II SA/Bk 620/21

II SA/Bk 620/21 - Wyrok WSA w Białymstoku
Data orzeczenia
2021-10-22
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-08-23
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Sędziowie
Grażyna Gryglaszewska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6135 Odpady
Hasła tematyczne
Odpady
Sygn. powiązane
III OSK 379/22 - Wyrok NSA z 2023-06-28
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 1114
art. 8 pkt 23 i 24
Ustawa z dnia 13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Marek Leszczyński,, asesor sądowy WSA Barbara Romanczuk, Protokolant starszy sekretarz sądowy Marta Marczuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 12 października 2021 r. sprawy ze skargi S. D. na zarządzenie pokontrolne P. Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w B. z dnia [...] lipca 2021 r., nr [...] w przedmiocie gospodarowania opakowaniami oddala skargę
Uzasadnienie
Zarządzeniem pokontrolnym z [...] lipca 2021 r. nr [...] P. Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska, działając na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy z 20 lipca 1991 r. o inspekcji Ochrony Środowiska (Dz.U. z 2020 r. poz. 995 ze zm.) oraz na podstawie ustaleń kontroli, przeprowadzonej w dniach [...].05.2021 r.- [...].06.2021 r. w PPHU S., ul. [...] w B., udokumentowanych protokołem kontroli Nr [...] zarządził:
1. prawidłową klasyfikację odpadów wytwarzanych w wyniku prowadzonej działalności, określając termin realizacji jako działalność ciągła;
2. złożenie Marszałkowi Województwa P. zawiadomienia o rozpoczęciu działalności polegającej na wytwarzaniu produktów-w opakowaniach do [...] lipca 2021 r.;
3. sporządzenie i złożenie Marszałkowi Województwa P. sprawozdań o produktach, opakowaniach i o gospodarowaniu odpadami z nich powstającymi za lata 2018- 2020 do [...] lipca 2021 r.;
4. terminowe składanie Marszałkowi Województwa P. rocznych sprawozdań o produktach, opakowaniach i o gospodarowaniu odpadami z nich powstającymi co roku do [...] marca za poprzedni rok kalendarzowy;
5. prowadzenie publicznych kampanii edukacyjnych, z wyłączeniem przypadku, o którym mowa w art. 6 ust. 3 pkt 2 ustawy z 13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi (Dz.U. z 2020 r.. poz. 1114 ze zm.; dalej powoływana jako ustawa), określając termin realizacji jako działalność ciągła;
6. podjęcie działań w celu osiągnięcia wymaganego poziomu odzysku, w tym recyklingu odpadów opakowaniowych za wprowadzone produkty w opakowaniach w latach 2018- 2020 do [...] sierpnia 2021 r.;
7. zapewnianie wymaganego poziomu odzysku, w tym recyklingu odpadów opakowaniowych, z wyłączeniem przypadku, o którym mowa w art. 6 ust. 3 pkt 1 ustawy, określając termin realizacji jako działalność ciągła.
Organ wyznaczył termin przesłania pisemnej informacji o zakresie podjętych i zrealizowanych działań służących wyeliminowaniu wskazanych w zarządzeniu naruszeń na dzień [...] sierpnia 2021 r.
W uzasadnieniu wskazano, że na podstawie ustaleń kontroli stwierdzono nieprawidłowości w zakresie przestrzegania wymagań ochrony środowiska. Strona odmówiła podpisania protokołu i w piśmie z [...] czerwca 2021 r. przedstawiła swoje stanowisko. Strona zarzuciła, że podczas kontroli nie stwierdzono żadnego przemysłowego procesu produkcji. Zdaniem strony stosowany proces technologiczny produkcji wyrobów ciastkarskich i pieczywa jest taki sam, jak stosowany w gospodarstwach domowych, a odpady powstające w zakładzie ze względu na swój charakter i skład są podobne do odpadów powstających w gospodarstwach domowych. Strona wskazała, że wytwarzane w zakładzie odpady o kodach: 15 01 01 - Opakowania z papieru i tektury; 15 01 02 - Opakowania z tworzyw sztucznych; 15 01 04 - Opakowania z metali; 15 01 07 - Opakowania ze szkła; 16 03 80 - Produkty spożywcze przeterminowane lub nieprzydatne do spożycia nie przekraczają dopuszczalnych ilości, dla których nie ma obowiązku prowadzenia ewidencji odpadów, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Klimatu z 23 grudnia 2019 r. w sprawie rodzajów odpadów i ilości odpadów dla których nie ma obowiązku prowadzenia ewidencji odpadów (Dz.U. z 2019 r., poz. 2531 ze zm.) oraz, że kod odpadu 02 06 80 został ujęty we wpisie BDO jedynie asekuracyjnie, przy czym odpady o ww. kodzie w zakładzie nigdy nie powstawały. Strona zarzuciła, również że podczas kontroli nie stwierdzono na terenie przedsiębiorstwa jakichkolwiek produktów w opakowaniach, opakowań ze znakiem towarowym, ani z jakimkolwiek oznaczeniem przedsiębiorcy, etykiet służących oznaczaniu produktów oraz opakowań innych niż używane w sklepie cukierni, a także stwierdziła, że w sklepie oferowane są do sprzedaży papierowe torby na zakupy, a produkty oferowane do sprzedaży są "luzem" bez opakowań i znaków towarowych. Zdaniem strony, nie jest ona wprowadzającym produkty w opakowaniach w rozumieniu art. 8 ust. 23 ustawy, ponieważ prowadzi jednostkę handlu detalicznego i sprzedaje produkty pakowane wyłącznie w tej jednostce, której powierzchnia nie przekracza 500 m2.
P. Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska odniósł się do stanowiska strony w piśmie z [...] lipca 2021 r. stwierdzając, że odpady opakowaniowe i nieprzydatne do spożycia powstające w wyniku prowadzonej działalności gospodarczej, polegającej na produkcji wyrobów ciastkarskich i pieczywa o wielkości produkcji wyrobów gotowych: 2018 r. - 26.000 kg; 2019 r. - 24.000 kg; 2020 r. - 19.000 kg nie stanowią odpadów komunalnych bez względu na zastosowany proces produkcji, ich charakter nie jest podobny do odpadów powstających w gospodarstwach domowych. Odnosząc się do wyjaśnień, że kod odpadu 02 06 80 został ujęty jedynie asekuracyjnie, przy czym odpady o ww. kodzie w zakładzie nigdy nie powstawały oraz biorąc pod uwagę brak możliwości określenia przez organ ilości wytworzonych przez podmiot odpadów opakowaniowych i nieprzydatnych do spożycia w kontrolowanym okresie, po ponownej analizie stwierdzono, że w przedmiotowym przypadku organ nie jest w stanie stwierdzić, iż podmiot podlegał obowiązkowi prowadzenia ewidencji odpadów oraz składania rocznych sprawozdań o wytwarzanych odpadach w latach 2018-2020. Zgodnie ze stanowiskiem PWIOS, kontrolowany podmiot podlega ogólnej definicji wprowadzającego produkty w opakowaniach, zgodnie z art. 8 pkt 23 ustawy jako przedsiębiorca wykonujący działalność gospodarczą w zakresie wprowadzania do obrotu produktów w opakowaniach. Podmiot produkując wyroby ciastkarskie i pieczywo, a następnie pakując wyroby własne w opakowania m.in. w papierowe torby na zakupu w sklepie cukierni w celu ich wydania klientom, podlega przepisom ustawy, bez względu na to, czy na opakowaniu widnieje jego znak towarowy lub oznaczenie, czy nie oraz bez względu na wielkość jednostki handlu detalicznego. Wprowadzenie produktów w opakowaniach w tym przypadku następuje w wyniku wytwarzania produktów i udostępniania osobom trzecim produktów w opakowaniach. Tym samym, kontrolowany podmiot jest obowiązany do uzyskania określonych poziomów odzysku i recyklingu odpadów opakowaniowych oraz prowadzenia publicznych kampanii edukacyjnych; z wyjątkiem, gdy łączna masa opakowań wprowadzona do obrotu w danym roku kalendarzowym nie przekracza 1 Mg, z zastrzeżeniem art. 7 ust. 1 - art. 6 ust. 3 ustawy. W związku z powyższym organ stwierdził, że przedstawione argumenty są nieuzasadnione i w punktach 1-7 zarządził usunięcie nieprawidłowości stwierdzonych podczas kontroli. Odnosząc się do poszczególnych nieprawidłowości wskazano:
Ad 1. W trakcie kontroli stwierdzono, że kontrolowany podmiot, prowadzący działalność gospodarczą polegającą na produkcji wyrobów ciastkarskich i pieczywa klasyfikuje wytwarzane odpady o kodach: 15 01 01-Opakowania z papieru i tektury; 15 01 02-Opakowania z tworzyw sztucznych; 15 01 04-Opakowania z metali; 15 01 07-Opakowania ze szkła; 16 03 80-Produkty spożywcze przeterminowane lub nieprzydatne do spożycia, jako odpady komunalne – taka kwalifikacja jest niezgodna z art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2021 r. poz. 779 ze zm.);
Ad 2. W trakcie kontroli stwierdzono, że kontrolowany podmiot nie złożył Marszałkowi Województwa P. zawiadomienia o rozpoczęciu działalności polegającej na wytwarzaniu produktów w opakowaniach. Kontrolowany podmiot dokonuje sprzedaży wyrobów własnych w sklepie cukierni, gdzie wyroby te przed ich wydaniem klientom pakowane są m.in. w papierowe torby na zakupy. Obowiązek taki wynika z treści art. 78 ust. 1 ustawy;
Ad 3. W trakcie kontroli stwierdzono, że kontrolowany podmiot nie złożył Marszałkowi Województwa P. sprawozdań o produktach, opakowaniach i o gospodarowaniu odpadami z nich powstającymi za lata 2018- 2020. Obowiązek taki wynika z treści art. 73 ust. 1 ustawy o odpadach;
Ad 4. W trakcie kontroli stwierdzono, że kontrolowany podmiot nie złożył Marszałkowi Województwa P. sprawozdań o produktach, opakowaniach i o gospodarowaniu odpadami z nich powstającymi za lata 2018- 2020. Obowiązek taki wynika z treści art. 73 ust. 1 w zw. z art. 76 ust. 1 ustawy o odpadach;
Ad 5. W trakcie kontroli stwierdzono, że kontrolowany podmiot nie prowadził kampanii edukacyjnych w roku 2018, 2019 i 2020. Obowiązek taki wynika z art. 19 ust. 1 ustawy;
Ad 6. W trakcie kontroli stwierdzono, że kontrolowany podmiot nie osiągnął odpowiedniego poziomu odzysku, w tym recyklingu odpadów opakowaniowych w roku 2018, 2019 i 2020 powstałych z opakowań, w których wprowadził produkty. Kontrolowany w poszczególnych latach w okresie 2018-2020 wprowadził do obrotu produkty w opakowaniach o łącznej masie opakowań nieprzekraczającej 1 Mg. Przedsiębiorca, jednak zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy, nie złożył marszałkowi województwa w terminie do [...] marca danego roku zaświadczenia lub oświadczenia o pomocy de minimis w zakresie, o którym mowa w art. 37 ustawy z 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz. U. z 2020 r. poz. 708). Obowiązek taki wynika z art. 17 ust. 1 ustawy;
Ad 7. W trakcie kontroli stwierdzono, że kontrolowany podmiot nie osiągnął odpowiedniego poziomu odzysku, w tym recyklingu odpadów opakowaniowych w roku 2018, 2019 i 2020 powstałych z opakowań, w których wprowadził produkty. Obowiązek taki wynika z art. 17 ust. 1 ustawy.
Skargę na to zarządzenie pokontrolne do sądu administracyjnego wniósł S. D. i zarzucił naruszenie art. 7, 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a. oraz art. 8 pkt 23 ustawy. Wskazując na powyższe naruszenia wniósł o uchylenie zaskarżonego zarządzenie.
W uzasadnieniu podniesiono, że podstawą materialnoprawną zarządzenia jest definicja ogólna wprowadzającego produkty w opakowaniach. Skarżący nie jest zaś wprowadzającym produkty w opakowaniach. Podniesiono, że zakres podmiotów uznanych za wprowadzających produkty w opakowaniach reguluje przepis art. 8 pkt 23 ustawy natomiast pkt 24 tego samego przepisu definiuje pojęcie wprowadzenia do obrotu. Zdaniem skarżącego w świetle tej regulacji wszystkie jednostki handlu detalicznego sprzedające produkty pakowane w tych jednostkach nie spełniają definicji ogólnej "wprowadzającego produkty w opakowaniach". PPHU S. (Cukiernia R.) jest małym zakładem produkcyjnym, produkującym pieczywo oraz świeże wyroby ciastkarskie i ciastka (PKD: 10,71,Z). Sprzedaż produktów następuję wyłącznie poprzez własną jednostkę handlu detalicznego. Udostępnione w sklepie produkty są "luzem" bez opakowań. Potwierdzają to dotychczasowe protokoły kontroli Państwowej Inspekcji Handlowej. (protokół kontroli nr [...] z [...] października 2016 r.). Nabywca rozpoczyna korzystanie z towaru jeszcze przed zakupem (wybierając rodzaj, część i wielkość). Pakowanie udostępnionych wcześniej produktów następuję dopiero przy sprzedaży i także zależne jest od woli nabywcy. Produkty dostępne w sklepie cukierni nie są produktami w magazynie-podlegają określonym przepisom handlowym jak i sanitarnym. Podniesiono przy tym, że ustawodawca także przyjął fakt wcześniejszego udostępnienia produktów w jednostkach handlu detalicznego względem sprzedaży i pakowania w jednostce. Świadczy o tym dodanie rozszerzenia do definicji wprowadzającego produkty w opakowaniach na sklepy o powierzchni powyżej 500 m2 - art. 8 pkt.23 ppkt c ustawy. Definiując w ustawie, wprowadzającego produkty w opakowaniach, ustawodawca poprzez dodanie w art. 8 pkt 23, podpunktów a, b, c, podał rozszerzenie przepisu na niektóre placówki handlowe, przedsiębiorstwa usługowego pakowania oraz zlecających pakowanie innym podmiotom. Nie zostały w tę definicję, jakimkolwiek przykładem, włączone placówki handlu detalicznego prowadzone przez producentów. Nieprawidłowe jest więc stanowisko organu rozszerzające definicję wprowadzających produkty w opakowaniach w oparciu o art. 3 (definiujący opakowania) ustawy. Także próba rozszerzenia definicji wprowadzającego produkty w opakowaniach zawarta w interpretacji Sosnowskiego Pawła QA 321353 SIP LEX jest nieprawidłowa, gdyż bezzasadnie odwołuję się ona do art. 9 ustawy (przepis definiujący dzień wprowadzenia do obrotu produktów w opakowaniach)
Reasumując skarżący podał, że prowadzi placówkę handlu detalicznego, cała sprzedaż przedsiębiorstwa odbywa się wyłącznie poprzez tę placówkę, udostępnia w niej własne produkty bez opakowań ("luzem"), sprzedaje produkty pakowane w tej placówce, zarówno sklep jak i całe przedsiębiorstwo ma powierzchnię mniejszą niż 500 m2.
W związku z powyższym, w świetle obowiązujących przepisów nie jest: "wprowadzającym produkty w opakowaniach".
Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i generalnie podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonym zarządzeniu pokontrolnym. Dodatkowo organ podał, że piśmie z [...] lipca 2021 r. skarżący poinformował o wykonaniu zarządzenia pokontrolnego. Zgodnie z tym pismem: wprowadzono prawidłową klasyfikację wytwarzanych odpadów ze szczególnym uwzględnieniem odpadów o kodach 15 01 01; 15 01 02; 15 01 04; 15 01 07 oraz 16 03 80; złożono zawiadomienie o rozpoczęciu działalności polegającej na wytwarzaniu produktów w opakowaniach w dniu [...] lipca 2021 r.; złożono sprawozdania o produktach, opakowaniach i o gospodarowaniu odpadami z nich powstającymi za lata 2018-2020 w dniu [...] lipca 2021 r.; przyjęto do realizacji terminowe składanie rocznych sprawozdań o produktach, opakowaniach i o gospodarowaniu odpadami z nich powstającymi; przyjęto do realizacji obowiązek prowadzenia publicznych kampanii edukacyjnych-realizowany będzie poprzez stosowne wpłaty na wyodrębnione konto Marszałka Województwa P.; w celu realizacji obowiązku zapewnienia odpowiedniego poziomu odzysku, w tym recyklingu odpadów opakowaniowych za lata 2018-2020 naliczona została opłata produktowa; realizacja obowiązku zapewnienia odpowiedniego poziomu odzysku, w tym recyklingu odpadów opakowaniowych następować będzie poprzez uiszczanie opłaty produktowej.
Na rozprawie w dniu [...] października 2021 r. pełnomocnik organu dodatkowo oświadczył, że nie jest istotne w którym momencie następuje zapakowanie towaru - data sprzedaży produktu w sklepie jest datą wydania z magazynu. Działalność skarżącego podpada pod art. 8 pkt 23 ustawy. Definicje z punktu 23 i 24 art. 8 należy traktować oddzielnie.
Z kolei skarżący podniósł, że definicje z punktów 23 i 24 art. 8 ustawy powinny być traktowane jako jedna definicja, zaś nie powinno stosować się art. 9 ustawy, jak błędnie uważa organ. Wyjaśnił, że sprzedaje towar luzem i pakuje go w torby papierowe, które są odpłatne. Używane są pudełka tekturowe. Nie stosuje się sprzedaży ciast w foremkach aluminiowych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem jej zarzuty i argumenty nie podważają legalności zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego.
Przedmiotem kontroli sądu w sprawie niniejszej jest zarządzenie pokontrolne wydane po przeprowadzeniu kontroli, której celem było sprawdzenie przestrzegania przez skarżącego przepisów ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 779 ze zm.) w zakresie realizacji obowiązków podmiotów gospodarujących odpadami oraz ustawy z 13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi (Dz.U. z 2020 r., poz. 1114 ze zm.).
Bezspornym w sprawie niniejszej pozostaje to, że skarżący prowadzi działalność gospodarczą, polegającą na produkcji pieczywa, świeżych wyrobów ciastkarskich i ciastek (wpis do CEIDG - 1071Z). Produkcja prowadzona jest pod adresem W. w B. Pod tym samym adresem znajduje się punkt sprzedaży wyrobów własnych. Sporem w sprawie niniejszej nie jest objęty zakres obowiązków nałożonych przedmiotowym zarządzeniem pokontrolnym.
Spór w sprawie dotyczy natomiast tego, czy skarżący jest przedsiębiorcą wprowadzającym produkty w opakowaniach w rozumieniu ustawy o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi a w konsekwencji czy był zobowiązany do wykonania obowiązków nałożonych kwestionowanym zarządzeniem. Zdaniem skarżącego nie jest on takim podmiotem wprowadzającym do obrotu produkty w opakowaniach, ponieważ prowadzi jednostkę handlu detalicznego i sprzedaje produkty pakowane wyłącznie w tej jednostce, której powierzchnia nie przekracza 500 m2. Z kolei zdaniem organu skarżący jest podmiotem wprowadzającym do obrotu produkty w opakowaniach.
Odnosząc się do powyższego wskazać należy, że podstawowym aktem prawnym w zakresie gospodarowania opakowaniami i odpadami opakowaniowymi jest dyrektywa 94/62/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 20 grudnia 1994 r. w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych (DZ.U.UE.L.1994.365.10 z 31 grudnia 1994 r.; dalej powoływana jako dyrektywa).
Zgodnie z art. 1 dyrektywy przedmiotem jej regulacji jest harmonizowanie krajowych środków państw członkowskich, dotyczących gospodarowania opakowaniami i odpadami opakowaniowymi. Harmonizacja ta łączy w sobie dwa podstawowe założenia: zapobiegania wpływowi opakowań i odpadów opakowaniowych na środowisko państw członkowskich oraz państw trzecich, przy jednoczesnym dbaniu o prawidłowe funkcjonowanie rynku wewnętrznego. Dyrektywa nakłada na państwa członkowskie następujące obowiązki: przyjmowania środków krajowych w celu zapobiegania powstawaniu odpadów opakowaniowych oraz innych środków zapobiegawczych, zrealizowanie wskazanych poziomów odzysku i recyklingu odpadów opakowaniowych, uruchomienie systemów zbiórki i odzysku zużytych opakowań i odpadów opakowaniowych, wdrożenie rozwiązań normalizacyjnych co do składu opakowań oraz przydatności do wielokrotnego wykorzystania, uruchomienia baz danych dotyczących opakowań i odpadów opakowaniowych oraz realizowania zasady "zanieczyszczający płaci" przez wprowadzanie instrumentów ekonomicznych (np. opłat).
Dyrektywa ta w sposób szeroki w art. 3 pkt 1 definiuje pojęcie "opakowania" jako wszystkie wyroby wykonane z jakichkolwiek materiałów, przeznaczone do przechowywania, ochrony, przewozu, dostarczania i prezentacji wszelkich towarów, od surowców do produktów przetworzonych, od producenta do użytkownika lub konsumenta. Wyroby «niezwrotne» przeznaczone do tych samych celów uważa się również za opakowania. W art. 3 pkt 11 dyrektywy również w sposób szeroki zdefiniowano podmiot gospodarczy w odniesieniu do opakowań jako dostawców materiałów opakowaniowych, producentów i przetwórców opakowań, podmioty zajmujące się napełnianiem, użytkowników, importerów, handlowców i dystrybutorów, władze i organizacje publiczne.
Aktami, w których ustawodawca polski zawarł przepisy implementujące dyrektywę: są ustawa o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi i ustawa o odpadach.
Odpowiednikiem art. 3 pkt 1 dyrektywy jest art. 3 ust. 1 ustawy o opakowaniach, stanowiący że: "opakowaniami w rozumieniu ustawy jest wyrób, w tym wyrób bezzwrotny, wykonany z jakichkolwiek materiałów, przeznaczony do przechowywania, ochrony, przewozu, dostarczania lub prezentacji wszelkich produktów, od surowców do towarów przetworzonych. a także części opakowań i elementy pomocnicze połączone z opakowaniami i przeznaczone do tego samego celu co dane opakowanie".
Z kolei w art. 8 pkt 23 ustawy zdefiniowano podmiot wprowadzający produkty w opakowaniach. Podmiotem tym jest przedsiębiorca wykonujący działalność gospodarczą w zakresie wprowadzania do obrotu produktów w opakowaniach, w szczególności:
a) wprowadzającego do obrotu produkty w opakowaniach pod własnym oznaczeniem rozumianym jako znak towarowy, o którym mowa w art. 120 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2020 r. poz. 286 i 288), lub pod własnym imieniem i nazwiskiem lub nazwą, których wytworzenie zlecił innemu przedsiębiorcy,
b) pakującego produkty wytworzone przez innego przedsiębiorcę i wprowadzającego je do obrotu,
c) prowadzącego:
– jednostkę lub jednostki handlu detalicznego o powierzchni handlowej powyżej 500 m2, sprzedającego produkty pakowane w tych jednostkach,
– więcej niż jedną jednostkę handlu detalicznego o łącznej powierzchni handlowej powyżej 5000 m2, sprzedającego produkty pakowane w tych jednostkach;
Z kolei zgodnie z art. 8 pkt 24 ustawy pod pojęciem wprowadzenia do obrotu - rozumie się przez to odpłatne albo nieodpłatne udostępnienie opakowań lub produktów w opakowaniach po raz pierwszy na terytorium kraju w celu używania lub dystrybucji; za wprowadzenie do obrotu uważa się także:
a) import opakowań,
b) import produktów w opakowaniach,
c) wewnątrzwspólnotowe nabycie opakowań,
d) wewnątrzwspólnotowe nabycie produktów w opakowaniach
- dokonywane na potrzeby wykonywanej działalności gospodarczej.
Z powyższych regulacji wynika, że wprowadzającym produkty w opakowaniach jest przedsiębiorca wykonujący działalność gospodarczą w zakresie wprowadzania do obrotu produktów w opakowaniach. Przepis art. 8 pkt 23 posługuje się zwrotem zdefiniowanym w pkt 24 tego przepisu tj. "wprowadzenie do obrotu". Zgodnie z tą definicja wprowadzenie do obrotu to odpłatne albo nieodpłatne udostępnienie opakowań lub produktów w opakowaniach po raz pierwszy na terytorium kraju w celu używania lub dystrybucja dokonywane na potrzeby wykonywanej działalności gospodarczej. Zdaniem sądu każdy podmiot zakwalifikowany pod tę definicję "wprowadzenia do obrotu" będzie podmiotem "wprowadzającym produkty w opakowaniach". Wyliczenie zawarte w pkt 23 lit. a, b, c jest wyliczeniem przykładowym, o czym świadczy zwrot "w szczególności". Oznacza to, że wprowadzającym produkty w opakowaniach jest zasadniczo podmiot wykonujący działalność gospodarczą w zakresie wprowadzania do obrotu (zdefiniowanego w pkt 24) produktów w opakowaniach. Dodatkowo przykładowo ustawodawca wskazał, że takim podmiotem może być podmiot określony w pkt 23 lit. a, b, c. Zgodzić się należy, że skarżącym, że nie jest on żadnym z tych podmiotów, gdyż nie wprowadza do obrotu produktów pod własnym oznaczeniem rozumianym jako znak towarowy (...), lub pod własnym imieniem i nazwiskiem lub nazwa, których wytworzenie zlecił innemu przedsiębiorcy (lit. a); nie jest podmiotem pakującym produkty wytworzone przez innego przedsiębiorcę i wprowadzającym je do obrotu (lit. b); nie prowadzi jednostki lub jednostek handlu detalicznego o powierzchni handlowej powyżej 500 m2 ani nie prowadzi więcej niż jedną jednostkę handlu detalicznego o łącznej powierzchni handlowej powyżej 5000 m2 i nie sprzedaje produktów pakowanych w tych jednostkach (lit. c). Natomiast, zdaniem sądu, z okoliczności faktycznych sprawy wynika, że skarżący wprowadza do obrotu zgodnie z definicja zawartą w pkt 24 a w konsekwencji jest podmiotem wprowadzającym produkty w opakowaniach. Wprowadzenie do obrotu to:
- odpłatne albo nieodpłatne udostępnienie opakowań lub produktów w opakowaniach;
- po raz pierwszy na terytorium kraju;
- w celu używania lub dystrybucji;
- dokonywane na potrzeby wykonywanej działalności gospodarczej.
Zgodnie z treścią art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy, wprowadzenie do obrotu, w przypadku produktów w opakowaniach wytworzonych na terytorium kraju następuje, w dniu ich wydania z magazynu albo przekazania osobie trzeciej. Jak słusznie podnosi organ nie ma przy tym znaczenia, czy przekazanie osobie trzeciej nastąpi w magazynie wytwórcy, sklepie, czy w ramach dostarczania produktu bezpośrednio do klienta. Z bezspornych okoliczności faktycznych sprawy wynika, że skarżący produkuje pieczywo oraz wyroby ciastkarskie, a następnie sprzedaje te produkty. Jak wskazał sam skarżący na rozprawie towar sprzedaje luzem lub pakuje go w torby papierowe, które są odpłatne. Oznacza to, zdaniem sądu, że skarżący udostępnia po raz pierwszy na terytorium kraju wytworzone przez siebie produkty w opakowaniach w celu używania. Jest przedsiębiorcą sprzedającym własne wyroby zapakowane w opakowania. Na podstawie przedłożonej przez stronę ewidencji mas i rodzajów wprowadzanych opakowań ustalono, że podmiot w latach 2018-2020 wprowadził na rynek krajowy następujące rodzaje i ilości opakowań: a) w 2018 r.: opakowania z tworzyw sztucznych - 70,54 kg; opakowania z papieru i tektury - 568,60 kg; b) w 2019 r.: opakowania z tworzyw sztucznych - 150,77 kg; opakowania z papieru i tektury - 445,70 kg; opakowania wielomateriałowe - 62,30 kg; c) w 2020 r.: opakowania z tworzyw sztucznych - 109,61 kg; opakowania z papieru i tektury -418,80 kg; opakowania wielomateriałowe - 53,60 kg. Tym samym skarżący jest obowiązany do uzyskania określonych poziomów odzysku i recyklingu odpadów opakowaniowych oraz prowadzenia publicznych kampanii edukacyjnych. Zgodnie zaś z ustaleniami kontroli skarżący nie zawarł umowy z organizacją odzysku opakowań w celu przekazania wypełniania obowiązków przepisów ustawy. Przeprowadzona kontrola wykazała, że strona nie złożyła Marszałkowi Województwa P. zawiadomienia o rozpoczęciu działalności polegającej na wytwarzaniu produktów w opakowaniach, zgodnie z art. 78 ust. 1 ustawy, nie przedłożyła Marszałkowi Województwa P. sprawozdania o produktach, opakowaniach i o gospodarowaniu odpadami z nich powstającymi oraz o wysokości środków przeznaczonych na publiczne kampanie edukacyjne, o którym mowa w art. 73 ustawy w roku 2018, 2019 i 2020, nie wywiązała się z obowiązku prowadzenia publicznych kampanii edukacyjnych w roku 2018, 2019 i 2020 oraz nie wywiązała się z obowiązku osiągnięcia odpowiedniego poziomu odzysku i recyklingu odpadów opakowaniowych w roku 2018, 2019 i 2020. Oznacza to, że zasadnie nałożono na skarżącego obowiązki określone w zarządzeniu pokontrolnym. Raz jeszcze podnieść należy, że spór w sprawie dotyczył tego czy skarżący jest podmiotem na który mogły być nałożone te obowiązki. Skarżący nie kwestionował samych obowiązków. Nadmienić należy, że w piśmie z [...] lipca 2021 r. skarżący poinformował organ o wykonaniu obowiązków nałożonych kwestionowanym zarządzeniem pokontrolnym.
Mając powyższe na uwadze skargę oddalono na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.).