II SA/BK 621/06

II SA/Bk 621/06 - Wyrok WSA w Białymstoku
Data orzeczenia
2006-11-21
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-09-25
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Sędziowie
Anna Sobolewska-Nazarczyk
Elżbieta Trykoszko
Grażyna Gryglaszewska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6411 Rozstrzygnięcia nadzorcze dotyczące gminy; skargi organów gminy na czynności nadzorcze
Hasła tematyczne
Planowanie przestrzenne
Sygn. powiązane
II OSK 346/07 - Wyrok NSA z 2007-06-20
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
art. 15 ust.2, 36 ust.4
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
Dz.U. 2001 nr 142 poz 1591
art. 91 ust.1
Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - t. jedn.
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.), Sędziowie sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk,, sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Protokolant Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 7 listopada 2006 r. sprawy ze skargi Gminy B. na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody P. z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności w części uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę
Uzasadnienie
Wojewoda P., rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia [...] lipca 2006 r., powołując się na przepis art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o zarządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. nr 142, poz. 1591 ze zm.) stwierdził nieważność uchwały Nr [...] Rady Miejskiej B. z dnia [...] czerwca 2006 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części osiedla S. w następujących częściach:
• § 14, § 15, § 16, § 17, § 18, § 19 pkt 1 w części ę 8. 1PU, UC, 11 PU, UC";
• § 20 pkt 3 w części "10 UP";
• § 24 pkt 1 lit. a) w części "9 US";
• § 36 ust. 2 w części "lub do indywidualnego systemu odprowadzania wód opadowych uniemożliwiającego zanieczyszczenie gruntu i wód powierzchniowych";
• § 45 pkt 1 w części "8.1PU, UC, 8.2PU, 10UP, 11 PU, UC, 12 PU";
• § 45 pkt 2, § 46 pkt 1 w części "8.2 PU";
• § 46 pkt 2 w części "8.2 PU".
Powyższym rozstrzygnięciem nadzorczym stwierdzono trzy rodzaje uchybień:
I Tereny, oznaczone na rysunku planu miejscowego osiedla S. symbolami: 8.1 PU, UC, 8.2 PU, 9US, 10 UP, 11 PU, UC, 12 PU zostały przeznaczone
w tym planie pod różnego rodzaju zabudowę (produkcyjną, usługową, sportu
i rekreacji, obiekty handlowe, obiekty kubaturowe, przedsięwzięcia z zakresu obrony cywilnej, lokalizację studni awaryjnych). Powyższe tereny są położone
w bezpośrednim sąsiedztwie obszarów kolejowych.
Wojewoda stwierdził, że w zapisie planu nie zostały ujęte ograniczenia
i zakazy zabudowy związane z sąsiedztwem terenów kolejowych, co wynika
z rozporządzenia Ministra infrastruktury z dnia 10 listopada 2004 r. w sprawie wymagań w zakresie odległości i warunków dopuszczających usytuowanie budowli
i budynków, drzew lub krzewów, elementów ochrony akustycznej i wykonywania robót ziemnych w sąsiedztwie linii kolejowych, a także sposobu urządzania
i utrzymywania zasłon odśnieżonych oraz pasów przeciwpożarowych (Dz. U. z 2004 r. nr 249, poz. 2500). Powyższe rozporządzenie określa różne odległości które mają być zachowane od granicy obszaru kolejowego i linii kolejowych do granicy usytuowania poszczególnych inwestycji.
W ocenie organu nadzoru, brak zapisu tych ograniczeń w poszczególnych punktach planu miejscowego, stanowi istotne naruszenie art. 15 ust. 2 pkt 9 ustawy
o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, skutkujące stwierdzeniem nieważności części tego planu.
II. W § 36 ust. 2 kontrolowanej uchwały zostało zapisane, że: "Zanieczyszczone wody opadowe z terenów dróg, parkingów i innych obszarów
o znacznym stopniu zanieczyszczenia, na których następuje spłukiwanie substancji ropopochodnych i innych zanieczyszczeń, winny być odprowadzane do miejskiej kanalizacji deszczowej zgodnie z warunkami wydanymi przez przedsiębiorstwo eksploatujące kanalizację deszczową lub do indywidualnego systemu odprowadzania wód opadowych uniemożliwiającego zanieczyszczenie gruntu i wód powierzchniowych".
Zdaniem organów nadzoru, część zapisu od słów: "... lub do indywidualnego systemu odprowadzania..." do słowa "powierzchniowych" jest niezgodna z prawem
tj. z § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 8 lipca 2004 r.
w sprawie warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzeniu ścieków do wód lub do ziemi oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego (Dz. U. z 2004 r. nr 168, poz. 1976). Tenże przepis stanowi o konieczności zachowania norm oczyszczania wód opadowych zanieczyszczonych,
a kwestionowany zapis nie spełnia tych wymogów, co skutkowało stwierdzeniem jego nieważności.
III. W § 45 pkt 2 planu miejscowego została ustalona stawka 0% dla terenów należących do Gminy B., służąca naliczaniu jednorazowej opłaty w związku ze wzrostem wartości nieruchomości.
Zdaniem organu nadzoru, zapis dotyczący stawki zerowej jest sprzeczny
z art. 15 ust. 2 pkt 12 w związku z art. 36 ust. 4 ustawy o planowaniu
i zagospodarowaniu przestrzennym i należało stwierdzić jego nieważność.
W uzasadnieniu orzeczenia nadzorczego wywiedziono, że art. 36 ust. 4 ustawy
o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym obliguje organ do pobrania renty planistycznej bez względu na to, czy sprzedający nieruchomość jest osobą prywatną czy też gminą, a wysokość opłaty nie może być wyższa niż 30 % wzrostu wartości nieruchomości, ale nie może wynosić 0 %. Organ powołał, w tym przedmiocie, orzecznictwo sądowoadministracyjne.
W skardze wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego
w Białymstoku na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody P. z dnia [...] lipca 2006 r. Gmina B. orzeczeniu temu zarzuciła:
• naruszenie art. 15 ust. 2 pkt 9 ustawy z dnia 27 marca 2003 r.
o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80,
poz. 717 ze zm.) poprzez przyjęcie, że poszczególne paragrafy uchwały nie spełniają przesłanek tej normy prawnej;
• naruszenie art. 15 ust 2 pkt 12 w związku z art. 36 ust. 4 ustawy
o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez przyjęcie, że stawka procentowa nie może wynosić 0 %;
• naruszenie art. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez ingerencję organu nadzoru we władztwo planistyczne gminy;
• naruszenie art. 91 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym poprzez pozbawienie rady gminy jednej z kompetencji stanowiących w zakresie ustalenia wysokości renty planistycznej oraz uznanie sprzeczności zapisów uchwały w sprawie planu części osiedla S. bez wyraźnego wskazania uchybień i błędną interpretację zapisów planu.
Skarżąca wniosła o uchylenie rozstrzygnięcia nadzorczego i zasądzenie kosztów procesu.
W uzasadnieniu skargi Gmina B. stwierdziła, w zakresie stwierdzonych uchybień, że:
I. Niesłuszny jest zarzut Wojewody, iż w tekście planu powinny być zawarte przepisy z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 10 listopada 2004 r.
w sprawie wymagań w zakresie odległości..., albowiem byłoby to niezgodne
z zasadami legislacji. Tereny kwestionowane, w obrębie terenów kolejowych, nie są przeznaczone pod budownictwo mieszkaniowe.
Naniesienie wszystkich ograniczeń z w/w rozporządzenia ograniczałoby inwestorów, a nadto uniemożliwiałoby skorzystanie z odstępstw, o jakich stanowi
art. 57 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (Dz. U. nr 86,
poz. 789 ze zm.). Gmina nie ma możliwości określenia położenia osi torów a tym samym precyzyjnego określenia przebiegu linii zabudowy w stosowanych do nich odległościach Stan faktyczny obszaru objętego planem nie daje podstaw umieszczenia w planie ustaleń przewidzianych w rozporządzeniu, co nie oznacza jest on sprzeczny z art. 15 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
II. Gmina B. nie zgodziła się z interpretacją organu nadzoru co do zapisu § 36 ust. 2 planu uważając, iż sformułowanie "uniemożliwienia" zanieczyszczenia gruntu i wód powierzchniowych w indywidualnym systemie odprowadzania wód opadowych zobowiązuje każdego do oczyszczania tych wód tyle, że daje dowolność postępowania ale w granicach prawa (np. powtórne ich wykorzystywanie, gromadzenie w zbiornikach, oczyszczanie i odprowadzanie do wód powierzchniowych).
Skarżąca powołała się na § 118 w związku z § 143 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz. U. z 2002 r. nr 100, poz. 908) wywodząc, że nie należy przenosić treści przepisów ustaw, rozporządzeń do innych aktów normatywnych w tym o charakterze wewnętrznym i miejscowym, bo grozi to błędną wykładnią, zacieraniem różnic
w przepisach różnej rangi i jej niezgodność z konstytucją.
III. W zakresie stwierdzenia nieważności § 45 pkt 2 uchwały, Gmina B. uważa, że określenie wysokości renty planistycznej na 0 % jest zgodne z prawem, albowiem art. 36 ust 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wskazuje tylko górną granicę opłaty 30 %, zaś rozporządzenie Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz U. nr 164, poz. 1578) w § 4 pkt 13 określa tę stawkę w przedziale 0 % do 30 %. Stawkę 0 % służącą naliczaniu jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości zamieszczono w planie dla obszarów leśnych i rolnych, których przeznaczenie ustalenia planu nie zmieniają, terenów będących własnością Gminy B. oraz obszarów pod drogami publicznymi. Ustalenie stawki 0 % było podyktowane także uniknięciem kosztów, jakie musiałaby ponosić Gmina przy sporządzaniu operatów szacunkowych.
Skarżąca podjęła też polemikę z Wojewodą odnośnie obowiązywania orzecznictwa sądowoadministracyjnego w tym zakresie.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda P. wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył,
co następuje:
Kontrolując legalność zaskarżonego orzeczenia nadzorczego w aspekcie
art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 19900 r. o samorządzie gminnym (tj. Dz. U.
z 2001 r. nr 142, poz. 1591 ze zm.) oraz art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planoweaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 z późn. zm.) a także przepisów pod ustawowych, Sąd nie stwierdził naruszenia prawa poza jednym ważkim elementem, ale wynikającym z uzasadnienia orzeczenia nadzorczego.
I. Organ nadzoru słusznie zwrócił uwagę, że tereny oznaczone na rysunku planu miejscowego osiedla S. oznaczone symbolami: 8.1 PU, UC, 8.2PU, 9 US i 10 UP, 11 PU, UC, 12 PU znajdują się w bezpośrednim sąsiedztwie terenów kolejowych i zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 9 ustawy
o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, takie usytuowanie terenu wymaga, aby w planie miejscowym zostały uwzględnione szczególne warunki ich użytkowania i zakazy, które wynikają z przepisów odrębnych.
Zakres sporu pomiędzy skarżącą a organem nadzoru winien ograniczyć się, zdaniem Sądu, do tego w jaki sposób powinny być ujęte ograniczenia i zakazy –
w tym przypadku dotyczące zachowania ograniczeń i odległości od terenów kolejowych – w postanowieniach planu miejscowego osiedla S.
Analizując rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 10 listopada 2004 r.
w sprawie wymagań w zakresie odległości i warunków dopuszczających usytuowanie budowli ii budynków, drzew lub krzewów, elementów ochrony akustycznej
i wykonywania robót ziemnych w sąsiedztwie linii kolejowej, a także sposobu urządzania i usytuowania zasłon odśnieżnych oraz pasów przeciwpożarowych
(Dz. U. nr 249, poz. 2500) stwierdzić należy, że treść tego aktu zawiera same ograniczenia i zakazy w odniesieniu do lokalizacji poszczególnych obiektów
w sąsiedztwie obszaru kolejowego. W zależności od rodzaju inwestycji wskazano konkretne zróżnicowane odległości mierzone od różnych punktów np. od granicy obszaru kolejowego, od osi skrajnego toru kolejowego, od krawędzi nasypu itp.
Przeniesienie owych, tak szczegółowych uregulowań do tekstu planu nie byłoby uzasadnione.
Rację ma zatem Gmina B. twierdząc, że przepisanie znacznej części tekstu w/w rozporządzenia do planu miejscowego mogłoby doprowadzić do wypaczenia i niewłaściwej interpretacji norm prawnych ogólnie obowiązujących
i byłoby niezgodne z zasadami legislacji. Skarżąca też słusznie podnosi, że istnieje możliwość odstępstw od warunków rozporządzenia wynikająca z art. 57 ustawy
z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (Dz. U. nr 86, poz. 789). Należy też zauważyć, że w/w rozporządzenie może być w każdej chwili zmienione bądź uchylone. W tej sytuacji wszelkie parametry uwzględnione w planie, a powielone
z nie obowiązującego aktu wykonawczego, byłyby niezgodne z aktualnie obowiązującą normą, co prowadziłoby do konieczności zmiany planu miejscowego (jego części).
II. Podobne stanowisko Sąd prezentuje w odniesieniu do stwierdzonej, przez organ nadzoru, nieważności zapisu uchwały Rady Miejskiej w § 36 ust. 2 w części" "... lub do indywidualnego systemu odprowadzania wód opadowych uniemożliwiającego zanieczyszczenie gruntu i wód powierzchniowych"
W takim brzmieniu część tego zapisu jest sprzeczna z art. 15 ust. 2 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, albowiem brakuje tu odniesienia do przepisów szczególnych normujących obowiązek i sposób oczyszczania wód opadowych. Na datę podejmowania uchwały przez Radę Miejską B. byłoby to przepisy ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne – art. 41 (Dz. U. z 2005 r. nr 239, poz. 2019 ze zm.) i rozporządzenie Ministra Środowiska
z dnia 8 lipca 2004 r. w sprawie warunków jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub ziemi oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego (Dz. U. z 2004 r. nr 168, poz. 1763).
Przytaczanie w tym zapisie planu szczegółowych unormowań zawierających ograniczenia, zakazy, nakazy, parametry obligującego właściciela indywidualnego systemu odprowadzania wód opadowych – do ich oczyszczania – byłoby niezgodne z tych przyczyn, jakie wymieniono w pkt I niniejszego uzasadnienia.
Jeżeli użytkownik zanieczyszczonych wód opadowych przewiduje ich odprowadzanie do wód lub ziemi to ma obowiązek stosować przepisy tę kwestię normujące. Zawarcie ograniczeń w planie poprzez ich powielenie z konkretnie obowiązującej normy prawnej byłoby niecelowe, gdyż przepisy się zmieniają czego najlepszym dowodem jest fakt, że powołane przez organ rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 8 lipca 2004 r. przestało obowiązywać z dniem 31 lipca 2006 r.(obecnie obowiązuje rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 24 lipca 2006 r. – Dz.U. nr 137, poz. 984).
Reasumując, w odniesieniu do uchybień opisanych w pkt I, II Sąd prezentuje następujące stanowisko:
Rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody P. stwierdzające nieważność wskazanych paragrafów uchwały Rady Miejskiej B. z dnia [...] czerwca 2006 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części osiedla S.– jest prawidłowe, ponieważ wskazane powyżej postanowienia uchwały naruszają, co do zasady, art. 15 ust. 2 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Nie zawarcie w części uchwały (§ 14, § 15, § 16, § 17, § 18, § 19 pkt 1, § 20 pkt 3, § 24 pkt 1 a, § 36 ust 2, § 46 pkt 1, 2) ograniczeń i zakazów w użytkowaniu terenu nie może się jednak sprowadzać (jak sugeruje organ nadzoru) do powtórzenia w planie miejscowym dosłownego brzmienia przepisów aktów prawnych ogólnie obowiązujących (ustaw, rozporządzeń), lecz winno polegać na zamieszczeniu, przy poszczególnych paragrafach uchwały, odesłania do przepisów regulujących te ograniczenia w zagospodarowaniu terenu (posadowienie inwestycji względem terenów kolejowych), bądź regulujących ochronę środowiska (w zakresie obowiązku oczyszczania wód opadowych).
Nie sposób zgodzić się ze skarżącą, że brak wzmianki w tekście planu zagospodarowania terenu o obowiązujących ograniczeniach w jego użytkowaniu (które wynikają z norm ogólnie obowiązujących) nie stanowi naruszenia art. 15 ust. 2 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym bo przyszli inwestorzy i tak muszą przestrzegać obowiązujących przepisów. Jednak obowiązek zamieszczania warunków zagospodarowania terenów i ograniczeń w ich użytkowaniu (zakaz zabudowy) musi być przestrzegany poprzez jego zapis w planie w formie czytelnej, choćby sygnalizującej istnienie ograniczeń..
W ocenie Sądu, organ nadzoru (wbrew zarzutom skarżącej) nie przekroczył dozwolonego prawem stopnia ingerencji we władztwo planistyczne gminy,
tj. nie naruszył art. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym daje Wojewodzie uprawnienia kontrolne wobec uchwał, a tym samym do eliminowania zapisów niezgodnych z literą prawa.
III. Odnosząc się natomiast do stwierdzenia przez Wojewodę naruszenia prawa w § 45 pkt 2 kwestionowanej uchwały, Sąd podziela w całości zastrzeżenia objęte rozstrzygnięciem nadzorczym stwierdzającym niezgodność uregulowania
z przepisem art. 15 ust. 2 pkt 12 w związku z art. 36 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Z treści art. 15 ust. 2 pkt 12 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika wprost, iż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego winien określać stawki procentowe, na podstawie których ustala się opłatę, o której mowa w art. 36 ust. 4 ustawy. Już z powyższego sformułowania można wyprowadzić wniosek o obowiązku określenia stawek procentowych w taki sposób, który pozwoliłby na ustalenie opłaty, a to wyklucza określenie zerowej stawki procentowej. W komentarzu do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym pod redakcją Zygmunta Niewiadomskiego (Wydawnictwo C.H. Becka, Warszawa 2004) zaprezentowane zostało stanowisko, iż nadal zachowuje aktualność pogląd, wyrażony pod rządami poprzednio obowiązującej ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z 1994 r., że obowiązek zapłaty jednorazowej opłaty pobranej w razie zbycia nieruchomości, której wartość wzrosła w związku z uchwaleniem nowego lub zmienionego planu, wyłącza możliwość ustalenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zerowej stawki procentowej służącej naliczaniu opłaty (str. 285 komentarza). Prezentując powyższe stanowisko autorzy komentarza powołali się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 września 2002 r., sygn. II SA/Wr 1193/02, powołany w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego. Argumentację zawartą w uzasadnieniu powyższego wyroku, wyrażoną na tle przepisów ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z 1994 r., w pełni można przenieść na grunt ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z 2003 r., albowiem obie ustawy w tożsamy sposób regulują instytucję renty planistycznej. Nadal jest to jednorazowa opłata określona w stosunku procentowym do wzrostu wartości nieruchomości wskutek uchwalenia bądź zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, pobierana decyzyjnie przez wójta, burmistrza albo prezydenta miasta w przypadku zbycia przez właściciela lub użytkowania wieczystego tejże nieruchomości (vide: art. 36 ust. 3 i 36 ust. 9 i 8 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z 1994 r. i art. 36 ust. 4 oraz 37 ust. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z 2003 r.). W obu ustawach zastrzeżona została też w tożsamy sposób jedynie maksymalna wysokość stawki procentowej jako 30 % wzrostu wartości nieruchomości (vide: art. 36 ust. 3 ustawy
o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z 1994 r. i 36 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z 2003 r.). Określenie stawki procentowej renty planistycznej w wysokości 0 % czyniłoby bezprzedmiotowym zapis ustawy mówiący o obowiązku decyzyjnego ustalenia renty planistycznej w razie powstania sytuacji opisanej w art. 36 ust. 4 ustawy o planowaniu
i zagospodarowaniu przestrzennym i oznaczałoby niedopuszczalne odgórne "zwolnienie" pewnej grupy właścicieli lub użytkowników wieczystych nieruchomości
z ustawowego obowiązku uiszczenia renty planistycznej w razie zaistnienia przesłanek ustawowych.
Oceny prawnej zakwestionowanego przez organ nadzoru paragrafu uchwały, nie zmienia powołanie się przez stronę skarżącą na Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r., Nr 164, poz. 1587), w którym to rozporządzeniu w § 4 pkt 13 znalazło się stwierdzenie,
iż przedział stawek procentowych stanowiących podstawę do określenia renty planistycznej powinien się zawierać między stawkami od 0 % do 30 %. Skład sądu administracyjnego orzekający w niniejszej sprawie uważa bowiem, iż rozporządzenie to w wymienionym wyżej paragrafie zostało wydane z przekroczeniem upoważnienia zawartego w art. 16 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z 27 marca 2003 r. i jako takie powinno było zostać pominięte przez sąd przy wyrokowaniu. Z mocy art. 178 ust. 1 Konstytucji RP sędziowie przy orzekaniu podlegają tylko Konstytucji oraz ustawom i mogą w konkretnej sprawie pominąć normę prawną aktu podstawowego niezgodnego z konstytucją i wydać rozstrzygnięcie wyłącznie na podstawie Konstytucji i ustawy (vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 marca 2003 r., sygn. III RN 33/02 – OSNP2004 Nr 7,
poz. 111). Wynikające z art. 16 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym upoważnienie właściwego ministra (tu infrastruktury) do wydania rozporządzenia wykonawczego wskazywało, iż w rozporządzeniu tym miał być określony wymagany zakres projektu planu miejscowego w części tekstowej
i graficznej, uwzględniający w szczególności wymogi dotyczące materiałów planistycznych, skali opracowań kartograficznych, stosowanych oznaczeń, nazewnictwa, standardów oraz sposobu dokumentowania prac planistycznych.
Rozporządzenie - jak stanowi art. 92 ust. 1 Konstytucji RP – zawsze jest wydawane w celu wykonania danej ustawy. Umieszczenie w rozporządzeniu
w przedziale stawek procentowych renty planistycznej stawki zerowej, jest sprzeczne z duchem ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i wynikającym
z niej obowiązkiem pobierania renty planistycznej. Obligatoryjność uiszczania renty planistycznej i wynikająca z tej obligatoryjności ustawowa niedopuszczalność określenia w planie stawki procentowej takiej renty w taki sposób, który wyklucza ustalenie tej opłaty, czyniła niedopuszczalnym przyjęcie w rozporządzeniu wykonawczym stawki zerowej. Dopuszczalny i możliwy przedział stawek procentowych renty planistycznej wynika wprost z ustawy o planowaniu
i zagospodarowaniu przestrzennym. Muszą one być w wysokości pozwalającej na ustalenie opłaty, o której mowa w art. 36 ust. 4 ustawy ale nie wyższej niż 30 % wzrostu wartości nieruchomości. Powyższy pogląd znalazł odzwierciedlenie
w wyrokach WSA w Białymstoku m.in. w sprawach: II SA/Bk 321/05, IISA/Bk 100/06, IISA/Bk 498/06.
Mając powyższe na uwadze Sąd nie podzielił zarzutów skargi i ją oddalił
(art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270).