II SA/Bk 697/24

II SA/Bk 697/24 - Wyrok WSA w Białymstoku
Data orzeczenia
2025-01-14
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-11-13
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Sędziowie
Anna Bartłomiejczuk /sprawozdawca/
Barbara Romanczuk /przewodniczący/
Elżbieta Lemańska
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 682
art. 35 ust. 1 i ust. 4
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Barbara Romanczuk, Sędziowie asesor sądowy WSA Anna Bartłomiejczuk (spr.), sędzia WSA Elżbieta Lemańska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Marta Marczuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 stycznia 2025 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości nr [...] przy ul. [...] w B. na decyzję Wojewody Podlaskiego z dnia 29 sierpnia 2024 r., nr AB-II.7840.8.13.2023.AM w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę.
Uzasadnienie
Wojewoda Podlaski zaskarżoną decyzją z dnia 29 sierpnia 2024 r. nr AB-II.7840.8.13.2023.AM, po rozpoznaniu odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości Nr [...] przy ul. [...] w B. (dalej powoływanej jako: "skarżąca Wspólnota"), utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Białegostoku z dnia 13 marca 2024 r. nr DUA-X.6740.1.181.2023 o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego oraz udzieleniu Wspólnocie Mieszkaniowej [...] w B. (dalej powoływanej jako: "Inwestor") pozwolenia na budowę miejsc postojowych z drogą dojazdową, chodnikami dla pieszych oraz instalacją oświetleniową na potrzeby budownictwa mieszkaniowego na działce nr ewid. [...] przy ul. [...] w Białymstoku.
Decyzje te wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
Wnioskiem z dnia 13 września 2023 r. Inwestor wystąpił o udzielenie pozwolenia na budowę ww. inwestycji, dołączając m.in. oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane złożone przez trzech członków zarządu Wspólnoty, projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany oraz kserokopię pisma Zastępcy Prezydenta Miasta Białegostoku wyrażające zgodę na dysponowanie na cele budowlane działką nr ewid. [...], stanowiącą własność Gminy Białystok w celu budowy miejsc postojowych z drogą dojazdową, chodnikami dla pieszych i oświetleniem.
Po przeanalizowaniu ww. wniosku, Prezydent Białegostoku decyzją z dnia 17 listopada 2023 r. nr 550/023 udzielił Wspólnocie Mieszkaniowej [...] pozwolenia na budowę opisanej inwestycji.
Na skutek odwołania skarżącej Wspólnoty Wojewoda Podlaski decyzją z dnia 15 stycznia 2024 r. uchylił decyzję organu I instancji w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi wskazując m.in. na brak w aktach sprawy uchwały Wspólnoty Mieszkaniowej [...] , która upoważniałaby zarząd do uzyskania pozwolenia na budowę, co stanowi czynność przekraczającą zakres zwykłego zarządu; niezgodne z przepisami prawa potwierdzenie za zgodność z oryginałem uchwały Wspólnoty Mieszkaniowej [...] o ustanowieniu zarządu Wspólnoty Mieszkaniowej.
Prezydent Miasta Białegostoku w ramach ponownego rozpoznania sprawy postanowieniem z dnia 26 stycznia 2024 r. zobowiązał Wspólnotę Mieszkaniową [...] w Białymstoku do usunięcia ww. braków w przedłożonej dokumentacji.
Po przedłożeniu brakujących dokumentów Prezydent Białegostoku decyzją z dnia 13 marca 2024 r. zatwierdził projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany oraz udzielił Wspólnocie Mieszkaniowej [...] w Białymstoku pozwolenia na budowę ww. opisanej inwestycji na działce [...] przy ul. [...] w Białymstoku.
W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia organ I instancji stwierdził, iż przedłożony materiał dowodowy odpowiada wymogom obowiązujących przepisów, a Inwestor wywiązał się ze wszystkich wymagań określonych prawem budowlanym. Nawiązując do wymogów określonych w art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (t.Dz.U. z 2023r., poz. 682, dalej w skrócie: "P.b.") organ stwierdził, że projektowana inwestycja jest zgodna z uchwałą Rady Miasta Białystok Nr XXXVI/525/21 z dnia 22 lutego 2021 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części osiedla [...] w Białymstoku w rejonie ulic [...] i [...] - etap I, a przedłożony do zatwierdzenia projekt jest kompletny i posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia oraz załączoną informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b Prawa budowlanego, jak również został wykonany przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia. Ponadto wnioskowana inwestycja nie wymaga załączenia do wniosku decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.
Uszczegóławiając stwierdzenie o zgodności z planem miejscowym projektowanej inwestycji organ zauważył, że teren objęty wnioskowanym zamierzeniem oznaczono w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem "16MW" (teren przeznaczony pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną wraz z obiektami i urządzeniami towarzyszącymi oraz zielenią urządzoną). W samym planie wskazano istniejące parkingi oraz miejsca, na których mogą być zrealizowane nowe miejsca postojowe, wyznaczając graficznie wydzielenia wewnętrzne oznaczone symbolami "KX". Jak dalej zaznaczył organ, pomimo, że projektowany parking swym zakresem wychodzi poza obszar wskazany linią wydzielenia wewnętrznego "KX", to lokalizacja miejsc postojowych możliwa jest nie tylko w granicach ww. wydzielenia wewnętrznego "KX", dróg wewnętrznych i publicznych, ale również na częściach terenów przeznaczonych pod zabudowę. W tym zakresie powołując się na zapis § 2 ust. 3 pkt 13 planu wyjaśnił, że tereny o symbolach MW przeznacza się pod "zabudowę mieszkaniową wielorodzinną wraz z obiektami i urządzeniami towarzyszącymi oraz zielenią ", a poprzez obiekty i urządzenia towarzyszące należy rozumieć urządzenia i obiekty budowlane, ściśle związane z prawidłowym funkcjonowaniem terenu, w tym m.in. parking.
Odnosząc się zaś do kwestii zieleni (terenu biologicznie czynnego) organ powołując się na § 49 ust. 3 pkt 1c m.p.z.p. stwierdził, że dla terenu oznaczonego symbolem 16MW powierzchnia terenu biologicznie czynnego został ustalona na minimum 30%, który to wymóg projektowana inwestycja spełnia.
W zakresie natomiast sąsiedztwa przedmiotowej inwestycji z nieruchomością Wspólnoty Mieszkaniowej Nr [...] organ wyjaśnił, że wnioskowana inwestycja spełnia przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.Dz. U. z 2022 r., poz.
1225, dalej powoływanego w skrócie: "rozporządzenie MI"). Analizując poszczególny parametry i odległości projektowanego parkingu organ stwierdził, że spełnia on wynikające z § 19 ust. 1 pkt 1 lit. b i § 19 ust. 2 pkt. 1 lit. b ww. rozporządzenia wymogi odległościowe od placu zabaw dla dzieci, boiska dla dzieci i młodzieży, okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku opieki zdrowotnej, w budynku oświaty i wychowania, w budynku mieszkalnym, w budynku zamieszkania zbiorowego.
Organ I instancji zaznaczył jednocześnie, że w toku postępowania skarżąca Wspólnota wystąpiła z wnioskiem o zmianę obowiązującego na terenie planowanej inwestycji – m.p.z.p. i przeznaczenie części terenu 16MW wydzielonej linią wewnętrznego "KX" pomiędzy budynkami przy ul. [...] [...] i ul. [...] pod zieleń urządzoną z miejscami rekreacji, z zakazem lokalizacji parkingów. W tym zakresie wyjaśnił, że miejsca postojowe dla zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej na terenie 16MW, tak jak dla pozostałych terenów istniejącej zabudowy mieszkaniowej, ustalono w granicach działki budowlanej bez określania wskaźnika oraz w liniach rozgraniczających dróg publicznych i wewnętrznych (§ 28 ust. 2 planu). Usunięcie zatem wydzielenia wewnętrznego "KX" przedmiotowego terenu w żaden sposób nie zablokuje możliwości ich realizacji. Wyjaśniono też, że nie przewiduje się zmiany obowiązującego planu w przedmiotowym zakresie.
Końcowo Prezydent zwrócił też uwagę, że nie jest upoważniony do wyznaczania i korygowania lokalizacji inwestycji, zmian rozwiązań projektowych, czy też do zmiany proponowanych rozwiązań co do jej przebiegu, a jego ocena ogranicza się wyłącznie do sprawdzenia zgodności z prawem takiego wariantu, jaki przedstawił wnioskodawca. Taka ocena przeprowadzona w niniejszej sprawie wypadła pozytywnie, a sama inwestycja jest zgodna z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi.
Odwołanie od powyższej decyzji wniosła Skarżąca Wspólnota wskazując na naruszenie m.in. art. 24 i art. 25 k.p.a. poprzez wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę przez organ powołany do zarządu mieniem komunalnym; art. 35 ust. 1 pkt 1a P.b. oraz § 18 ust. 2 rozporządzenia MI w sprawie warunków technicznych poprzez zatwierdzenie projektu sprzecznego z ustaleniami m.p.z.p.; art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. poprzez pominięcie uzasadnionych interesów osób trzecich; art. 7, art. 8 w zw. z art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez zaniechanie dokładnego i dostatecznego wyjaśnienia stanu faktycznego. Skarżąca Wspólnota wniosła też o zawieszenie postępowania do czasu rozstrzygnięcia skargi kasacyjnej od wyroku WSA oddalającego jej skargę na uchwałę Rady Miasta Białegostoku Nr XXXVI/525/21 z dnia 22 lutego 2021 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części osiedla [...] w Białymstoku w rejonie ulic [...] i [...]- etap I.
Wojewoda Podlaski postanowieniem z dnia 14 czerwca 2024 r. odmówił zawieszenia prowadzonego postępowania odwoławczego.
Następnie decyzją z dnia 29 sierpnia 2024r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję uznając, że organ I instancji prawidłowo ocenił przesłanki warunkujące wydanie pozwolenia na budowę wnioskowanej inwestycji, wypełnił zalecenia zawarte w decyzji kasacyjnej Wojewody Podlaskiego z dnia 15 stycznia 2024 r. i trafnie ocenił, że zamierzenie inwestycyjne spełnia wymagania przepisów prawa budowlanego i warunków technicznych oraz nie narusza uzasadnionych interesów osób trzecich, stąd też nie było podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji.
Przechodząc do oceny inwestycji pod kątem spełnienia wymogów określonych w art. 35 ust. 1 pkt 1a P.b. Wojewoda zgodził się z organem I instancji, który uznał, że lokalizacja i funkcja planowanego przedsięwzięcia jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym uchwałą Rady Miasta Białystok Nr XXXVI/525/21 z dnia 22 lutego 2021 r. Wyjaśnił, że z załącznika graficznego m.p.z.p. wynika, że teren inwestycji zaprojektowano na obszarze KX (przeznaczonym w planie pod parking) oraz częściowo na obszarze 16 MW (przeznaczonym zgodnie z planem pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną wraz z obiektami i urządzeniami towarzyszącymi oraz zielenią urządzoną). W zakresie zgodności z planem Wojewoda zaznaczył, że w aktach organu I instancji znajduje się pismo Zastępcy Prezydenta Miasta Białegostoku z dnia 18 stycznia 2024 r., w którym organ właściwy do sporządzenia planu miejscowego wskazuje, że wyznaczenie obszaru KX (parkingi) w m.p.z.p. miało na celu uporządkowanie sposobu parkowania na regulowanym obszarze, a dodatkowo podkreśla, że lokalizacja miejsc postojowych możliwa jest również na częściach obszarów przeznaczonych pod zabudowę.
Organ II instancji przesądził też, że projekt spełnia wymogi § 9 ust. 1 pkt 3 planu, w którym określono, iż w przypadku budowy parkingów zagospodarowanie terenu winno uwzględniać zieleń wysoką w proporcji co najmniej 1 drzewo na 5 miejsc postojowych w obrębie parkingu lub po jego obrysie. Z dokumentacji projektowej wynika zaś, że Inwestor planuje wybudowanie 35 miejsc parkingowych, a jednocześnie nasadzenie 7 szt. drzew- wierzb japońskich), co należy uznać za spełniające wymogi m.p.z.p. Ponadto z dołączonego do wniosku projektu zagospodarowania terenu wynika, że "przy realizacji projektowanej inwestycji nie występuje konieczność wycinki drzew. Nie występują też kolizje projektowanych rozwiązań z istniejącą zielenią (drzewami i krzewami).
Odnosząc się zaś do kwestii zieleni (terenu biologicznie czynnego) i obowiązującego w tym zakresie § 49 ust. 3 pkt 1c m.p.z.p. z którego wynika, że w zakresie zabudowy i zagospodarowania terenu oznaczonego m.in. symbolem 16MW), ustala się powierzchnia terenu biologicznie czynnego – na minimum 30%, organ uznał, że takie parametry spełnia projektowana inwestycja bo wynika z niej, że powierzchnia biologicznie czynna działki nr [...] wynosić będzie 87%.
W ocenie Wojewody zamierzenie inwestycyjne zgodne jest też z przepisami, w tym techniczno – budowlanymi. Nawiązując do §19 ust. 1 pkt 1 lit. b) rozporządzenia MI i ustalonej w niej normy odległości stanowisk postojowych od okien w budynkach mieszkalnych, która w przypadku parkingu od 11 do 60 stanowisk postojowych włącznie nie może być mniejsza niż 10 m, Wojewoda wskazał, że w niniejszej sprawie wymóg ten jest spełniony ponieważ planowane miejsca parkingowe są zlokalizowane sąd w odległości: (15 m) od budynku mieszkalnego wielorodzinnego Nr [...]; (20,4 m) od budynku mieszkalnego wielorodzinnego Nr oraz (29,3 m) od działki o nr ewid. gruntu: [...], i 10,4 m od działki o nr ewid. gruntu [...]. Zaprojektowano 33 miejsca parkingowe oraz dwa stanowiska dla osób niepełnosprawnych, a ich wymiary są zgodne z § 21 ust. 1 pkt. 1 i 2 rozporządzenia MI.
Odnosząc się do zarzutów odwołania Wojewoda stwierdził, że Prezydent Miasta Białegostoku jest organem właściwym do wydania pozwolenia na budowę projektowanej inwestycji, a fakt, że Prezydent Miasta Białegostoku jest organem powołanym do zarządu mieniem komunalnym nie powoduje wyłączenia całego organu administracji publicznej w niniejszej sprawie.
W zakresie naruszenia art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. Wojewoda wyjaśnił, że dotyczy to tylko sytuacji, gdy decyzja, przy wydaniu której uprzednio dany pracownik uczestniczył, poddawana jest następnie kontroli (weryfikacji) - czy to w postępowaniu zwykłym, czy nadzwyczajnym. Nie odnosi się natomiast do sytuacji ponownego rozpatrzenia sprawy przez pracowników organu, których wcześniejsze rozstrzygnięcie zostało uchylone na skutek kontroli sądowej bądź na skutek rozpatrzenia środka odwoławczego.
Organ podkreślił, że Inwestor uzyskał tytuł prawny do nieruchomości nr ewid. [...] i przedłożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, natomiast skarżąca Wspólnota nie posiada tytułu prawnego umożliwiającego przeprowadzenie inwestycji na działce nr ewid. [...] poprzez zagospodarowanie jej w sposób rekreacyjny, wybudowanie tam placu zabaw itp. W ocenie Wojewody oparcia w przepisach nie znajduje też kwestia wzrostu zanieczyszczeń powietrza, hałasu i drgań spowodowanych realizacją planowanej inwestycji.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wniosła skarżąca Wspólnota zarzucają jej naruszenie m.in.:
1) art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a) Prawo budowlane w zw. z § 18 ust. 2 rozporządzenia MI w zw. § 49 ust. 1 m.p.z.p. poprzez zatwierdzenie projektu sprzecznego z ustaleniami tego planu, który na obszarze 16MW dopuszcza realizację parkingów wyłącznie jako infrastrukturę towarzyszącą realizacji budynków mieszkalnych, a nie jako samodzielną inwestycję;
2) art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. poprzez pominięcie uzasadnionych interesów skarżącej Wspólnoty jako korzystającej z terenu inwestycyjnego do celów rekreacyjnych, a także jako zieleni urządzonej, a w szczególności pominięcie okoliczności, że w sytuacji zrealizowania inwestycji objętej wnioskiem dojdzie do: (-) ograniczenia możliwości zagospodarowania przez Wspólnotę nieruchomości poprzez wykorzystanie jej w sposób rekreacyjny, zbudowania placu zabaw, zorganizowania miejsc spotkań dla mieszkańców; (-) wpływu inwestycji na prawo własności Skarżącej, wzrost zanieczyszczenia powietrza, hałas i drgania wpływające na kondycję bloku i jego mieszkań oraz na funkcjonowanie mieszkańców bloku przy ul. [...];
3) art. 7 i 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niedokładne i nierzetelne wyjaśnienie stanu faktycznego i niedostrzeżenie błędu organu I instancji polegającego na niezbadaniu treści pozwolenia na budowę z dnia 19 stycznia 1973 r. i zatwierdzonej nim dokumentacji projektowej, w tym projektu zagospodarowania terenu, z której wynika, że projektowany parking na obecnej działce o numerze [...] pokrywa się z terenem przeznaczonym na zieleń i place zabaw towarzyszące istniejącemu budynkowi przy ul. [...] [...] - co powoduje, że realizowana inwestycja w postaci parkingu niweczy lub może zniweczyć przeznaczenie terenu powiązane z istniejącą inwestycją mieszkaniową zrealizowaną na podstawie pozostającej w obrocie decyzji administracyjnej;
4) art. 7 i 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 4 P.b. poprzez niezbadanie kwestii ważności i prawidłowości tytułu prawnego Inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, w szczególności wobec braku jednoznacznego stwierdzenia w umowie dzierżawy, że dzierżawa obejmuje prawo zabudowy nieruchomości, a także podnoszonych przez Skarżącą na wcześniejszych etapach postępowania zarzutów związanych z naruszeniem przepisów gospodarki nieruchomościami, które to naruszenia powodują nieważność umowy dzierżawy z 4 lipca 2022 r. stanowiącej tytuł prawny do dysponowania przez Inwestora nieruchomością na cele budowlane;
5) art. 7 i 77 § 1 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z § 325 ust. 1 i §326 ust. 1 rozporządzenia MI w zw. z warunkami normy PN-B-02151-02:1987 oraz art. 35 ust. 1 pkt 1) lit. b) P.b. w zw. z § 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku w zw. z § 11 ust. 1 pkt 2) i 41 MPZP - poprzez niedokładne i nierzetelne wyjaśnienie stanu faktycznego i prawnego sprawy i niedostrzeżenie błędu organu I instancji polegającego na zupełnym pominięciu analizy akustycznej wymaganej przepisami prawa, w tym ustaleniami MPZP, przy projektowaniu w bezpośredniej okolicy budynków wielorodzinnych i pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi parkingu, który będzie generował oddziaływania akustyczne;
6) art. 24.25 i 26 §3 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez wydanie decyzji I instancji przez organ powołany do zarządu mieniem komunalnym, stronę umowy dzierżawy części nieruchomości o nr geod. [...], która stanowi przedmiot postępowania, także organ będący jednocześnie stroną w postępowaniu jako Gmina Białystok, co godzi w zasadę równego traktowania i rodzi wątpliwości co do bezstronności
Powołując się na powyższe zarzuty pełnomocnik skarżącej Wspólnoty wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentów załączonych do skargi tj.: (-) kopii fragmentów dokumentacji projektowej w tym "projektu technicznego dojazdów i ukształtowania terenu zad. III na osiedlu [...] w Białymstoku" oraz mapy do "projektu kolorystyki " oraz mapy "zerowanie" wraz z kopią dokumentacji w formie opisowej, które były zatwierdzone decyzją o pozwoleniu na budowę z dnia 19 stycznia 1973 r. (-) kopii historycznej mapy zasadniczej; (-) wydruków z portalu Miejskiego Systemu Informacji Przestrzennej "gisbiałystok.pł" z których to dokumentów wynika, że teren objęty wnioskiem o pozwolenie na budowę pokrywa się z terenem przeznaczonym pierwotnie na zieleń i place zabaw, i że dokumenty te zostały zatwierdzone decyzją o pozwoleniu na budowę, a także, ze teren ten nieprzerwanie od lat 70 był wykorzystywany na cele zgodne z pierwotnym projektem, tjako zieleń urządzoną.
W uzasadnieniu skargi w sposób szczegółowy przedstawiona została argumentacja zawarta w sformułowanych powyżej zarzutach.
Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Uzupełniająco ustosunkowując się do zarzutu, że decyzja o pozwoleniu na budowę narusza interes skarżącej Wspólnoty, gdyż jej mieszkańcy od lat korzystają z działki nr ewid. [...] do celów rekreacyjnych oraz jako zieleni urządzonej, wyjaśnił, że skarżąca nie posiada tytułu prawnego umożliwiającego zagospodarowanie jej w sposób rekreacyjny i wybudowanie tam placu zabaw, natomiast to Inwestor uzyskał tytuł prawny do przedmiotowej nieruchomości i przedłożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane uprawniające do realizacji inwestycji.
Na rozprawie w dniu 14 stycznia 2025 r. Sąd dopuścił dowody z dokumentów zawnioskowanych w skardze. Pełnomocnik strony skarżącej wskazała dodatkowo, że realizacja inwestycji niweczy przeznaczenie terenu określone i zrealizowane w decyzji o pozwoleniu na budowę, w którym sporny teren został przeznaczony po rekreację i wypoczynek. Precyzując przedłożoną dokumentacje pełnomocnik wskazała, że na spornym terenie zostały zaprojektowane drzewa i krzewy. Członek Zarządu skarżącej Wspólnoty wskazał z kolei, że z miejscami parkingowymi jest problem w godzinach szczytu w dni codzienne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu mającym bądź mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 5 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a."). Nie jest również dotknięta kwalifikowanymi wadami prawnymi powodującymi konieczność wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "b" oraz pkt 2 p.p.s.a.).
Aktem poddanym sądowej kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody Podlaskiego z dnia 29 sierpnia 2024 r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Białegostoku z dnia 13 marca 2024 r. o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlany oraz udzieleniu pozwolenia na budowę miejsc postojowych z drogą dojazdową, chodnikami dla pieszych oraz instalacją oświetleniową na potrzeby budownictwa mieszkaniowego na działce o nr [...], położnej przy ul. [...] w Białymstoku.
Rozważania w powyższym zakresie należy poprzedzić ogólnym wyjaśnieniem, że kontrola sądowa dokonywana jest pod względem zgodności zaskarżonych rozstrzygnięć z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Przy czym, biorąc pod uwagę zarzuty skargi, jak też oczekiwania przedstawicieli skarżącej Wspólnoty, zaakcentować też trzeba, że każda inwestycja może powodować uciążliwości i utrudnienia dla najbliższego sąsiedztwa, co jednak samo przez się nie oznacza i nie może prowadzić do wniosku, że wydanie pozwolenia na budowę stanowi naruszenie prawa.
Dokonując w tym zakresie kontroli Sąd uznał, że zaskarżone decyzje są prawidłowe i nie naruszają wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego i procesowego, a organy zasadnie przyjęły, że w sprawie spełnione zostały przesłanki pozwalające na zatwierdzenie projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlany oraz udzielenie pozwolenia na budowę ww. inwestycji.
Materialnoprawną podstawę wydanych na gruncie rozpatrywanej sprawy rozstrzygnięć stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. Dz.U. z 2023 r., poz. 682, dalej w skrócie: "P.b."). Jak stanowi zaś art. 35 ust. 1 tej ustawy przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:
1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno – budowlanego z:
a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu,
b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko,
c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej;
2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;
3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie: kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego,
3a) dołączenie: (a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, (b) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10;
4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych na podstawie: (a) kopii dokumentów, o których mowa w art. 34 ust. 3d pkt 1 - w przypadku uprawnień niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane, (b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku uprawnień wpisanych do tego rejestru;
4a) przynależność projektanta i projektanta sprawdzającego do właściwej izby samorządu zawodowego na podstawie: (a) zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 - w przypadku osób niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane, (b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku osób wpisanych do tego rejestru.
W razie stwierdzenia nieprawidłowości w zakresie określonym w ust. 1 organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia (art. 35 ust. 3 P.b.). W razie zaś spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 P.b.).
Jak wynika jednoznacznie z przytoczonych przepisów decyzja o pozwoleniu na budowę ma charakter związany, a nie uznaniowy, co oznacza że w przypadku, gdy inwestor przedłoży komplet wymaganych dokumentów, o jakich mowa w art. 32 ust. 4 P.b., które następnie zostaną pozytywnie zweryfikowane stosownie do treści art. 35, organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego.
W ocenie Sądu Wojewoda w zaskarżonej decyzji dokonał wnikliwej analizy akt sprawy, a materiał dowodowy, uzupełniony przez organ I instancji na skutek uprzednio wydanej decyzji kasacyjnej z dnia 15 stycznia 2024r., ocenił prawidłowo dochodząc w konkluzji do słusznego wniosku o konieczności zatwierdzenia przedłożonego projektu budowlanego i udzielenia Wspólnocie Mieszkaniowej [...] pozwolenia na budowę inwestycji w postaci miejsc postojowych z drogą dojazdową, chodnikami dla pieszych oraz instalacją oświetleniową na potrzeby budownictwa mieszkaniowego. Wszystkie kwestie niezbędne z punktu widzenia przepisów prawa materialnego zostały w sprawie wyjaśnione i pozwalały organowi na wydanie merytorycznej decyzji uwzględniającej w całości wniosek Inwestora.
Jednym z podstawowych obowiązków organu architektoniczno – budowlanego jest ustalenie, czy projekt zagospodarowania działki lub terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Taka analiza w niniejszej sprawie została przeprowadzona i - zdaniem Sądu - organ doszedł do prawidłowego wniosku, iż ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części osiedla [...] w Białymstoku w rejonie ulic [...] i [...] - etap I, zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta Białystok Nr XXXVI/525/21 z dnia 22 lutego 2021 r., nie sprzeciwiają się realizacji inwestycji objętej wnioskiem.
Przedmiotowa uchwała zatwierdzająca ww. plan została wprawdzie zaskarżona przez skarżącą Wspólnotę do tut. Sądu, tym niemniej wyrokiem z dnia 26 października 2023r. sygn. akt II SA/Bk 551/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku skargę tą oddalił. Powyższy wyrok jest nieprawomocny, tym niemniej, nie ulega wątpliwości, że zarówno w dacie wydania zaskarżonych decyzji, jak i też w dacie wyrokowania, ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części osiedla [...] w Białymstoku w rejonie ulic [...] i [...] - etap I, były obowiązujące i organy administracji architektoniczno – budowanej miały obowiązek je uwzględnić w kontekście przesłanki z art. 35 ust. 1 pkt 1a P.b.
I tak, jak wynika z bezsprzecznych ustaleń organów w tym zakresie, działka inwestycyjna położona jest na obszarze wskazanym linią wydzielenia wewnętrznego "KX", przeznaczonym zgodnie z ustaleniami tego planu pod parking oraz częściowo na obszarze 16 MW przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną wraz z obiektami i urządzeniami towarzyszącymi oraz zielenią urządzoną. Zarzuty skargi w zakresie niezgodności projektowanej inwestycji z m.p.z.p. dotyczą tego obszaru parkingu, który został zaprojektowany na obszarze 16 MW, albowiem – jak wywodzi pełnomocnik Skarżącej - budowa parkingu na tym terenie możliwa jest wyłącznie wraz z zabudową mieszkaniową wielorodzinną. W ocenie Sądu powyższy zarzut nie zasługuje na uwzględnienie, a organy prawidłowo stwierdziły, że lokalizacja miejsc postojowych możliwa jest nie tylko w granicach ww. wydzielenia wewnętrznego "KX", dróg wewnętrznych i publicznych, lecz również na częściach terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową wraz z obiektami i urządzeniami towarzyszącymi, jeżeli – tak jak w niniejszej sprawie – przeznaczone są one wprost "na potrzeby budownictwa mieszkaniowego".
Zapis § 49 ust. 1 ww. planu stanowi, że tereny oznaczone na rysunku planu symbolami 14MW, 15MW, 16MW i 17MW przeznacza się pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną wraz z obiektami i urządzeniami towarzyszącymi oraz zielenią urządzoną. Jak wynika zaś z § 2 ust. 3 pkt 13 ww. planu pod pojęciem obiektów i urządzeń towarzyszących rozumieć należy m.in. parkingi.
Dokonując interpretacji powyższych zapisów nie można zgodzić się ze stanowiskiem Skarżącej, że miejsca postojowe dla zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej na terenie 16MW, można ustalić wyłącznie w tym samym momencie, w którym realizowana jest zabudowa wielorodzinna. W przedmiotowej sprawie nie można bowiem tracić z pola widzenia, że inwestycja w postaci miejsc parkingowych została zaprojektowana na obszarze, na którym istnieje już osiedle mieszkaniowe (w tym budynki wielorodzinne) powstałe w latach siedemdziesiątych ubiegłego wieku, na którym aktualnie występuje deficyt miejsc postojowych skutkujący brakiem uporządkowania parkowania, które odbywa się chaotycznie często również na terenach zielonych (co potwierdza mapa geoportalu). Problem z miejscami parkingowymi potwierdził też członek Zarządu skarżącej Wspólnoty na rozprawie w dniu 14 stycznia 2025r. Z dokumentacji projektowej wynika zaś wprost, że budowa parkingu została zaprojektowana aby poprawić warunki użytkowania istniejącej zabudowy mieszkanioweNa projekcie zagospodarowania terenu zostały zaprojektowane chodniki dla pieszych umożliwiające dojście z parkingu do klatek schodowych istniejącego budynku wielorodzinnego mieszkalnego, co również jednoznacznie potwierdza powiązanie funkcjonalne parkingu z budynkiem wielorodzinnym przy ul. [...] . Mając na względzie powyższe nie ulega wątpliwości, że planowany parking nie jest samodzielną oderwaną od zabudowy wielorodzinnej – inwestycją, wręcz przeciwnie towarzyszy istniejącej zabudowie mieszkaniowej wielorodzinnej i została zaprojektowana "na potrzeby budownictwa mieszkaniowego", co wprost wynika z treści udzielonego pozwolenia na budowę. Zauważyć też należy, że projektowana inwestycja parkingowa tylko w niewielkim zakresie zlokalizowana będzie na obszarze 16 MW. Z powyższych względów zarzut z pkt I ppkt 1 skargi nie zasługuje na uwzględnienie.
W rozpatrywanej sprawie, jak trafnie oceniły orzekające organy, projekt zagospodarowania terenu jest też zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi zawartymi w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2022r., poz. 1225, dalej: "rozporządzenie MI"), a konkretnie z wymogami określonymi w przepisach: §19 ust. 1 pkt 1 lit. b) oraz § 19 ust. 2 pkt. 1 lit. b i ustalonych w nich normach odległościowych stanowisk postojowych od okien w budynkach mieszkalnych, która w przypadku parkingu od 11 do 60 stanowisk postojowych włącznie nie może być mniejsza niż 10 m; § 21 ust. 1 pkt. 1 i 2 i ustalonych w nim wymiarów miejsc parkingowych. W ramach inwestycji zaprojektowano 33 miejsca parkingowe o wymiarach 2,5 m x 5 m oraz przewidziano dwa stanowiska dla osób niepełnosprawnych o wymiarach 3,6 m x 5 m, co spełnia powyższe wymogi. Wobec powyższego rację ma Wojewoda Podlaski twierdząc, że na gruncie rozpatrywanej sprawy spełniony został również warunek, o którym stanowi art. 35 ust. 1 pkt 2 P.b. Sąd aprobuje ocenę organu zaprezentowaną szczegółowo w uzasadnieniu kontrolowanej decyzji czyniąc rozważania organu swoimi by uniknąć ich zbędnego powtarzania.
Odnosząc się natomiast do zarzutu Skarżącej, iż udzielone pozwolenie na budowę narusza jej interes, albowiem mieszkańcy skarżącej Wspólnoty [...] [...] od lat korzystają z działki [...] do celów rekreacyjnych oraz jako zieleni urządzonej, a ponadto w przyszłości mogliby wybudować tam plac zabaw, należy wskazać na zasadniczy argument przemawiający na bezpodstawnością podniesionego zarzutu. Otóż w sprawie nie ulega wątpliwości, że skarżąca Wspólnota nie posiadała i nie posiada żadnego tytułu prawnego umożliwiającego przeprowadzenie takiej inwestycji na działce [...]. Stan prawny jest taki, że właścicielem działki [...] jest Gmina Białystok, a Wspólnota Mieszkaniowa Nr , na rzecz której wydano kwestionowane aktualnie pozwolenia na budowę - w toku postępowania - przedłożyła oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (na podstawie umowy dzierżawy zawartej z Gminą Białystok) oraz pismo Zastępcy Prezydenta Miasta Białegostoku z dnia 6 września 2023 r. wyrażające zgodę na dysponowanie ww. nieruchomością na cele budowlane (w celu budowy miejsc postojowych z drogą dojazdową, chodnikami dla pieszych oraz oświetleniem). Złożone oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, jak słusznie zauważył Wojewoda stwarza domniemanie, że Wspólnocie przysługuje wymienione prawo, a Skarżąca nie przedłożyła żadnych dowodów, które te domniemanie mogłoby obalić. Organy administracji architektoniczno budowlanej nie są natomiast upoważnione, wbrew oczekiwaniom wyrażonym w skardze, do oceny ważności i prawidłowości zawartej umowy dzierżawy z dnia 4 lipca 2022r. Również sąd administracyjny nie jest upoważniony do oceny ważności zawartej umowy czy też jej zgodności z prawem, a wyłączną kompetencję w tym zakresie posiada sąd powszechny. Jak wynika zaś z oświadczenia pełnomocnika Skarżącej złożonego na rozprawie w dniu 14 stycznia 2025r., na chwilę obecną nie toczy się postępowanie przed sądem powszechnym w tym zakresie.
W kontekście zaś braku zgody skarżącej Wspólnoty na realizację projektowanej inwestycji przypomnieć należy, że przepisy prawa budowlanego nie przewidują uzyskania przez Inwestora (posiadającego prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane) zgody sąsiadów na realizację inwestycji. W konsekwencji skoro Wspólnota Mieszkaniowa [...] ma prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane to nie musi ubiegać się o zgodę użytkowników terenu zielonego na tej nieruchomości.
Skarżąca Wspólnota w wątpliwość poddała też weryfikację przez organy projektu budowlanego pod względem wymagań ochrony środowiska. W tym zakresie stwierdzić po pierwsze należy, iż wnioskowana inwestycja nie została wymieniona w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w związku z tym nie jest inwestycją oddziałującą szkodliwie na środowisko. W uzasadnieniu skarżonej decyzji szczegółowo zaś wyjaśniono, że z projektu zagospodarowania terenu (sporządzonego przez osoby posiadające stosowne uprawnienia budowlane) przedłożonego przez Inwestora wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę wynika, że planowana inwestycja nie będzie miała negatywnego wpływu na środowisko. Ponadto w dokumentacji projektowej wprost wskazano, że podczas budowy używany będzie sprzęt o niskim poziomie hałasu, a przy realizacji projektowanej inwestycji nie występuje konieczność wycinki drzew, natomiast nasadzonych zostanie 7 sztuk nowych drzew (wierzba japońska), co też spełnia wymogi z § 9 ust. 1 pkt 3 m.p.z.p. Autor projektu zagospodarowania terenu wykluczył ponadto występowanie kolizji projektowanych rozwiązań z istniejącą zielenią (drzewami i krzewami) stwierdzając w konkluzji, że przyjęte rozwiązania projektowe ograniczają negatywny wpływ inwestycji na środowisko i zdrowie ludzi. Z podanych względów podnoszone przez skarżącą Wspólnotę zastrzeżenia w zakresie naruszenia przez projektowaną inwestycję wymogów ochrony środowiska wydają się być bezzasadne.
Odpowiadając z kolei na zarzut niezbadania przez organy treści pozwolenia na budowę z dnia 19 stycznia 1973 r. i zatwierdzonego nim projektu zagospodarowania terenu, z którego – zdaniem pełnomocnika Skarżącej - wynika, że projektowany parking na obecnej działce o nr [...] pokrywa się z terenem przeznaczonym w poprzednio wydanym pozwoleniu na zieleń i place zabaw towarzyszące, przypomnieć należy, że zgodnie z regułą wynikającą z art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b. organ przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę ma obowiązek przede wszystkim zbadać, czy projektowana inwestycja jest zgodna z m.p.z.p.
Jeżeli bowiem na danym obszarze obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, to pozwolenie na budowę wydawane jest bezpośrednio w oparciu o ustalenia tego planu, bez potrzeby sprawdzania, jakie przeznaczenie miał teren inwestycji w wydanej w latach 70-tych - decyzji o pozwoleniu na budowę. Żaden przepis prawa nie przewiduje zaś konieczności dostosowania treści wprowadzanego planu do postanowień zawartych w wydanych przed jego uchwaleniem ostatecznych decyzjach o pozwoleniu na budowę. Plan miejscowy ze swej istoty działa na przyszłość, tzn. określa zasady zagospodarowania terenu w ramach procesów inwestycyjnych rozpoczynanych już po wejściu w życie tego planu. Nie ma też generalnego zakazu uchwalania planu miejscowego, który byłby sprzeczny z treścią wydanej kilkadziesiąt lat wcześniej - ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Zasada ochrony praw nabytych nie ma bowiem charakteru absolutnego. Także z treści art. 65 u.p.z.p. nie można wywieść zakazu uchwalania planu, którego postanowienia sprzeczne z treścią ostatecznej decyzji w sprawie pozwolenia na budowę. Zatem sam fakt użytkowania działki [...] historycznie i obecnie jako terenu zielonego wraz z miejscami na rekreację nie oznacza, że nie można - bez zgody osób korzystających z tego terenu - zmienić sposobu jego zagospodarowania. Uchwalony w dniu 22 lutego 2021r. miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego części osiedla [...] w Białymstoku w rejonie ulic [...] i [...] - etap I zmienił ten sposób zagospodarowania działki i przeznaczył pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinna wraz z obiektami i urządzeniami towarzyszącymi oraz zielenią urządzoną (16 MW), a w liniach wydzielenia wewnętrznego KX (wyznaczonych na terenie 16MW) wprost pod miejsca postojowe z dojazdami. Plan ten obowiązuje, zatem Wspólnota przy [...] mająca prawo do dysponowania ww. nieruchomością mogła wystąpić o udzielenie pozwolenia na budowę na tej działce inwestycji zgodnej z uchwalonym i aktualnie obowiązującym - planem.
Na uwzględnienie, zdaniem składu orzekającego, nie zasługuje też zarzut braku załączenia do projektu budowlanego miejsca parkingowych - analizy akustyczneZ powołanych w skardze przepisów § 325 i 326 rozporządzenia MI wynika bowiem jednoznacznie, że obowiązek taki istnieje tylko wówczas gdy przedmiotem inwestycji jest budynek i urządzenia z nim związane, a nie miejsca parkingowe. Potwierdza to też przepis § 23 pkt 4a rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2022r., poz. 1679) z którego wprost wynika, że obowiązek opracowania analizy w zakresie rozwiązań technicznych i materiałowych, mających na celu spełnienie wymagań akustycznych wynikających z przepisów wydanych na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy, zawierającą w szczególności informację o: (a) zakładanym poziomie hałasu zewnętrznego oddziałującego na budynek, (b) poziomie wymaganej izolacyjności akustycznej przegród w budynku, w tym dla przegród pomiędzy lokalami, okien, drzwi wejściowych do lokali, (c) wyrobach budowlanych zapewniających wymaganą izolacyjność akustyczną przegród, o których mowa w lit. b, (d) dopuszczalnym poziomie hałasu oraz dźwięku przenikających do pomieszczeń budynku oraz o sposobie spełnienia tych wymagań, dotyczy realizacji wyłącznie budynków.
Końcowo odpowiadając na zarzut naruszenia art. 24, 25 i art. 26 § 3 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez wydanie decyzji I instancji przez organ powołany do zarządu mieniem komunalnym, stronę umowy dzierżawy części nieruchomości oznaczonej nr geod [...], która stanowi przedmiot postępowania, a także organ będący jednocześnie stroną w postępowaniu jako Gmina Białystok, stwierdzić należy, że w okolicznościach przedmiotowej sprawy Prezydent Miasta Białegostoku był organem właściwym do wydania zaskarżonego pozwolenia na budowę. Okoliczność, że Prezydent Miasta Białegostoku jest organem powołanym do zarządu mieniem komunalnym nie jest podstawą do wyłączenia całego organu administracji publicznej w niniejszej sprawie. Przepis art. 25 k.p.a. wskazuje enumeratywnie podstawy wyłączenia organu. W ocenie Sądu żadna z powołanych w tym przepisie przesłanek nie zaistniała w przedmiotowej sprawie zatem nie było podstaw do wyłączenia Prezydenta Miasta Białegostoku. Takie też stanowisko zajął Wojewoda Podlaski w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia, tym samym zarzut autora skargi jakoby organ nie odniósł do tej kwestii w żaden sposób, jest całkowicie bezpodstawny.
Reasumując powyższe rozważania Sąd doszedł do wniosku, że przeprowadzone postępowanie nie naruszało wskazanych wyżej przepisów prawa materialnego, jak również przepisów procesowych. Organy właściwie oceniły cały zebrany materiał dowodowy, w tym zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej, prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy. Zastosowały przy tym właściwe podstawy prawne, które prawidłowo zinterpretowały. Podniesione zarzuty nie mogły zatem skutkować uwzględnieniem skargi. Z kolei niezadowolenie skarżącej Wspólnoty z wydanego rozstrzygnięcia, jak też subiektywne jej przekonanie o jego wadliwości, nie mogą same w sobie stanowić podstawy uwzględnienia skargi, skoro przeprowadzona w niniejszej sprawie kontrola sądowa nie wykazała naruszeń prawa.
Z podanych względów skargę należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a., o czym orzeczono w sentencji wyroku.