II SA/Bk 674/24

II SA/Bk 674/24 - Wyrok WSA w Białymstoku
Data orzeczenia
2025-01-21
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-11-06
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Sędziowie
Anna Bartłomiejczuk
Elżbieta Lemańska
Elżbieta Trykoszko /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 725
art. 3 pkt 2, art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.)
Dz.U. 2022 poz 1225
par. 2 ust. 1, par. 12
Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich  usytuowanie (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 935
art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i c w związku z art. 135
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
art. 21 ust. 1, 64 ust. 1, 64 ust. 2 i 64 ust. 3
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko (spr.), Sędziowie asesor sądowy WSA Anna Bartłomiejczuk, sędzia WSA Elżbieta Lemańska, Protokolant st. sekretarz sądowy Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 stycznia 2025 r. sprawy ze skargi E. K. na decyzję Wojewody Podlaskiego z dnia 26 sierpnia 2024 r. nr AB-III.7840.7.3.2024.WM w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Starosty Monieckiego z dnia 23 maja 2024 r. numer 114/2024; 2. zasądza od Wojewody Podlaskiego na rzecz skarżącej E. K. kwotę 997,00 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Skarga została wywiedziona na tle następujących okoliczności.
Wnioskiem z 25 kwietnia 2024r. B. T. wystąpił do Starosty o wydanie pozwolenia na budowę wiaty gospodarczej, zaliczonej do VIII kategorii obiektów budowlanych, o parametrach: powierzchni zabudowy 150 m2, powierzchni użytkowej 149,76 m2 i kubaturze 751,50 m3, na działce oznaczonej nr geod. [...], położonej w Mońkach przy ul. [...].
Decyzją z 23.05.2024r. (nr 114/2024) Starosta Moniecki zatwierdził przedłożony projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielił wnioskodawcy pozwolenia na budowę wiaty gospodarczej, zaliczonej do VIII kategorii obiektów budowlanych o parametrach opisanych we wniosku według projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno - budowlanego, stanowiących załącznik do niniejszej decyzji.
W uzasadnieniu decyzji organ I instancji stwierdził, że wiata nie jest budynkiem a w związku z tym nie dotyczą jej normy odległościowe zawarte w Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, co pozwalało na zaprojektowanie położenia wiaty w odległości od 0,80m od granicy z działką o numerze [...]. Organ podał także, że zgodnie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Miasta Mońki tj. zmianą planu objętą uchwałą Nr XXVI/216/12 Rady Miejskiej w Mońkach z dn. 17.12.2012r., teren inwestycji oznaczony jest symbolem 70MN. Jest to teren z podstawowym przeznaczeniem pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną z dopuszczeniem usług i rzemiosła nieuciążliwego. Na tych terenach dopuszcza się lokalizowanie urządzeń infrastruktury technicznej, dróg dojazdowych, parkingów i garaży niezbędnych do obsługi obszaru, obiektów nieuciążliwych dla środowiska, łączonych z funkcją mieszkaniową, jako odrębne obiekty wolnostojące na tej samej działce, co budynek mieszkalny i na odrębnych działkach jako odrębne obiekty.
Stwierdzając, że rozwiązania projektu budowlanego są zgodne z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego i nie naruszają warunków technicznych, organ uwzględnił wniosek inwestora.
Odwołanie od powyższej decyzji wniosła E. K. – właścicielka działki o numerze [...], sprzeciwiająca się zbliżeniu lokalizacji wiaty do granic jej nieruchomości zarzucając wydanie decyzji z naruszeniem przepisów proceduralnych i prawa materialnego.
Odwołanie nie zostało uwzględnione. Wojewoda Podlaski decyzją z 26.08.2024r. (nr AB-III.7840.7.3.2024.WM) orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji odwoławczej na wstępie przytoczył brzmienie przepisów Prawa budowlanego odnoszących się do przesłanek udzielenia pozwolenia na budowę. Następnie opisał obiekt budowlany będący przedmiotem wniosku inwestora. Stwierdził, nawiązując do stanowisk wyrażonych w orzeczeniach sądów administracyjnych, że przez "wiatę" rozumieć należy lekką, otwartą konstrukcję, wspartą na słupach, nieposiadającą ścian zewnętrznych lub dysponującą ścianami maksymalnie z trzech stron (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 17 lipca 2019 r., sygn. akt II SA/Po 296/19). Wiatę od budynku odróżnia przede wszystkim to, że jest ona pozbawiona wszystkich albo większości przegród zewnętrznych, a także najczęściej jej podstawowym elementem konstrukcyjnym (konstrukcją nośną), na którym osadzony jest dach, są słupy wiążące budowlę z gruntem (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 19 lutego 2020 r., sygn. akt: II SA/Gd 389/19).
Następnie wskazał, że dla obszaru inwestycji obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta Mońki zmieniony Uchwałą nr XXVI/216/12 Rady Miejskiej w Mońkach z dnia 17 grudnia 2012 r. Zgodnie z zapisami w/w planu planowana inwestycja znajdować się będzie na terenie oznaczonym symbolem 70MN - czyli terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z dopuszczeniem usług i rzemiosła nieuciążliwego. Na tym terenie dopuszcza się ponadto lokalizowanie dróg dojazdowych, parkingów i garaży niezbędnych do obsługi obszaru, obiektów nieuciążliwych dla środowiska, łączonych z funkcją mieszkaniową, jako odrębne obiekty wolnostojące na tej samej działce, co budynek mieszkalny i na odrębnych działkach jako odrębne obiekty.
Zgodnie z treścią załączonego projektu budowlanego inwestor planuje budowę wiaty gospodarczej przeznaczonej do przechowywania narzędzi rolniczych, jako obiekt o konstrukcji stalowej z dachem jednospadowym, o kącie nachylenia połaci 8
(14 %), jednokondygnacyjny, kryty blachą trapezową ocynkowaną, o wysokości 5,54 m, długości 20,00 m oraz szerokości (elewacja frontowa) 7,50 m, w odległości 0,80 m od granicy sąsiedniej działki nr [...] ze spadkiem połaci dachowej w kierunku tej działki. Jak słusznie wskazał organ stopnia podstawowego, do usytuowania wiat na działkach budowlanych nie odnoszą się unormowania § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Wiata nie jest bowiem budynkiem w rozumieniu art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 07 lipca 1994 r. Prawo budowlane a budowlą do której nie mają zastosowania przepisy ww. rozporządzenia (wyrok NSA z dnia 08 stycznia 2013 r. sygn. akt II OSK 1642/11, LEX nr 1341558). Wojewoda zwrócił uwagę, że pojęcie "wiaty" nie zostało zdefiniowane na gruncie ustawy Prawo budowlane. Jednakże należy przyjąć, że za podstawowe cechy obiektu (budowli) pozwalające na uznanie go za wiatę należy uznać: posiadanie fundamentów, dachu, nieposiadanie ścian oraz posadowienie budowli na słupach (wyrok NSA z dnia 16 lutego 2016 r. sygn. akt II OSK 1481/14, LEX nr 2037381). W niniejszej sprawie konstrukcję omawianej wiaty stanowić będzie dach (łaty z profili stalowych, krokwie stalowe w postaci dwuteowników, blacha trapezowa ocynkowana) oraz słupy stalowe posadowione na stopach fundamentowych - brak jest w omawianym przypadku ścian. Mając powyższe na uwadze Wojewoda Podlaski stwierdził, że w kwestii lokalizacji wiaty gospodarczej przeznaczonej do przechowywania narzędzi rolniczych nie mają zastosowania odległości wynikające z § 12 ust. 1 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury, a wskazany w tym zakresie zarzut jest niezasadny.
Organ odwoławczy wyjaśnił, że organy administracji architektoniczno budowlanej związane są wnioskiem inwestora i jego zakresem - nie mają możliwości zmieniać (lub nakazać zmiany) lokalizacji planowanego obiektu. W związku z powyższym żądanie odwołującej się dotyczące zmiany lokalizacji planowanego obiektu na odległość co najmniej 2 m od granicy, pozostaje bez rozpoznania. Co do podnoszonej kwestii dotyczącej zagrożenia dla bezpieczeństwa pożarowego poprzez składowanie przez inwestora materiałów powodujących ryzyko pożarowe, organ odwoławczy wyjaśnił, że inwestor zadeklarował przeznaczenie omawianej wiaty wyłącznie jako miejsce przechowywania narzędzi rolniczych. W związku z powyższym nie będzie mógł po zrealizowaniu inwestycji użytkować omawianego obiektu w inny sposób niż deklarowany. Okoliczność użytkowania obiektu niezgodnie z przeznaczeniem budowlanym skutkować może zgłoszeniem tego faktu do służb nadzoru budowlanego.
Podsumowując Wojewoda Podlaski stwierdził, że Starosta Moniecki dokonał sprawdzenia dokumentów złożonych przez inwestora wymaganych w świetle art. 33 ust 2 Prawa budowlanego oraz sprawdził (w myśl art. 35 ust. 1ustawy) zgodność projektu budowlanego z przepisami techniczno - budowlanymi, jego kompletność, posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń, opracowań i sprawdzeń, a w
konsekwencji wydał prawidłową decyzję i prawidłowo ją uzasadnił. Wojewoda nadmienił, że inwestor zgodnie z art. 32 ust 4 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego dołączył do wniosku o pozwolenie na budowę wymagane oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz wykonany przez osoby uprawnione projekt budowlany.
E. K. wywiodła skargę do sądu administracyjnego na powyższą decyzję ostateczną. W skardze podniosła zarzuty naruszenia następujących przepisów prawa:
a) przepisów prawa procesowego, tj.:
- art. 7 k.p.a w zw. z art. 8 k.p.a – polegające na niepodjęciu przez organ wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, polegające na pominięciu lub nieuwzględnieniu twierdzeń przytaczanych przez stronę, co poprzez naruszenie zasady bezstronności i równego traktowania stron doprowadziło do wydania decyzji niezgodnej z interesem strony, jak również utraty przez nią zaufania do organu administracji publicznej;
- art. 6 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. - polegające na naruszeniu zasady praworządności oraz zasady przekonywania, poprzez niewyjaśnienie zasadności przesłanek, którymi organ kierował się przy załatwieniu sprawy, co w konsekwencji doprowadziło do wydania decyzji bez zastosowania odpowiednich, obowiązujących przepisów prawa, tj. §12 ust. 1 w zw. z §13 w zw. z § 2 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022r. poz. 1225 t.j.);
- art. 7 i 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. - polegające na dokonaniu dowolnej a nie swobodnej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie przez organ, w
szczególności polegające na nie odniesieniu się w sposób kompleksowy do twierdzeń strony, co skutkowało błędnym ustaleniem stanu faktycznego w przedmiocie funkcji i przeznaczenia wiaty, a w konsekwencji niemożliwością dokonania przez organ odpowiedniej subsumpcji przepisów prawa, mających zastosowanie w przedmiotowej sprawie, tj. §12 ust. 1 w zw. z §13 w zw. z §2 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022r. poz. 1225 t.j.);
b) przepisów prawa materialnego, tj.:
- art. 3 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 725) w zw. z § 2 ust 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022r. poz. 1225 t.j.) - poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu przez organ, że w sytuacji, gdy wiata nie jest budynkiem, a budowlą (zgodnie z definicją zawartą w art. 3 ustawy Prawo budowlane) to nie mają do niej zastosowania przepisy
zawarte w Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych
jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022r. poz. 1225 t.j.),
co z kolei wpłynęło na błędne zastosowanie kryteriów stwierdzenia zgodności projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego przedmiotowej inwestycji z ustaleniami aktualnie obowiązującego miejscowego planu
zagospodarowania przestrzennego miasta Mońki i wymaganiami ochrony środowiska, stosownie do treści art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, a w konsekwencji doprowadziło do wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia przedmiotowego pozwolenia na budowę wiaty w odległości 0,80 m od działki nr ewidencyjny [...], przy jednoczesnym całkowitym pominięciu przeznaczenia wiaty oraz pełnienia przez nią funkcji budynku;
- §12 ust. 1 w zw. 2 §13 w zw. z §2 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022r. poz. 1225 t.j.) - poprzez ich niezastosowanie w sytuacji,
w której organ zobowiązany był do zastosowania przepisów wyżej wymienionego rozporządzenia, gdyż w zależności od przeznaczenia wiaty, należy ją rozpatrywać jako pełniącą funkcję budynku (a zatem, do której mają zastosowanie w/w przepisy rozporządzenia), co w konsekwencji doprowadziło do wydania decyzji sprzecznej z w/w przepisami rozporządzenia w zakresie odległości usytuowania wiaty od granicy
działki sąsiadującej.
Podnosząc powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz orzeczenie co do istoty sprawy i zasądzenie kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych.
Nadto na podstawienie art. 106 § 3 p.p.s.a. skarżąca wniosła o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dołączonych do skargi dokumentów niezbędnych do wyjaśnienia istotnych wątpliwości, tj.:
a. 19 fotografii przedstawiających działkę ozn. nr geod. [...], położoną w Mońkach przy ulicy [...], na której znajduje się przedmiotowa wiata;
b. 2 nagrań video przedstawiających działkę ozn. nr geod. [...], położoną w Mońkach przy ulicy [...], na której znajduje się przedmiotowa wiata;
- na fakt rzeczywistego przeznaczenia wiaty, jako wiaty składowej/magazynowej z przeznaczeniem na magazynowanie w niej saletry, węgla, mauzerów z chemikaliami, a nie zgodnie z deklaracją inwestora, narzędzi rolniczych.
Wojewoda Podlaski w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje;
Skarga podlegała uwzględnieniu lecz nie z powodu podzielenia jej zarzutów ale z powodu dostrzeżenia przez sąd innego naruszenia przez organy obu instancji przepisu prawa materialnego w sposób mający wpływ na wynik sprawy. Naruszenie to wiąże się z procesowo z oceną materiału dowodowego w świetle obowiązujących przepisów prawa materialnego. Niezwiązanie sądu zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w skardze postawą prawną, wynikające z art. 134 par. 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nakazuje sądowi rozstrzygnąć sprawę w całokształcie okoliczności i dokonać nieograniczonej zarzutami i wnioskami skargi kontroli legalności zaskarżonego aktu co do jego zgodności z mającymi zastosowanie przepisami prawa materialnego i procesowego.
Zarzuty skargi, zarówno natury procesowej jak i materialnoprawnej, powiązane zostały z jedną okolicznością, mianowicie charakterem obiektu budowlanego stanowiącego przedmiot inwestycji. Skarżąca zarzuca organom obu instancji wykluczenie zastosowania norm odległościowych usytuowania spornego obiektu względem granicy z jej nieruchomością tj. niedopuszczalne zbliżenie obiektu, mającego pełnić funkcję budynku gospodarczego, do granicy działki. W sprawie jest bezsporne, że według założeń projektu zagospodarowania terenu inwestycji sporny obiekt budowlany ma być usytuowany na działce o numerze ewidencyjnym [...] w odległości 0,80 m od granicy z działką skarżącej o numerze ewidencyjnym [...].
Skład orzekający tego zarzutu nie podzielił stwierdzając, że przedmiotem wniosku inwestora jest budowa takiego obiektu budowlanego, który nie odpowiada cechom budynku a w konsekwencji do lokalizacji tego obiektu nie mogły mieć zastosowania normy odległościowe z par. 12 i 13 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Przedmiot inwestycji został określony jako wiata gospodarcza do przechowywania narzędzi rolniczych, zaliczona do VIII kategorii obiektów budowlanych, o powierzchni zabudowy 150 m2, powierzchni użytkowej 149,76 m2 i kubaturze 751,50 m3. Wiatę powyższą, co jest bezsporne, konstrukcyjnie tworzą jedynie słupy stalowe posadowione na stopach fundamentowych, na których oparty ma być dach utworzony z profili stalowych i krokwi stalowych z pokryciem z blachy trapezowej ocynkowanej. Wiata ma być otwarta tj. bez ścian zewnętrznych.
Pojęcie budynku definiuje art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego. "Budynek" należy rozumieć jako taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiadający fundamenty i dach. Nie ma wątpliwości, że istnienie tradycyjnych fundamentów nie jest wyznacznikiem kwalifikacji prawnej budynku, zaś podstawą kwalifikacji obiektu jako wiaty uznaje się wsparcie danej budowli na słupach stanowiących podstawowy element konstrukcyjny i wiążący budowlę trwale z gruntem oraz brak trwałych ścian, co najmniej jednej. Natomiast przegrodą budowlaną jest element budynku oddzielający jego wnętrze od otoczenia zewnętrznego lub też wydzielający w jej wnętrzu pomieszczenia. Wszystkie cztery elementy charakteryzujące budynek (trwale związanie z gruntem, wydzielenie z przestrzeni przegrodami budowlanymi, fundamenty dach) muszą w ocenianym obiekcie zaistnieć razem, by można było uznać go za budynek. O tym, czy wiata jest budynkiem, budowlą, czy też obiektem małej architektury, decyduje przede wszystkim jej wielkość, sposób konstrukcji, przeznaczenie oraz sposób, w jaki jest wykorzystywana. Przy czym podkreślić należy, że przepisy prawa nie definiują ściśle pojęcia wiaty. Orzecznictwo sądowe definiuje natomiast pojęcie wiaty jako pomieszczenie naziemne, nie obudowane ścianami ze wszystkich stron lub nawet ścian pozbawione, przy czym wystarczające jest stwierdzenie braku jednej ze ścian, jako braku wydzielenia tego obiektu z przestrzeni. W powszechnym rozumieniu, za wiatę uważa się "Budowlę składającą się z konstrukcji dachowej wspartej na słupkach (Encyklopedia PWN, Warszawa 1996r.), lekką budowlę w postaci dachu wspartego na słupach, niekiedy ze ściankami z boku, np. nad peronem kolejowym, parkingiem, magazynem, przystankiem (Uniwersalny słownik języka polskiego Pod red. S. Dubisza, t. 5, Wydawnictwo Naukowe PWN Warszawa 2003 r., s.80). (...)" (tak wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 lipca 2012 r. sygn. II OSK 728/11).
Sporny obiekt, wobec braku zaprojektowania w nim ścian, budynkiem w rozumieniu Prawa budowlanego, nie jest. Bezspornym zaś jest, że normy odległościowe wynikające z par. 12 warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, dotyczą jedynie budynków. Wprawdzie ogólnie określony w par. 2 ust. 1 Rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zakres przedmiotowy rozporządzenia nawiązuje także do budowli, spełniających funkcje użytkowe budynków a także do związanych z nimi urządzeń budowlanych ale, zdaniem składu orzekającego, bezpośrednie zastosowanie norm szczegółowych rozporządzenia do budowli, powinno mieć miejsce, o ile te normy szczegółowe nie zawężają swego zakresu przedmiotowego do budynków.
Dostrzeżone natomiast z urzędu przez skład orzekający naruszenie przez organy przepisu prawa materialnego ma związek z oceną zgodności przedłożonego do zatwierdzenia projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem sądu, w kontrolowanym postępowaniu, ocena ta została dokonana powierzchownie bez koniecznej analizy funkcjonalnego powiązania przeznaczenia spornej wiaty z przewidzianą w planie dla terenu inwestycji zasadniczą funkcją tego obszaru tj. zabudową mieszkaniową jednorodzinną. Z art. 35 ust. 1 pkt 1 lit." a" wynika, że organ administracji architektoniczno -budowlanej przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno – budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy. W niniejszej sprawie organ po przytoczeniu szczegółowych zapisów obowiązującego dla terenu inwestycji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta Mońki a konkretnie zmiany planu objętej uchwałą Nr XXVI/216/12 Rady Miejskiej w Mońkach z dn. 17.12.2012r., w odniesieniu do obszaru 70 MN (obejmującego działkę inwestora i sąsiadującą z nią działkę skarżącej), stwierdził, że projekt jest zgodny z zapisami planu. Ocena ta nasuwa wątpliwości albowiem w świetle planu dopuszczalna dla terenu 70 MN zabudowa (obok zasadniczej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej) dotyczy obiektów nieuciążliwych dla środowiska ale łączonych z funkcją mieszkaniową, realizowanych jako odrębne obiekty wolnostojące na tej samej działce, co budynek mieszkalny i na odrębnych działkach jako odrębne obiekty. W sprawie niniejszej zabrakło analizy co do połączenia z funkcją mieszkaniową przewidzianego w projekcie przeznaczenia wiaty mającej służyć przechowywaniu narzędzi rolniczych.
Sąd zauważa, że w słowniku pojęć wyżej wymienionego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zawartym w par. 5 tekstu planu, zostało zdefiniowane zarówno "przeznaczenie podstawowe" jak i "przeznaczenie dopuszczalne". Przez "przeznaczenie podstawowe" terenu należy rozumieć takie przeznaczenie, które powinno przeważać na danym terenie, wyznaczonym liniami rozgraniczającymi. Przez "przeznaczenie dopuszczalne" należy rozumieć rodzaje przeznaczenia inne niż podstawowe, które uzupełniają lub wzbogacają przeznaczenie podstawowe. Plan nie przewidział "przeznaczenia alternatywnego".
Dokonanie sprawdzenia zgodności projektu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego wymaga odniesienia rozwiązań projektu budowlanego do całokształtu zapisów planu i oceny projektu budowlanego w świetle nadanego planem rozumienia poszczególnych funkcji danego obszaru. W sprawie niniejszej takiej oceny organy obu instancji nie dokonały a w konsekwencji postępowanie administracyjne wymaga powtórzenia w tym zakresie. Sąd administracyjny nie sprawuje jurysdykcji administracyjnej i nie może zastępować organów administracji w sprawowaniu jurysdykcji. Nie może zatem bez dokonania oceny przez organ wyprzedzająco przesądzić o zgodności spornej inwestycji z treścią planu.
Przy ponownym rozpatrywaniu wniosku i dokonywaniu wykładni treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, organ nie może pominąć, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego i jako taki stanowi akt prawa powszechnie obowiązującego na obszarze nim objętym (vide: art. 87 ust. 2 Konstytucji RP). Postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie mogą podlegać dowolnej wykładni a w toku interpretowania ustaleń planu, którego postanowienia wprowadzają ograniczenia w wykonywaniu prawa własności w zakresie zabudowy i zagospodarowania terenu, należy pamiętać o konstytucyjnie gwarantowanej ochronie prawa własności, wyrażonej art. 21 ust. 1, 64 ust. 1, 64 ust. 2 i 64 ust. 3 Konstytucji RP. Skoro prawo do zabudowy terenu jest elementem prawa własności, a ewentualne regulacje miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego mogą na równi z regulacjami ustawowymi, wprowadzić ograniczenia prawa do zabudowy, to w konsekwencji ograniczenia te nie mogą być interpretowane rozszerzająco (vide: stanowisko z Komentarza do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym pod red. Z. Niewiadomskiego, wyd. 5, Warszawa 2009r., str. 56).
Mając powyższe na uwadze sąd orzekł o uchyleniu decyzji organów obu instancji (art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "a" i "c" w związku z art. 135 ustawy prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi). Konsekwencją uwzględnienia skargi stało się orzeczenie o obowiązku zwrotu przez organ na rzecz strony skarżącej poniesionych przez nią kosztów postępowania sądowego (art. 200 w związku z art. 210 par. 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).