II SA/BK 521/25

II SA/Bk 521/25 - Wyrok WSA w Białymstoku
Data orzeczenia
2025-06-12
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-03-24
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Sędziowie
Anna Bartłomiejczuk
Małgorzata Roleder /przewodniczący/
Marek Leszczyński /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6050 Obowiązek meldunkowy
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder, Sędziowie asesor sądowy WSA Anna Bartłomiejczuk, sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 12 czerwca 2025 r. sprawy ze skargi M. O. na decyzję Wojewody Podlaskiego z dnia 14 lutego 2025 r. nr OB-I.621.1.1.2025.EN w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z 14 lutego 2025 r., nr OB-I.621.1.1.2024.EN, Wojewoda Podlaski (dalej: "Wojewoda", "organ odwoławczy") uchylił decyzję Wójta Gminy J. (dalej: "Wójt", "organ I instancji") z 30 grudnia 2024 r., nr SO.5343.6.2024, o odmowie wymeldowania z pobytu stałego M. O. (dalej: "skarżący") i orzekł o wymeldowaniu skarżącego z pobytu stałego w m. (...), gm. J..
Decyzje wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
Postępowanie w sprawie o wymeldowanie skarżącego z pobytu stałego w lokalu położonym w miejscowości w (...) zostało wszczęte na wniosek E. O.. W uzasadnieniu wniosku wnioskodawczyni wskazała, że skarżący jest jej byłym mężem, opuścił wyżej wskazany adres 1 sierpnia 2024 r. i nie zamieszkuje pod tym adresem. Do wniosku dołączono akt notarialny umowy darowizny z 21 lutego 2012 r., z którego wynika, że nieruchomość zabudowana przedmiotowym lokalem (...) stanowi wyłączną własność wnioskodawczyni. Organ ustalił, że otrzymała ona tę nieruchomość w darowiźnie od rodziców jeszcze przed zawarciem związku małżeńskiego ze skarżącym.
Pismem z dnia 16 października 2024 r. organ pierwszej instancji zawiadomił strony o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie.
W toku prowadzonego postępowania, w dniu 23 października 2024 r., organ I instancji przeprowadził czynność przesłuchania E. O.. Świadek wyjaśniła, że wcześniej zamieszkiwała wraz z rodzicami pod adresem (...), zaś od września 2012 r. w miejscu tym zamieszkał również skarżący – jej ówczesny mąż, obecnie były mąż. Stosunki pomiędzy małżonkami układały się poprawnie do roku 2017, kiedy to rozpoczęły się interwencje Policji. Wyrokiem Sądu Okręgowego w Suwałkach z dnia [...] maja 2024 r., sygn. akt [...], orzeczono rozwód stron z wyłącznej winy skarżącego. Sąd zobowiązał skarżącego do opuszczenia domu z dniem 1 sierpnia 2024 r., co nastąpiło po interwencji Policji. Przy opuszczaniu domu skarżący zabrał większość rzeczy osobistych, pozostawiając część z nich, wskazując, że nie dysponuje miejscem ich przechowywania. Pozostałe rzeczy osobiste są przechowywane w domu i oczekują na ich odbiór przez skarżącego. Od dnia 1 sierpnia 2024 r. skarżący nie nocuje w domu mieszkalnym, jedynie okazjonalnie przebywa na podwórzu, gdzie w garażu przechowuje narzędzia, przy czym trudno uznać, aby wykonywał tam systematyczną pracę.
Do protokołu przesłuchania załączono kserokopię prawomocnego wyroku rozwodowego Sądu Okręgowego w Suwałkach, w którym w pkt V orzeczono sposób tymczasowego korzystania przez strony z domu położonego w m. (...) do dnia 31 lipca 2024 r. oraz zobowiązano skarżącego do opuszczenia domu po upływie ww. terminu.
W tym samym dniu, tj. 23 października 2024 r., został przesłuchany skarżący. Oświadczył on, że od roku 2012 zamieszkiwał wraz z małżonką pod wskazanym adresem do dnia 1 sierpnia 2024 r., kiedy to, wykonując prawomocny wyrok Sądu Okręgowego w Suwałkach, opuścił dom. Obecnie zamieszkuje w przyczepie kempingowej. Podniósł, że w domu pozostawił rzeczy osobiste, przedmioty codziennego użytku oraz sprzęty AGD i RTV. Zaznaczył, że nie posiada dostępu do lokalu mieszkalnego z uwagi na wymianę zamków przez byłą żonę, a sam nie dysponuje kompletem kluczy. Wyraził wolę powrotu do zamieszkiwania pod ww. adresem, wskazując, iż obecnie przebywa pod adresem zameldowania. Zaznaczył również, że toczy się postępowanie o podział majątku wspólnego.
W trakcie postępowania skarżący wyjaśnił nadto, że nie jest osobą karaną, nie była wobec niego prowadzona procedura Niebieskiej Karty, nie posiada innego miejsca pobytu, a ciąży na nim obowiązek meldunkowy. Wskazał też, że obecnie nocuje – w zależności od zgody byłej żony – w domu lub w przyczepie kempingowej, stale przebywając pod adresem zameldowania. Wniósł o wstrzymanie postępowania wymeldowującego do czasu zakończenia sprawy o podział majątku wspólnego lub o przyznanie mu lokalu socjalnego. Do pisma załączył wydruki fotografii maszyn i innych przedmiotów, które – jak podniósł – wchodzą w skład majątku wspólnego.
W dniu 14 listopada 2024 r. organ I instancji przeprowadził przesłuchania świadków zawnioskowanych przez strony. Świadkowie wskazani przez E. O. potwierdzili, że skarżący opuścił lokal mieszkalny dobrowolnie, zabierając swoje rzeczy osobiste, oraz wskazali możliwe miejsca jego pobytu. Jeden ze świadków wskazanych przez skarżącego podał, że skarżący nadal mieszka w domu, natomiast inny świadek początkowo potwierdził fakt zamieszkiwania stron i ich dzieci pod adresem (...), jednak w dalszej części zeznań stwierdził, iż skarżący obecnie nie zamieszkuje w tym miejscu i nie zna jego aktualnego miejsca pobytu.
W dniu 10 grudnia 2024 r. organ I instancji przeprowadził oględziny lokalu. Ustalono, że budynek mieszkalny składa się z dwóch pokoi, z których jeden pełni funkcję pomieszczenia gospodarczego, aneksu kuchennego, pomieszczenia wymagającego remontu oraz łazienki. E. O. wraz z dwójką dzieci zamieszkuje pokój, aneks kuchenny i łazienkę. Rzeczy osobiste skarżącego zostały spakowane i przeniesione do garażu. Protokół oględzin został podpisany przez obie strony bez zastrzeżeń.
Z informacji Posterunku Policji w S. z dnia 7 listopada 2024 r. wynika, że skarżący nie przebywa pod adresem (...), opuścił dom zgodnie z treścią wyroku rozwodowego, a obecnie zamieszkuje w Suwałkach. W rodzinie prowadzono procedurę Niebieskiej Karty w okresie od 17 października 2023 r. do 13 września 2024 r. oraz interweniowano dwukrotnie.
Skarżący złożył do akt sprawy pismo skierowane do Prokuratury Rejonowej w Suwałkach, w którym zawiadomił o możliwości popełnienia przestępstwa poświadczenia nieprawdy przez świadków wskazanych przez E. O.. Analogiczne pismo skierował do Wójta Gminy J. oraz złożył zażalenie na czynności oględzin lokalu.
Decyzją z dnia 30 grudnia 2024 r. Wójt Gminy J. odmówił wymeldowania skarżącego z pobytu stałego pod adresem (...). U podstaw rozstrzygnięcia legło ustalenie, że opuszczenie domu nastąpiło wskutek wykonania wyroku sądowego i interwencji Policji, a skarżący utrzymuje kontakty z byłą żoną, przebywa regularnie na nieruchomości i wykonuje w garażu działalność mechaniczną, deklarując wolę powrotu.
Odwołanie od tej decyzji wniosła E. O., zarzucając organowi naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 1 i § 3 k.p.a., w szczególności poprzez błędne ustalenia faktyczne i niewłaściwe zastosowanie art. 35 ustawy o ewidencji ludności. Podniosła, że skarżący nie zamieszkuje w budynku mieszkalnym i nie koncentruje tam swojego życia od sierpnia 2024 r.
Decyzją z dnia 14 lutego 2025 r. Wojewoda Podlaski uchylił decyzję Wójta w całości i orzekł o wymeldowaniu skarżącego z pobytu stałego. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy, powołując przepisy ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności, wskazał, że wymeldowanie następuje w przypadku zaprzestania zamieszkiwania oraz zaprzestania koncentrowania w danym miejscu centrum spraw życiowych. Podkreślił, że opuszczenie lokalu nastąpiło w wykonaniu prawomocnego orzeczenia sądowego, co stanowi przesłankę równoważną dobrowolności opuszczenia lokalu.
Na powyższą decyzję skarżący wniósł skargę, domagając się ustanowienia pełnomocnika, przedstawienia dodatkowych dowodów i uchylenia decyzji. W odpowiedzi organ wniósł o odrzucenie skargi, ewentualnie jej oddalenie.
W piśmie z dnia 4 kwietnia 2025 r. skarżący podtrzymał swoje stanowisko, wskazując na liczne uchybienia organu, w tym brak odpowiedzi na jego pisma oraz przekazanie sądowi niekompletnego materiału dowodowego.
Na rozprawie w dniu 12 czerwca 2025 r. ustanowiony w ramach prawa pomocy pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie decyzji, zaś E. O. wniosła o oddalenie skargi, wskazując, że skarżący nadal przebywa na posesji pomimo jej wezwań do opuszczenia terenu nieruchomości oraz że przygotowywana jest sprawa o podział majątku wspólnego.
Działający w imieniu uczestnika postępowania Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Suwałkach - Prokurator Prokuratury Regionalnej w Białymstoku wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:
Skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej: "p.p.s.a.") sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Natomiast stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Materialną podstawę prawną wydania decyzji w przedmiocie wymeldowania z miejsca pobytu stałego stanowi art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz.U z 2024 r. poz. 736; dalej: "u.e.l."), zgodnie z którym organ gminy, o którym mowa w art. 28 ust. 1, wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotu wskazanych w art. 28 ust. 2, decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. Zgodnie z art. 28 ust. 4 u.e.l. zameldowanie na pobyt stały lub czasowy służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu osoby w miejscu, w którym się zameldowała.
Z uwagi na fakt, że przedmiot sprawy dotyczy wymeldowania z pobytu stałego, wyjaśnienia wymaga, że pobytem stałym w rozumieniu przepisu art. 25 ust. 1 u.e.l. jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Z treści przytoczonego przepisu wynika, że o pobycie stałym przesądzają takie elementy, jak: fizyczne przebywanie osoby w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem oraz zamiar przebywania w tym miejscu (lokalu) w sposób stały (na stałe).
Z utrwalonego w tym przedmiocie orzecznictwa sądowoadministracyjnego wynika, że opuszczenie dotychczasowego miejsca pobytu stałego w rozumieniu przepisu art. 35 u.e.l. następuje, gdy opuszczenie to ma charakter trwały i jest dobrowolne. Z taką zmianą miejsca pobytu mamy do czynienia w sytuacji, gdy dana osoba faktycznie nie przebywa w określonym lokalu i opuściła go na stałe, a zamiar ten jest związany z założeniem w innym – nowym miejscu – ośrodka osobistych i majątkowych interesów. Rezygnacja z przebywania w określonym lokalu może nastąpić w sposób wyraźny – przez złożenie stosownego oświadczenia, ale także w sposób dorozumiany – przez zachowanie, które w sposób nie budzący wątpliwości wyraża wolę danej osoby skoncentrowania swojej aktywności życiowej w innym miejscu. Trwałe opuszczenie dotychczasowego miejsca pobytu stałego to po prostu nieprzebywanie pod deklarowanym adresem w znaczeniu faktycznym, zerwanie związków z dotychczasowym lokalem.
Z kolei opuszczenie lokalu można uznać za dobrowolne, jeżeli wynikało ono z nieskrępowanej woli przeniesienia swoich interesów życiowych w inne miejsce. Innymi słowy, o dobrowolności decyduje samodzielna rezygnacja z przebywania pod danym adresem. W ugruntowanym orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się nadto, że na równi z dobrowolnością opuszczenia lokalu należy traktować te sytuacje, w których osoba podlegająca wymeldowaniu nie może, zgodnie z prawem lub na skutek okoliczności faktycznych, dalej zamieszkiwać w miejscu, w którym była zameldowana, to jest także wtedy gdy deklaruje zamiar powrotu do lokalu, jednak z przyczyn obiektywnych zrealizowanie tego zamiaru nie jest już możliwe. Jednocześnie zwraca się uwagę, że powiązanie przesłanki opuszczenia miejsca stałego pobytu z kwestią dobrowolności ma jedynie takie znaczenie, że nie może dojść do wymeldowania tak długo, jak długo zainteresowany może podjąć próby przywrócenia zamieszkiwania, usunięcia skutków zastosowania przymusu, likwidacji stanu niezgodnego z jego wolą, a polegającego na braku możliwości zamieszkiwania. Tym samym na równi z dobrowolnym opuszczeniem lokalu traktuje się również sytuację, gdy osoba w nim zameldowana została przymuszona, w drodze przymusu psychicznego lub fizycznego, do opuszczenia tego lokalu, jednak nie skorzystała we właściwym czasie z przysługujących jej środków prawnych umożliwiających powrót do lokalu lub środki te nie będą prawnie skuteczne. Wyczerpanie bezskuteczne tych środków lub rezygnację z ich zastosowania uznaje się za okoliczność usuwającą stan przymusu, a zatem otwierającą drogę do wymeldowania (por.: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 9 maja 2012 r., sygn. akt II OSK 299/11; z dnia 16 października 2013 r., sygn. akt II OSK 1163/12; z dnia 20 maja 2016 r., sygn. akt II OSK 2065/14; z dnia 11 stycznia 2018 r., sygn. akt II OSK 1177/17; z dnia 8 czerwca 2019 r., sygn. akt II OSK 2025/17; z dnia 18 grudnia 2019 r., sygn. akt II OSK 3427/18; z dnia 19 grudnia 2019 r., sygn. akt II OSK 3268/18, wszystkie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Przedmiotem oceny w postępowaniu o wymeldowanie z pobytu stałego są zawsze okoliczności istniejące w dniu faktycznego opuszczenia miejsca stałego zameldowania. Z kolei ocena zamiaru opuszczenia lokalu, tzn. ustalenie, czy miało ono charakter dobrowolny odbywa się przez ocenę całokształtu okoliczności obiektywnych.
W przedmiotowej sprawie nie jest sporne, że właścicielką przedmiotowej nieruchomości jest E. O. – wynika to z aktu notarialny umowy darowizny z dnia 21 lutego 2012 r. (k. 1-6 akt administracyjnych). E. O. i skarżący małżeństwo zawarli 1 września 2012 r., a skarżący został zameldowany w tym lokalu 10 września 2012 r. (k. 15 akt administracyjnych). Wyrokiem z [...] maja 2024 r. w sprawie o sygn. [...] Sąd Okręgowy w Suwałkach rozwiązał przez rozwód małżeństwo E. O. i skarżącego, z winy pozwanego (k. 18-19 akt administracyjnych). W punkcie V wyroku Sąd ustalił sposób tymczasowego korzystania przez strony z domu jednorodzinnego położonego w m. (...), w ten sposób, że przyznał powódce i małoletnim dzieciom prawo wyłączonego korzystania z pokoju średniego, zaś pozwanemu prawo wyłączonego korzystania z sypialni, pozostawiając pozostałe pomieszczenia do wspólnego korzystania – do dnia 31 lipca 2024 r. i zobowiązał pozwanego (skarżącego) do opuszczenia domu po upływie ww. terminu.
E. O. w zeznaniach złożonych 23 października 2024 r. wskazała, że stosunki z mężem układały się poprawnie do 2017 r., wtedy zaczęły się interwencje Policji, mąż miał sprawę z art. 207 k.k., która została warunkowo umorzona. Wyrok rozwodowy, który nakazywał opuszczenie domu byłemu mężowi był podyktowany tym, że były mąż był agresywny w stosunku do niej, a dzieci były świadkami tej agresji. E. O. nie miała poczucia bezpieczeństwa we własnym domu. Podkreśliła, że mąż, po interwencji policji, dom opuścił z dniem 1 sierpnia 2024 r. Z chwilą opuszczania domu większość rzeczy osobistych zabrał, ale część pozostawił oświadczając, ze nie ma gdzie ich przechować. Zeznania te potwierdzili świadkowie: siostra E. O. – A. G., A. A. oraz M. W. (który wskazał, że "z rozmów w środowisku wie, że pan M. O. nie mieszka pod ww. adresem i tak wnioskuje ze swoich podejrzeń"). Ponadto z informacji Posterunku Policji w S. udzielonej pismem z dnia 7 listopada 2024 r. wynika, że skarżący nie przebywa pod adresem (...). Dobrowolnie opuścił dom 1 sierpnia 2024 r., zgodnie z wyrokiem Sądu Okręgowego w Suwałkach I Wydział Cywilny sygn. akt [...] Aktualnie zamieszkuje w Suwałkach. W rodzinie była prowadzona procedura Niebieskiej Karty w okresie od 17 października 2023 r. do 13 września 2024 r. W rodzinie były przeprowadzane interwencje Policji. Od 1 stycznia 2024 r. do dnia udzielania informacji zgłoszone były dwie interwencje: w dniach 28 stycznia 2024 r. i 1kwietnia 2024 r. — zgłaszającą była A. G., która zgłaszając pierwszą z ww. interwencji podała, że siostra prosiła o wezwanie Policji, a podczas drugiej podała, że siostra nie odbiera telefonu, a wcześniej w rodzinie były kłótnie.
Także w trakcie przeprowadzonych przez organ I instancji oględzin lokalu położonego w m. (...) ustalono, że lokal obecnie zamieszkuje E. O. wraz z dwójką dzieci. Skarżący opuszczając dom z dniem 1 sierpnia 2024 r. zabrał część swoich rzeczy osobistych, a pozostałe rzeczy zostały spakowane i przeniesione do garażu w workach. Protokół oględzin został podpisany przez strony (w tym skarżącego) bez żadnych uwag. Również sam skarżący zeznał do protokołu w dniu 23 października 2024 r., że w 2012 r. zamieszkał wraz z żoną pod adresem (...) i tam mieszkał do 1 sierpnia 2024 r. na skutek nakazu wyroku sądowego Sądu Okręgowego w Suwałkach opuścił ten dom mieszkalny. W chwili obecnej mieszka w przyczepie kempingowej.
Powyższe ustalenia, zdaniem Sądu, jednoznacznie przesądzają o tym, że nieobecność skarżącego w przedmiotowym lokalu ma charakter trwały. Strony postępowania nie pozostają w związku małżeńskim, a przedmiotowy lokal jest wyłączoną własnością E. O.. Nieruchomość tą E. O. otrzymała od rodziców na mocy umowy darowizny, datowanej przed dniem zawarcia przez nią małżeństwa ze skarżącym. Skarżący przedmiotowy lokal opuścił 1 sierpnia 2024 r. na skutek wyroku Sądu Okręgowego w Suwałkach (z [...] maja 2024 r. w sprawie o sygn. [...]) i od tego dnia fizycznie nie przebywa pod oznaczonym adresem. W toku postępowania administracyjnego skarżący wyraził chęć powrotu do przedmiotowego lokalu. Wskazać należy, że nie jest wiadome na czym skarżący opiera tę chęć. Zważywszy na okoliczności sprawy, tj. że strony są po rozwodzie, przedmiotowy lokal stanowi odrębną własność E. O. (czego nie kwestionuje skarżący, k. 23 akt administracyjnych), a strony prowadzą odrębne gospodarstwa domowe, sama wola powrotu jawi się jako niewystarczająca do osiągniecia zamierzonego celu.
Co prawda, z uzgodnień między małżonkami wynika, że skarżący korzystał ze znajdującego się na posesji garażu. Ponadto zarówno skarżący, jak i E. O. przyznali, że skarżący w domu pozostawił część swoich rzeczy osobistych. Sąd wskazuje jednak, że kwestie te nie mogą mieć znaczenia w przedmiotowej sprawie. Ani korzystanie z garażu (po uzgodnieniu z właścicielką nieruchomości – E. O.) ani pozostawanie na posesji części rzeczy skarżącego (które skarżący może w każdej chwili zabrać), nie świadczą o skoncentrowaniu swojej aktywności życiowej i o stałym pobycie skarżącego w tym miejscu. Nadmienić należy również, jak słusznie wskazał organ odwoławczy, że obowiązek meldunkowy odnosi się do osoby, a nie do rzeczy pozostawionych przez daną osobę. Nawet deklarowane przez skarżącego, codzienne przebywanie na posesji pod przedmiotowym adresem nie może mieć w niniejszej sprawie znaczenia, bowiem nie świadczy o zamieszkiwaniu w przedmiotowym lokalu czy koncentrowaniu w nim swoich spraw życiowych. Jednoznacznie potwierdza to materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, z którego wprost wynika, że skarżący opuścił lokal z dniem 1 sierpnia 2024 r., a od tego czasu na nieruchomości pojawia się jedynie celem skorzystania z udostępnianego mu garażu, w którym trzyma swoje narzędzia, czy gdy odprowadza dzieci. W składanych w toku postępowania zeznaniach skarżący sam wskazał, że nie ma dostępu do domu mieszkalnego.
Sąd nie znalazł również podstaw do przyjęcia, że opuszczenie lokalu przez skarżącego nie miało charakteru dobrowolnego. Kluczowy w przedmiotowej sprawie jest wcześniej powoływany wyrok Sądu Okręgowego w Suwałkach z 23 maja 2024 r., na skutek którego skarżący opuścił miejsce dotychczasowego zameldowania. W ocenie Sądu, organy administracji prawidłowo uznały, że opuszczenie przedmiotowego lokalu nastąpiło z woli skarżącego, nawet jeśli przyczyną tego stanu rzeczy był ww. wyrok. Sąd podziela opinię Wojewody, zgodnie z którą, na równi z dobrowolnością opuszczenia lokalu należy traktować te sytuacje, w których osoba podlegająca wymeldowaniu nie może zgodnie z prawem lub na skutek okoliczności faktycznych dalej zamieszkiwać w miejscu, w którym była zameldowana. Taka sytuacja miała miejsce w przedmiotowej sprawie.
Przechodząc do zarzutów skargi, Sąd zauważa, że zostały one sformułowane jedynie w sposób ogólny, bez szczegółowego ich uzasadnienia i koncentrują się na wyrażeniu przez skarżącego niezadowolenia z decyzji Wojewody i prowadzonego przez Wojewodę postępowania. Sąd w swoich rozważaniach odniósł się do większości z nich, a w pozostałym zakresie również uznaje je za niezasadne. Sąd nie dopatrzył się jakichkolwiek uchybień w przeprowadzonym postępowaniu dowodowym. Zgromadzony materiał dowodowy jest kompletny, spójny i wystarczający do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Ustalenia faktyczne poczynione przez organy administracji są prawidłowe i nie naruszają zasady swobodnej oceny dowodów. Sąd stoi na stanowisku, że postępowanie zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów art. 7 oraz art. 77 k.p.a., a skarżący nie przedstawił przekonującej argumentacji na poparcie swoich twierdzeń. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera odniesienie do przeprowadzonych dowodów oraz wyczerpująco opisuje zarówno podstawę faktyczną, jak i prawną rozstrzygnięcia, spełniając wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a.
Końcowo, odnosząc się do niesprecyzowanego przez skarżącego wniosku o przesłuchanie świadków, celem wyjaśnienia skarżącemu w tym zakresie, Sąd wskazuje, że ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje przeprowadzania dowodu z przesłuchania świadków. Zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Przepis ten nie przewiduje zatem możliwości przeprowadzenia przez sąd administracyjny dowodu z przesłuchania świadków, a dopuszczenie dowodu dotyczy wyłącznie dowodu z dokumentów i wyłącznie w przypadku, gdy jego przeprowadzenie jest niezbędne dla wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie przedłuży nadmiernie postępowania.
Reasumując, zdaniem Sądu, podniesione zarzuty okazały się niezasadne, gdyż postępowanie zostało przeprowadzone w sposób wyczerpujący i należyty, zaś zgromadzony w sprawie materiał oceniono właściwie. Zostały także prawidłowo zinterpretowane, mające zastosowanie w sprawie, przepisy. Sąd nie doszukał się też innych naruszeń przepisów prawa materialnego, czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Konkludując - nie zachodzą podstawy do dalszego utrzymywania zameldowania skarżącego przedmiotowym lokalu.
Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 151 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.