II SA/Bk 564/23

II SA/Bk 564/23 - Wyrok WSA w Białymstoku
Data orzeczenia
2023-11-07
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-07-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Sędziowie
Elżbieta Lemańska
Małgorzata Roleder /przewodniczący/
Marta Joanna Czubkowska /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6090 Budownictwo wodne, pozwolenie wodnoprawne
Hasła tematyczne
Wodne prawo
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2025 poz 2625
art. 399 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 396 ust. 1 pkt 8 w zw. z art. 29
Ustawa z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (t. j.)
Dz.U. 2022 poz 2556
art. 6 ust. 2
Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska - t.j.
Sentencja
Sygn. akt II SA/Bk 564/23 W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 7 listopada 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder Sędziowie asesor sądowy WSA Marta Joanna Czubkowska (spr.) sędzia WSA Elżbieta Lemańska Protokolant st. sekretarz sądowy Katarzyna Derewońko po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 7 listopada 2023 r. sprawy ze skargi Gminy Juchnowiec Kościelny na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Białymstoku Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 18 maja 2023 r. nr BI.RUZ.4219.5.2023.JR w przedmiocie odmowy udzielenia pozwolenia wodnoprawnego na usługę wodną oddala skargę
Uzasadnienie
Decyzją z 20 lutego 2023 r. nr BI.ZUZ.2.4210.363.2021.AK Dyrektor Zarządu Zlewni w Białymstoku PGWP, działając na podstawie art. 399 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 35 ust. 3 pkt 7, art. 389 pkt 1, art. 397 ust. 3 pkt 2 lit. a w zw. z art. 396 ust. 1 pkt 8 ustawy z 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne (Dz. U. z 2022 r. poz. 2625 ze zm.; dalej powoływana jako ustawa), odmówił udzielenia Gminie Juchnowiec Kościelny pozwolenia wodnoprawnego na usługę wodną, tj. odprowadzanie wód opadowych lub roztopowych wylotem do rowu na działkach nr geod. [...] i [...] obręb K., gm. Juchnowiec Kościelny, pow. białostocki, woj. podlaskie.
W uzasadnieniu decyzji w pierwszej kolejności przedstawiono przebieg postępowania. Wskazano, że zostało ono wszczęte na wniosek Gminy z 26 listopada 2021 r. Następnie opisano treść wszystkich wezwań dotyczących uzupełnienia wniosku – były to wezwania z 4 lutego 2022 r., 11 kwietnia 2022 r., 19 lipca 2022 r., 19 września 2022 r. i 18 listopada 2022 r. Odnośnie uzasadnienia prawnego decyzji przytoczono treść art. 9 ustawy z 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków. W dalszej kolejności wskazano na treść art. 410 ustawy z którego wynika, że wykonanie pozwolenia wodnoprawnego nie może naruszać interesów osób trzecich. Odnosząc treść tego przepisu do okoliczności faktycznych sprawy niniejszej stwierdzono, że rów zlokalizowany na działkach nr geod. [...] i [...] nie jest w stanie przyjąć planowanego zrzutu wód opadowych, na co wskazała sama Gmina. Nadto w toku postępowania problem nadmiaru wód opadowych w tym rowie podnieśli współwłaściciele działki, przez którą przebiega przedmiotowy rów. Ze zgromadzonego materiału dowodowego (w tym informacji pochodzących od wnioskodawcy) wynika, że wnioskodawca aktualnie korzysta z wód, odprowadzając wody opadowe lub roztopowe wylotem do rowu na działkach nr geod. [...] i [...] bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego w tym zakresie. Z informacji przedłożonych przez wnioskującą Gminę wynika także, że w strumieniu zrzutu wód opadowych lub roztopowych znajdują się ścieki przemysłowe tj. wody popłuczne ze stacji uzdatniania wody w K., na co Gmina również nie posiada pozwolenia wodnoprawnego. Powyższą okoliczność potwierdza Podlaski Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w piśmie z 1 lipca 2022 r. w sprawie ustaleń kontroli, udokumentowanej protokołem nr WIOŚ-BL234/2022, przeprowadzonej na terenie stacji uzdatniania wody w K. Organ pierwszej instancji ocenił, że z uwagi na fakt odprowadzania ścieków przemysłowych, tj. wód popłucznych w strumieniu wód opadowych lub roztopowych trafiających do rowu na działkach nr geod. [...] i [...], przedmiotowe zamierzenie może stwarzać ryzyko szkody w środowisku. Przy czym organ stwierdził, że nie może jednoznacznie określić czy planowane zamierzenie nie naruszy art. 396 ust. 1 pkt 8 ustawy, z uwagi na możliwość wystąpienia oddziaływania negatywnego na zasoby środowiska. Dodatkowo, istnieje znaczne ryzyko, że planowane przedsięwzięcie może naruszyć interesy osób trzecich. Powołując się na zasadę przezorności określoną w art. 6 ust. 2 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, stwierdzono, że wątpliwości co do ryzyka wystąpienia takiego oddziaływania zawsze należy rozstrzygać na korzyść środowiska, a nie na korzyść inwestycji. Reasumując organ pierwszej instancji stwierdził, że w sprawie zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 399 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 396 ust. 1 pkt 8 ustawy. Wobec powyższego wystąpiła przesłanka obligująca do odmowy udzielenia pozwolenia wodnoprawnego na usługę wodną, tj. odprowadzania wód opadowych lub roztopowych wylotem do rowu na działkach nr geod. [...] i [...] obręb K.
Odwołanie od tej decyzji złożyła Gmina i zarzuciła naruszenie:
- art. 7, art. 77 § 1 K.p.a. polegające na wydaniu decyzji w oparciu o niedostatecznie ustalony stan faktyczny, pomijający zgromadzony materiał dowodowy, nieuwzględniający wyjaśnień strony;
- art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., polegające na nie wyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy;
- art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego, wbrew ciążącemu na mocy art. 77 § 1 K.p.a., obowiązkowi w tym zakresie i w konsekwencji niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz sporządzenie uzasadnienia niezgodnie z wymogami wynikającymi z art. 107 § 3 K.p.a.;
- art. 399 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 396 ust. 1 pkt 8 ustawy, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie w sprawie, podczas gdy z przedstawionego materiału dowodowego, w szczególności wyjaśnień strony, w ramach pozwolenia wodnoprawnego wody popłuczne nie miały być odprowadzane do rowu na działkach nr geod. [...] i [...] obręb K.
W uzasadnieniu zarzucono, że pomimo szerokiego uzasadnienia opisującego przebieg postępowania, jako podstawę odmowy wydania pozwolenia wskazano jedynie art. 399 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 396 ust. 1 pkt 8 ustawy. Organ uznał, że zrzut wód popłucznych do rowu jest podstawą do odmowy wydania przedmiotowego pozwolenia. Skupiając się na tym fakcie zupełnie pominięto wszystkie inne okoliczności, w tym wyjaśnienia Gminy, z których w sposób oczywisty wynikało, że przy realizacji inwestycji, której dotyczyć ma pozwolenie wodnoprawne przedmiotowy zrzut nie będzie miał miejsca. Organ pominął zupełnie, że opisane w art. 396 ustawy, zakazy dotyczą pozwolenia wodnoprawnego, a więc dana decyzja o pozwoleniu wodnoprawnym nie może naruszać tych zakazów. Fakt, że na chwilę obecną dochodzi do takiego zrzutu nie może mieć wpływu na ocenę składanego wniosku, z którego to w sposób oczywisty wynika, że do takiego zrzutu ma nie dochodzić. Organ sam zauważa, że wnioskodawca wyraźnie zrezygnował z tego rozwiązania i rozpoczął starania o osobne pozwolenie wodnoprawne dotyczące tych wód (str. 4 decyzji). Uznanie wobec tego, że możliwe jest zastosowanie art. 399 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 396 ust. 1 pkt 8 ustawy, podczas gdy decyzja nie miała przewidywać rozwiązań mogących naruszać środowisko jest całkowicie chybione i nie może się ostać. Organ w sposób oczywisty stara się zastosować zastany stan faktyczny do potencjalnego pozwolenia wodnoprawnego całkowicie ignorując wniosek i wyjaśnienia strony. Mając powyższe na uwadze za zasadne należy uznać ponowne rozpoznanie sprawy, przy uwzględnieniu przedłożonych przez stronę wyjaśnień i mając na uwadze, że zakres pozwolenia wodnoprawnego nie jest tożsamy z zastanym stanem faktycznym. Zarzucono także, że organ powierzchownie odniósł się do pozostałych okoliczności sprawy, co nie pozwala na ustalenie, jaki miały one wpływ na wydaną decyzję - szczególnie mając na uwadze, wskazanie przez organ wprost w oparciu o jaki przepis odmówił wydania pozwolenia. Stąd odwołanie jest zasadne. W prowadzonym postępowaniu popełniono szereg błędów przy ustalaniu stanu faktycznego, organ dowolnie przyjął inny stan faktyczny niż wskazywany we wniosku, co nie pozwoliło na ustalenie prawdy obiektywnej i skutkowało wydaniem decyzji w oparciu o nieistniejące przesłanki.
Decyzją z 18 maja 2023 r. nr BI.RUZ.4219.5.2023.JR Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Białymstoku PGWP, działając na podstawie art. 14 ust. 4 w zw. z art. 35 ust. 3 pkt 7 w zw. z art. 389 pkt 1 w zw. z art. 399 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 396 ust. 1 pkt 8 w zw. z art. 29 ustawy, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu wskazał, że istota problemu w niniejszej sprawie to kwestia, czy wydanie decyzji udzielającej pozwolenia wodnoprawnego na odprowadzanie wód opadowych lub roztopowych wylotem do rowu na działkach o nr geod. [...] i [...] obręb K., nie będzie naruszało przepisów prawa. Zdaniem organu odwoławczego odmowa udzielenia pozwolenia wodnoprawnego na odprowadzanie wód opadowych lub roztopowych do rowu nastąpiła z uwagi na fakt, że przedmiotowy rów w obecnym kształcie nie jest w stanie przyjąć tak dużych ilości wody, jakie wynikają z obliczeń przedstawionych przez wnioskodawcę w operacie wodnoprawnym, będącym załącznikiem do wniosku o wydanie pozwolenia na przedmiotową usługę wodną. Potwierdza to sentencja zaskarżonej decyzji, wskazująca jako podstawę odmowy art. 399 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 35 ust. 3 pkt 7, art. 389 pkt 1, art. 397 ust. 3 pkt 2 lit. a w zw. z art. 396 ust. 1 pkt. 8 ustawy. Organ odwoławczy stwierdził, że należało odmówić wydania przedmiotowego pozwolenia wodnoprawnego gdyż naruszałoby ono art. 29 ustawy, który stanowi że korzystanie z wód nie może powodować pogorszenia stanu wód i ekosystemów od nich zależnych, z wyjątkiem przypadków określonych w ustawie, w szczególności nie może naruszać ustaleń planu gospodarowania wodami na obszarze dorzecza, powodować marnotrawstwa wody lub marnotrawstwa energii wody, o także nie może wyrządzać szkód. Podniesiono, że wnioskodawca w piśmie z 6 grudnia 2022 r. podtrzymał wcześniejszą informację, że przepustowość rowu w obecnym kształcie nie jest zdolna pomieścić wód opadowych i roztopowych odprowadzanych wylotem do rowu, tak więc wydanie pozwolenia wodnoprawnego na odprowadzanie wód do rowu, który tych wód nie pomieści a tym samym spowoduje szkody na gruntach przyległych, byłoby naruszeniem przepisów ustawy. Ponadto w aktach sprawy znajduje się pismo z 15 lipca 2022 r. właścicieli działki [...], przez którą biegnie przedmiotowy rów, którzy wskazują, że od kilkunastu lat ilość wód opadowych odprowadzanych do rowu przechodzącego przez ich posesję systematycznie wzrasta. Z treści pisma i załączonej dokumentacji fotograficznej wynika, że w chwili obecnej dopuszczalna przepustowość rowu jest przekroczona, co stwarza bardzo duży problem w utrzymaniu brzegów rowu w prawidłowym stanie, jak również stwarza niebezpieczeństwo podmycia fundamentów budynku z uwagi na silny nurt strumienia wód opadowych. Biorąc pod uwagę powyższe organ odwoławczy stwierdził, że decyzja odmowna jest zasadna.
Odnosząc się do zarzutu odwołania dotyczącego niedostatecznego ustalenia stanu faktycznego, pominięcie zgromadzonego materiału dowodowego, nieuwzględnianie wyjaśnień strony, niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, dowolną ocenę zebranego materiału dowodowego oraz sporządzenie uzasadnienia niezgodnie z wymogami wynikającymi z art. 107 § 3 K.p.a. stwierdzono, że w sprawie niniejszej dołożono starań by ustalić stan faktyczny. W pismach z 4 lutego, 11 kwietnia, 19 lipca, 19 września i 18 listopada 2022 r., wzywano wnioskodawcę do wyjaśnień odnośnie złożonego wniosku, starając się ustalić wszelkie istotne okoliczności. W wyniku składanych wyjaśnień ustalono, że:
- przepustowość rowu w jego obecnym stanie i kształcie nie jest zdolna pomieścić wód opadowych i roztopowych, odprowadzanych wylotem,
- na chwilę obecną wody opadowe i roztopowe są odprowadzane bez wymaganego prawem pozwolenia,
- w strumieniu zrzutu wód opadowych lub roztopowych znajdują się również ścieki przemysłowe, tj. wody popłuczne ze stacji uzdatniania wody w K., na co Gmina również nie posiada pozwolenia wodnoprawnego.
Ustalenia te potwierdza sama Gmina w piśmie z 6 grudnia 2022 r. Organ pierwszej instancji ustalił zatem, jaki w rzeczywistości jest stan faktyczny, a to iż jest on odmienny od opisywanego we wniosku potwierdza sama Gmina. Zatem zarzuty w tym zakresie nie znajdują potwierdzenia.
Odnośnie zarzutu dotyczące tego, że to kwestia zrzutu wód popłucznych, stała się podstawą odmowy udzielenia pozwolenia wodnoprawnego stwierdzono, że stanowisko to nie ma odzwierciedlenia we wskazanej w osnowie decyzji podstawie prawnej. Organ pierwszej instancji w podsumowaniu uzasadnienia decyzji stwierdził, że w jego ocenie wystąpiła przesłanka obligująca do odmowy udzielenia pozwolenia wodnoprawnego na usługę wodną ze względu na okoliczności, o których mowa w art. 399 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 396 ust. 1 pkt 8 ustawy. Stwierdzono, że istotnie organ ten może dość szeroko odniósł się w uzasadnieniu decyzji do kwestii zakazu wynikającego z art. 9, jednakże nie zamieścił go w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji, co przekonuje, że zarzut w tym zakresie nie znajduje uzasadnienia.
Dodatkowo organ odwoławczy z uwagi na to, że obszar planowanej inwestycji położony jest w obrębie JCWP H. (RW[...]), dokonał analizy aktualnych Kart Charakterystyk Jednolitych Części Wód Powierzchniowych i wskazał, że:
- JCWP położone w obrębie inwestycji cechuje się złym stanem ekologicznym (ze względu na przekroczenia BZT5, OWO, azotu ogólnego, azotu amonowego, fosforu ogólnego, fosforu fosforanowego (V), cynku; makrobezkręgowce, ichtiofaunę);
- stan chemiczny oceniono poniżej dobrego (z uwagi na występujące w wodach benzo(a)piren, związki tributylocyny, bromowane difenyloetery, heptachlor);
- stan ogólny wód oznaczono jako zły;
- celami środowiskowymi w odniesieniu do JCWP jest osiągnięcie dobrego stanu ekologicznego chemicznego, co jest zagrożone przez presje, wśród których wymienia się jako źródło zagrożenia m. in. ścieki przemysłowe.
Wskazano, że Gmina Juchnowiec Kościelny jest odpowiedzialna za realizację uporządkowania i poprawy infrastruktury związanej z gospodarką ściekową na obszarze gminy poza aglomeracją oraz za analizę techniczno-ekonomiczną ściekami gospodarowania. Tymczasem będąc zobowiązaną do działań mających poprawić stan wód, Gmina odprowadza ścieki przemysłowe w strumieniu wód opadowych lub roztopowych, a tym samym świadomie łamie przepisy prawa. Co więcej działania takie trwają od dłuższego czasu i nie podjęto żadnych działań mających temu zapobiec. Pomimo deklaracji w piśmie z 6 grudnia 2022 r. odnośnie rozpoczęcia starań o uregulowanie kwestii odprowadzania wód popłucznych zgodnie z prawem, do dnia dzisiejszego nie złożono odpowiedniego wniosku.
W ocenie organu odwoławczego, Gmina powinna przeanalizować i przeredagować wniosek. Zasadnym byłoby rozważenie przebudowy rowu w sposób umożliwiający pomieszczenie planowanego zrzutu wody, co zniwelowałoby zagrożenie przelewania się wody, lub ewentualnie dokonanie przebudowy sieci kanalizacji w sposób umożliwiający zrzut wód do innego odbiornika, który przyjmie odprowadzane wody opadowe lub roztopowe bez powodowania szkód na gruntach przyległych. I co najważniejsze należy jak najszybciej zaprzestać wprowadzania do wód opadowych lub roztopowych wód popłucznych oraz podjąć kroki zmierzające do zgodnego z prawem ich zagospodarowania.
Reasumując organ odwoławczy stwierdził, że nie dopatrzył się naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 K.p.a., a argumentacja jakoby organ pierwszej instancji wydając decyzję oparł się na faktach, dotyczących odprowadzania wód popłucznych jest bezzasadna.
Skargę od tej decyzji do sądu administracyjnego wniosła Gmina Juchnowiec Kościelny i zarzuciła naruszenie:
- art. 6, art. 1, art. 8, art. 9, art. 12, art. 75 § 1 oraz art. 77 § 1 K.p.a., poprzez niewyjaśnienie istotnych okoliczności sprawy, prowadzenie postępowania przez organy obydwu instancji w sposób nie budzący zaufania do organów władzy publicznej oraz niepodjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, a w szczególności zaniechania wyjaśnienia okoliczności związanych z zaproponowanym przez Gminę nowym systemem zagospodarowania wód, w tym wód popłucznych, oraz pominięcia wyjaśnień składanych przez Gminę zarówno w zakresie wielkości zrzutu wód jak i zagospodarowania wód popłucznych, co doprowadziło do braku prawidłowej analizy rozwiązań projektowych;
- art. 79a K.p.a., poprzez brak wskazania przez organ pierwszej instancji w piśmie informującym o zakończeniu postępowania administracyjnego wszystkich przesłanek zależnych od strony, które nie zostały na dzień wysłania wezwania spełnione lub wykazane, co mogło skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem strony;
- art. 107 § 3 K.p.a., poprzez uznanie, że organ pierwszej instancji w sposób wyczerpujący uzasadnił wydane rozstrzygnięcie, jak również powielenie przez organ drugiej instancji tego naruszenia poprzez posługiwanie się ogólnikowymi stwierdzeniami, które poddają w wątpliwość wyczerpującą analizę materiału dowodowego, a tym samym prawidłowe rozpoznanie sprawy;
- art. 399 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 396 ust. 1 pkt 8 ustawy, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie w sprawie, podczas gdy z przedstawionego materiału dowodowego, w szczególności wyjaśnień strony, dokumentacji projektowej i wyliczeń projektantów wynika, że w ramach pozwolenia wodnoprawnego wody odprowadzone na podstawie tego pozwolenia będą mieściły się w limitach przyjęcia zrzutu w rowie, co doprowadziło do nieprawidłowego przyjęcia, że zachodzi ryzyko wystąpienia szkód i odmowy wydania pozwolenia wodnoprawnego.
Wskazując na te naruszenia skarżąca Gmina wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia do organu pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi wskazano, że organ drugiej instancji skupił się na dwóch kwestiach. Po pierwsze stwierdził, że w przedmiotowej sprawie organ pierwszej instancji prawidłowo zgromadził i ocenił materiał dowodowy. Po drugie stwierdził, że do odmowy wydania pozwolenia wodnoprawnego doszło z uwagi na istniejące zagrożenie przepełnienia rowu. W ocenie Gminy organ pomija treść uzasadnienia decyzji, w którym wyraźnie wskazano, że to kwestie wód popłucznych są głównym powodem odmowy wydania decyzji (str. 5 decyzji). Jednocześnie wskazano, że składane były wyjaśnienia w zakresie pojemności rowu i możliwości przyjęcia zrzutu, które w ocenie strony skarżącej, w sposób dostateczny wyjaśniają te kwestie. Projektant wykazał, że w zakresie objętym pozwoleniem rów jest wystarczający do przyjmowania wód. Organ bezpodstawnie przyjmuje okoliczności uboczne, które nie powinny mieć znaczenia dla wydania przedmiotowej decyzji i uznaje je za okoliczności mogące stanowić podstawę odmowy. Nie sposób zgodzić się z tym, żeby prawidłowo został zgromadzony i oceniony materiał dowodowy. Zarzucono, że organ odwoławczy nie poddał analizie przedkładanych przez stronę skarżącą wyjaśnień, przyjmując jedynie wyjaśnienia organu pierwszej instancji. Bezkrytyczne opieranie się na stanowisku organu wydającego zaskarżaną decyzję doprowadziło do jej nieprawidłowego utrzymania w mocy, podczas gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, a szczególnie wyjaśnienia składane w postępowaniu w sposób jednoznaczny wykazują, że Gmina wypełniła wszystkie wymogi do uzyskania przedmiotowego pozwolenia. Odnośnie pojemności rowu podkreślono, że wyliczenia projektanta wskazują, że rów będzie w stanie pomieścić zrzut z obszaru objętego przedmiotowym zezwoleniem. Bez znaczenia dla sprawy powinno pozostawać pismo właścicieli działki nr [...], które opisuje jedynie ich stanowisko w sprawie - które co istotne nie zostało poparte opinią hydrologa czy choćby nie przeprowadzono w tym zakresie postępowania wyjaśniającego, podczas gdy od strony skarżącej Gminy wyjaśnienia i obliczenia przedkładane były przez posiadającego odpowiednie uprawnienia projektanta. Ponownie podniesiono, że okoliczności "zastane" na gruncie powinny być co najwyżej brane pod uwagę jako punkt wyjścia do prac jakie zostaną podjęte w wyniku uzyskania pozwolenia. Składana dokumentacja przewidywała odpowiednie dostosowanie urządzeń wodnoprawnych do przewidywanego zrzutu wody. Dodatkowo - co także pomija organ drugiej instancji - w zakresie zrzutu wód popłucznych przewidziano rozwiązania mające zlikwidować ten problem. Tym bardziej więc niezrozumiała jest decyzja organów obydwu instancji, gdyż przedmiotowe pozwolenie skutkowałoby polepszeniem gospodarki wodnej na tym obszarze, likwidacją problemów z wodami popłucznymi oraz zabezpieczeniem prawidłowego spływu wody. Podkreślono także, że organ odwoławczy podtrzymuje błąd organu pierwszej instancji, przyjmując inny stan faktyczny niż ten określony w pismach. W sprawie nie uwzględniono faktu, że realizacja pozwolenia wodnoprawnego zmieni stan faktyczny i doprowadzi do zmian w terenie. Popełniając te błędy zasadniczo organy sprawiły, że decyzja nie została wydana w oparciu o prawidłowo ustaloną prawdę obiektywną z przyjęciem nieistniejących przesłanek. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 79a K.p.a. podniesiono, że organ mając możliwość wskazania Gminie, które elementy przedmiotowego wniosku należy uzupełnić czy zmienić w celu uzyskania decyzji nie uczynił tego, czym de facto doprowadził do wydania decyzji negatywnej. Reasumując powyższe Gmina stwierdziła, że organy rozpatrzyły sprawę w sposób dowolny, niekonsekwentnie prezentowały przyczyny odmowy wydania pozwolenia wodnoprawnego, nie zgromadziły w sposób dostateczny materiału dowodowego i w konsekwencji przez wzgląd na ich działanie wydano decyzję negatywną.
Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje.
Skarga podlega oddaleniu, bowiem organy bez naruszenia prawa zarzuconego w skardze ustaliły brak podstaw do udzielenia pozwolenia wodnoprawnego. Sąd z urzędu, poza zarzutami skargi, nie stwierdził naruszeń skutkujących uchyleniem zaskarżonych decyzji. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.), dalej: P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.
Zgodnie z art. 389 pkt 1 ustawy z 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne (Dz. U. z 2022 r., poz. 2625 ze zm.; dalej powoływana jako ustawa), jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, pozwolenie wodnoprawne jest wymagane na usługi wodne. Usługi wodne obejmują odprowadzanie do wód lub do urządzeń wodnych - wód opadowych lub roztopowych, ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo w systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast – art. 35 ust. 3 pkt 7 ustawy. Z wnioskiem o wydanie pozwolenia wodnoprawnego na usługę wodną polegająca na odprowadzaniu wód opadowych lub roztopowych wylotem do urządzenia wodnego w postaci rowu na działkach nr geod. [...] i [...] obręb K. wystąpiła Gmina Juchnowiec Kościelny.
W pierwszej kolejności wskazać należy, że przeprowadzona przez sąd kontrola wykazała, że zaskarżona decyzja została wydana w niezawierającym istotnych wad procesowych postępowaniu. Treść uzasadnienia kwestionowanej decyzji świadczy o tym, że jej wydanie poprzedziło dokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia (art. 7 i art. 77 K.p.a.). Ocena ta nie nosi cech dowolności (art. 80 K.p.a.). Zgodnie zaś z art. 107 § 3 K.p.a. w decyzji zawarto podstawowe jej elementy, wskazano uzasadnienie faktyczne i prawne. W szczególności uzasadniono stanowisko organu i wyjaśniono podstawy prawne rozstrzygnięcia z przytoczeniem przepisów prawa. Zapewniono też skarżącej Gminie, pełną możliwość czynnego udziału w sprawie.
W myśl art. 400 ust. 8 ustawy, pozwolenie wodnoprawne wydaje się na podstawie operatu wodnoprawnego oraz zgromadzonych w toku postępowania dowodów, dokumentów i informacji. Ciężar przedłożenia podstawowych dowodów, dokumentów i informacji w sprawie obciąża stronę wnioskującą o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego. Konstatacja ta wynika nie tylko z samego obowiązku dołączenia do wniosku o wydanie pozwolenia operatu wodnoprawnego wraz z opisem prowadzenia zamierzonej działalności niezawierającym określeń specjalistycznych (art. 407 ust. 2 pkt 1 ustawy), lecz przede wszystkim z treści części opisowej i graficznej operatu, której szczegółowość powinna umożliwić organowi orzekającemu w sprawie weryfikację istnienia podstaw od odmowy wydania pozwolenia (art. 399 ustawy). Strona wnioskująca o wydanie pozwolenia wodnoprawnego musi mieć przy tym zapewnioną możliwość uzupełnienia lub uszczegółowienia nie tylko treści operatu, lecz także przedłożenia wszelkich informacji i dokumentów, które będą wykazywać, że nie zachodzą przesłanki do odmowy wydania pozwolenia, a w szczególności, że projektowany (wnioskowany) sposób korzystania z wód nie narusza ustaleń dokumentów, o których mowa w art. 396 ust. 1 pkt 1-7 ustawy oraz spełnia wymagania, o których mowa w art. 396 ust. 1 pkt 8 ustawy. W przypadku stwierdzenia braków, niejasności lub wadliwości operatu lub przedłożonych dokumentów lub informacji właściwy organ powinien wezwać stronę wnioskującą do przedłożenia dodatkowych dowodów, informacji lub wyjaśnień (dokumentów) w wyznaczonym terminie pod rygorem wydania decyzji odmownej, określając jakie dowody, informacje (dane), wyjaśnienia (inne dokumenty) strona powinna przedłożyć oraz jakie treści powyższe dokumenty powinny zawierać.
Z taką sytuacją mamy do czynienia w sprawie niniejszej, gdyż zapewniono wnioskującej Gminie uzupełnienie i to wielokrotnie przedłożonego operatu wodnoprawnego. Z akt sprawy wynika, że z uwagi na to, że wniosek o wydanie pozwolenia wodnoprawnego był niekompletny i posiadał braki formalne organ pierwszej instancji w pismach z: 4 lutego 2022 r. i 11 kwietnia 2022 r. wezwał Gminę do uzupełnienia braków formalnych wniosku, wskazując o jakie elementy należy go uzupełnić i informując o tym, że w przypadku braku uzupełnienia wniosek zostanie pozostawiony bez rozpoznania. W pismach tych wzywano również Gminę do złożenia wyjaśnień odnośnie kwestii związanych z rodzajem i zasięgiem oddziaływania planowanego przedsięwzięcia.
Po upublicznieniu zawiadomienia o wszczęciu na wniosek Gminy Juchnowiec Kościelny postępowania administracyjnego o udzielenie pozwolenia na odprowadzanie wód opadowych lub roztopowych do organu pierwszej instancji wpłynęło pismo z Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w B. dotyczące faktu odprowadzania ścieków przemysłowych (wód popłucznych ze stacji uzdatniania wody) do rowu bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego, którego dopuszcza się Gmina naruszając przepisy ustawy. W związku z zawiadomieniem o wszczęciu postępowania w sprawie do organu pierwszej instancji wpłynęło również pismo E. i P. M, którzy zgłosili fakt przekroczenia przepustowości rowu na ich działce nr [...] nadmiernym zrzutem wód.
W związku z tymi pismami organ pierwszej instancji skierował do Gminy kolejne wezwanie z 19 lipca 2022 r. celem złożenia wyjaśnień. W odpowiedzi na to wezwanie Gmina przedłożyła kolejną (czwartą) wersję operatu wodnoprawnego. Operat rozszerzony został o wniosek na odprowadzanie wód popłucznych ze stacji uzdatniania wody. Zawarto w nim również zapis: "Przedmiotowy rów nie jest w stanie pomieścić wód przeznaczonych do odebrania" (k. 284 akt sprawy). Gmina odniosła się również do planowanej budowy zbiornika retencyjnego, który miałby zmniejszyć ilość wód odprowadzanych do przedmiotowego rowu. Jednak operat nie zawierał żadnych odniesień odnośnie zbiornika retencyjnego. Organ pierwszej instancji kolejnymi pismami z 1 września 2022 r. i 18 listopada 2022 r., wzywał Gminę do złożenia wyjaśnień dotyczących celu i zakresu zamierzonego korzystania z wód (zakresu wniosku o wydanie pozwolenia wodnoprawnego) oraz ilości wód opadowych lub roztopowych, które planowane jest w ramach wnioskowanej usługi wodnej.
W piątej wersji operatu (data wpływu do organu 17 października 2022 r.) Gmina wycofała się z odprowadzania wód popłucznych do kanalizacji deszczowej a operat nadal zawierał zapis; "Przedmiotowy rów nie jest w stanie pomieścić wód przeznaczonych do odebrania" (k. 321 akt sprawy). Szósta wersja operatu, przesłana organowi pierwszej instancji wraz z pismem przewodnim w dniu 6 grudnia 2022 r. ponownie zawierała zapis "Przedmiotowy rów nie jest w stanie pomieścić wód przeznaczonych do odebrania" (k. 357 akt sprawy). Natomiast samo pismo przewodnie zawierało informację, że budowa zbiornika retencyjnego nie będzie rozwiązaniem, które zniweluje problem braku pojemności rowu, będącego odbiornikiem wód z całej zlewni. Odnośnie zrzutu wód popłucznych wskazano, że rozpoczęto już starania o zalegalizowanie tej kwestii. Nadto organ pierwszej instancji w piśmie pt. Zawiadomienie z dnia 09 stycznia 2023 r. - stosownie do art. 10 i 79a K.p.a. poinformował Gminę o zebraniu całości materiału dowodowego w sprawie, możliwości zapoznania się z aktami sprawy, wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i zgłaszania ewentualnych uwag. Jednocześnie zawarto w nim informację, że "w przypadku braku zgłoszenia przez strony uwag i ewentualnych uzupełnień do akt sprawy, przedmiotowe postępowanie administracyjne zostanie zakończone decyzją wydaną na podstawie złożonego wniosku i materiałów zgromadzonych przez organ. Nadmieniam, iż rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie może być niezgodne z wnioskiem o wydanie pozwolenia wodnoprawnego, z uwagi na niewystarczającą przepustowość odbiornika planowanych do odprowadzania wód (...) w stosunku do tych wód".
W ocenie sądu, przeprowadzone w taki sposób postępowanie, czyni bezzasadnymi zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów postępowania, poprzez niewyjaśnienie istotnych okoliczności sprawy jak również zarzut naruszenia art. 79a K.p.a., poprzez brak wskazania, które elementy wniosku należy uzupełnić czy zmienić w celu uzyskania decyzji pozytywnej. Organ pierwszej instancji wskazał w zawiadomieniu, że na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie rozstrzygnięcie będzie niezgodne z wnioskiem, a Gmina była wielokrotnie wzywana do wyjaśnienia kwestii przepustowości rowu jako odbiornika wód jak również kwestii dotyczących budowy zbiornika retencyjnego i odprowadzania do rowu razem z wodami opadowymi wód popłucznych.
Tak przeprowadzone postępowanie wyjaśniające, jak słusznie wskazuje organ odwoławczy, pozwoliło na ustalenie istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności (i to właściwie na podstawie wyjaśnień i modyfikacji operatu wodnoprawnego przez Gminę – złożono 6 wersji operatu wodnoprawnego), tj.:
- wody opadowe i roztopowe są odprowadzane bez pozwolenia wodnoprawnego;
- przepustowość rowu w jego obecnym stanie i kształcie nie jest zdolna pomieścić wód opadowych i roztopowych, odprowadzanych wylotem;
- w strumieniu zrzutu wód opadowych lub roztopowych znajdują się również ścieki przemysłowe, tj. wody popłuczne ze stacji uzdatniania wody w K., na co Gmina również nie posiada pozwolenia wodnoprawnego.
Z powyższego wynika, że ustalenia odnośnie pojemności rowu zostały poczynione przede wszystkim na podstawie treści operatu wodnoprawnego. W operacie tym konsekwentnie już od 3 jego wersji dołączonej przy piśmie z 6 maja 2022 r. stwierdzano, że rów nie jest w stanie pomieścić zrzutu tych wód. Nie można było przy tym pominąć stanowiska właścicieli działki i dołączonej do akt dokumentacji fotograficznej. Jest ono zbieżne z operatem wodnoprawnym. Wynika z niego, że ilość wód odprowadzanych do rowu systematycznie wzrasta. Ze zdjęć wynika, że przepustowość rowu jest przekroczona, co stwarza bardzo duży problem w utrzymaniu brzegów rowu w prawidłowym stanie, jak również stwarza niebezpieczeństwo podmycia fundamentów budynku. Nie można zatem skutecznie stawić zarzutu, że ustalenia organu odnośnie przepustowości rowu zostały poczynione wadliwie, gdyż pominięto wyliczenia projektanta a nadano moc prawną stanowisku właścicieli działki, przez którą przebiega rów. Obydwa źródła dowodowe są ze sobą spójne i potwierdzają brak przepustowości rowu.
Organ także, wbrew zarzutom skargi, poddał analizie proponowane przez Gminę rozwiązanie w postaci budowy zbiornika retencyjnego, który miałby zmniejszyć ilość odprowadzanych wód. W wezwaniu z 19 września 2022 r. wskazano, że we wniosku brak jest informacji o budowie zbiornika retencyjnego. W odpowiedzi na to wezwanie w 5 wersji operatu zawarto informację, że docelowo objętość wody zostanie zmniejszona z uwagi na budowę zbiornika retencyjnego. W kolejnym wezwaniu z 18 listopada 2022 r. zwrócono się do Gminy o wyjaśnienie rozbieżności pomiędzy budową zbiornika retencyjnego i zmniejszeniem ilości odprowadzanych wód, gdyż z akt sprawy nie wynika aby dotyczyła ona budowy takiego zbiornika. W odpowiedzi w piśmie z 2 grudnia 2022 r. odnośnie zbiornika retencyjnego podano, że ilość wód opadowych zostanie zmniejszona w momencie budowy tego zbiornika przewidywanego wraz z przebudową ul. [...] – nie jest to jednak rozwiązanie, które zniweluje problem pojemności rowu, dlatego ewentualna budowa zbiornika nie ma znaczącego wpływu na kwestię zmniejszenia ilości wód.
Uwzględniono także i to, że pomimo rozszerzenia zakresu zamierzonego korzystania z wód w 4 wersji operatu, także o wody popłuczne ze stacji uzdatniania wody w K., Gmina ostatecznie w 5 wersji operatu zrezygnowała z wód popłucznych. Nastąpiło to na skutek wezwania organu z 19 września 2022 r. w którym nakazano Gminie określić jednoznacznie treść żądania. Pomimo jednak wykreślenia z wniosku wód popłucznych w piśmie z 2 grudnia 2022 r. Gmina, odpowiadając na kolejne wezwanie organu z 18 listopada 2022 r., podała, że na chwilę obecną ścieki nadal trafiają do kanalizacji deszczowej i docelowo do rowu. W piśmie tym Gmina jednocześnie wskazała, że rozpoczęła starania o uzyskanie pozwolenia wodnoprawnego na zrzut wód popłucznych do kanalizacji sanitarnej. Z powyższego wynika, że wbrew zarzutom skargi, organ nie tylko uwzględnił okoliczności "zastane" na gruncie ale także rozważał okoliczności wskazywane przez stronę. Sama Gmina jednak stwierdziła, że budowa zbiornika retencyjnego nie rozwiąże nadmiaru wód. Z kolei jak wskazał organ w odpowiedzi na skargę na dzień 14 lipca 2023 r. brak było wniosku w zakresie wydania pozwolenia wodnoprawnego dotyczącego wód popłucznych.
W świetle powyższego jeszcze raz wskazać należy, że w sprawie ustalono że rów nie jest w stanie pomieścić odprowadzanych wód (jest to okoliczność przyznawana przez samego projektanta w operacie począwszy od 3 jego wersji przesłanej w związku z wezwaniem z 11 kwietnia 2022 r. dotyczącym wyjaśnienia czy rów będący odbiornikiem planowanego zrzutu wód jest w stanie przyjąć zakładaną ilość wód). Zbiornik retencyjny dopiero ma powstać ale i tak nie rozwiąże problemu nadmiaru wód. Wody popłuczne nadal trafiają do kanalizacji deszczowej i docelowo do rowu i wbrew deklaracji Gminy zawartej w piśmie z 2 grudnia 2022 r. do dnia 14 lipca 2023 r. Gmina nie wystąpiła z wnioskiem o uzyskanie pozwolenia wodnoprawnego na zrzut wód popłucznych do kanalizacji sanitarnej. Słusznie zatem stwierdził organ odwoławczy, że trudno uznać obietnicę wystąpienia o pozwolenie wodnoprawne na odprowadzanie wód popłucznych jako przedstawione rozwiązanie danej kwestii. Z uwagi na to, że odrębny wniosek w tym zakresie nie został złożony brak jest rozwiązań projektowych, które mogłyby być poddane jakiejkolwiek analizie. W treści samego operatu (strona 359 akt sprawy) znajduje się zapis - "zamierzenie nie obejmuje wykonania urządzenia wodnego lub robót na istniejącym urządzeniu wodnym". W świetle powyższego stwierdzić należy, że zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania nie mogły być uwzględnione.
Nie zasadny jest także zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 399 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 396 ust. 1 pkt 8 ustawy. Formułując ten zarzut na etapie odwołania strona skarżąca twierdziła, że regulacja ta nie została właściwie w sprawie zastosowana, gdyż z materiału dowodowego wynika, że w ramach przedmiotowego pozwolenia wodnoprawnego wody popłuczne nie miały być odprowadzane. Z kolei formułując ten zarzut na etapie skargi stwierdzono, że regulacja ta została niewłaściwie zastosowana, gdyż z materiału dowodowego wynika, że w ramach pozwolenia wodnoprawnego odprowadzane na podstawie tego pozwolenia wody będą mieściły się w limitach przyjęcia zrzutu w rowie. W świetle powyższych wywodów, dotyczących prawidłowości ustaleń faktycznych, zarzut sformułowany w ten sposób nie mógł być uwzględniony.
Formułując ten zarzut strona skarżąca podniosła także, że organy niekonsekwentnie prezentowały przyczyny odmowy wydania pozwolenia wodnoprawnego – (organ pierwszej instancji nie wskazał wprost w oparciu o jaki przepis wydał decyzję odmowną). Zarzucono, że organ odwoławczy stwierdzając, że do odmowy wydania pozwolenia wodnoprawnego doszło z uwagi na istniejące zagrożenie przepełnienia rowu pominął treść uzasadnienia organu pierwszej instancji w którym wyraźnie wskazano, że to kwestie wód popłucznych są głównym powodem odmowy wydania decyzji.
Odnosząc się do tego aspektu przedmiotowego zarzutu wskazać należy, że organy obydwu instancji w komparycji swoich decyzji wskazały art. 399 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 396 ust. 1 pkt 8 ustawy. Zgodnie z art. 399 ust. 1 pkt 1 ustawy, wydania pozwolenia wodnoprawnego odmawia się, jeżeli projektowany sposób korzystania z wód narusza ustalenia dokumentów, o których mowa w art. 396 ust. 1 pkt 1-7, lub nie spełnia wymagań, o których mowa w art. 396 ust. 1 pkt 8. Z kolei przepis art. 396 ust. 1 pkt 8 ustawy stanowi, że pozwolenie wodnoprawne nie może naruszać wymagań ochrony zdrowia ludzi, środowiska, ochrony przyrody i dóbr kultury wpisanych do rejestru zabytków oraz wynikających z przepisów ustawy oraz przepisów odrębnych. W ocenie sądu istotnie w sprawie miała miejsce niekonsekwencja organów w zakresie wskazania podstaw odmowy wydania pozwolenia wodnoprawnego. Z uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji wynika, że decyzja odmowna została wydana z dwóch powodów. Po pierwsze dlatego, że przedmiotowe zamierzenie może stwarzać ryzyko szkody w środowisku z uwagi na odprowadzanie ścieków przemysłowych, tj. wód popłucznych w strumieniu wód opadowych do rowu. A zasada przezorności określona w art. 6 ust. 2 ustawy – Prawo ochrony środowiska nakazuje wątpliwości co do ryzyka wystąpienia takiego oddziaływania zawsze rozstrzygać na korzyść środowiska a nie na korzyść inwestycji. Po wtóre dlatego, że istniej znaczne ryzyko, że planowane przedsięwzięcie może naruszyć interesy osób trzecich, gdyż rów nie jest w stanie przyjąć planowanego zrzutu wód. Organ pierwszej instancji w uzasadnieniu decyzji przytoczył także treść art. 9 ust. 1 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków. Zgodnie z tą regulacją zabrania się wprowadzania ścieków bytowych i ścieków przemysłowych do urządzeń kanalizacyjnych przeznaczonych do odprowadzania wód opadowych lub roztopowych będących skutkiem opadów atmosferycznych, a także wprowadzania tych wód opadowych i roztopowych oraz wód drenażowych do kanalizacji sanitarnej.
Organ odwoławczy oprócz ww. przepisów w komparycji swojej decyzji powołał art. 29 ustawy i stwierdził, że jedynym powodem odmowy udzielenia pozwolenia wodnoprawnego był fakt, że przedmiotowy rów w obecnym kształcie nie jest w stanie przyjąć tak dużych ilości wody, jakie wynikają z obliczeń przedstawionych przez Gminę w operacie wodnoprawnym. Stanowisko to, zdaniem organu odwoławczego, potwierdza podstawa prawna wskazana w komparycjach obydwu decyzji, w której organ pierwszej instancji nie wskazał art. 9 ustawy z 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (tj. Dz.U. z 2020 r., poz. 2028 ze zm.). Brak wskazania tej regulacji świadczy o tym, że kwestia zrzutu wód popłucznych nie stanowiła podstawy odmowy wydania decyzji przez organ pierwszej instancji.
Odnosząc się do tego podnieść należy, że powołany przez organy art. 396 ust. 1 pkt 8 ustawy wymaga aby pozwolenie wodnoprawne nie naruszało wymagań ochrony zdrowia ludzi, środowiska, ochrony przyrody dóbr kultury wpisanych do rejestru zabytków oraz wynikających z przepisów ustawy oraz przepisów odrębnych. Wobec jednoznacznego ustalenia, że rów nie jest w stanie pomieścić zrzutu wód stwierdzić należy, że bezspornie w sprawie zaistniała przesłanka nakazując odmowę wydania pozwolenia wodnoprawnego na podstawie art. 396 ust. 1 pkt 8 w zw. z art. 29 ustawy. I ta podstawa odmowy wydania decyzji została przyjęta zarówno przez organ pierwszej instancji jak i organ odwoławczy.
Zdaniem sądu, z uwagi na to, że w sprawie niniejszej jednoznacznie także ustalono, że w strumieniu zrzutu wód opadowych znajdują się ścieki przemysłowe, na co Gmina nie ma pozwolenia wodnoprawnego i wycofała swoje żądanie w tym zakresie w sprawie niniejszej, organ pierwszej instancji zasadnie wskazał na naruszenie art. 6 ust. 2 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska 9t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 2556 ze zm.). Przepis ten jest przepisem odrębnym, który umożliwia zakazanie wprowadzania ścieków do gruntu już tylko z powodu ryzyka dla środowiska. Istniejące ryzyko dla środowiska jest również ryzykiem dla zdrowia ludzi. Odprowadzanie wód opadowych wraz z wodami popłucznymi do rowu, który nie jest w stanie pomieścić zrzutu tych wód oprócz szkód materialnych na gruntach przyległych stanowi zagrożenie dla zdrowia ludzi. Istota zasady przezorności sprowadza się do tego, by w sytuacji, gdy nie można wiarygodnie uzasadnić, że oddziaływanie na środowisko jest nieznaczące, można uznać, iż może być ono znaczące. Innymi słowy, sięgnięcie po środki ochrony środowiska, w tym reglamentacyjne, polegające na zakazie podejmowania pewnych działań, nie musi być następstwem wykazania szkodliwości tych działań, czyli jej udowodnienia w sposób wolny od wątpliwości, lecz może opierać się na uprawdopodobnieniu i wynikającej z niego hipotezie co do potencjalnego wpływu tych działań na środowisko. Oczywiście, hipoteza ta nie może być dowolna i musi być wywiedziona z racjonalnych przesłanek, które powinny dać się zweryfikować, niemniej nie musi być pewna w stopniu wykluczającym odmienną możliwą wersję wydarzeń (vide: wyrok NSA z 14 lutego 2023 r., II OSK 116/22, pub. CBOSA). Podnieść należy, że ustawodawca dopuścił możliwość wprowadzania do kanalizacji sanitarnej jak i urządzenia wodnego w postaci rowu ścieków o charakterze przemysłowym, w tym również wód popłucznych ze stancji uzdatniania wody, przy czym z uwagi na to, że są to ścieki przemysłowe spełnione musza być warunki wynikające z treści rozporządzenia Ministra Budownictwa z 14 lipca 2016 r. w sprawie sposobu realizacji obowiązków dostawców ścieków przemysłowych oraz warunków wprowadzania ścieków do urządzeń kanalizacyjnych – (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 1757 - w przypadku ścieków odprowadzanych do urządzeń kanalizacyjnych) i z treści rozporządzenia Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z 12 lipca 2019 r. w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego oraz warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu do wód lub do ziemi ścieków, a także przy odprowadzaniu wód opadowych lub roztopowych do wód lub do urządzeń wodnych (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 1311 – w przypadku ścieków odprowadzanych do urządzenia wodnego). W sprawie niniejszej z uwagi na to, że ścieki te są odprowadzone poza jakąkolwiek kontrolą, brak jest informacji jakie substancje są faktycznie zawarte w odprowadzanych ściekach i czy nie przekraczają one najwyższych dopuszczalnych substancji zanieczyszczających. W związku z tym zachodzi potencjalny wpływ zamierzonego przedsięwzięcia na środowisko w tym także zdrowie ludzi. Okoliczność ta nie mogła być pominięta w kontekście przyczyn odmowy wydania pozwolenia wodnoprawnego. Zasadnie zatem organ pierwszej instancji wskazał na dwa powody wydania decyzji odmownej. Nadmienić należy, że organ odwoławczy wskazując tylko na brak przepustowości rowu, dokonał jednocześnie analizy kart JCWP H. Stwierdził, że odprowadzanie ścieków przemysłowych jest świadomym łamaniem prawa przez Gminę oraz ograniczył się do pouczenia o konieczności jak najszybszego zaprzestania wprowadzania wód popłucznych do wód opadowych i podjęcia kroków zmierzających do zgodnego z prawem ich zagospodarowania. Brak powiązania przez organ odwoławczy tej okoliczności z podstawą odmowy wydania pozwolenia wodnoprawnego nie świadczy o wadliwości decyzji, gdyż nie miało to wpływu na wynik sprawy. Marginalnie nadmienić należy, że przepisem odrębny w sprawie niniejszej nie mógł być art. 9 ust. 1 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków. Zgodnie z tą regulacją zabrania się wprowadzania ścieków bytowych i ścieków przemysłowych do urządzeń kanalizacyjnych przeznaczonych do odprowadzania wód opadowych lub roztopowych będących skutkiem opadów atmosferycznych, a także wprowadzania tych wód opadowych i roztopowych oraz wód drenażowych do kanalizacji sanitarnej. Regulacja ta odnosi się do zasad korzystania z gminnej sieci kanalizacyjnej funkcjonującej w ramach zbiorowego odprowadzania ścieków.
W świetle wszystkiego, co zostało wyżej wywiedzione, należy stwierdzić że ponieważ w sprawie zachodziła okoliczność, o której mowa w art. 399 ust. 1 pkt 8 ustawy, zasadnie stwierdzono, że należało odmówić wydania pozwolenia wodnoprawnego we wnioskowanym zakresie.
Sąd uchyla zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. tylko w razie zaistnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, jeżeli mogły one mieć wpływ na wynik sprawy lub w razie naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Takich naruszeń sąd w sprawie nie stwierdził, dlatego oddalił skargę, o czym orzekł na podstawie art. 151 P.p.s.a.