II SA/BK 50/24

II SA/Bk 50/24 - Wyrok WSA w Białymstoku
Data orzeczenia
2024-03-19
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-01-29
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Sędziowie
Elżbieta Lemańska /przewodniczący/
Małgorzata Roleder
Marta Joanna Czubkowska /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne
Ochrona środowiska
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1094
art. 59 ust. 1 pkt 2, art. 63 ust. 1, art. 64 ust. 1
Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udział społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  oceny oddziaływania na środowisko (t. j.)
Dz.U. 2019 poz 1839
par. 3 ust. 1 pkt 55 lit. tiret drugie, pkt 58 lit. b
Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znaczącą oddziaływać na środowisko
Tezy
1. W przypadku przedsięwzięcia dotyczącego zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej na terenie nieobjętym ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i na obszarze nieobjętym formami ochrony mogą mieć zastosowanie dwie kwalifikacje z rozporządzenia Rady Ministrów z 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r., poz. 1839 ze zm.): § 3 ust. 1 pkt 55 lit. b tiret drugie – zabudowa mieszkaniowa wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż 2 ha; § 3 ust. 1 pkt 58 lit. b – garaże, parkingi samochodowe lub zespoły parkingów wraz z towarzyszącą im infrastrukturą o powierzchni użytkowej nie mniejszej niż 0,5 ha. W obydwu przypadkach przedsięwzięcie kwalifikuje się jako mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko;
2. Potrzeba obliczenia powierzchni użytkowej garaży i parkingów zachodzi w sytuacji, gdy nie jest przekroczony próg z § 3 ust. 1 pkt 55 lit. b tiret drugie rozporządzenia. W przypadku przekroczenia tego progu nie ma potrzeby „izolowania” i dokładnego obliczania kwalifikacji z § 3 ust. 1 pkt 58 lit. b, gdyż nie zmieni to skutku prawnego, jakim jest potrzeba oceny uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Lemańska, Sędziowie asesor sądowy WSA Marta Joanna Czubkowska (spr.) sędzia WSA Małgorzata Roleder, Protokolant specjalista Katarzyna Derewońko, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 marca 2024 r. sprawy ze skargi B. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łomży z dnia 30 listopada 2023 r. nr SKO.412/31/32/2023 w przedmiocie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z 30 listopada 2023 r. nr SKO.412/31/32/2023 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łomży utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta Zambrów z 12 października 2023 r. nr GK.6220.A.2023 stwierdzającą brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia polegającego na budowie ośmiu budynków mieszkalnych, trzech budynków garażowych oraz budynku usługowego z zakresu usług podstawowych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną i urządzeniami budowlanymi w zabudowie wielorodzinnej, na działkach ewidencyjnych nr [...] oraz części działki nr [...] znajdujących się przy ul. [...] w obrębie Z. i zobowiązującą wnioskodawcę – Spółdzielnię Mieszkaniową "N." z siedzibą w Z. (SM) do spełnienia następujących warunków: budowę ograniczyć do działek wymienionych we wniosku, tj. [...] i części działki [...]; budowa możliwa do realizacji tylko w technologii prefabrykowanej wielkopłytowej z dopuszczeniem technologii murowanej dla ścian osłonowych i działowych; na każdym etapie inwestycji zorganizować osobne stanowiska na odpady zbierane selektywnie.
Decyzja została wydana na podstawie następujących okoliczności faktycznych i prawnych.
Postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego zostało wszczęte na wniosek Spółdzielni Mieszkaniowej "N." w Z. Do wniosku dołączono kartę informacyjną przedsięwzięcia (KIP). Jako uzasadnienie wniosku wskazano zakwalifikowanie przedsięwzięcia przez Wydział Budownictwa i Architektury Starostwa Powiatowego w Zambrowie do przedsięwzięć mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko na podstawie § 3 ust. 1 pkt 55 oraz § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r., poz. 1839 ze zm.; dalej powoływane jako rozporządzenie) i zobowiązanie inwestora do dołączenia do wniosku o pozwolenie na budowę decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Jak wynika z KIP sama Spółdzielnia stoi na stanowisku, że brak jest potrzeby uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, co zdaniem Spółdzielni, potwierdza decyzja o warunkach zabudowy z 21 grudnia 2022 r. wydana na wniosek Z. s.j. w Z. dla inwestycji polegającej na budowie na działkach [...] oraz częściach działek [...] położonych w Z., w zabudowie mieszkaniowej wielorodzinnej, ośmiu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z wydzielonymi boksami garażowymi, trzech budynków garażowych, budynku usługowego o usługach z zakresu usług podstawowych z niezbędną infrastrukturą techniczną i urządzeniami budowlanymi.
W dniu 6 czerwca 2023 r. organ pierwszej instancji wezwał SM do uzupełnienia braków formalnych wniosku poprzez przedłożenie: 1 egzemplarza KIP; mapy w skali zapewniającej czytelność przedstawionych danych z zaznaczonym przewidywanym terenem na którym będzie realizowane przedsięwzięcie oraz z zaznaczonym przewidywanym obszarem wraz z wyznaczoną odległością 100 m od granic terenu przedsięwzięcia a także wypisu z rejestru gruntów pozwalającego na ustalenie stron postępowania. Przedmiotowe braki formalne wniosku zostały uzupełnione w dniu 7 czerwca 2023 r.
Kolejnym wezwaniem z 14 czerwca 2023 r. zobowiązano SM do złożenia wyjaśnień i uzupełnienia KIP o następujące informacje: podanie bilansu powierzchni i sposobu zagospodarowania terenu w rozbiciu na stan istniejący i stan planowany z wyszczególnieniem: powierzchni zabudowy i powierzchni użytkowej garaży, parkingów samochodowych lub zespołów parkingów w tym na potrzeby planowanych, realizowanych lub zrealizowanych przedsięwzięć; wyjaśnienie dlaczego planowane przedsięwzięcie zostało zakwalifikowane do przedsięwzięć mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko - § 3 ust. 1 pkt 55 i § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia, albowiem w dołączonej do wniosku karcie brak jest informacji, które parametry charakterystyczne planowanego przedsięwzięcia zostały zsumowane jak również brak opisu i parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie realizowane lub zrealizowane tego samego rodzaju znajdujące się na terenie objętym wnioskiem; wyjaśnienie jaka jest łączną powierzchnia użytkowa garaży, parkingów samochodowych lub zespołów parkingów (w rozbiciu na istniejące i planowane), gdyż w KIP podano, że projektowana powierzchnia użytkowa boksów garażowych w budynkach mieszkalnych, parkingów lub zespołów parkingów wraz z towarzyszącą im infrastrukturą na potrzeby projektowanej inwestycji wynosi 4.850,31 m2 (s. 2 karty), a na s. 3 karty podano, że projektuje się także trzy jednokondygnacyjne budynki garażowe o łącznej powierzchni zabudowy wynoszącej 691,49 m2; czy inwestor posiada zgodę gestora sieci kanalizacji deszczowej na włączenie do sieci planowanej inwestycji, jeśli tak jakie warunki techniczne zostały określone. Nakazano również poprawnie opisać pkt 13 karty, dotyczący przewidywanej ilości i rodzaju wytwarzanych odpadów oraz ich wpływu na środowisko.
W odpowiedzi na to wezwanie w piśmie z 27 czerwca 2023 r. SM wyjaśniła, że powierzchnia całego terenu objętego wnioskiem wynosi 18.450,13 m2. Teren ten jest niezabudowany i był wykorzystywany wyłącznie na cele rolnicze. Spółdzielnia posiada prawomocną decyzję z 24 marca 2023 r. zezwalającą na wyłączenie gruntów z produkcji rolniczej. Planuje się powierzchnię zabudowy - 4.717,12 m2, co stanowi 25,57% powierzchni terenu objętego wnioskiem; powierzchnię biologicznie czynną - 4.720,34 m2, co stanowi 25,58% powierzchni terenu objętego wnioskiem; powierzchnię utwardzoną - 9.012,67 m2, co stanowi 48,85 % powierzchni terenu objętego wnioskiem. Nadto planuje się następujące powierzchnie użytkowe garaży, parkingów samochodowych lub zespołów parkingów: powierzchnia użytkowa garaży w wolnostojących budynkach garażowych - 631,68 m2, powierzchnia użytkowa garaży w budynkach mieszkalnych - 2.659,44 m2, łączna powierzchnia użytkowa garaży - 3.291,12 m2, powierzchnia użytkowa parkingów samochodowych - 1.612,70 m2. Łączna powierzchnia użytkowa garaży i parkingów samochodowych - 4.903,82 m2. Spółdzielnia podtrzymała swoje stanowisko, że planowane przedsięwzięcie nie wyczerpuje przesłanek kwalifikujących je do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, gdyż łączna powierzchnia użytkowa garaży i parkingów projektowanych na potrzeby planowanej zabudowy mieszkaniowej wynosi 4.903,82 m2, co stanowi mniej niż wymagane 0,5 ha. Zdaniem Spółdzielni błędna jest praktyka wliczania do powierzchni garaży i parkingów pozostałych powierzchni utwardzonych, które towarzyszą zabudowie mieszkaniowej. Wskazano jednak, że w wyniku takiej metodologii liczenia, całkowita powierzchnia utwardzona planowana do realizacji przedsięwzięcia wynosi 9.012,67 m2, co oczywiście stanowi więcej niż 0,5 ha. Niemniej jednak, zdaniem Spółdzielni, doliczanie innych utwardzeń terenu do powierzchni garaży i parkingów jest błędne, ponieważ te utwardzenia, jak: ciągi pieszo-jezdne, drogi pożarowe, place pod osłony śmietnikowe są wraz z parkingami i garażami, infrastrukturą towarzyszącą zabudowie mieszkaniowej. W związku z powyższym, zdaniem Spółdzielni, skoro przedmiotowe przedsięwzięcie nie wyczerpuje przesłanek określonych w § 3 ust. 1 pkt 55, to nie powinno się sztucznie generować takiego obowiązku na podstawie § 3 ust. 1 pkt 58 rozporządzenia. Nadto podniesiono, że na terenie objętym wnioskiem nie ma przedsięwzięć tego samego typu, jak planowane przez Spółdzielnię, a przedsięwzięcie to nie przekracza parametrów, które obligowałyby inwestora do uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Na terenach sąsiednich znajduje się zrealizowana już przez inwestora zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna, ale inwestycja planowana jest inwestycją odrębną, niepowiązaną z już istniejącą zabudową mieszkaniową w związku z czym nie będzie powodowała kumulowania oddziaływania na środowisko. Natomiast, jeżeli organ jest odmiennego zdania, to powinien sam wskazać, które ze zrealizowanych wcześniej inwestycji będą powodować kumulowanie się oddziaływania na środowisko wraz z przedsięwzięciem planowanym aktualnie do realizacji i które konkretnie parametry charakteryzujące przedsięwzięcie oraz z jakiego obszaru należałoby zsumować do niniejszego wniosku. Wyjaśniono, że łączna powierzchnia użytkowa garaży i parkingów samochodowych wynosi 4.903,82 m2, w tym: powierzchnia użytkowa garaży i parkingów samochodowych istniejących - 0,00 m2 i powierzchnia użytkowa garaży i parkingów planowanych - 4.903,82 m2. Wskazano, że inwestor posiada zgodę na przyłączenie do miejskiej sieci kanalizacji deszczowej planowanego przedsięwzięcia zgodnie z pismem z 24 lutego 2023 r. uzupełnionym pismem z 15 czerwca 2023 r. (kserokopie pism dołączono do uzupełnienia). Zdaniem Spółdzielni treść pkt 13 w KIP w sposób kompletny i wyczerpujący opisuje gospodarkę odpadami w trakcie realizacji planowanego przedsięwzięcia. Tytułem uzupełnienia podano, że w trakcie realizacji procesu budowlanego związanego z planowanym przedsięwzięciem w największych ilościach będą powstawały zmieszane odpady z betonu, gruzu ceglanego, odpadowych materiałów ceramicznych i elementów wyposażenia (kod odpadu 170107). Na podstawie analizy kart ewidencji odpadów za rok 2022 powstałych w trakcie realizacji procesów budowlanych przewiduje się, że ilość odpadów w ww. kategorii wyniesie rocznie ok 6 Mg. Pozostałe frakcje odpadów o kodach 170101, 170102, 170103, 170180, 170182, 170201, 170202, 170203, 170405, 170802, 170904, 150101, 150102 oraz 150103 wystąpią w znikomych ilościach lub - co nie jest wykluczone - wcale nie wystąpią. W związku z powyższym nie będą miały wpływu na środowisko naturalne.
W dniu 6 lipca 2023 r. zostało wszczęte na wniosek Spółdzielni postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia.
Następnie organ pierwszej instancji, na podstawie art. 64 ust. 1 i 2 w zw. z art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2023 r., poz. 1094 ze zm.; dalej powoływana jako ustawa) i § 3 ust. 1 pkt 55 lit. b i ust. 2 pkt 3 rozporządzenia, zwrócił się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Białymstoku Wydział Spraw Terenowych w Łomży, Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Zambrowie i Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Zarząd Zlewni w Ostrołęce o wydanie opinii, co do konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.
W odpowiedzi na ten wniosek Państwowe Gospodarstwo Wodne w piśmie z 24 lipca 2023 r. poinformowało, że jego zdaniem, planowane przedsięwzięcie nie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko wymienionych w § 3 ust. 1 pkt 55 lit. b rozporządzenia, gdyż z przedłożonej dokumentacji wynika, że całkowity obszar planowanej inwestycji wynosi 18450,13 m2, co stanowi mniej niż wymagane 2 ha. Planowane przedsięwzięcie nie kwalifikuje się również do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko wymienionych w § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia, gdyż na terenie objętym wnioskiem Spółdzielni nie ma przedsięwzięć tego samego typu, jak planowane przez Spółdzielnię, a przedsięwzięcie to nie przekracza parametrów, które obligowałyby inwestora do uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Na terenach sąsiednich znajduje się zrealizowana już przez inwestora zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna, ale inwestycja planowana jest inwestycją odrębną, niepowiązaną z już istniejącą zabudową mieszkaniową w związku z czym nie będzie powodowała kumulowania oddziaływania na środowisko. Jako, że przedmiotowa inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko wymienionych w art. 71 ust. 2 ustawy, to brak jest podstaw prawnych do wydania przez organ opinii w zakresie potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko.
Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w dniu 4 sierpnia 2023 r. wydał opinię o braku obowiązku przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko.
Z kolei Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Białymstoku w dniu 17 lipca 2023 r. wezwał inwestora do uzupełnienia KIP o podanie bilansu zagospodarowania poszczególnych działek objętych wnioskiem, tj.: ponowne podanie powierzchni terenu niezbędnej do przekształcenia (również tymczasowego); podanie informacji czy inwestycja przeprowadzana będzie jednocześnie czy budynki będą budowane etapowo i zgodnie z ustalonym harmonogramem jeżeli tak to przedstawienie etapów budowy (budynków, garaży, parkingów) w kolejności chronologicznej; podanie informacji na temat przedsięwzięć realizowanych i zrealizowanych znajdujących się na terenie, na którym planuje się realizację przedsięwzięcia oraz w obszarze oddziaływania przedsięwzięcia, tj. w obszarze 100 m od działek inwestycyjnych; podanie informacji na temat ukształtowania terenu i kierunku odpływu wód opadowych; przedstawienie informacji o możliwych wariantach planowanego przedsięwzięcia; opisanie planowanego działania mającego ograniczyć negatywne oddziaływanie na środowisko; opisanie punktu "rozwiązania chroniące środowisko": w zakresie organizacyjnym, w zakresie ochrony powietrza, w zakresie gospodarki wodno - ściekowej i ochrony środowiska gruntowego, w zakresie gospodarki odpadami, w zakresie ochrony przed hałasem; podanie szacowanej wielkości emisji z maszyn i urządzeń na etapie realizacji przedsięwzięcia i podanie ilości wykorzystywanej wody.
W dniu 21 lipca 2023 r. Spółdzielnia przedłożyła uzupełnienie KIP w wymaganym zakresie.
Postanowieniem z 26 lipca 2023 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Białymstoku stwierdził, że nie istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, ale zachodzi konieczność ujęcia w sentencji decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następujących warunków: budowa możliwa do realizacji tylko w technologii prefabrykowanej wielkopłytowej z dopuszczeniem technologii murowanej dla ścian osłonowych i działowych; budowę ograniczyć do działek wymienionych we wniosku, tj. . i części działki [...] na każdym etapie inwestycji zorganizować osobne stanowiska na odpady zbierane selektywnie.
Następnie organ pierwszej instancji wezwał inwestora do przedłożenia uzupełnienia KIP złożonego do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska. Po przedłożeniu tego uzupełnienia organ pierwszej instancji ponownie zwrócił się do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego i Państwowego Gospodarstwa Wody Polskie o zajęcie stanowiska z uwzględnieniem tego uzupełnienia. W odpowiedzi Wody Polskie podtrzymały swoje stanowisko, że przedsięwzięcie nie jest wymienione w rozporządzeniu (pismo z 17 sierpnia 2023 r.). Z kolei Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny nie zajął ponownie stanowiska w sprawie.
W dniu 18 września 2023 r. do organu wpłynęło pismo B. K. (właściciela działki nr [...]) w którym podniesiono, że z załącznika graficznego wynika niezaprzeczalnie, że przedmiotowa inwestycja stanowi kontynuację inwestycji mieszkaniowej Spółdzielni, która jest funkcjonalnie połączona z poprzednimi wybudowanymi już etapami. Łączna powierzchnia terenu wszystkich inwestycji znacząco przekracza obszar 2 ha, co jest niezgodne z opisem zawartym w karcie informacyjnej. Planowany dla inwestycji jest między innymi wspólny dojazd z ul. [...], który połączy poprzednie etapy zabudowy. Wspólne są także punkty przyłączy infrastruktury technicznej (między innymi sieć ciepłownicza) z oddanymi budynkami przy ul. [...]. Sama inwestycja graniczy również bezpośrednio z poprzednimi inwestycjami Spółdzielni. Dlatego też wnioskodawca powinien podać całą powierzchnię łącznie z wybudowanym już osiedlem mieszkaniowym. W związku z tym pismem organ pierwszej instancji wezwał inwestora do złożenia wyjaśnień. Wyjaśnienia zostały przedłożone w dniu 28 września 2023 r.
Decyzją z 12 października 2023 r. nr GK.6220.4.2023 organ pierwszej instancji stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko. Jednocześnie zobowiązał inwestora do spełnienia warunków wskazanych w postanowieniu RDOŚ.
W uzasadnieniu decyzji podano, że teren inwestycji nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Miasta Z. Planowane przedsięwzięcie będzie polegać na budowie zespołu 8 budynków mieszkalnych wielorodzinnych z zagospodarowaniem i uzbrojeniem terenu przy ul. [...] w Z. na działkach o nr ewid. [...] oraz części działki nr [...]. Powierzchnia całkowita przedmiotowych działek wynosi 2,0831 ha. Inwestycja realizowana będzie na terenie o powierzchni ok. 1,8450 ha. Teren przedsięwzięcia położony jest w północno-wschodniej części miasta Z., w bezpośrednim sąsiedztwie ul. [...], z którą nieruchomość graniczy od strony północnej. Z pozostałych stron, planowana inwestycja graniczy z drogą wewnętrzną, zabudową mieszkaniową wielorodzinną oraz terenami niezabudowanymi. Najbliższą zabudowę chronioną akustycznie stanowią budynki mieszkalne wielorodzinne usytuowane od strony południowo-zachodniej, znajdujące się w odległości ok. 25 m od granicy nieruchomości, na której usytuowana jest planowana inwestycja.
Na podstawie mapy ewidencji gruntów, sporządzonej w skali 1:2000 załączonej do wniosku oraz wypisu z rejestru gruntów stwierdzono, że budowa będzie realizowana na terenie sklasyfikowanym jako grunty orne o klasie bonitacyjnej Rllb, RIVa, RIVb, oraz gruntach rolnych zabudowanych oznaczonych jako Br-RIVa. Na przedmiotowych działkach nie znajdują się elementy zieleni wysokiej i średniej wymagające usunięcia w związku z przeprowadzeniem inwestycji. Realizacja przedsięwzięcia będzie przebiegała etapowo w następującej kolejności chronologicznej: - ETAP I - Budynki mieszkalne nr 8 i nr 9 oraz budynki garażowe nr 8 i nr 9, - ETAP II - Budynki mieszkalne nr 7,10 i 11, budynek usługowy oraz budynek garażowy nr 10, - ETAP III - Budynki mieszkalne nr 12, 13 i 14.
Z przedłożonej dokumentacji wynika, że w ramach infrastruktury technicznej zaprojektowane i zrealizowane zostaną odpowiednie media związane z budynkami mieszkalnymi. Woda do picia i celów ppoż zostanie zapewniona z istniejącego wodociągu miejskiego. Ścieki bytowe odprowadzane będą do istniejącej sieci kanalizacji sanitarnej poprzez projektowane przyłącze. W celu odprowadzenia wód opadowych projektuje się wykonanie sieci kanalizacji deszczowej i podłączenie jej do miejskiej sieci kanalizacji deszczowej. Projektowane osiedle zasilane będzie z istniejącej sieci elektroenergetycznej poprzez zaprojektowane przyłącza. Budynki ogrzewane będą z miejskiej sieci ciepłowniczej.
Wobec tego, że stosownie do § 3 ust. 1 pkt 55 li. b tiret drugi i ust. 2 pkt 3 rozporządzenia, planowane zamierzenie inwestycyjne należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, które mogą wymagać przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko organ zwrócił się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Białymstoku Wydział Spraw Terenowych w Łomży, Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Regionalny Zarząd Zlewni w Ostrołęce i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Zambrowie z wnioskiem o wydanie opinii, co do konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.
Organ pierwszej instancji w oparciu o te opinie oraz po uwzględnieniu uwarunkowań określonych w art. 63 ust. 1 ustawy stwierdził, że nie zachodzi potrzeba przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, gdyż:
- planowane przedsięwzięcie nie przyczyni się do kumulowania oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się na obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie przy ograniczeniu budowy do działek wskazanych w sentencji decyzji;
- planowane przedsięwzięcie nie jest zlokalizowane na obszarach na których standardy jakości środowiska zostały przekroczone lub istnieje prawdopodobieństwo ich przekroczenia. W przedmiotowym przypadku nie wykazano transgranicznego oddziaływania, kumulowania się oddziaływań oraz ryzyka wystąpienia poważnych awarii lub katastrof naturalnych i budowlanych związanych z planowaną inwestycją;
- planowane przedsięwzięcie nie będzie negatywnie oddziaływać na obszary wodno-błotne oraz inne obszary o płytkim zaleganiu wód podziemnych, górskie i leśne, wybrzeży, obszary, na których zostały przekroczone standardy jakości środowiska, obszary mające znaczenie historyczne, kulturowe lub archeologiczne, a także obszary objęte ochroną, w tym strefie ochronnej ujęcia wód i obszary ochronne zbiorników wód śródlądowych lub przylegające do jezior. Wymienione obiekty przyrodnicze nie występują w rejonie przedsięwzięcia;
- planowane przedsięwzięcie znajduje się w zlewni jednolitych części wód powierzchniowych (JCWP) o nazwie "[...]" kod: [...]. Jest to naturalna część wód, której stan określono jako zły, a osiągnięcie celów środowiskowych uznano za zagrożone. Cała zlewnia JCWP stanowi obszar wrażliwy na eutrofizację wywołaną zanieczyszczeniami pochodzącymi ze źródeł komunalnych rozumianą jako wzbogacanie wód biogenami, w szczególności związkami azotu lub fosforu, powodującymi przyspieszony wzrost glonów oraz wyższych form życia roślinnego, w wyniku którego następują niepożądane zakłócenia biologicznych stosunków w środowisku wodnym oraz pogorszenie jakości tych wód. Odstępstwo polegajcie na złagodzeniu celów środowiskowych jest związane z tym, że nie są osiągnięte cele środowiskowe JCWP w zakresie wskaźników: azot ogólny, azot amonowy, fosforany, MIR, MMI, EFl+PL/ IBI PL; benzo(a)piren(w), związki tributylocyny(w). Jest to spowodowane czynnikami, które trwale uniemożliwiają osiągnięcie celów środowiskowych. Presje trwale uniemożliwiające osiągnięcie celów środowiskowych zaspokajają ważne potrzeby społeczno-gospodarcze i na obecnym etapie stwierdza się brak alternatywnych opcji zaspokojenia tych potrzeb. Warunkiem odstępstwa jest pełne i terminowe wdrożenie programu działań (którego zakres i skuteczność określono w zestawach działań);
- przedsięwzięcie położone jest również w obrębie jednolitej części wód podziemnych (JCWPd) o kodzie PLGW [...], której stan ilościowy i chemiczny został oceniony, jako dobry, a z oceny stanu wynika, że jest ona niezagrożona ryzykiem nieosiągnięcia celów środowiskowych;
- planowane przedsięwzięcie jest położone poza terenem objętym ochroną na mocy ustawy o ochronie przyrody z 16 kwietnia 2004 r.
Odwołania od tej decyzji złożyli B. S.j. w Z. W odwołaniach o identycznych treściach zarzucono, że organ nie przeanalizował planowego przedsięwzięcia pod kątem § 3 ust. 1 pkt 58 rozporządzenia. W charakterystyce przedsięwzięcia wskazano, że łączna powierzchnia użytkowa garaży wynosi 3.291,12 m2, a powierzchnia użytkowa parkingów 1.1612,70 m2 związku z czym łączna powierzchnia użytkowa garaży i parkingów wynosi: 4.903,82 m2 tj. 0,49 ha. Zarówno z ww. charakterystyki, jak i uzasadnienia kwestionowanej decyzji nie wynika w sposób szczegółowy z czego składa się ww. powierzchnia. Uchybienie to jest tym bardziej niezrozumiałe, gdyż organ wezwał w dniu 14 czerwca 2023 r. inwestora do uzupełnienia załączonej do wniosku KIP. W odpowiedzi na to wezwanie inwestor wyjaśnił wprost, że wyliczona powierzchnia dotyczy tylko garaży i parkingów - bez żadnych powierzchni utwardzonych towarzyszących zabudowie, bo nie zgadza się ze stanowiskiem, że utwardzenia jak np. ciągi pieszo - jezdne czy drogi pożarowe powinny być wliczane do ww. powierzchni. Ponadto inwestor wprost wskazał, że sama powierzchnia utwardzona wynosi ponad 9.012,67 m2 i jest zdecydowanie większa niż określone w rozporządzeniu 0,5 ha. Powołując się na wyrok WSA w Białymstoku z 25 maja 2023 r., II SA/Bk 176/23 (uchylający powołaną w KIP decyzję z 21 grudnia 2022 r. o warunkach zabudowy), odwołujący podnieśli, że w myśl § 3 ust. 1 pkt 58 rozporządzenia określając powierzchnię garaży oraz parkingów, wraz z towarzyszącą im infrastrukturą, należy mieć na uwadze powierzchnie zajęte przez obiekty budowlane a także inne elementy towarzyszące. Te pierwsze to same parkingi czy garaże, drogi dojazdowe itp. a konieczność ich ujęcia w bilansie powierzchni wynika z definicji użytkowej, czyli zabudowy oraz powierzchni zajętej przez pozostałe kondygnacje nadziemne i podziemne mierzone po obrysie zewnętrznym rzutu pionowego obiektu budowlanego. Natomiast uwzględnienie obszaru zajętego przez inne elementy, np. trawniki, wynika z przywołanej wcześniej powierzchni zabudowy, zgodnie z którą jest to również pozostała powierzchnia przeznaczona do przekształcenia w wyniku realizacji przedsięwzięcia.
W związku z powyższym organ pierwszej instancji niewłaściwie ocenił zebrany w sprawie materiał dowodowy i nie podjął nawet próby ustalenia rzeczywistej powierzchni garaży oraz parkingów wraz z towarzyszącą im infrastrukturą - choć z udzielonych przez inwestora wyjaśnień wprost wynika, że normatywne powierzchnie wskazane w § 3 ust. 1 pkt 58 rozporządzenia - zostały w sposób znaczący przekroczone. Już tylko powyższe uchybienie powoduje, że kwestionowana decyzja jest wadliwa i powinna zostać uchylona.
Nadto zarzucono, że KIP została sporządzona wadliwie i nierzetelnie, co zostało pominięte przez organ pierwszej instancji. Przede wszystkim organ nie uwzględnił, że planowana inwestycja jest kolejnym etapem zrealizowanych już inwestycji mieszkaniowych przez inwestora. Jak wskazywano w toku prowadzonego postępowania (m.in. pismo odwołującego z 18 września 2023 r.), już z samego załącznika graficznego złożonego do organu wynika, że przedsięwzięcie objęte wnioskiem jest w istocie kontynuacją innych inwestycji mieszkaniowych Spółdzielni, które są funkcjonalnie połączone z poprzednimi wybudowanymi już etapami, a łączna powierzchnia wszystkich obszarów w sposób znaczący wykracza poza obszar 2 ha. Powyższe jest wprost sprzeczne z informacjami zawartymi w KIP z której wynika, że w obrębie ul. [...] oraz [...] nie są realizowane, ani nie są zrealizowane inne tego typu przedsięwzięcia, tj. zabudowa mieszkaniowa wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą. W KIP, a także w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji - nie ma żadnych rozważań w zakresie kumulacji przedsięwzięć, choć sam organ pierwszej instancji wskazuje, że najbliższą zabudowę stanowią budynki mieszkalne wielorodzinne oddalone zaledwie 25 m od granicy nieruchomości, gdzie usytuowana jest planowana inwestycja. Ponadto organ powinien z urzędu posiadać wiedzę w zakresie istniejących w sąsiedztwie planowanego przedsięwzięcia – tożsamych inwestycji (nawet tego samego inwestora), a dodatkowo zastrzeżenia takie były zgłaszane na etapie prowadzonego postępowania przed organem pierwszej instancji. Wskazano, że do Burmistrza Zambrowa wysyłane były interpelacje radnego M. K. z 10 października 2023 r. w sprawie rozbudowy ul. [...]o 100 mb, która będzie stanowiła obsługę komunikacyjną dla kolejnego etapu realizacji osiedla mieszkaniowego Spółdzielni. Z powyższego wynika, że organ pierwszej instancji, w ogóle nie przeanalizował ewentualnej kwestii kumulacji, choć z posiadanego materiału dowodowego – taka kumulacja niewątpliwie ma miejsce w rozpatrywanej sprawie. Na oddzielną uwagę zasługuje również okoliczność, że inwestor realizuje kolejny już etap inwestycji mieszkaniowej, co w istocie może prowadzić do unikania wymogu przeprowadzenia właściwej oceny oddziaływania na środowisko lub może zniekształcić wyniki przeprowadzonej analizy. Zjawisko takie, tzw. salami slicing jest niezgodne z prawem, co potwierdzają liczne wyroki sądowe (wyrok WSA w Szczecinie z 26 sierpnia 2016 r., II SA/Sz 530/15, wyrok WSA w Warszawie z 13 marca 2008 r., IV SA/Wa 14/08). Organ pierwszej instancji powinien za każdym razem badać, czy wnioskiem o dokonanie oceny środowiskowej zostało objęte całe przedsięwzięcie, czego w niniejszej sprawie nie zrobił i czym niewątpliwie naruszył art. 3 ust. 1 pkt 13 w zw. z art. 72 ust. 5 ustawy oraz w zw. z art. 2 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE z 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko.
Wątpliwości budzi również brak ewentualnych wariantów przedsięwzięcia (inwestor wskazuje wyłącznie jeden wariant realizacji przedsięwzięcia), czy też brak jakiekolwiek analizy w zakresie warunków akustycznych - zarówno w trakcie realizacji inwestycji, jak i jej użytkowania. Inwestor wskazał jedynie, że akustyka "będzie dostosowana do dopuszczalnych poziomów hałasu obowiązujących na terenach zabudowy mieszkaniowej". Tymczasem analiza w takim zakresie nie powinna traktować planowanej inwestycji jako oderwanej od zastanych uwarunkowań - nie tylko od ruchu w systemie dróg lokalnych, ale i funkcjonujących przedsięwzięć zlokalizowanych w pobliżu. Analiza skumulowanego hałasu emitowanego np. przez już istniejący ruch samochodowy i okoliczne przedsięwzięcia może bowiem prowadzić do ustalenia, że zasięg oddziaływania akustycznego, w tym oddziaływania ponadnormatywnego rozkłada się inaczej niż to zostało lakonicznie stwierdzone w KIP. W tym zakresie brak jest jakichkolwiek rzetelnych ustaleń w zakresie możliwego skumulowanego akustycznego oddziaływania inwestycji. Powołana okoliczność jest tym bardziej istotna z uwagi na istniejącą w najbliższym sąsiedztwie zabudowę mieszkaniową.
Ponadto KIP sporządzona została z naruszeniem art. 62a ust. 2 ustawy, gdyż nie wynika z niej wprost, kto jest jej autorem (czy też był to zespół autorów). Podkreślono, że w toku postępowania KIP była uzupełniana m.in. pismem z 26 czerwca 2023 r., pod którym poza Prezesem Zarządu podpisały się inne osoby, niż na złożonej KIP. Brak jest również daty sporządzenia KIP.
Za nieporozumienie uznano stwierdzenie zawarte w KIP, że w decyzji Burmistrza Miasta Zambrów z 21 grudnia 2022 r. ustalającej warunki zabudowy odniesiono się do analizowanego zagadnienia i stwierdzono, że planowana inwestycja nie należy do przedsięwzięć, które mogą potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w związku z tym nie ma potrzeby uzyskania dla niej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Stwierdzenie takie, zdaniem odwołujących, wydaje się być próbą celowego wprowadzenia organów w błąd, bowiem decyzja o warunkach zabudowy została, o czym doskonale wie inwestor, uchylona przez WSA w Białymstoku prawomocnym wyrokiem z 25 maja 2023 r., II SA/Bk 176/23. W uzasadnieniu tego wyroku sąd wskazał na nieprawidłowości w liczeniu powierzchni garaży i parkingów w oparciu o § 3 ust. 1 pkt 58 rozporządzenia oraz brak weryfikacji przez organ, czy planowana inwestycja kwalifikuje się do wydania decyzji środowiskowej.
Odwołujący zarzucili także naruszenie art. 7, 77 § 1 oraz 80 K.p.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w niezbędnym zakresie, co w konsekwencji skutkowało dokonaniem błędnej oceny faktycznej i prawnej w sprawie, polegającej na braku analizy powierzchni miejsc postojowych/garaży czy też kumulacji przedsięwzięć, a także brak właściwej analizy podstawowego dowodu w sprawie jakim jest KIP. W konsekwencji organ naruszył także 107 § 3 K.p.a. poprzez nienależyte uzasadnienie skarżonego rozstrzygnięcia wyrażające się brakiem rzetelnego i przekonującego wyjaśnienia przesłanek, jakimi kierował się orzekając o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. W szczególności organ pierwszej instancji w ogóle nie odniósł się do zastrzeżeń, które w toku prowadzonego postępowania wnosiły strony (m.in. pismo z dnia 18 września 2023 r.), poprzestając na stanowisku, które przedstawił inwestor w piśmie 28 września 2023 r. Organ nie dokonał żadnej weryfikacji przedstawionych argumentów, bezprawnie przenosząc ten obowiązek na organ odwoławczy.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łomży decyzją z 30 listopada 2023 r. nr SKO.412/31/32/2023 utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu wskazano, że przedmiotem wniosku objęta została zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna składająca się z ośmiu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z wydzielonymi boksami garażowymi, trzech budynków garażowych, budynku usługowego o usługach z zakresu usług podstawowych, wewnętrzny układ komunikacyjny, w tym jezdnie, chodniki i place manewrowe, ok. 15 naziemnych stanowisk postojowych nie połączonych ze sobą dojazdem, do których dostęp planuje się bezpośrednio z przylegających ciągów pieszo - jezdnych, niezbędna infrastruktura techniczna oraz tereny zieleni biologicznie czynnej. Inwestycja realizowana będzie na terenie o powierzchni 1.8450,13 m2. W bilansie zagospodarowania całego terenu planowanej inwestycji wyszczególniono m.in. planowaną powierzchnię utwardzoną: 9.012,67 m2.
Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 55 lit. b rozporządzenia zabudowa mieszkaniowa wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą nieobjęta ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo miejscowego planu odbudowy, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż:
- 0,5 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody (....)
- 2 ha na obszarach innych niż wymienione w tiret pierwsze,
zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Do grupy tej (co umknęło uwadze organu pierwszej instancji i wnioskodawcy) zalicza się również garaże, parkingi samochodowe lub zespoły parkingów, w tym na potrzeby planowanych, realizowanych lub zrealizowanych przedsięwzięć, o których mowa w pkt 52, 54-57 i 59, wraz z towarzyszącą infrastrukturą o powierzchni użytkowej nie mniejszej niż 0,5 ha na obszarach innych niż objęte formami ochrony przyrody- § 3 pkt 58 lit. b rozporządzenia.
W omawianych przepisach parametrem kwalifikującym do uzyskania decyzji środowiskowej jest powierzchnia zabudowy mieszkaniowej lub garażowej i parkingowej wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą. Pojęcie "powierzchnia zabudowy" na potrzeby rozporządzenia zostało zdefiniowane w § 1 ust. 2 pkt 2 jako: powierzchnia terenu zajęta przez obiekty budowlane oraz pozostała powierzchnia przeznaczona do przekształcenia, w tym tymczasowego, w celu realizacji przedsięwzięcia.
W odpowiedzi na wezwanie Burmistrza z 14 czerwca 2023 r. wnioskodawca wskazał, że łączna powierzchnia użytkowa garaży i parkingów projektowanych na potrzeby planowanej zabudowy mieszkaniowej wynosi 4.903.82 m2, co stanowi mniej niż wymagany próg 0,5 ha, a w związku z tym planowana inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Uznał za błędne wliczanie do powierzchni garaży i parkingów także pozostałej powierzchni utwardzonej, która towarzyszy zabudowie mieszkaniowej, ponieważ utwardzenia takie jak: ciągi pieszo-jezdne, drogi pożarowe, place pod osłony śmietnikowe są, wraz z parkingami i garażami, infrastrukturą towarzyszącą zabudowie mieszkaniowej. W wyniku takiej metodologii liczenia całkowita powierzchnia utwardzona planowana do realizacji niniejszego przedsięwzięcia wynosi 9,012.67 m2 co oczywiście stanowi więcej niż 0,5 ha
W ocenie Kolegium zarówno inwestor jak i organ pierwszej instancji nie zwrócili uwagi, że w § 3 pkt 58 rozporządzenia widnieje zapis - wielkość powierzchni użytkowej garaży, parkingów lub zespołów parkingów, kwalifikująca te obiekty do mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko obejmuje powierzchnię użytkową garaży, parkingów lub zespołów parkingów wraz z towarzyszącą im infrastrukturą. Wskaznao, że w wyroku WSA w Białymstoku w wyroku z 25 maja 2023 r., II SA/Bk 176/23 wyrażono stanowisko, że ciągi pieszo – jezdne, tj. ciągi piesze z możliwością przejazdu stanowią dojazd pełniący funkcje służebne nie tylko względem budynku mieszkalnego ale także względem stanowisk postojowych (parkingowych), które towarzyszą zabudowie mieszkaniowej. Zaplanowany w formie ciągu pieszo - jezdnego dojazd do budynków mieszkalnych wielorodzinnych prowadzi nie tylko do budynków ale także do miejsc postojowych (parkingowych), których zaprojektowanie jest konieczne. Istnieje zatem oczywisty związek funkcjonalny pomiędzy stanowiskami parkingowymi, a dojazdem do nich.
Kolegium stwierdziło, że w świetle powyższych ustaleń przedmiotowe przedsięwzięcie, jako mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, wymagało wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na jego realizację i w tej kwestii procedowano.
W ocenie Kolegium organ pierwszej instancji przeprowadził przedmiotowe postępowanie w sposób zgodny z przepisami u.o.o.ś., a mianowicie zawiadomił strony w piśmie z 6 lipca 2023 r. o jego wszczęciu, wraz ze stosownymi pouczeniami, poprzez umieszczenie obwieszczenia na tablicy ogłoszeń urzędu, stronie BIP Urzędu.
W dalszej kolejności Kolegium wskazało, że KIP jest załącznikiem do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, zatem przygotowanie jej spoczywa na inwestorze/wnioskodawcy. W praktyce dokument ten jest wykonywany przez specjalistów z zakresu ocen oddziaływania na środowisko. Skoro jednak ustawodawca nie wskazał kto powinien sporządzić KIP i nie nałożył na autora zbyt wielu wymogów, to teoretycznie może ją stworzyć sam inwestor. W przedmiotowej sprawie KIP sporządzili: Prezes Zarządu SM oraz główna księgowa, których podpisy widnieją na KIP i jej uzupełnieniach - czego nie dostrzegają odwołujący. KIP nie zawiera, na co wskazali odwołujący, daty jej sporządzenia - jak tego wymaga art. 62a ust 2 ustawy. Uchybienie to, w ocenie Kolegium, nie miało żadnego wpływu na ostateczne rozstrzygnięcie.
Powołując się na wyrok NSA z 14 lipca 2020 r., II OSK 875/20 wskazano, że KIP jest dokumentem, któremu przysługuje szczególna wartość dowodowa, która wynika z kompleksowego charakteru analizy planowanego do realizacji przedsięwzięcia. Podważenie jego ustaleń mogłoby nastąpić jedynie, co do zasady, poprzez przedstawienie nowej analizy uwarunkowań środowiskowych, z której wynikałyby wnioski pozostające w sprzeczności do tych zawartych w karcie informacyjnej przedsięwzięcia. Nie można zatem, zdaniem organu, uznać za skuteczne zarzutów odwołujących wobec ustaleń organów co do oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dokonanych na podstawie karty informacyjnej przedsięwzięcia, w sytuacji gdy nie przedstawili oni żadnych konkretnych dowodów wskazujących na wadliwość tych ustaleń i treści karty informacyjnej przedsięwzięcia. Wbrew zarzutom odwołujących - zamieszczenie w karcie informacyjnej danych o ewentualnych wariantach przedsięwzięcia jest prawem, a nie obowiązkiem inwestora i może on w karcie informacyjnej przewidzieć tyko jeden wariant jego realizacji.
Następnie wskazano, że Burmistrz w pismach z 7 lipca 2022 r. wystąpił do wyspecjalizowanych organów, które posiadają fachową wiedzę w zakresie, który podlega ich badaniu, tj. RDOŚ, PPIS i PGWWP o opinię, co do potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Do pism tych dołączono wniosek inwestora i KIP. Jako, że przedłożona KIP zawierała niewystarczające informacje dotyczące: rozwiązań chroniących środowisko; rodzaju i przewidywanej ilości wprowadzanych do środowiska substancji lub energii przy zastosowaniu rozwiązań chroniących środowisko; przedsięwzięć realizowanych i zrealizowanych, znajdujących się na terenie, na którym planuje się realizację przedsięwzięcia; przewidywanych ilościach i rodzajach wytwarzanych odpadów oraz ich wpływie na środowisko; prac rozbiórkowych, RDOŚ zasadnie wezwał wnioskodawcę do jej uzupełniania w zakresie wyszczególnionym w trzynastu punktach. W odpowiedzi (20 lipca 2023 r.) SM uzupełniła KIP o żądane informacje.
W ocenie Kolegium przedłożona KIP wraz z uzupełnieniami, zawierająca podstawowe informacje o planowanym przedsięwzięciu, umożliwia analizę kryteriów, o których mowa w art. 63 ust. 1 ustawy i może stanowić podstawę do podjęcia decyzji czy zachodzi obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania wnioskowanego przedsięwzięcia na środowisko, która to ocena nie sprowadza się jedynie do oceny KIP z pominięciem wyrażonego w tym zakresie stanowiska organów współdziałających.
Jednolitość oceny wyspecjalizowanych organów wskazuje, że w zakresie ich właściwości brak jest szczególnych okoliczności, które świadczyłyby o konieczności przeprowadzenia postępowania środowiskowego w pełnym zakresie. Nadto ich opinie zawierają szczegółowe uzasadnienia oraz wnikliwe odniesienie się do dokumentacji przedsięwzięcia. Zatem odstąpienie od obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia jest uzasadnione.
RDOŚ, po dokonaniu analizy uwarunkowań określonych w art. 63 ust. 1 ustawy, w wydanym postanowieniu z 26 lipca 2023 r. wyraził opinię, że z uwagi na rodzaj, charakter i usytuowanie przedsięwzięcia oraz wskazane warunki jego realizacji, nie będzie ono w sposób znaczący oddziaływać na elementy przyrodnicze środowiska, zatem dla przedsięwzięcia nie istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Jednakże wskazane jest ujęcie w sentencji decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach trzech zapisów, które przeniesione zostały do zaskarżonej decyzji. Ustosunkowując się do zapisów zawartych wart. 63 ust. 1 pkt 1 ustawy stwierdził również m.in., że planowane przedsięwzięcie nie jest powiązane z innymi przedsięwzięciami i nie przyczyni się do kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się na obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie. Zatem uznano za uzasadnione odstąpienie od obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko tego przedsięwzięcia.
PPIS 4 sierpnia 2023 r. wyraził opinię o braku obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko ww. przedsięwzięcia. Ustalił, że charakter, lokalizacja i skała przedsięwzięcia stanowi uzasadnienie odstąpienia od nakładania obowiązku przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Podkreślił, że stanowisko w sprawie podjął po dokonaniu analizy uwarunkowań zawartych w art. 63 ustawy. W ocenie organu, realizacja i funkcjonowanie obiektu zgodnie z przyjętym i nowoczesnym i rozwiązaniami techniczno - technologicznymi i założeniami opracowanej karty informacyjnej będzie zgodna z obowiązującymi przepisami prawa, nie powodując uciążliwości lub zagrożenia dla życia i zdrowia ludzi.
Natomiast PGWWP w piśmie z 24 lipca 2023 r. stwierdził, że zamierzenie inwestycyjne nie jest przedsięwzięciem wymienionym w rozporządzeniu i nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.
Zdaniem Kolegium sporządzone w sprawie opinie zasadnie zostały uznane przez organ pierwszej instancji za mogące stanowić podstawę rozstrzygania, gdyż odnoszą się w sposób wyczerpujący do kwestii związanych z realizacją planowanego przedsięwzięcia. Nadto przedłożona KIP, wraz z uzupełnieniami poczynionymi na żądanie Burmistrza i RDOŚ zawiera wymagane podstawowe informacje o planowanym przedsięwzięciu. W konsekwencji nie budzi wątpliwości, że planowane przedsięwzięcie, zgodnie z § 3 pkt 58 rozporządzenia, należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, które może ale nie musi wymagać sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko.
W ocenie Kolegium postępowanie organu pierwszej instancji przeprowadzone zostało prawidłowo, zastosowano właściwe normy prawa materialnego, a uzasadnienie decyzji odpowiada zarówno przepisom ustawy jak i dyspozycji art. 107 § 3 K.p.a. Zatem zaskarżona decyzja spełnia wymogi określone w art. 85 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 63 ust. 1 ustawy, w sposób wyczerpujący wyjaśnia z jakich przyczyn realizacja przedmiotowego przedsięwzięcia nie wymaga uprzedniego przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Zawiera także załącznik w postaci charakterystyki przedsięwzięcia oraz wymagane ustawowo informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1 ustawy.
Kolegium stwierdziło, że w toku postępowania nie pojawiły się żadne argumenty potwierdzone jakimikolwiek dowodami wskazującymi na negatywne oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Organ pierwszej instancji nie miał zatem żadnych uzasadnionych podstaw by podważać stanowiska organów specjalistycznych wyrażone w opiniach RDOŚ i PPIS. Również Kolegium nie stwierdziło, aby zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy uniemożliwiał prawidłową ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i wydania przewidzianej prawem decyzji środowiskowej.
Odnosząc się do treści pisma B. K., Kolegium podzieliło stanowisko SM, że inwestycja objęta wnioskiem o wydanie decyzji środowiskowej, stanowi odrębną inwestycję, która nie jest połączona w sposób funkcjonalny z istniejącymi inwestycjami tego typu, zrealizowanymi na działkach sąsiednich. Podkreślono że ul. [...], jest drogą publiczną, będącą w zarządzie Burmistrza Miasta Zambrów, a nie osiedlową drogą wewnętrzną SM. Kolegium oceniło, że w przypadku drogi zachodzi powiązanie funkcjonalne, a nie technologiczne. W związku z tym zarzut, że planowaną inwestycję należy sumować z innymi inwestycjami Spółdzielni tylko dlatego, że są one skomunikowane z ul. [...] oceniono jako absurdalny. Kolegium podzieliło także stanowisko SM, że o braku połączenia funkcjonalnego planowanej inwestycji z inwestycjami zrealizowanymi w przeszłości świadczy sposób jej przyłączenia do istniejących sieci, nie będących jej własnością, a podlegających Burmistrzowi Miasta Zambrów. To nie Spółdzielnia, a gestorzy sieci każdorazowo określają warunki przyłączenia. Fakt przyłączenia budynków znajdujących się na sąsiednim osiedlu mieszkaniowym do tych samych sieci nie stanowi, że budynki te są połączone funkcjonalnie z inwestycją, która jest przedmiotem niniejszego postępowania. Co do zasady powiązaniem technologicznym jest powiązanie tego typu, że poszczególne przedsięwzięcia nie mogą funkcjonować niezależnie od siebie. Tak jednak nie jest w przypadku planowanej inwestycji. Podniesiono przy tym, że planowana inwestycja będzie realizowana w trzech etapach na wnioskowanym terenie. Bezspornie etapy te są powiązane ze sobą technologicznie i to właśnie cały obszar inwestycji, a nie poszczególne jej etapy objęte zostały KIP, oceną organów współdziałających i decyzją organu pierwszej instancji. Nadto podniesiono, że mówiąc o przedsięwzięciach istniejących lub realizowanych ustawodawca wyraźnie wskazał, że chodzi o te z nich, dla których została wydana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach. To z kolei oznacza, że aby mówić o kumulowaniu się oddziaływań na środowisko, dla któregoś z powyższych etapów musi być co najmniej wydana taka decyzja. Tymczasem dla żadnego z jej etapów nie została wydana decyzja środowiskowa.
Kolegium wskazało, że przesłanki wydania decyzji negatywnej, tzn. decyzji o odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla planowanego przedsięwzięcia, muszą wynikać z konkretnie wskazanych uregulowań prawnych i faktycznych. Decyzja o odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia może być wydana jedynie w przypadkach określonych w ustawie. Są nimi: - niezgodność lokalizacji przedsięwzięcia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (art. 80 ust. 2 ustawy); - odmowa uzgodnienia warunków realizacji i przedsięwzięcia przez organ współdziałający (art. 80 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 77 ust. 1 ustawy); - brak zgody wnioskodawcy na realizację przedsięwzięcia w innym wariancie proponowanym przez wnioskodawcę, w sytuacji, gdy organ skorzysta z możliwości określonej w art. 81 ust. 1 ustawy; - wykazaniu znaczącego negatywnego oddziaływania na obszar Natura 2000 przy jednoczesnym braku spełnienia przesłanek z art. 34 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (art. 81 ust. 2 ustawy); - wykazaniu, że przedsięwzięcie to wpływa negatywnie na możliwość osiągnięcia celów środowiskowych, o których mowa w art. 56, art. 57, art. 59 oraz art. 61 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne, przy jednoczesnym braku spełnienia przesłanek z art. 68 pkt 1, 3 i 4 (art. 81 ust. 3 ustawy).
Sporna inwestycja żadnego z tych warunków nie spełnia, bowiem: teren jej lokalizacji nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego; organy uzgadniające wydały wymagane prawem opinie, w których stwierdzono, że dla planowanego przedsięwzięcia nie istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko; z oceny oddziaływania na środowisko nie wynika zasadność realizacji przedsięwzięcia w innym wariancie lokalizacyjnym; przesłanka znaczącego negatywnego oddziaływania na obszar Natura 2000 nie ma w niniejszej sprawie zastosowania, albowiem nie zaistniał obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko; ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika, aby przedsięwzięcie mogło spowodować nieosiągnięcie celów środowiskowych. Zatem w sprawie nie zaistniały warunki do odmowy zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia.
Kolegium podniosło, że sprzeciw społeczności lokalnej, czy właścicieli sąsiednich nieruchomości nie ma wpływu na treść decyzji środowiskowej, bowiem tę treść determinują przepisy prawa, w tym w szczególności art. 63 ust. 1 ustawy, na podstawie którego ustalono, że skarżona decyzja (wraz z załącznikiem dotyczącym charakterystyki przedsięwzięcia) określa m.in.: rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia; usytuowanie przedsięwzięcia, z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska, w szczególności przy istniejącym użytkowaniu terenu, zdolności samooczyszczania się środowiska i odnawiania się zasobów naturalnych, walorów przyrodniczych i krajobrazowych; rodzaj i skalę możliwego oddziaływania.
Wszelkie istotne aspekty oddziaływania przedmiotowej inwestycji na środowisko zostały ocenione i ustalone na podstawie KIP oraz postanowień organów opiniujących, a zarówno organ pierwszej instancji jak i Kolegium nie miały wątpliwości co do wartości dowodowej dokumentów zebranych w sprawie. Stąd nie zachodziła konieczność prowadzenia dalszego postępowania wyjaśniającego.
Kolegium końcowo wskazało, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie daje podstaw do realizacji inwestycji, a co za tym idzie decyzja w tym przedmiocie nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Szczegółowa ocena odnośnie realizacji inwestycji - z uwagi na prawnie chroniony interes osób trzecich - będzie miała miejsce w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę.
Skargę od tej decyzji do sądu administracyjnego wniósł B. K. i zarzucił naruszenie:
1. § 3 ust. 1 pkt 58 rozporządzenia poprzez:
a) jego niezastosowanie i brak jakiejkolwiek analizy, czy planowane przedsięwzięcie może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko z uwagi na okoliczność, że wnioskowane garaże, parkingi samochodowe lub zespoły parkingów przekraczają powierzchnie użytkowe określone w ww. przepisie rozporządzenia;
b) jego błędną wykładnię i uznanie, że powierzchnia użytkowa obiektów wskazanych w § 3 ust. 1 pkt 58 rozporządzenia, dotyczy tylko samych garaży i parkingów, podczas, gdy właściwym powinno być przyjęcie, że powierzchnia ta dotyczy także innych powierzchni utwardzonych, jak np. ciągi pieszo - jezdne czy drogi pożarowe;
2. art. 62a ust. 1 ustawy zw. z art. art. 11 i art. 80 K.p.a. poprzez uznanie prawidłowości sporządzenia KIP, podczas gdy nie zawierała ona wszystkich obligatoryjnych elementów wymaganych przepisami prawa, umożliwiających analizę kryteriów, o których mowa w art. 63 ust. 1 ustawy;
3. art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy w zw. § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia oraz art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a. poprzez brak jakichkolwiek rozważań w zakresie kumulacji przedsięwzięć, choć w najbliższej okolicy zabudowę stanowią budynki mieszkalne wielorodzinne powiązane technologicznie z wnioskowaną inwestycją i realizowane przez tego samego inwestora;
4. art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. oraz art. 64 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 ustawy poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji przyjmując, że z uwagi na opinie wyspecjalizowanych organów tj. RODŚ, PPIS oraz PGWWP - brak jest podstaw do przyjęcia, aby wnioskowana inwestycja wymagała przeprowadzenia postępowania środowiskowego w pełnym zakresie, choć organ odwoławczy przeoczył, że uzgodnienia te, wydane zostały na błędnie sporządzonej KIP, dotyczyły wyłącznie oddziaływania inwestycji pod kątem § 3 ust. 1 pkt 55 lit. b, zupełnie pomijając § 3 ust. 1 pkt 58 rozporządzenia, który powinien mieć zastosowanie w kwestionowanej sprawie;
5. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w niezbędnym zakresie, co w konsekwencji skutkowało dokonaniem błędnej oceny faktycznej i prawnej w sprawie, polegającej m.in. na braku prawidłowej analizy powierzchni miejsc postojowych/garaży czy też kumulacji przedsięwzięć, a także brak właściwej analizy podstawowego dowodu w sprawie jakim jest KIP;
6. art. 10 § 1 K.p.a. poprzez brak zapewnienia stronom czynnego udziału w postępowaniu odwoławczym i brak umożliwienia im wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji organu II instancji co do zebranych dowodów i materiałów.
Rozbudowując szczegółowo powyższe zarzuty w uzasadnieniu skargi skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu pierwszej instancji oraz zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego.
Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
W piśmie procesowym z 12 lutego 2024 r. (k. 67-74v) uczestnik postępowania – inwestor SM wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem jej zarzuty i argumenty nie podważają legalności zaskarżonej decyzji.
Przedmiotem kontroli sądu jest decyzja SKO w Łomży z 30 listopada 2023 r. nr SKO.412/31/32/2023, utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Miasta Zambrów z 12 października 2023 r. nr GK.6220.A.2023, stwierdzającą brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia polegającego na budowie ośmiu budynków mieszkalnych, trzech budynków garażowych oraz budynku usługowego z zakresu usług podstawowych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną i urządzeniami budowlanymi w zabudowie wielorodzinnej, na działkach ewidencyjnych nr [...] oraz część działki nr [...] znajdujących się przy ul. [...] w obrębie Z. i zobowiązującej inwestora do spełnienia następujących warunków: budowę ograniczyć do działek wymienionych we wniosku, tj. [...],części działki [...]; budowa możliwa do realizacji tylko w technologii prefabrykowanej wielkopłytowej z dopuszczeniem technologii murowanej dla ścian osłonowych i działowych; na każdym etapie inwestycji zorganizować osobne stanowiska na odpady zbierane selektywnie.
Podstawę prawną decyzji stanowiły przepisy ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2023 r., poz. 1094 ze zm.; dalej powoływana jako ustawa) oraz rozporządzenia Rady Ministrów z 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r., poz. 1839 ze zm.; dalej powoływane jako rozporządzenie).
Zgodnie z art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy, uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu lub projektu architektoniczno-budowlanego oraz decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych - wydawanych na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, co wynika z treści art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy. Decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dołącza się do wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 72 ust. 3 ustawy).
W sprawie niniejszej podstawowy spór dotyczy kwalifikacji planowanego przedsięwzięcia a mianowicie czy powinno być ono zakwalifikowane z § 3 ust. 1 pkt 55 lit. b tiret drugie czy też z § 3 ust. 1 pkt 58 pkt b rozporządzenia.
Odnosząc się do tego zagadnienia wskazać należy, że wniosek Spółdzielni został oparty na podstawie § 3 ust. 1 pkt 55 lit. b tiret drugie oraz § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia. Taka kwalifikacja, jak wynika z KIP, była podyktowana stanowiskiem organu wydającego decyzję o pozwoleniu na budowę. Sama Spółdzielnia stoi na stanowisko o braku konieczności przeprowadzania postępowania środowiskowego. W jej ocenie przedmiotowe przedsięwzięcie nie wyczerpuje przesłanek określonych w § 3 ust. 1 pkt 55 i obowiązek taki nie powinien być sztucznie generowany na podstawie § 3 ust. 1 pkt 58 rozporządzenia. Organ pierwszej instancji przyjął kwalifikację wskazaną w KIP i na takiej podstawie zwrócił się do organów opiniujących o wyrażenie stanowiska co do konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.
Zdaniem PGW przedsięwzięcie nie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko wymienionych w § 3 ust. 1 pkt 55 lit. b ani do przedsięwzięć wymienionych w § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia. Z kolei opinie RDOŚ i PPINS zostały wydane na podstawie § 3 ust. 1 pkt 55 lit. b tiret drugie. Organ odwoławczy, powołując się na wyrok WSA w Białymstoku II SA/Bk 176/23, zakwalifikował przedsięwzięcie pod § 3 ust. 1 pkt 58 rozporządzenia.
Z powyższego wynika, że w sprawie brak było jednoznacznej kwalifikacji planowanego przedsięwzięcia. Zdaniem sądu sytuacja taka zaistniała w związku z tym, że w przypadku przedsięwzięcia dotyczącego zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej na terenie nie objętym ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i na obszarze nie objętym formami ochrony przyrody (tak jak ma to miejsce w sprawie niniejszej) mogą mieć zastosowanie dwa punkty rozporządzenia:
1. § 3 ust. 1 pkt 55 lit. b tiret drugie – zabudowa mieszkaniowa wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą;
2. § 3 ust. 1 pkt 58 pkt b – garaże, parkingi samochodowe lub zespoły parkingów wraz z towarzyszącą im infrastrukturą.
Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 55 lit. b tiret drugie do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się zabudowę mieszkaniową wraz z towarzysząca jej infrastrukturą o powierzchni nie mniejszej niż 2 ha. Próg kwalifikacji w oparciu o tę regulację obliczany jest jako powierzchnia zabudowy według definicji z § 1 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia. Zgodnie z tą definicją powierzchnia zabudowy to powierzchnia terenu zajęta przez obiekty budowlane oraz pozostała powierzchnia przeznaczona do przekształcenia, w tym tymczasowego, w celu realizacji przedsięwzięcia. Zdaniem sądu do powierzchni tej powinny być wliczone wszystkie elementy składające się na planowaną inwestycję mieszkaniową, czyli także powierzchnia garaży i parkingów. Jeżeli tak obliczona powierzchnia zabudowy mieszkaniowej przekracza próg 2 ha, przedsięwzięcie kwalifikuje się jako mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a jego realizacja wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W takim przypadku, zdaniem sądu, nie ma potrzeby izolowania i dokładnego obliczania potencjalnej kwalifikacji z § 3 ust. 1 pkt 58, gdyż nie zmieni to skutku prawnego, jakim jest konieczność uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.
Potrzeba obliczenia powierzchni użytkowej garaży i parkingów pojawia się w sytuacji, gdy nie jest przekroczony próg z § 3 ust. 1 pkt 55 lit. b tiret drugie rozporządzenia. Wówczas, zdaniem sądu, istnieje konieczność weryfikacji kwalifikacji z § 3 ust. 1 pkt 58 rozporządzenia.
Zgodnie z tą regulacją do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się garaże, parkingi samochodowe lub zespoły parkingów, w tym na potrzeby planowanych, realizowanych lub zrealizowanych przedsięwzięć, o których mowa w pkt 52, 54-57 i 59, wraz z towarzyszącą im infrastrukturą, o powierzchni użytkowej nie mniejszej niż 0,5 ha.
W przypadku tej regulacji próg kwalifikacji obliczany jest jako powierzchnia użytkowa według definicji z § 1 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia. Zgodnie z tą definicją powierzchnia użytkowa to suma powierzchni zabudowy i powierzchni zajętej przez pozostałe kondygnacje nadziemne i podziemne mierzone po obrysie zewnętrznym rzutu poziomego obiektu budowlanego. Zdaniem sądu do powierzchni użytkowej garaży i parkingów należy dodać całą powierzchnię niezbędną do realizacji powiązanych z nimi elementów infrastruktury, w tym w szczególności dojazdy do nich (tak też WSA w Białymstoku w wyroku wydanym w sprawie II SA/Bk 176/23). Tym samym sąd nie podziela stanowiska SM, że do powierzchni użytkowej garaży i parkingów projektowanych na potrzeby planowanej zabudowy mieszkaniowej nie powinna być wliczana powierzchnia utwardzona towarzysząca zabudowie mieszkaniowej.
Z charakterystyki planowanego przedsięwzięcia (vide: KIP uzupełniona na wezwanie organu pierwszej instancji z 14 czerwca 2023 r. i na wezwanie RDOŚ z 17 lipca 2023 r.) wynika następująca powierzchnia i sposób zagospodarowania terenu: cała powierzchnia objęta wnioskiem – 1.8450,13 m2, w tym powierzchnia zabudowy – 4.717,12 m2, powierzchnia biologicznie czynna – 4.720,34 m2 i powierzchnia utwardzona 9.012,67 m2. Powierzchnia użytkowa garaży w wolnostojących budynkach garażowych – 631,68 m2; powierzchnia użytkowa garaży w budynkach mieszkalnych – 2.659,44 m2; łączna powierzchnia użytkowa garaży – 3.291,12 m2; powierzchnia użytkowa parkingów samochodowych – 1.612,70 m2; łączna powierzchnia użytkowa garaży i parkingów: 4.903,82 m2 tj. 0,49 ha.
Z danych tych wynika, że nie został przekroczony próg z § 3 ust. 1 pkt 55 lit. b tiret drugie rozporządzenia, gdyż powierzchnia zabudowy w rozumieniu tej regulacji wynosi 1.8450,13 m2 co stanowi mniej niż 2 ha. Został natomiast przekroczony próg z § 3 ust. 1 pkt 58 lit. b rozporządzenia, gdyż powierzchnia użytkowa garaży i parkingów wraz z powierzchnią utwardzoną przekracza powierzchnię 0,5 ha. Oznacza to, że planowane przedsięwzięcie jako mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko wymagało wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na jego realizację. W takim też przedmiocie toczyło się kontrolowane w sprawie niniejszej postępowanie administracyjne. Pomimo bowiem wątpliwości związanych z kwalifikacją planowanego przedsięwzięcia pod konkretny punkt rozporządzenia organy konsekwentnie przyjmowały, że jest to przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.
Zgodnie z art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko jest wymagane w przypadku przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, gdy obowiązek powyższy został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy. Ten ostatni przepis wskazuje, że obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uwzględniając łącznie kryteria enumeratywnie wymienione w tym artykule. Organ administracji prowadzący postępowanie jest zatem zobowiązany do ustalenia, czy w sprawie zachodzi konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia przy uwzględnieniu stanowiska organów opiniujących, gdyż art. 64 ust. 1 ustawy obliguje organ do zasięgnięcia opinii właściwych organów.
Załatwienie sprawy następuje w drodze decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Wydawana jest ona na wniosek inwestora, który przedstawia założenia planowanego przedsięwzięcia. Rolą organów orzekających i współdziałających w tym postępowaniu jest weryfikacja tych założeń pod względem ochrony środowiska. Celem tego postępowania jest bowiem zapobieżenie degradacji zasobów naturalnych i występowania emisji i innych uciążliwości, w tym na zdrowie i życie ludzkie. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach jest wydawana zarówno w przypadku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko (obejmującej m.in. sporządzenie raportu oddziaływania na środowisko), jak również w przypadku, gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W tej drugiej sytuacji, a z taką mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, zgodnie z art. 84 ust. 1 ustawy, właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Może również określić warunki lub wymagania, o których mowa w art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b lub c, lub nałożyć obowiązek działań, o których mowa w art. 82 ust. 1 pkt 2 lit. b lub c. (art. 84 ust. 1a ustawy). Charakterystyka przedsięwzięcia stanowi załącznik do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 84 ust. 2 ustawy).
Przeprowadzona w niniejszej sprawie kontrola legalności zaskarżonej decyzji doprowadziła sąd do wniosku, że wszystkie wskazane wyżej warunki – zarówno formalne, jak i merytoryczne – zostały w niej spełnione.
Legalności tej decyzji nie podważa zarzut skargi dotyczący tego, że całe postępowanie toczyło się w oparciu o kwalifikację z § 3 ust. 1 pkt 55 lit. b tiret drugie rozporządzenia z pominięciem kwalifikacji z § 3 ust. 1 pkt 58 rozporządzenia. Zdaniem skarżącego skutkowało to tym, że po pierwsze organy nie podjęły nawet próby ustalenia rzeczywistej powierzchni garaży oraz parkingów wraz z towarzyszącą im infrastrukturą. Po drugie błędnie sporządzona KIP w zakresie powierzchni użytkowej obiektów miała wpływ na wydane opinie organów wyspecjalizowanych, gdyż opinie dotyczył wyłącznie oddziaływania inwestycji pod kątem § 3 ust. 1 pkt 55 lit. b tiret drugie rozporządzenia. Opinie zostały zatem wydane w oparciu o niepełne i wadliwie przedstawione informacje, co w ocenie skarżącego, powinno je dyskwalifikować.
Odnosząc się do tego w pierwszej kolejności stwierdzić należy, że kwalifikacja planowanego przedsięwzięcia w oparciu o § 3 ust. 1 pkt 58 rozporządzenia, została przyjęta dopiero przez organ odwoławczy, po uwzględnieniu stanowiska wyrażonego w wyroku II SA/Bk 176/23. Nie oznacza to jednak, w ocenie sądu, że w sprawie nie podjęto próby ustalenia rzeczywistej powierzchni garaży oraz parkingów wraz z towarzyszącą im infrastrukturą oraz że opinie organów wyspecjalizowanych jako wydane w oparciu o niepełne i wadliwie przedstawione informacje powinny być zdyskwalifikowane. Z okoliczności faktycznych sprawy niniejszej wynika, że SM była dwukrotnie wzywana do uzupełnienia KIP w zakresie podania bilansu powierzchni i sposobu zagospodarowania terenu z wyszczególnieniem powierzchni zabudowy i powierzchni użytkowej garaży i parkingów. Powierzchnie te zostały w sposób szczegółowy wskazany przez SM. Danymi w tym zakresie dysponowały organy wydające opinie. Oznacza to, że całe planowane przedsięwzięcie poddane zostało analizie. Nadto, zdaniem sądu, nie ma istotnego znaczenia punkt rozporządzenia kwalifikujący planowane przedsięwzięcie, gdyż pkt 55 dotyczy zabudowy mieszkaniowej wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą, a pkt 58 dotyczy garaży, parkingów samochodowych, w tym na potrzeby planowanej zabudowy mieszkaniowej. Jest to jedna grupa przedsięwzięć a skutek kwalifikacji jest taki sam, oba przedsięwzięcia zaliczane są do mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Z uzasadnienia skargi można wnioskować, że skarżący podnosząc ten zarzut dąży do wykazania, że inwestycja wymagała przeprowadzenia postępowania środowiskowego w pełnym zakresie. Taki cel, zdaniem sądu, jest niemożliwy do osiągnięcia w sprawie niniejszej, gdyż planowane do realizacji przedsięwzięcie nie posiada swojego odpowiednika w § 2 rozporządzenia, gdzie zmiana powierzchni realizacji przedsięwzięcia zmieniałaby jego kwalifikację na przedsięwzięcie zawsze znacząco oddziałujące na środowisko, dla którego ocena oddziaływania na środowisko byłaby obligatoryjna. Nadto nadmienić należy, że podnosząc zarzuty w tym zakresie skarżący w żaden sposób nie podważył powierzchni wskazywanych przez inwestora ani też nie wskazał jakie dodatkowe parametry powinny być wzięte pod uwagę w przypadku kwalifikacji przedsięwzięcia pod § 3 ust. 1 pkt 58 rozporządzenia. Jeszcze raz podkreślić należy, że opinie dotyczył całego przedsięwzięcia w tym elementów o których stanowi § 3 ust. 1 pkt 58 rozporządzenia.
Na uwzględnienie nie zasługują też zarzuty dotyczące wadliwego sporządzenia KIP. W tym zakresie skarżący sformułował zarówno zarzuty dotyczące wadliwości merytorycznej jak i formalnej. Wadliwość materialna KIP, zdaniem skarżącego, polega na nie uwzględnieniu tego, że inwestycja jest kolejnym etapem zrealizowanych już inwestycji przez inwestora. Skarżący podniósł, że już z samego załącznika graficznego wynika, że przedsięwzięcie objęte wnioskiem jest w istocie kontynuacją innych inwestycji mieszkaniowych Spółdzielni, które są funkcjonalnie połączone z poprzednio wybudowanymi już etapami a ich łączna powierzchnia przekracza 2 ha. Zdaniem skarżącego powyższe jest wprost sprzeczne z informacjami zawartymi w KIP z której wynika, że w obrębie ul. [...] nie są realizowane, ani nie są zrealizowane innego tego typu przedsięwzięcia, tj. zabudowa mieszkaniowa wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą.
Odnosząc się do tego w pierwszej kolejności podnieść należy, że podobnie jak w przypadku zarzutu dotyczącego tego, że organy nie podjęły nawet próby ustalenia rzeczywistej powierzchni garaży oraz parkingów wraz z towarzyszącą im infrastrukturą, również i ten zarzut mija się z prawdą. W KIP (pkt 11 s. 12) stwierdzono, że to na działkach inwestycyjnych (a nie w obrębie ul[...].) nie są realizowane ani nie są zrealizowane inne przedsięwzięcia tego samego typu, czyli zabudowa mieszkaniowa wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą będąca w zarządzie SM. Inwestor nie zaprzecza, że na działkach sąsiednich znajduje się taka zabudowa, ale wskazuje, że każda z inwestycji jest zaprojektowana w ten sposób, że ich obszar oddziaływania mieści się w całości na działkach na których zostały zaprojektowane, nie powodując skumulowania oddziaływania miedzy sobą. Planowane przedsięwzięcie projektuje się tak, że obszar jego oddziaływania w całości będzie się mieścił na działkach inwestycyjnych nie powodując skumulowania oddziaływania wraz z inwestycjami znajdującymi się na terenach działek sąsiednich. Z uwagi na problem kwalifikacji przedsięwzięcia kwestia kumulacji, wbrew zarzutom skargi, była przedmiotem analizy zarówno organów opiniujących jak i organów rozstrzygających sprawę.
W wezwaniu z 14 czerwca 2023 r. zobowiązano SM do wyjaśnienia dlaczego przedsięwzięcie zostało zakwalifikowane z § 3 ust. 1 pkt 55 w zw. z ust. 2 pkt 3 rozporządzenia, gdyż w KIP brak jest informacji, które parametry zostały zsumowane. Brak jest opisu i parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie realizowane lub zrealizowane tego samego rodzaju znajdujące się na terenie objętym wnioskiem. W odpowiedzi na powyższe SM podtrzymała swoje stanowisko, że na terenie objętym wnioskiem nie ma przedsięwzięć tego samego typu, jak planowane. Na terenach sąsiednich znajduje się zrealizowana już przez inwestora zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna, ale inwestycja planowana jest inwestycją odrębną, niepowiązaną z już istniejącą zabudową mieszkaniową w związku z czym nie będzie powodowała kumulowania oddziaływania na środowisko (k. 32 akt administracyjnych).
W dalszej kolejności RDOŚ wezwał inwestora do podania informacji na temat przedsięwzięci realizowanych i zrealizowanych znajdujących się na terenie, na którym planuje się realizację przedsięwzięcia oraz w obszarze oddziaływania przedsięwzięcia, tj. w obszarze 100 m od działek inwestycyjnych (pkt 5 wezwania z 17 lipca 2023 r. k. 24 akt administracyjnych). W odpowiedzi na to wezwanie SM podała, że na terenie na którym planuje się realizację przedsięwzięcia nie ma przedsięwzięć realizowanych lub zrealizowanych tego samego typu co planowana inwestycja. Do tej pory były to tereny rolnicze. W obszarze znajdującym się w odległości do 100 m w kierunku północnym od granicy inwestycji znajduje się zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna oraz grunty rolne zabudowane i niezabudowane. W odległości do 100 m na zachód od terenu planowanej inwestycji znajduje się działka rolna z budynkiem mieszkalnym oraz działki rolne niezabudowane. W odległości do 100 m na wschód znajdują się grunty rolne niezabudowane i oznaczone jako zabudowane, na których nie ma jednak żadnych budynków. W odległości 100 m w kierunku południowym od planowanego przedsięwzięcia znajduje się zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna usługowa oraz zabudowa zagrodowa z niezbędną infrastrukturą techniczną, będąca w zarządzie inwestora. Zdaniem Spółdzielni planowana inwestycja nie spowoduje wzrostu oddziaływania, które miałoby niekorzystny wpływ na środowisko oraz życie i zdrowie ludzi, zarówno na terenie inwestycji, jak również na terenach sąsiednich.
Jak wynika z treści opinii organy dokonały oceny kumulacja oddziaływania na środowisko: RDOŚ stwierdził, że "planowane przedsięwzięcie nie jest powiązane z innymi przedsięwzięciami i nie przyczyni się do kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się na obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie"; Wody Polskie stwierdziły, że "na terenie objętym wnioskiem Spółdzielni nie ma przedsięwzięć tego samego typu, jak planowane (...). Na terenach sąsiednich znajduje się zrealizowana już przez inwestora zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna, ale inwestycja planowana jest inwestycją odrębną, niepowiązaną z już istniejącą zabudową mieszkaniową w związku z czym nie będzie powodowała kumulowania oddziaływania na środowisko" (stanowisko to zostało potwierdzone po uzupełniniu KIP na wezwanie RDOŚ); Inspektor Sanitarny stwierdził, że "obszar oddziaływania inwestycji mieści się w całości na działkach nr [...] oraz części działki [...]" na działkach tych "nie są realizowane ani nie są zrealizowane inne przedsięwzięcia tego samego typu (...). Każda z tych inwestycji jest zaprojektowana w ten sposób, że ich obszary oddziaływania mieszczą się w całości na działkach na których zostały zaprojektowane, nie powodując skumulowania oddziaływań miedzy sobą". Organ ten dokonał też analizy warunków akustycznych zarówno w trakcie realizacji przedsięwzięcia jak i w trakcie jego eksploatacji. Ocenił, że akustyka projektowanych budynków oraz urządzeń z nimi związanych będzie dostoswana do dopuszczalnych poziomów hałasu obowiązujących na terenach zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej. Inwestycja nie jest bowiem skomplikowana technologicznie (ma powstać w technologii prefabrykowanej wielkopłytowej i częściowo tradycyjnej murowanej w zakresie ścian osłonowych i działowych). Budynki w większości mają się składać z gotowych elementów wykonanych w specjalistycznych zakładach dostarczonych na budowę transportem kołowym, jako elementy gotowe do bezpośredniego wbudowania za pomocą urządzeń dźwigowych. W ten sposób prace budowlane będą trwać krócej niż w tradycyjnym systemie budownictwa. Ponadto na terenie inwestycji nie planuje się lokalizacji parku maszynowego. Projektowana w budynkach wentylacja mechaniczna wyciągowa zostanie wyposażona w tłumiki akustyczne w celu wytłumienia hałasu. Zrealizowanie inwestycji nie spowoduje trwałego zwiększenia poziomu hałasu.
Z powyższego wynika, że nie jest prawdą, że w KIP nie było żadnych rozważań w kwestii kumulacji przedsięwzięć. Kwestia ta była uwzględniona w KIP jak również była poddana ocenie przez organy wyspecjalizowane. Stanowiska w zakresie braku kumulacji oddziaływania nie podważają argumenty skarżącego podniesione w piśmie z 18 września 2023 r. Sąd podziela wywód SKO, że o kumulacji aktualnie planowanej inwestycji z inwestycją zrealizowaną w odległości 25 m przez SM, stanowiącą również zabudowę wielorodzinną nie może świadczyć wspólny dojazd z ul. [...], gdyż jest to droga publiczna, będąca w zarządzie Burmistrza Miasta Zambrów, a nie osiedlowa droga wewnętrzna SM. Punktem wspólnym nie jest także infrastruktura, tj. sposób przyłączenia do istniejących sieci, gdyż to nie Spółdzielnia, a gestorzy sieci każdorazowo określają warunki przyłączenia. Fakt przyłączenia budynków znajdujących się na sąsiednim osiedlu mieszkaniowym do tych samych sieci nie stanowi, że budynki te są połączone funkcjonalnie z inwestycją, która jest przedmiotem niniejszego postępowania. Co do zasady powiązaniem technologicznym jest powiązanie tego typu, że poszczególne przedsięwzięcia nie mogą funkcjonować niezależnie od siebie. Tak jednak nie jest w przypadku planowanej inwestycji.
Wbrew zarzutom skargi, w sprawie nie można przyjąć, że mamy w niej do czynienia ze zjawiskiem pozornego dzielenia przedsięwzięcie w celu uniknięcia wymogu przeprowadzenia właściwej oceny oddziaływania na środowisko. Podnieść należy, że planowana inwestycja będzie realizowana w trzech etapach na wnioskowanym terenie. Bezspornie etapy te są powiązane ze sobą technologicznie i to właśnie cały obszar inwestycji, a nie poszczególne jej etapy objęte zostały KIP, oceną organów współdziałających i decyzjami organu.
Końcowo w tym zakresie wskazać należy, że zgodnie z § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcia nieosiągające progów określonych w ust. 1, jeżeli po zsumowaniu parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie z parametrami planowanego, realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu osiągną progi określone w ust. 1. Z treści tej regulacji wynika, że kwestia ewentualnej kumulacji przedsięwzięcia ma znaczenie wówczas, gdy przedsięwzięcie nie osiąga progów umożliwiających zakwalifikowanie go do przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W sprawie niniejszej planowane przedsięwzięcie zostało zakwalifikowane jako mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, stąd kwestia kumulacji oddziaływania ostatecznie nie ma znaczenia.
Odnośnie uchybień formalnych podniesiono zarzut naruszenia art. 62a ust. 2 ustawy, gdyż ze sporządzonej karty nie wynika, kto jest jej autorem a także brak jest daty jej sporządzenia. Zgodnie z art. 62a ust. 2 kartę informacyjną przedsięwzięcia podpisuje autor, a w przypadku gdy jej wykonawcą jest zespół autorów - kierujący tym zespołem, wraz z podaniem imienia i nazwiska oraz daty sporządzenia karty informacyjnej przedsięwzięcia. Odnośnie tego zarzutu podnieść należy, że regulacja ta nie wprowadza wymogu posiadania określonych kwalifikacji dla osób sporządzających KIP, tak jak ma to miejsce w przypadku regulacji zawartej w art. 72a, a dotyczącej autora prognozy oddziaływania na środowisko i raportu o oddziaływaniu na środowisko. Stąd przyjąć należy, że sporządzenie KIP przez prezesa i główną księgową SM było uprawnione. Istotnie uzupełnienie KIP z 26 czerwca 2023 r. zostało podpisane przez Prezesa SM i członka zarządu a nie przez główną księgową. Niemniej jednak w ocenie sądu uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy, gdyż były to podmioty uprawnione do działania w imieniu SM. Z KRS wynika, że do reprezentacji SM są uprawnieni dwaj członkowie zarządu lub jeden członek zarządu i osoba do tego przez zarząd upoważniona. W skład zarządu wchodzi zaś prezes oraz jeden członek zarządu. A zatem uzupełnienie karty zostało podpisane przez osoby uprawnione do reprezentowania inwestora. KIP nie zawiera także daty jej sporządzenia. Odnośnie tego uchybienia formalnego sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, że nie miało ono wpływu na wynik sprawy. Jako bezzasadny uznać należy także zarzut dotyczący tego, że KIP nie zawiera ewentualnych wariantów przedsięwzięcia (inwestor wskazuje wyłącznie jeden wariant realizacji przedsięwzięcia). Zgodnie z orzecznictwem o przedstawieniu w karcie informacyjnej danych na temat ewentualnych wariantów realizacji przedsięwzięcia decyduje inwestor, a nie organ administracji oceniający treść karty informacyjnej przedsięwzięcia. Jeżeli inwestor przedstawi w karcie informacyjnej dane na temat jednego wariantu przedsięwzięcia, to nie może w dalszym etapie postępowania w sprawie określenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia wprowadzać innych wariantów, które nie zostały opisane w karcie informacyjnej przedsięwzięcia (vide: wyrok NSA z 17 października 2017 r., II OSK 249/16, pub. CBOSA). A zatem umieszczenie w karcie informacyjnej danych o ewentualnych wariantach przedsięwzięcia jest prawem, a nie obowiązkiem inwestora i może on w karcie informacyjnej przewidzieć tyko jeden wariant jego realizacji
Wbrew twierdzeniom skarżącego organy orzekające w sprawie nie miały podstaw do podważania z urzędu podstawowych danych zawartych w karcie informacyjnej przedsięwzięcia. Powyższe dane zostały bowiem poddane wystarczająco szczegółowej weryfikacji nie tylko na podstawie analizy treści karty, lecz także w toku postępowań incydentalnych przed organami współdziałającymi (wezwanie właściwego regionalnego dyrektora ochrony środowiska z 17 lipca 2023 r. oraz pismo uzupełniające inwestora z 21 lipca 2023 r.). Strona skarżąca nie przedstawiła natomiast żadnej opinii (ekspertyzy) specjalistycznej, która podważałaby ustalenia organów obu instancji dokonane m.in. na podstawie karty informacyjnej przedsięwzięcia. Nie zostały również choćby uwiarygodnione twierdzenia związane z wątpliwościami co do informacji zwartych w karcie albo z koniecznością dodatkowej weryfikacji tych informacji. Jak już wskazano, tego rodzaju dodatkowe dowody weryfikujące dane zawarte w karcie mogą zostać wyjątkowo przeprowadzone, jeżeli istnieją istotne, uzasadnione i skonkretyzowane wątpliwości co do zgodności tych danych z rzeczywistym stanem rzeczy. Wątpliwości te nie mogą jednak wymagać od organu samodzielnego dokonywania specjalistycznych ocen, jak również nie mogą mieć charakteru ogólnego lub być pozbawione konkretnego i przekonującego uzasadnienia.
Przedłożona przez inwestora i spełniająca wymogi wyznaczone w art. 3 ust. 1 pkt 5 ustawy karta informacyjna przedsięwzięcia stanowi podlegający swobodnej ocenie dokument prywatny, to jednak jej szczegółowa i specjalistyczna treść oraz fakt, że stanowi ona punkt wyjścia do ustaleń faktycznych organów w zakresie cech i parametrów planowanego przedsięwzięcia, nadają jej szczególne znaczenie jako źródłu ustaleń faktycznych. Dokumentowi temu przysługuje szczególna wartość dowodowa, która wynika z kompleksowego charakteru analizy planowanego do realizacji przedsięwzięcia. Jak słusznie wskazywało SKO podważenie jego ustaleń mogłoby nastąpić jedynie, co do zasady, poprzez przedstawienie nowej analizy uwarunkowań środowiskowych, z której wynikałyby wnioski pozostające w sprzeczności do tych zawartych w karcie informacyjnej przedsięwzięcia.
Jeżeli więc strona postępowania – niezależnie od weryfikacji i ocen organów orzekających w sprawie – zmierza do podważenia wiarygodności lub mocy dowodowej karty informacyjnej w zakresie podstawowych informacji o planowanym przedsięwzięciu, to jej obowiązkiem jest zaoferowanie odpowiednich dowodów, które zmierzają do podważenia konkretnych i istotnych elementów treściowych karty informacyjnej, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 5 ustawy. Nie można zatem uznać za skuteczne zarzutów strony skarżącej wobec ustaleń organów co do oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dokonanych na podstawie karty informacyjnej przedsięwzięcia, w sytuacji gdy strona ta nie zaoferowała żadnych konkretnych dowodów wskazujących na wadliwość tychże ustaleń i treści karty informacyjnej przedsięwzięcia (vide: np. wyrok NSA z 14 lutego 2013 r., II OSK 1944/11). Taka zaś sytuacja w sprawie nie miała miejsca.
Z przywołanych względów sąd doszedł do wniosku, że decyzje organów obydwu instancji są zgodne z prawem. Wydano je bowiem na podstawie wystarczającego materiału dowodowego, w tym KIP i wymaganych ustawą opinii właściwych organów, które to dowody poddano należytej analizie, a następnie prawidłowo zastosowano właściwe unormowania prawa materialnego. Z kolei, jak już wskazano, przedstawione zarówno w toku postępowania administracyjnego, jak i w złożonej skardze zarzuty nie mogły wpłynąć na sposób rozstrzygnięcia sprawy. Sąd uznał także, że w sprawie nie okazały się zasadne zarzuty naruszenia prawa procesowego, tj. art. 7, 77 § 1, 80 K.p.a. W realiach niniejszej sprawy postępowanie zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy, a zaskarżonej decyzji nie można zarzucić wadliwości, uzasadniającej jej wyeliminowanie z obrotu prawnego. W toku prowadzonego postępowania w sposób należyty wyjaśniono okoliczności stanu faktycznego oraz dokonano prawidłowego ustalenia mającej zastosowanie normy, uzyskano również wymagane opinie organów współdziałających. Nadto, sporządzone uzasadnienie odzwierciedla poszczególne etapy prowadzonego postępowania oraz wyjaśnia podstawę prawną przyjętego rozstrzygnięcia w sposób wyczerpujący, tak aby strona mogła zrozumieć przesłanki i argumenty, którymi organ ten kierował się przy załatwianiu sprawy, nie naruszając zasady przekonywania. Nie mógł być przy tym uwzględniony zarzut naruszenia art. 10 K.p.a. Skarżący podnosząc ten zarzut wskazał, że decyzja organu odwoławczego nie została poprzedzona zawiadomieniem go o prawie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów. Skutkowało to tym, że nie mógł dokonać "konkretnych czynności procesowych – tj. złożyć swojego ostatecznego stanowiska w sprawie". Zarzut w tym zakresie może być skuteczny tylko wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Koniecznym jest zatem ustalenie, jakiej konkretnie czynności procesowej nie mogła strona dokonać, jakiego dowodu w sprawie nie mogła przedstawić i jaki wpływ na wynik sprawy mogło mieć tak stwierdzone uchybienie. W sprawie niniejszej skarżący oprócz ogólnie sformułowanego zarzutu nie wskazał na żadne konkretne czynności procesowe których nie mógłby w sprawie dokonać. Nadmienić należy, że skarżący brał aktywny udział w postępowaniu (złożył swoje uwagi w piśmie z 18 września 2023 r. jak również odwołanie). Stąd stwierdzić należy, że organowi znane było jego stanowisko w sprawie. Treść odwołania nie różni się zasadniczo od treści skargi. Przyjąć zatem można, że brak złożenia ostatecznego stanowiska w sprawie przez skarżącego przed wydaniem decyzji przez organ odwoławczy nie mogło mieć wpływu na jej wynik.
Mając powyższe na uwadze skargę oddalono na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.).