II SA/Bk 672/04

II SA/Bk 672/04 - Wyrok WSA w Białymstoku
Data orzeczenia
2005-01-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-10-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Sędziowie
Anna Sobolewska-Nazarczyk
Elżbieta Trykoszko /przewodniczący/
Jerzy Bujko /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OSK 505/05 - Wyrok NSA z 2006-08-25
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2003 nr 207 poz 2016
art. 48
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r.  - Prawo budowlane - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Sędziowie sędzia NSA Jerzy Bujko (spr.),, sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk, Protokolant Marta Marczuk, po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2005 r. sprawy ze skargi P. J. na decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2004 r. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...].07.2004 r. wydaną na podstawie art. 48 ust. 1 w zw. z art. 48 ust. 2 ustawy z 7.07.1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. Nr 207 z 2003 r., poz. 2016 ze zm.) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. nakazał P. J. dokonanie rozbiórki drewnianego obiektu gastronomicznego o wymiarach 20 x 10 m z przybudówką o wymiarach 8 x 7 m, wybudowanego bez pozwolenia na budowę na działce nr [...] we wsi K., gm. P.
Organ stwierdził w uzasadnieniu decyzji, iż właściciel budynku zgłosił do realizacji tymczasowy budynek drewniany a wybudował trwały obiekt gastronomiczny na fundamencie z dodatkową, niezgłoszoną przybudówką. Obiekt taki mógł być wybudowany tylko po uprzednim uzyskaniu pozwolenia na budowę. Wobec braku obowiązującego na tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz braku decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu brak jest możliwości zalegalizowania dokonanej samowoli budowlanej.
Od powyższej decyzji P. J. wniósł odwołanie, określając ją jako krzywdzącą. Podniósł on, iż od 2002 r. Zarząd Gminy w P. informował go o zamiarze przystąpienia do opracowania nowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy P. Mając takie zapewnienia odwołujący się zgromadził drewno na zamierzoną budowę obiektu agroturystycznego. Plan taki nie został jednak jeszcze sporządzony a zgromadzony materiał budowlany zaczął psuć się od opadów. Dlatego skarżący postanowił zrealizować tymczasowy obiekt budowlany z zamiarem rozebrania go w przyszłości i przeniesienia na inny teren. Obiekt ten został zrealizowany po dokonaniu wymaganego prawem zgłoszenia.
Decyzją z dnia [...].11.2004 r. P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy stwierdził, iż strona zrealizowała całkowicie inny obiekt, niż opisany w dokonanym 21.01.2004 r. zgłoszeniu. Zarówno sposób posadowienia tego budynku jak i fakt upływu 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy do wymaganej prawem rozbiórki nie pozwalają uznać go za obiekt, który zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 12 prawa budowlanego mógł być zbudowany na podstawie zgłoszenia a nie pozwolenia na budowę. Budynek ten mógł być więc wybudowany tylko po uzyskaniu takiego pozwolenia, o które odwołujący się nie występował. Ponieważ brak jest też ustawowych warunków do legalizacji tej samowoli budowlanej, organ miał obowiązek orzec o jego rozbiórce.
Na decyzję organu odwoławczego P. J. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. Podobnie jak w treści odwołania od decyzji organu I instancji przedstawił motywy swego postępowania i stwierdził, iż wybudowany obiekt nie narusza praw osób trzecich. Stwierdził również, iż "do takiego budynku nie potrzeba planu zagospodarowania przestrzennego, gdyż jest to zabudowa zagrodowa". Będzie służyć on prowadzeniu gospodarstwa agroturystycznego. W związku z tym skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.
W odpowiedzi na tę skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż skarga jest nieuzasadniona. Skarżący w dniu 21.01.2004 r. zgłosił w Starostwie Powiatowym w Ł. budowę "tymczasowego obiektu budowlanego niepołączonego trwale z gruntem" o wymiarach 20 x 10 m i wysokości 2,70 m. Na podstawie tego zgłoszenia zrealizował budynek o prawdopodobnym przeznaczeniu gastronomicznym, na kamiennym fundamencie, z dodatkową przybudówką
o wym. 7 x 8 m. Organy trafnie uznały, iż na budowę takiego obiektu było konieczne wcześniejsze uzyskanie pozwolenia na budowę. Zgodnie bowiem z podstawową zasadą
z art. 28 ust. 1 prawa budowlanego, z zastrzeżeniem wyjątków z art. 29 – 31 tej ustawy, roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Skarżący twierdzi, iż zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 12 tej ustawy w zw. z art. 30
ust. 1 pkt 1 nie wymaga pozwolenia na budowę (a tylko zgłoszenia) budowa tymczasowego obiektu budowlanego, którego definicja znajduje się w przepisie art. 3 pkt 5 omawianej ustawy. Zdaniem skarżącego wybudowany przez niego obiekt odpowiada warunkom z tej definicji. Skarżący pominął jednak to, iż art. 29 ust. 1 pozwala na wybudowanie na podstawie samego tylko zgłoszenia nie jakiegokolwiek tymczasowego obiektu budowlanego, lecz tylko odpowiadającego warunkom z tego przepisu, to jest niepołączonego trwale z gruntem
i przewidzianego do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce nie później niż przed upływem 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu. Inne tymczasowe obiekty budowlane mogą być pobudowane – zgodnie z zasadą z art. 28 ust. 1 prawa budowlanego – wyłącznie po uzyskaniu pozwolenia na budowę. Dotyczy to również spornego budynku, który jest wybudowany na kamiennym fundamencie, a więc jest złączony trwale
z gruntem i został postawiony na dłuższy czas, niż 120 dni. Wybudowanie tego obiektu bez pozwolenia na budowę stanowiło samowolę budowlaną. Mogła ona być zalegalizowana, gdyby wystąpił któryś z warunków określonych w art. 49 "b" ust. 2 prawa budowlanego.
W sprawie jest jednak bezsporne, że warunki te nie zaistniały, co uniemożliwiało zalegalizowanie samowoli budowlanej i skutkowało konieczność orzeczenia rozbiórki spornego obiektu. Bez znaczenia przy tym dla wyniku sprawy są podawane przez stronę motywy jej postępowania w sytuacji oczywistej samowoli budowlanej.
Dlatego na mocy art. 151 ustawy z 30.08.2002 r. – Prawo o postępowania przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) orzeczono jak w sentencji.