i R. S. i jednoznacznie potwierdzają, że mieli oni świadomość co jest przedmiotem rokowań i negocjacji. Tym samym argumenty w tym zakresie nie zasługują na uwzględnienie.
Niewątpliwie zatem przeprowadzone rokowania miały za cel próbę dojścia do porozumienia oraz prezentowały punkt widzenia obu stron postępowania, co do możliwości i oczekiwań finansowych związanych z realizacją spornej inwestycji. Jeszcze inaczej rzecz ujmując, strony znały wzajemne żądania, wymieniły korespondencję, miały możliwość ustosunkować się do propozycji strony przeciwnej. Taki stan faktyczny wyraźnie pozorności rokowań zaprzecza, także w zakresie wskazania, że dotyczy to ustanowienia służebności przesyłu. Nie sposób jednak przyjąć, że rokowania się nie odbyły. Podobnie okoliczność, iż w wyniku rokowań strony nie doszły do porozumienia w kwestii warunków realizacji inwestycji nie oznacza, iż rokowania były pozorne i nie zmierzały do ugodowego zakończenia sprawy. Prowadzone przez strony negocjacje nie tylko nie muszą zakończyć się porozumieniem, ale niepowodzenie rokowań stanowi w zasadzie argument za koniecznością wydania decyzji na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. Wypada przy tym zauważyć, że negatywny wynik rokowań, bądź też ich zakończenie przed osiągnięciem porozumienia, nie pozbawia właścicieli nieruchomości domagania się odszkodowania z tytułu ograniczenia sposobu korzystania z tej nieruchomości, czy wynagrodzenia z tytułu ustanowienia służebności (por. wyroki NSA w sprawach I OSK 534/20 czy I OSK 1375/17).
Podsumowując, ocena czy spełniona została przesłanka określona w art. 124 ust. 3 u.g.n., została przez organy przeprowadzona w sposób prawidłowy, w tym negatywny wynik prowadzonych negocjacji ustalono w sposób niewątpliwy. W sprawie nie ma sporu co do tego, że inwestor podejmował próby negocjacji ze skarżącą oraz przedstawił skarżącej propozycję ustanowienia służebności przesyłu, natomiast skarżąca na nią nie przystała, wskazując wprost, że nie wyraża zgody na zaprojektowanie i wybudowanie sieci gazowej.
Kolejnym zarzutem była kwestia przedmiotu rokowań. W stanie faktycznym sprawy rokowania pomiędzy inwestorem a właścicielem dotyczyły bowiem stricte ustanowienia służebności przesyłu (taką propozycję sformułował inwestor) a nie expressis verbis ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości przez założenie i przeprowadzenie prac. W ocenie sądu, zaproponowanie w ramach rokowań z art. 124 ust. 3 u.g.n. ustanowienia służebności przesyłu spełnia przesłankę przeprowadzenia rokowań wymaganych tą regulacją. Podkreślić trzeba, że celem rokowań z art. 124 ust. 3 u.g.n. jest uzyskanie przez inwestora trwałego tytułu prawnego do nieruchomości, a taki tytuł stanowi służebność przesyłu. Sąd podziela te poglądy formułowane w orzeczeniach sądów administracyjnych, zgodnie z którymi nie spełniałaby warunku przeprowadzenia rokowań wymiana stanowisk między inwestorem przesyłowym a właścicielem nieruchomości dotycząca wyrażenia zgody właściciela na jedynie czasowe ograniczenie w korzystaniu z nieruchomości, nieobejmujące tolerowania trwałego istnienia urządzeń przesyłowych w przyszłości (vide np. wyrok NSA w sprawie I OSK 2409/19). Istotne znaczenie w sprawie niniejszej ma więc to, że rokowania prowadzono w tożsamym celu jaki realizuje wydanie decyzji na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n., a zatem w celu uzyskania tytułu prawnego do korzystania z nieruchomości o trwałym charakterze. Nie ma wątpliwości, że zezwolenie na ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości i służebność przesyłu są instytucjami prawa różnymi pod wieloma względami. Istotne jest jednak to, że osiągnięcie celu rokowań w postaci ustanowienia służebności przesyłu sprawia, iż ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. staje się zbyteczne (vide NSA w sprawie I OSK 1062/20).
Ostatnim z zarzutów podnoszonych przez skarżącą w skardze był zarzut naruszenia art. 124 ust. 1 u.g.n. wskutek błędnej wykładni art. 124 ust. 3 u.g.n. oraz art. 1095 k.c., co miało istotny wpływ na wynik sprawy, z uwagi na brak właściwego umocowania osoby przeprowadzającej rokowania. Sąd nie podziela tego stanowiska, a argumenty przedstawione w decyzji Wojewody P. są prawidłowe. Wbrew twierdzeniom skargi prokurenci oddziałowi, którzy podpisali pełnomocnictwo Pani D. P. są uprawnieni do występowania w imieniu spółki P. sp. z o.o. z siedzibą w T. Zgodnie z informacją ujawnioną w Krajowym Rejestrze Sądowym, która jest zgodna z umową Spółki, do reprezentowania spółki - P. sp. z o.o. uprawnionych jest dwóch członków Zarządu lub jeden członek Zarządu wraz z prokurentem. W celu jednak usprawnienia działalności Spółki i upoważnienia przedstawicieli oddziałów zakładów gazowniczych do reprezentowania Spółki w sprawach związanych z bieżącą działalnością tychże oddziałów, ich dyrektorom zostały udzielone prokury oddziałowe łączne. W odniesieniu do Oddziału Z. w B. prokura oddziałowa została udzielona Dyrektorowi Oddziału Z. p. G. M. oraz Zastępcy Dyrektora p. L. O. Prokura oddziałowa łączna została udzielona na mocy uchwały podjętej przez Zarządu Spółki w dniu [...] stycznia 2017 r., natomiast wpis prokury oddziałowej do Krajowego Rejestru Sądowego nastąpił w dniu [...].02.2017 r.
Powyższe działanie Spółki pozostaje w zgodzie z art. 1091 § 1 k.c., zgodnie z którym prokura jest pełnomocnictwem udzielonym przez przedsiębiorcę podlegającego obowiązkowi wpisu do rejestru przedsiębiorców, które obejmuje umocowanie do czynności sądowych i pozasądowych, jakie są związane z prowadzeniem przedsiębiorstwa. Zgodnie natomiast z art. 1095 k.c. prokurę można ograniczyć do zakresu spraw wpisanych do rejestru oddziału przedsiębiorstwa (prokura oddziałowa), co też ma miejsce w tym przypadku. Na mocy udzielonej i wpisanej następnie do KRS prokury łącznej oddziałowej Dyrekcja Oddziału Z. w B. nabyła uprawnienia do dokonywania w imieniu P. sp. z o.o. czynności sądowych i pozasądowych w zakresie spraw związanych z działalnością P. sp. z o.o. Oddziału Z. w B.. Podkreślenia wymaga fakt, iż pomimo tego, że przedmiotowa prokura jest prokurą oddziałową związaną z działalnością Oddziału Z. w B., to prokurenci wykonują czynności nie w imieniu Oddziału, a w imieniu Spółki. Powyższe wynika z faktu, iż oddział Spółki nie posiada osobowości prawnej i w związku z tym w obiegu prawnym nie występuje jako odrębny podmiot praw i obowiązków. Niemniej jednak, co wynika wprost z wpisu w KRS i istoty prokury oddziałowej, prokurenci w osobie Dyrektora G. M. i Zastępcy Dyrektora L. O. posiadają uprawnienia jedynie do reprezentowania Spółki w zakresie spraw związanych z działalnością Oddziału Z. w B. i ogranicza się do działalności prowadzonej na terenie województwa P. Budowa gazociągu, będącego przedmiotem skarżonej decyzji, jako że realizowana w O. położonym na terenie województwa P., niewątpliwie mieści się w granicach działania ustanowionych prokurentów dla Oddziału Z. w B. i wbrew twierdzeniom skarżącej pozostaje w zakresie bieżącej działalności tego Zakładu. Dlatego też uprawnionymi do reprezentowania Spółki są w tym zakresie prokurenci w osobach Dyrektora i Zastępcy Dyrektora Oddziału Z. w B. lub ustanowieni przez nich pełnomocnicy. Jednakże, co istotne, każdorazowo podmiotem uprawnionym z ww. decyzji jest P. sp. z o.o. z siedzibą w T., gdyż jak już zostało wspomniane, oddział nie posiada osobowości prawnej, natomiast posiada ją Spółka. Stąd decyzje powinny być wydawane każdorazowo na Spółkę. Z uwagi na obowiązujące przepisy w zakresie prokury oddziałowej łącznej, z jaką mamy do czynienia w przypadku P. spółki z o.o., twierdzenia co do braku umocowania pełnomocnika spółki w tej sprawie - pani D. P. nie mają uzasadnienia prawnego, a udzielone pełnomocnictwo z dnia [...] lipca 2020 r. uprawniało do działania w imieniu P. sp. z o.o. w ramach zakresu działania obejmującego województwo P.e, a także uprawniało do prowadzenia rokowań, o których mowa w art. 124 ust. 3 u.g.n.
Podkreślić przy tym należy, iż w tym zakresie skarżąca powołała się na wyrok NSA z dnia 2 lipca 2020 r. w sprawie I OSK 13/20, który dotyczył w znacznej mierze, w czyim imieniu prowadzone są rokowania, a nie odnoszono się do art. 1095 k.c. czy też przepisów kodeksu spółek handlowych.
Należy w tym zakresie natomiast przywołać dwa postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego w których wprost odniesiono się do reprezentacji łącznej spółki, a prokury samoistnej tj. z dnia 27 sierpnia 2019 r. sygn. akt I OZ 739/19 oraz z dnia 5 września 2019 r. sygn. akt I OZ 773/19 (oba CBOSA). Podkreślić przy tym należy, iż postanowienie te dotyczy również spraw związanych z ograniczeniem sposobu korzystania z nieruchomości. W drugim z tych orzeczeń w sposób szczegółowy wskazano, że "zgodnie z art. 28 § 1 P.p.s.a. osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. W przypadku spółki akcyjnej kwestię powoływania oraz zakresu umocowania organów i osób uprawnionych do działania w jej imieniu regulują przede wszystkim przepisy Kodeksu spółek handlowych, w tym w szczególności art. 373 k.s.h. (w przedmiotowej sprawie 205 k.s.h z uwagi na spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością, identycznie regulujący tą kwestię). Stosownie do unormowań w nim zawartych, jeżeli zarząd jest wieloosobowy, sposób reprezentowania spółki określa jej statut. Jeżeli statut nie zawiera żadnych postanowień w tym przedmiocie, do składania oświadczeń w imieniu spółki wymagane jest współdziałanie dwóch członków zarządu albo jednego członka zarządu łącznie z prokurentem. (§ 1). Jednakże zgodnie § 3 tego przepisu, przepis § 1 nie wyłącza ustanowienia prokury i nie ogranicza praw prokurentów wynikających z przepisów o prokurze (identycznie art. 205 § 3 k.s.h.).
Tym samym jednoosobowa reprezentacja w spółce akcyjnej możliwa będzie zarówno w przypadku gdy zarząd jest kolegialny, a statut przewiduje reprezentację jednoosobową lub gdy do samodzielnego działania umocowano prokurenta samoistnego. Podkreślić przy tym należy, że prokura jest pełnomocnictwem szczególnego rodzaju o ustawowo określonym zakresie umocowania. Stosownie do treści art. 1091 § 1 k.c. prokura jest pełnomocnictwem udzielonym przez przedsiębiorcę podlegającego obowiązkowi wpisu do rejestru przedsiębiorstw, które obejmuje umocowanie do czynności sądowych i pozasądowych, jakie są związane z prowadzeniem przedsiębiorstwa. Nie można jej ograniczyć ze skutkiem wobec osób trzecich, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej (§ 2). Ponadto, stosownie do art. 1095 k.c., prokurę można ograniczyć do zakresu spraw wpisanych do rejestru oddziału przedsiębiorstwa (prokura oddziałowa). Regulacja art. 1095 k.c. jest przepisem szczególnym wobec art. 1091 § 2 k.c. i stanowi podstawę ograniczenia przedmiotowego prokury, a więc ograniczenia zakresu umocowania prokurenta do spraw danego oddziału. Prokura oddziałowa jest konstrukcją przeznaczoną przede wszystkim dla przedsiębiorców prowadzących działalność na podstawie przedsiębiorstwa o znacznych rozmiarach, rozbudowanego, w ramach którego funkcjonują wyodrębnione wewnętrzne jednostki organizacyjne. Umożliwia ona udzielenie prokury osobie znającej sprawy danego oddziału z ograniczeniem wyłącznie do tych spraw. Z kolei pojęcie oddziału, które do 30 kwietnia 2018 r. uregulowane było w art. 5 pkt 4 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2017 r., poz. 2168 ze zm.), a obecnie uregulowane jest w art. 3 pkt 4 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. o zasadach uczestnictwa przedsiębiorców zagranicznych i innych osób zagranicznych w obrocie gospodarczym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2019 r., poz. 1079 ze zm.) przewiduje, że oddziałem jest wyodrębniona i samodzielna organizacyjnie część działalności gospodarczej, wykonywana przez przedsiębiorcę poza siedzibą przedsiębiorcy lub głównym miejscem wykonywania działalności. Tak rozumiany oddział nie ma podmiotowości prawnej, jest wyodrębnioną w oparciu o kryterium lokalizacji częścią działalności gospodarczej przedsiębiorcy. Podmiotem prawa jest wyłącznie dany przedsiębiorca, czyli to on, a nie oddział, jest stroną stosunków prawnych, czynności prawnych, podmiotem praw i obowiązków powstających w ramach działalności oddziału. Takie wyodrębnienie części działalności oznacza wyodrębnienie części majątku przedsiębiorstwa potrzebnego do jej prowadzenia oraz wyłonienie osób, których czynności składają się na działalność oddziału (P. Nazaruk [w:] Kodeks cywilny. Komentarz do art. 1095, red. J. Ciszewski, Lex/ el)".(CBOSA).
Na tej podstawie NSA wskazał, że wszelkie działania prokurenta oddziałowego samoistnego odnoszą skutek bezpośrednio wobec spółki, o ile mieszczą się w granicach umocowania wynikającego z udzielonej prokury oddziałowej, czyli w zakresie spraw związanych z działalnością konkretnego oddziału.
W niniejszej sprawie pełnomocnictwo rodzajowe zostało podpisane przez dwóch prokurentów wskazanych w KRS, zatem D. P. posiadała umocowanie do przeprowadzenia rokowań w imieniu Inwestora - P. sp. z o.o. z siedzibą w T. Planowana inwestycja była zlokalizowana w województwie P., czyli na obszarze działania Oddziału Z. w B.. Zatem właściwi prokurenci udzielili umocowania do reprezentowania P. sp. z o.o., co było zgodne zarówno z art. 205 k.s.h. jak i regulacji art. 1095 k.c.
Podsumowując należy wskazać, że w niniejszej sprawie nie uchybiono również przepisom prawa procesowego. Wydanie kwestionowanej decyzji poprzedziło dokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia (art. 7 i 77 k.p.a.). Ocena ta nie nosi cech dowolności (art. 80 k.p.a.). Zgodnie zaś z art. 107 § 3 k.p.a. w rozstrzygnięciu zawarto podstawowe jego elementy, wskazano także uzasadnienie faktyczne i prawne. W szczególności uzasadniono stanowisko organu, wyjaśniono podstawy prawne decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Organ odniósł się również do argumentów odwołania, przy czym wyrażone w tym zakresie stanowisko, nie może być uznawane za nieprawidłowe z tego jedynie powodu, że pozostaje odmienne od oczekiwań strony skarżącej.
W tym stanie rzeczy Sąd uznając skargę za nieuzasadnioną, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.