II SA/Bk 490/06

II SA/Bk 490/06 - Wyrok WSA w Białymstoku
Data orzeczenia
2006-12-18
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-08-11
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Sędziowie
Anna Sobolewska-Nazarczyk /przewodniczący sprawozdawca/
Danuta Tryniszewska-Bytys
Elżbieta Trykoszko
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Nadzór budowlany
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 1974 nr 38 poz 229
art. 5 ust. 1 pkt. 6, art. 40
Ustawa z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane.
Dz.U. 1980 nr 17 poz 62
par. 13 ust. 1 i 2
Rozporządzenie Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk (spr.), Sędziowie sędzia NSA Elżbieta Trykoszko,, sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys, Protokolant Marta Marczuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 4 grudnia 2006 r. sprawy ze skargi E. G. i M. G. na decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] czerwca 2006 r., nr [...] w przedmiocie nakazania wykonania czynności doprowadzających obiekt budowlany do zgodności z przepisami oddala skargę
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] lutego 2006 roku, nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w B., po rozpatrzeniu sprawy dotyczącej samowolnie wybudowanego budynku gospodarczego na działce położonej przy ul. C. [...] w B. nakazał państwu E. i M. G. jako inwestorom tego budynku gospodarczego w terminie do dnia [...] maja 2006 roku wykonać czynności doprowadzające do zgodności z przepisami wybudowany samowolnie budynek gospodarczy (użytkowany obecnie jako lecznica małych zwierząt), a mianowicie:
1. Ścianę podłużną przedmiotowego obiektu od strony granicy z działką o nr geodezyjnym [...] doprowadzić do zgodności z wymogami ustawy Prawo budowlane z 24 października 1974 roku w niżej wymieniony sposób:
– zamurować cegłą pełną grubości 25 cm lub pustakami betonowymi 2 otwory wypełnione obecnie pustakami szklanymi,
– zlikwidować wystający okap i rynnę,
– wykonać nowe odprowadzenie wód opadowych z dachu na własny teren w taki sposób, aby rynna była umieszczona w obrysie rzutu budynku.
2. Przedłożyć w tut. Inspektoracie :
– 4 egz. dokumentacji powykonawczej budynku gospodarczego wg. stanu istniejącego na dzień [...]01.1995 roku z prawidłowo wykonanym odprowadzeniem wód opadowych z dachu lecznicy małych zwierząt,
– oświadczenie osoby posiadającej uprawnienia budowlane o wykonaniu robót budowlanych w sposób zgodny z zasadami sztuki budowlanej i Polskimi Normami.
Stan faktyczny przedstawiał się następująco:
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. na podstawie wniosku pani L. W. z dnia [...] grudnia 2001 roku wszczął postępowanie administracyjne, w sprawie samowolnie wybudowanego budynku gospodarczego przystosowanego na lecznicę małych zwierząt, położonego na działce o nr geodezyjnym [...], przy ulicy C. [...] w B.
W trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego organ ustalił, że M. i E. G. przed 1995r. wybudowali samowolnie parterowy budynek gospodarczy wraz z łącznikiem. W 2001r. W. S. – zięć małż. G. dokonał zmiany sposobu użytkowania przedmiotowego obiektu, przystosowując go na lecznicę małych zwierząt. Decyzje organu I instancji dotyczące legalizacji w/w opisanej inwestycji były wielokrotnie uchylane przez P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B.
Jedną z decyzji z dnia [...] lutego 2004 roku nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. nakazał W. S. wykonać do dnia [...].05.2004r. czynności doprowadzające samowolnie wybudowany budynek użytkowany jako lecznica małych zwierząt wraz z łącznikiem stanowiącym część lecznicy do stanu zgodnego z prawem. W uzasadnieniu organ wywiódł, iż w toku przeprowadzonego postępowania administracyjnego ustalono jednoznacznie, że lecznica małych zwierząt wraz z łącznikiem wybudowana została bez wymaganego pozwolenia na budowę przed 1995 rokiem. Mając na uwadze datę popełnionej samowoli, PINB powołując się na treść art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7.07.1994r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2003r., Nr 207, poz. 2016 ze zm.) stwierdził, że w przedmiotowej sprawie zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia 24.10.1974r. Prawo budowlane (Dz. U. z 1990r. Nr 34, poz. 198 ze zm.). Ustawa ta dopuszcza możliwość legalizacji powstałej samowoli budowlanej w przypadku, gdy istnieje możliwość doprowadzenia jej do zgodności z przepisami. Zdaniem organu w rozpatrywanym przypadku brak jest przesłanek uzasadniających wydanie nakazu rozbiórki na podstawie art. 37 ustawy z dnia 24.10.1974r. Prawo budowlane, gdyż po dokonaniu wskazanych w decyzji czynności obiekt może być doprowadzony do stanu zgodnego z przepisami prawa. Legalizacji poddano obiekt po zmianie sposobu użytkowania, tj. lecznicę małych zwierząt.
Decyzją z dnia [...] kwietnia 2004r. nr [...] P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. rozpoznając odwołania złożone w przedmiotowej sprawie, utrzymał w mocy rozstrzygnięcie PINB w B., podtrzymując stanowisko organu I instancji, iż w rozpatrywanym przypadku zastosowanie mają przepisy Prawa budowlanego z 1974r. wraz z aktami wykonawczymi. Cytując treść art. 40 w/w ustawy wywiódł, iż w sytuacji, gdy obiekt budowlany nie narusza warunków wskazanych w art. 37 ust. 1 pkt 1 lub 2, nie może zostać orzeczony nakaz rozbiórki takiego budynku. Konieczne jest natomiast wydanie decyzji nakazującej inwestorowi wykonanie w oznaczonym terminie zmian lub przeróbek niezbędnych do doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z przepisami. W rozpatrywanym przypadku stwierdzono, powołując się na treść decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...]10.2001r. nr [...], że inwestorzy wznosząc sporny budynek nie zmienili przeznaczenia terenu określonego w planie zagospodarowania przestrzennego. Pismo z dnia [...]01.2004r. nr [...] Urzędu Miejskiego w B. wg organu odwoławczego wskazuje, że na terenie przedmiotowej działki również obecnie istnieje możliwość lokalizacji lecznicy małych zwierząt. Z powyższego faktu organ wywiódł, iż brak jest przesłanek do orzeczenia rozbiórki w trybie art. 37 cytowanej ustawy, a wykonanie czynności nakazanych w decyzji PINB w B. umożliwi zalegalizowanie obiektu, jako lecznicy małych zwierząt.
Skargi na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnieśli zarówno W. S., jak i L. W. Pierwsza skarga została zarejestrowana i rozpoznana pod sygnaturą IISA/Bk 288/04, druga zaś pod sygnaturą II SA/BK 287/04.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. w sprawie sygnatura akt II SA/BK 287/04 wyrokiem z dnia 6 grudnia 2004 roku uchylił zaskarżone decyzje Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w B. z dnia [...] lutego 2004 roku oraz P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] kwietnia 2004 roku wskazując, iż rozstrzygnięcie w tej sprawie zapadło zarówno z obrazą przepisów prawa materialnego – art. 103 ust. 2, art. 71, art. 50 i art. 51 ustawy – Prawo budowlane z dnia 7.07.1994r. (tekst jednolity: Dz. U. nr 207 z 2003r. poz. 2016 ze zm.), art. 40 ustawy – Prawo budowlane z dnia 24.10.1974r. (Dz. U. nr 38, poz. 229), które miały wpływ na wynik sprawy, jak i przepisów postępowania (art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 kpa) – które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dyskwalifikowało to zaskarżoną decyzję oraz decyzję I instancji.
W uzasadnieniu swego stanowiska Sąd wskazał, iż organy nadzoru budowlanego ustalając, że samowola budowlana w postaci wybudowania budynku gospodarczego bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę przed dniem wejścia w życie "nowego" prawa budowlanego, następnie powielona w 2001r. jako samowolna zmiana sposobu użytkowania tegoż obiektu budowlanego na lecznicę dla zwierząt – dokonały legalizacji łącznie dla obu tych zdarzeń, stosując przepisy ustawy z dnia 24.10.1974r. także do drugiej samowoli (zmiana sposobu użytkowania) z mocy art. 103 ust. 2 prawa budowlanego z 1994r. Tymczasem art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7.07.1994r. – Prawo budowlane mógł mieć zastosowanie wyłącznie do pierwszej samowoli, tj. wybudowania obiektu budowlanego bez pozwolenia i to tylko wówczas, jeżeli budowa budynku gospodarczego została zakończona przed dniem 1.01.1995r. W żadnym razie nie mógł mieć zastosowania do kolejnej samowoli popełnionej w całości w 2001r. i o innym charakterze, bo do niej, zgodnie z art. 103 ust. 1 i art. 71 ust. 3 prawa budowlanego z 7.07.1994r. miały odpowiednie zastosowanie przepisy art. 50 i 51 tej ustawy.
Mając na uwadze powyższe Sąd wskazał szczegółowo jakich ustaleń powinny dokonać organy nadzoru budowlanego przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Reasumując podkreślił, iż w sprawie należy ustalić, czy w sprawie ma zastosowanie art. 103 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane z dnia 7.07.1994r., gdyż przed 1.01.1995r. zakończono faktycznie roboty budowlane przy budynku gospodarczym. Jeśli tak – najpierw należy rozstrzygnąć w przedmiocie tej samowoli – legalizacja ta może dotyczyć stanu i przeznaczenia obiektu z dnia 31.12.1994r. Dopiero w następnej kolejności – stosując przepisy nowego prawa budowlanego można zająć się legalizacją kolejnej samowoli budowlanej, polegającej na samowolnej zmianie sposobu użytkowania, ustalając faktyczny stan budynku. Gdyby rozpoczęte przed 1.01.1995r. roboty budowlane nie były zakończone w tej dacie przy budynku gospodarczym i trwały po dniu wejścia w życie nowego prawa budowlanego
– z mocy art. 103 ust. 1 zastosowanie miałyby w sprawie tylko przepisy nowej ustawy.
Ponownie rozpoznając sprawę organ I instancji w dniu [...] lutego 2006 roku wydał decyzję stanowiącą przedmiot niniejszego postępowania, a cytowaną na wstępie. W uzasadnieniu swego stanowiska organ podniósł, iż w chwili obecnej – zgodnie z wytycznymi Sądu rozstrzygał jedynie o samowoli wybudowanego budynku gospodarczego, nie rozstrzygał zaś o samowolnej zmianie sposobu użytkowania tego budynku.
Na podstawie przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego oraz z zeznań świadków, w tym skarżącej pani L. W. organ ustalił, iż budynek gospodarczy na szerokości równej istniejącemu budynkowi gospodarczemu na działce nr [...] istniał już w dniu [...] grudnia 1994 roku (bez łącznika - wąskie przejście dostawiono w okresie od wiosny do lipca 1995 roku). Mając zatem na uwadze datę popełnionej samowoli budowlanej, zgodnie z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane organ uznał, iż przepisu art. 48 nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Do takich obiektów stosuje się zaś przepisy dotychczasowe.
W rozpatrywanym przypadku organ ustalił zatem, że nie zaistniały przesłanki uzasadniające wydanie nakazu rozbiórki na mocy art. 37 ustawy prawa budowlanego z 1974 roku, ponieważ budynek po wykonaniu nakazanych niniejszą decyzją czynności może być doprowadzony do zgodności z przepisami. Ponadto zgodnie z opinią Urzędu Miejskiego - Wydziału Planowania i Zagospodarowania Przestrzennego z dn. [...]01.2004r działka, na której wzniesiono przedmiotowy budynek znajduje się na terenach o funkcji mieszkaniowo - usługowej, a zatem budynek gospodarczy jako związany ściśle z zabudową mieszkaniową nie narusza planów zagospodarowania przestrzennego. Również z przedłożonej opinii technicznej sporządzonej przez rzeczoznawcę budowlanego - inż. Z. C. oraz ekspertyzy rzeczoznawcy ds. zabezpieczeń p.poż - inż. E. P. wynikło, iż elementy budynku takie jak ściana przy granicy działek oraz dach przedmiotowego obiektu wybudowane są zgodnie z warunkami technicznymi i można by było ten obiekt zalegalizować w takim stanie w przypadku gdyby sąsiedzi nie planowali zabudowy swojej działki przy rozpatrywanym obiekcie. Wstawione pustaki szklane w ścianie zewnętrznej oraz podwieszona rynna wraz z wystającym okapem poza lico ściany uniemożliwiają bowiem budowę budynku na sąsiedniej nieruchomości. Ponadto usytuowanie budynku w odległości średnio 4cm od granicy działki nie stanowi takiej odległości, która powodowałaby utrudnienie zlokalizowania budynku na sąsiedniej nieruchomości.
Po rozpatrzeniu odwołania państwa M. i E. G. oraz pani L. W. od powyższej decyzji P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. decyzją z dnia [...] czerwca 2006 roku nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej punktu 1 i w części dotyczącej terminu wykonania nałożonych obowiązków i orzekł:
1. Ścianę podłużną przedmiotowego budynku usytuowana od strony granicy z działką o nr geodezyjnym [...] doprowadzić do zgodności z wymogami przepisów ustawy z 24 października 1974 roku - Prawo budowlane i zasadami sztuki budowlanej i Polskimi Normami w niżej wymieniony sposób:
– zamurować cegłą pełną grubości 25 cm lub pustakami betonowymi 2 otwory okienne wypełnione obecnie częściowo pustakami szklanymi,
– zlikwidować wystający okap i rynnę poza lico ściany,
– wyprowadzić przedmiotową ścianę murowana na wysokości 30 cm ponad połać dachową z wykonaniem nowego odprowadzenia wód opadowych z dachu na własny teren w taki sposób, aby rynna umieszczona była w obrysie rzutu budynku
oraz ustalił nowy termin wykonania obowiązków zawartych w pkt 1 i 2 do dnia [...] lipca 2006 roku, w pozostałej części tj. dotyczącej pkt 2 utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu swej decyzji organ II instancji podniósł, iż z analizy zebranego materiału dowodowego przez organ I instancji i uzupełnionego w postępowaniu odwoławczym jednoznacznie wynika, iż budynek gospodarczy powstał samowolnie w 1993r. poprzez obmurowanie pustakami trocinobetonowymi istniejącej wiaty wykonanej ze słupków metalowych pokrytych blachą. Powyższe potwierdzają zeznania świadków złożone pod odpowiedzialnością karną, a mianowicie zeznania Pana B. (wykonawcy robót budowlanych w przedmiotowym obiekcie polegających na obmurowaniu ścian budynku gospodarczego i wykonaniu w 1992r, posadzki) i zeznania sąsiadów pani H. Sz., pani G. Sz., pani S. Ł. oraz oświadczeń inwestora. Natomiast z oświadczeń składanych przez Panią L. W. wynika, że przedmiotowy budynek gospodarczy powstał w latach od 1993 roku do 1997 roku. Zaś połączenie przedmiotowego budynku gospodarczego z garażem znajdującym się w budynku mieszkalnym Państwa G., jak wynika z zeznań złożonych pod odpowiedzialnością karną przez Panią S. Ł., Panią B. G.-S., Panią G. Sz., Panią H. S. oraz panią H. Cz. i zeznań złożonych przez Pana R. Cz., połączenie budynku gospodarczego z mieszkalnym zostało wykonane również w 1993r. Natomiast Pan M. W., Pani B. W. i Pani L. W. w dniu [...] 03.2003r. zeznali pod odpowiedzialnością karną, iż "łącznik" powstał w latach 1997 - 98. Organ II instancji analizując wyjaśnienia Pani L. W. składane do organu l i II instancji, protokół oględzin z dnia [...]05.2005r., pismo z dnia [...]02.2006r. oraz wyjaśnienia składane przez Państwa G. i Państwa S., składane w toku postępowań administracyjnych organu l i II instancji od 2002r. oraz świadków Państwa Cz. dał wiarę wyjaśnieniom składanym przez Państwo G. i Państwo Cz., ponieważ Pani W. podawała różne daty wybudowania ścian łączących budynek gospodarczy z garażem i przyjął, iż połączenie budynku gospodarczego z mieszkalnym (dokładniej z garażem znajdującym się w budynku mieszkalnym) nastąpiło w 1994r., a więc do tej części budynku gospodarczego również mają zastosowanie przepisy art. 103 ust.2 ustawy z dnia 07.07.1994r. – Prawo budowlane. W ścianach tzw. łącznika od strony własnej działki i od strony działki Pani W. nie było w tamtym okresie otworów okiennych, ani drzwiowych. Ściana "łącznika" znajdowała się w odległości ok. 3,30 m od granicy działki.
Mając powyższe ustalenia na uwadze organ II instancji podniósł, iż obowiązujące do 31.12.1994r. Prawo budowlane znało dwa sposoby usunięcia skutków samowoli budowlanej poprzez przymusową rozbiórkę samowolnie wybudowanego obiektu w ramach określonych art. 37 lub legalizację w drodze wydania pozwolenia na użytkowanie, po ewentualnym wykonaniu zmian i przeróbek niezbędnych do doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem (art. 40). W przedmiotowym stanie faktycznym organ uznał, iż inwestorzy Państwo G. nie naruszyli przeznaczenia terenu o funkcji mieszkaniowo-usługowej. Bowiem zgodnie z ustaleniami miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta teren, na którym położona jest działka o nr geodezyjnym [...] przeznaczony jest pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną z dopuszczeniem lokalizacji usług nieuciążliwych, niekolidujących z funkcją mieszkaniową. Stąd też prawidłowo organ l instancji zastosował procedurę polegającą na legalizacji przedmiotowego obiektu.
Na tej podstawie organ wskazał, iż przedmiotowy obiekt parterowy murowany, wybudowany samowolnie przez Państwa E. i M. G., o wym. ok. 8,30 x 6,40 m o dachu jednospadowym krytym blachą trapezową, ze spadkiem na działkę sąsiednią o nr geod. [...] z połączeniem między budynkiem gospodarczym, a budynkiem mieszkalnym murowanym o wym. ok. 2,00 x 3,00 m jest usytuowany ścianą podłużną o długości ok. 8,40 m w odległości od 0,01 - 0,07 m od granicy działki. W ścianie po granicy z działką Państwa W. istniały dwa otwory okienne o wymiarach 1,40 x 0,55 m, obecnie nie w pełni wypełnione luksferami. Na ścianie przy granicy z działka o nr geod. [...] istnieje zamocowana rynna na całej długości ściany ze spadkiem w kierunku rury spustowej, umiejscowionej przy ścianie szczytowej budynku. Nad rynną wyprowadzona jest pod blachę trapezową obróbka z blachy wystająca na długości 6 cm nad rynną o szerokości 0,13 m. Rura spustowa o wym. w rzucie 8,0 x 5,0 cm wprowadzona do trójnika 0 100. Zgodnie z oświadczeniem Pana W. S., złożonym do protokółu wizji z dnia [...]04.2006r. wody opadowe odprowadzane są do szamba na własnej posesji. Ściana przy granicy działek została docieplona styropianem o grubości 3 x 0,05 m, pokrytym tynkiem. Z obliczeń dokonanych przez organ II instancji wynikało, iż rynna zamocowana na przedmiotowej ścianie przy granicy częściowo znajduje się poza granicą własnej działki, to jest wystaje na działkę Pani W. Na dachu została zamontowana konstrukcja z wygiętej blachy gładkiej o przekroju prostokątnym o wys. 30 cm, stanowiąca wg oświadczenia inwestora nadbudowę ściany zewnętrznej ponad połać dachową. Konstrukcja ta nie stanowi przedłużenia istniejącej ściany murowanej i nie jest z nią trwale połączona.
W związku z powyższym organ uznał, iż dla utrzymania przedmiotowego budynku przy granicy z działką sąsiednią o nr geod. [...], będącą własnością Pani L. W., niezbędne jest doprowadzenie tego obiektu do stanu zgodnego z warunkami technicznymi, jakim powinny odpowiadać budynki, stanowiącymi przepisy wykonawcze do ustawy z dnia 24.10.1974r. - Prawo budowlane, pod rządami której to ustawy Państwo G. dopuścili się przedmiotowej samowoli oraz ustalenie, czy obiekt nie narusza uzasadnionych interesów osób trzecich, zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 6 i ust. 2 Prawa budowlanego z dnia 24 10.1974r. Stosownie do dyspozycji przepisu art. 13 ust. 1 i 2 w/w rozporządzenia warunków technicznych z 1980r. dopuszczona była możliwość sytuowania bezpośrednio przy granicy działki budynku gospodarczego, jeżeli nie utrudni to prawidłowej zabudowy działki sąsiedniej z zastrzeżeniem, że ściany budynku gospodarczego wykonane z materiałów niepalnych, graniczące z działką sąsiednią, nie powinny mieć okien i drzwi, a wody opadowe z dachu od strony granicy działki nie mogą być odprowadzane na teren działki sąsiedniej.
Mając na uwadze, że dopuszczalna odchyłka od projektowanych wymiarów w rzucie poziomym oraz od projektowanych wysokości, określona w Polskiej Normie PN-68/B-10020 "Roboty murowe z cegły", wynosi ± 50 mm w wymiarach poziomych i pionowych całego budynku oraz że określenie położenia szczegółów terenowych względem najbliższych elementów poziomej osnowy geodezyjnej powinno być wykonane przy pomiarze bezpośrednim z dokładnością 0,10 m dla grupy szczegółów terenowych (zarządzenie Nr 7 Prezesa Głównego Urzędu Geodezji i Kartografii z dnia 28 czerwca 1079r. w sprawie wprowadzenia do stosowania instrukcji technicznej "G-$ Pomiary sytuacyjne i wysokościowe") organ lI instancji uznał, iż sytuowanie przedmiotowego obiektu przy granicy z działką sąsiednią w odległości od granicy około 1,0 cm przy ścianie budynku Pana O., usytuowanego na działce o nr geod. [...] i 7,0 cm przy ścianie szczytowej od ulicy C. (na co wskazuje pomiar dokonany przez uprawnionego geodetę) można przyjąć jako usytuowanie ściany bezpośrednio przy granicy. W sytuacji gdy urządzenie do odprowadzania wód opadowych z dachu budynku gospodarczego wystaje na działkę Pani L. W. powoduje dla właścicielki działki sąsiedniej utrudnienie zabudowy i zagospodarowania jej nieruchomości (co narusza przepis § 13 ust. 1 warunków technicznych z 1974r.). W tym stanie faktycznym należało zatem w ocenie organu zgodnie z przepisem art. 40 ustawy z dnia 24.10.1974r. - Prawo budowlane, nakazać inwestorom w określonym terminie wykonanie zmian lub przeróbek, niezbędnych do doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem.
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego
w B. pełnomocnik skarżących E. i M. G. zaskarżonej decyzji P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] czerwca 2006 roku nr [...] zarzucił następujące naruszenie prawa:
1. art. 138 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego wskutek uchylenia decyzji i błędnego merytorycznego rozpoznania sprawy
2. art. 80 k.p.a. wskutek niewłaściwego zastosowania tego przepisu poprzez przekroczenie zasad swobodnej oceny dowodów i pozostawienie poza swoimi rozważaniami argumentów podnoszonych przez skarżących - w szczególności dotyczących zgodności z obowiązującymi przepisami przedmiotowego budynku - w oparciu o szereg ekspertyz znajdujących się w aktach sprawy;
3. art. 78 k.p.a. wskutek:
a. nieuwzględnienia wszystkich wniosków dowodowych skarżących pomimo, iż zostały zgłoszone w toku postępowania dowodowego i miały istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, w szczególności wniosku o ponowne przeprowadzenie rozprawy zgłoszonego w dniu [...] czerwca 2006 roku przez pełnomocnika skarżących;
b. arbitralnego uznania, iż zebrany w sprawie materiał wystarcza do podjęcia decyzji w sprawie, w sytuacji gdy wszystkie okoliczności przedmiotowej sprawy nie zostały do końca wyjaśnione, w szczególności okoliczność dotycząca zamierzeń inwestycyjnych L. W. oraz kwestia odległości między ścianą przedmiotowego budynku, a granicą nieruchomości;
4. art. 75 § 1 k.p.a. wskutek niedopuszczenia dowodu, który mógłby przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a tym samym naruszenie zasady prawdy obiektywnej, w szczególności:
a. brak przeprowadzenia ponownej rozprawy bądź zażądania wyjaśnień od L. W. odnoszących się do jej zamierzeń inwestycyjnych w kontekście zgromadzonych przez nią oszczędności;
b. brak przeprowadzenia dokładnych obliczeń odległości między ścianą budynku a nieruchomością L. W. i oparcie się w tej mierze na obliczeniach, w których granica błędu wynosi 0,1 m, co w przedmiotowej sprawie mogło mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia;
5. art. 7 w zw. z 77 k.p.a. poprzez brak wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych w sprawie i błędne przyjęcie, iż:
a. w ścianie przedmiotowego budynku, która biegnie wzdłuż granicy z działką oznaczoną w ewidencji gruntów numerem 335 istniały dwa otwory okienne, obecnie nie w pełni wypełnione luksferami - w sytuacji gdy zarówno z wizji lokalnej, zeznań świadków i przedłożonych zdjęć znajdujących się w aktach sprawy wynika ewidentnie, iż otwory znajdujące się w tej ścianie są w pełni wypełnione luksferami, co jest zgodne z przepisami dotyczącymi sytuowania budynków;
b. dla utrzymania przedmiotowego budynku przy granicy z działką sąsiednią o nr geod. [...] niezbędne jest doprowadzenie tego obiektu do stanu zgodnego z warunkami technicznymi, jakim powinny odpowiadać budynki, w sytuacji gdy posadowiony budynek odpowiada zarówno warunkom określonym w przepisach wykonawczych do ustawy Prawo budowlane z 1974 roku jak również do ustawy Prawo budowlane z 1994 roku;
c. urządzenia do odprowadzania wód opadowych z dachu budynku wystają na działkę L. W., podczas gdy w rzeczywistości odległość między ścianą, a granicą działki jest w rzeczywistości większa niż wynika z nieścisłych pomiarów geodety, tym samym nie uwzględnienie, iż okap i rynna pozostają w obrębie nieruchomości skarżących;
6. art. 7 k.p.a. wskutek braku inicjatywy dowodowej po stronie organu i nierozpatrzeniu materiału dowodowego, a w zasadzie rozpatrzeniu pod
względem potwierdzenia jednej - w ocenie organu - słusznej tezy -
konieczności nakazania "czegokolwiek" skarżącym, gdyż w przeciwnym
wypadku naruszony zostanie interes Pani L. W.;
7. art. 107 § 3 w zw. z art. 138 k.p.a. poprzez zaniechanie rozpoznania oraz
ustosunkowania się do wszystkich zarzutów odwołania - tym samym
powielenie naruszeń proceduralnych dokonanych przez organ I instancji, a w
szczególności brak ustosunkowania do:
a. zarzutu błędnego ustalenia stanu faktycznego oraz braku wskazania w uzasadnieniu decyzji dowodów, na których organ oparł rozstrzygnięcie;
b. zarzutu naruszenia przez organ I instancji art. 40 ustawy Prawo budowlane z 24 października 1974 roku;
c. zarzutu naruszenia przez organ I instancji art. 107 § 3 k.p.a.;
d. zarzutu naruszenia art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i 80 k.p.a.;
8. art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie wskazania w uzasadnieniu decyzji:
a. dowodów, na których organ oparł swoje rozstrzygnięcie, a w szczególności, które fakty przyjął za udowodnione i na jakiej podstawie oraz dowodów, którym odmówił wiarygodności i dlaczego, a zwłaszcza dlaczego nie uwzględnił przy rozstrzygnięciu ekspertyz przedłożonych przez skarżących stwierdzających, iż przedmiotowy budynek odpowiada warunkom technicznym zarówno według starszych jak i obecnych przepisów wykonawczych do ustawy Prawo budowlane;
b. w jakim zakresie decyzja organu I instancji naruszała przepisy i jakie, tym samym dlaczego zaistniała konieczność jej uchylenia i rozpoznanie sprawy przez organ II instancji;
9. art. 40 ustawy z dnia 24 października 1974 roku Prawo budowlane poprzez:
a. zobowiązanie skarżącego do zamurowania "otworów okiennych" cegłą pełną lub pustakami betonowymi pomimo, że w ścianie tej nie występują otwory okienne, a jedynie część ściany wykonana jest z luksferów, co jest dopuszczalne na podstawie zarówno § 232 ust. 6 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 z późń. zm.), jak i § 203 ust. l Rozporządzenia Ministra Administracji Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz. U. Nr 17, poz. 62 z późn. zm.), a ponadto pomimo, że systemowi prawa, zarówno obowiązującemu w dacie posadowienia budynku, jak i w dacie wydawania decyzji, w szczególności regulacjom problemu oświetlenia i nasłonecznienia, nie jest znana norma, z której dyspozycji wynikałoby, iż dostosowanie do niej przedmiotowego obiektu wymagałoby zamurowania rzekomych "otworów okiennych" cegłą pełną bądź też pustakami betonowymi,
b. nakazanie zmian niezbędnych do doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu zgodnego z przepisami w sytuacji, gdy z ekspertyz wynika, iż budynek wybudowany jest zgodnie z przepisami;
10. art. 8 k.p.a. wskutek:
a. prowadzenia postępowania w sposób dyskredytujący zaufanie obywateli do państwa wskutek braku inicjatywy w zakresie pełnego wyjaśnienia materiału dowodowego i elementarnej obiektywności w ocenie materiału dowodowego, oraz ogólnikowego, oderwanego od meritum rozstrzygnięcia i treści odwołania skarżących uzasadnienia przedmiotowej decyzji,
b. prowadzenie postępowania w sposób podważający świadomość prawną obywateli, w szczególności brak odniesienia się do kwestii zaginięcia z akt postępowania protokołu zeznań majstra.
Z uwagi na powyższe pełnomocnik skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji z dnia [...] czerwca 2006 roku w całości i decyzji ją poprzedzającej z dnia [...] lutego 2006 roku oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
W odpowiedzi na skargę P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B., wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Podkreślił ponadto, iż w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zgodnie z przepisem art. 107 § 3 kpa wskazał fakty, które udowodnił, dowody na których się oparł oraz przyczyny, z których innym dowodom nie dał wiary, a uzasadnienie prawne decyzji zawiera wyjaśnienie z przytoczeniem przepisów prawa.
Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze organ wskazał, iż nieprawdą jest, iż w sprawie geodeta dokonał pomiaru z dokładnością 0,10 m. Organ bowiem jedynie wskazał przepisy regulujące dopuszczalne odchyłki w pomiarach geodezyjnych. Jak wynika z akt sprawy państwo G. mieli możliwość poprzeć dowodami swoje twierdzenia, "iż ani okap ani rynna nie wystaje nad nieruchomość" poprzez wykonanie zobowiązania nałożonego przez organ I instancji postanowieniem z dnia [...] maja 2005 roku nr [...], do przedłożenia mapy geodezyjnej poinwentaryzacyjnej z określeniem odległości narożników budynku gospodarczego od granicy działki o nr geodezyjnym [...], jednak nie wykonali tego zobowiązania i organ I instancji z urzędu wyznaczył geodetę do wykonania w/w mapy. Zgodnie z pomiarami dokonanymi przez organ II instancji podczas wizji lokalnej przeprowadzonej w dniu [...] kwietnia 2006 roku odległość ściany budynku do środka słupka ogrodzeniowego wynosi od 10 do 13 cm, zaś kserokopia zdjęcia dołączonego do skargi przez państwo G. jedynie potwierdza w/w odległość.
Ponadto organ podniósł, iż ekspertyzy przedłożone przez skarżących z uwagi na nieścisłości związane z fundamentami, poddane zostały dodatkowej analizie poprzez przesłuchanie rzeczoznawców i majstra wykonującego przedmiotową ścianę po granicy, a następnie przeanalizowane dokładnie w trakcie wizji lokalnej przeprowadzonej w dniu [...] kwietnia 2006 roku.
W związku z powyższym zdaniem organu podniesione w skardze argumenty są niezasadne i winny podlegać oddaleniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do treści art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd administracyjny bada legalność zaskarżonego aktu prawnego, to jest jego zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej i oceny tej dokonuje w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy.
Sąd administracyjny nie ma uprawnień do merytorycznego rozpoznania sprawy, ma on wyłącznie uprawnienia kasatoryjne co oznacza, iż rozpoznając sprawę nie może zmienić zaskarżonego postanowienia a jedynie, uwzględniając skargę, może je uchylić, stwierdzić jego nieważność lub niezgodność z prawem. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności stanowiące podstawę uwzględnienia skargi wskazane w art. 145 § 1 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - skarga podlega oddaleniu.
Skarga pełnomocnika skarżących E. i M. G. nie zasługuje na uwzględnienie. Zauważyć bowiem należy, iż decyzja administracyjna jest prawidłowa, jeżeli spełnia łącznie dwa warunki:
1. jest zgodna z normami materialnego prawa,
2. została wydana zgodnie z normami prawa procesowego.
Naruszenie tych norm powoduje wadliwość decyzji (wadliwość materialnoprawna albo wadliwość procesowa). Rozpoznając skargę w tak zakreślonej kognicji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. nie dopatrzył się, aby w zaskarżonej decyzji zostało naruszone prawo materialne czy też przepisy postępowania administracyjnego. W ocenie bowiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego - a wbrew twierdzeniom skarżących - zarówno bowiem ustalenia faktyczne jak i rozważania prawne organu II instancji są słuszne oraz wyczerpujące i jako takie zasługują na aprobatę.
W pierwszej kolejności należy zauważyć, iż dokonując ponownej analizy sprawy po wydaniu wyroku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. w dniu 6 grudnia 2004 roku (sprawa sygnatura akt II SA/Bk 287/04) organy nadzoru budowlanego miały dość szczegółowe wytyczne w zakresie prowadzenia i dokonywania ustaleń w przedmiotowej sprawie i zastosowały się do tych wytycznych.
Analizując postępowanie administracyjne przeprowadzone w przedmiotowej sprawie podkreślić należy bowiem, iż trafnie organy nadzoru budowlanego uznały, że przedmiotowy budynek gospodarczy powstał samowolnie w 1993 roku, natomiast połączenie budynku gospodarczego z mieszkalnym (dokładniej z garażem znajdującym się w budynku mieszkalnym) nastąpiło w 1994 roku, a więc do tej części budynku gospodarczego również mają zastosowanie przepisy art. 103 ust.2 ustawy z dnia 07 lipca 1994r. – Prawo budowlane. Ustaleń tych organ II instancji dokonał na podstawie obszernego materiału dowodowego, w tym zeznań licznych świadków, protokołów z wizji lokalnych oraz oględzin. W uzasadnieniu swojej decyzji nadto organ szczegółowo wskazał, jakim dowodom dał wiarę i na których oparł się, a którym odmówił wiarygodności i dlaczego.
Mając powyższe ustalenia na uwadze trafnie organ II instancji uznał, iż obowiązujące do 31.12.1994r. Prawo budowlane znało dwa sposoby usunięcia skutków samowoli budowlanej tj. poprzez przymusową rozbiórkę samowolnie wybudowanego obiektu w ramach określonych art. 37 lub legalizację w drodze wydania pozwolenia na użytkowanie, po ewentualnym wykonaniu zmian i przeróbek niezbędnych do doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem (art. 40). W przedmiotowym stanie faktycznym należało zatem uznać – w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy - iż inwestorzy Państwo G. nie naruszyli przeznaczenia terenu o funkcji mieszkaniowo-usługowej. Bowiem zgodnie z ustaleniami miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta teren, na którym położona jest działka o nr geodezyjnym [...] przeznaczony jest pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną z dopuszczeniem lokalizacji usług nieuciążliwych, niekolidujących z funkcją mieszkaniową. Stąd też należało zastosować procedurę polegającą na legalizacji przedmiotowego obiektu.
Mając na uwadze prawidłowo ustalony stan faktyczny przedmiotowego obiektu oraz przy uwzględnieniu wytycznych zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. z dnia [...] grudnia 2004 roku i po analizie obowiązujących w dacie popełnienia samowoli przepisów prawnych, trafnie organy nadzoru budowlanego uznały, iż dla utrzymania przedmiotowego budynku przy granicy z działką sąsiednią o nr geodezyjnym [...], niezbędne jest doprowadzenie tego obiektu do stanu zgodnego z warunkami technicznymi, jakimi powinny odpowiadać budynki, stanowiącymi przepisy wykonawcze do ustawy z dnia 24.10.1974r. - Prawo budowlane, pod rządami której to ustawy Państwo G. dopuścili się przedmiotowej samowoli oraz ustalenie, czy obiekt nie narusza uzasadnionych interesów osób trzecich, zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 6 i ust. 2 Prawa budowlanego z dnia 24 10.1974r.
Przede wszystkim powołując się na treść art. 13 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz. U. Nr 17 z 1980 r. poz. 62 ze zm.) dopuszczona była możliwość sytuowania bezpośrednio przy granicy działki budynku gospodarczego, jeżeli nie utrudni to prawidłowej zabudowy działki sąsiedniej z zastrzeżeniem, że ściany budynku gospodarczego wykonane z materiałów niepalnych, graniczące z działką sąsiednią, nie powinny mieć okien i drzwi, a wody opadowe z dachu od strony granicy działki nie mogą być odprowadzane na teren działki sąsiedniej.
Mając na uwadze przedmiot niniejszej sprawy i zarzuty podniesione w skardze istota sporu między organami nadzoru budowlanego, a stroną skarżącą sprowadza się do tego, czy wybudowany samowolnie przez państwo G. budynek gospodarczy, wymaga dokonywania zmian i przeróbek niezbędnych do doprowadzenia go do stanu zgodnego z prawem (art. 40). Strona skarżąca twierdzi bowiem, iż w chwili obecnej spełnia on wszelkie wymogi techniczne. Niemniej jednak stronie skarżącej umyka w zasadzie jedna zasadnicza kwestia, a zatem to czy nie narusza on uzasadnionych interesów sąsiadki pani L. W., poprzez utrudnienie prawidłowej zabudowy jej działki. Niekwestionowanym bowiem – czego zdaje się nie zauważać strona skarżąca – jest w ocenie organów nadzoru budowlanego, iż przedmiotowa ściana budynku gospodarczego, znajdująca się bezpośrednio przy granicy z działką o nr geodezyjnym [...] spełnia warunki stawiane ścianom oddzielenia przeciwpożarowego (także w zakresie wypełnienia luksferami), w rozumieniu zarówno przepisów Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. nr 75, poz. 690 z późn. zm.) jak i rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz. U. Nr 17 z 1980 r. poz. 62 ze zm.). Niemniej jednak biorąc pod uwagę pozostałe okoliczności sprawy, a przede wszystkim konieczność zapewnienia równego traktowania stron i zasad sztuki budowlanej, koniecznym jest w świetle § 13 cytowanego rozporządzenie zapewnienie również pani L. W. prawidłową zabudowę jej działki.
Także z przedłożonej opinii technicznej sporządzonej przez rzeczoznawcę budowlanego - inż. Z. C. oraz ekspertyzy rzeczoznawcy ds. zabezpieczeń p.poż - inż. E. P. wynika, iż elementy budynku takie jak ściana przy granicy działek oraz dach przedmiotowego obiektu wybudowane są zgodnie z warunkami technicznymi i można by było ten obiekt zalegalizować w takim stanie, w przypadku gdyby sąsiedzi nie planowali zabudowy swojej działki przy rozpatrywanym obiekcie. Wstawione pustaki szklane w ścianie zewnętrznej oraz podwieszona rynna wraz z wystającym okapem poza lico ściany uniemożliwiają budowę budynku na sąsiedniej nieruchomości, którą ta inwestycję uczestniczka postępowania planuje.
W tych okolicznościach zasadnie zatem organy nadzoru budowlanego uznały, iż przez to, iż samowolnie wybudowany budynek gospodarczy, pobudowany po granicy z działką sąsiednią de facto spełnia wymogi techniczne w zakresie ochrony przeciwpożarowej, nie może jeszcze oznaczać, iż sąsiednia nieruchomość ma w tej sytuacji znaleźć się w niekorzystnej sytuacji, poprzez ograniczenie możliwości jej rozbudowy. W takiej sytuacji bowiem należy wyważyć na równi interesy obu stron nieruchomości sąsiednich, co też organ uczynił. Niedopuszczalne przy są wywody strony skarżącej o wyimaginowanym wyobrażeniu inwestycyjnym pani L. W. oraz braku środków finansowych na realizację tej inwestycji. Kwestie te bowiem nie powinny podlegać ocenie organu nadzoru budowlanego, czy też skarżących, a stanowią zupełnie prywatą sprawę uczestniczki postępowania. Tym bardziej, iż ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż postępowanie w tym przedmiocie zostało już wszczęte i zawieszone do czasu rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Abstrakcyjna i całkowicie nie do przyjęcia w świetle obowiązujących przepisów jest zatem analiza przez organy nadzoru budowlanego sytuacji majątkowej inwestora i ewentualna odmowa udzielenia pozwolenia na budowę z tego tytułu.
W tych okolicznościach zasadnym okazuje się nakaz zamurowania ściany cegłą pełną lub pustakami betonowymi dwa otwory okienne obecnie wypełnione pustakami szklanymi tym bardziej, iż w dacie popełnienia samowoli budowlanej były to niedopuszczalne otwory okienne, wypełnione następnie luksferami.
Zgodnie ze zgromadzonym materiałem dowodowym należało również nakazać zlikwidować wystający okap i rynnę poza lico ściany oraz wyprowadzić przedmiotową ścianę murowaną na wysokość 30 cm ponad połać dachową z wykonaniem nowego odprowadzenia wód opadowych z dachu na własny teren w taki sposób, aby rynna umieszczona była w obrysie rzutu budynku. Jak bowiem trafnie ustaliły organy nadzoru budowlanego, w sytuacji kiedy to urządzenie do odprowadzania wód opadowych z dachu budynku gospodarczego wystaje na działkę pani L. W., powoduje to dla działki sąsiedniej utrudnienie zabudowy i zagospodarowania jej nieruchomości, co narusza przepis § 13 cytowanego rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki. Konieczna jest również przebudowa ściany, tak aby wszystkie wody opadowe z dachu było odprowadzane na własny teren. Powszechnie bowiem wiadomo, iż nawet kiedy rynny znajdują się bardzo blisko nieruchomości sąsiedniej, nie zawsze są one w stanie odprowadzać wszystkie wody opadowe na własny teren (np. przy obfitych opadach, czy też kiedy to ześlizgują się całe tafle śniegu).
W świetle tych okoliczności należy zgodzić się ze stanowiskiem organu odwoławczego, że przedmiotowa decyzja została wydana na podstawie całokształtu zebranego materiału dowodowego, a jej uzasadnienie w sposób wyczerpujący przedstawiło podstawy prawne i faktyczne zaskarżonej decyzji oraz tok rozumowania organu. Nie może więc być mowy o naruszeniu art. 107 § 3 kpa, czy też innych przepisów wskazanych w skardze. W postępowaniu podjęto wszelkich niezbędne kroki (mając przy tym na uwadze wytyczne Sądu zawarte w wyroku z dnia 6 grudnia 2004 roku) zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy przy uwzględnieniu interesu społecznego i słusznego interesu obywateli /art. 7 Kpa/.
Należy mieć na uwadze, iż o przekroczeniu granic prawa do oceny dowodów można mówić wtedy, gdy organ administracji pozostawia poza swoimi rozważaniami argumenty podnoszone przez stronę i pomija istotne dla sprawy materiały dowodowe lub dokonuje ich oceny wbrew zasadom logiki lub doświadczenia życiowego (teza pierwsza wyroku NSA z dnia 14 stycznia 1994 roku, III SA 491/93 – niepublikowany). Taka sytuacja jednak nie miała miejsca w przedmiotowej sprawie.
Końcowo jedynie podkreślić należy, iż argumenty podnoszone przez uczestniczkę postępowania panią L. W., dotyczące samowolnej zmiany sposobu użytkowania przedmiotowego budynku gospodarczego czy też jego przebudowy nie mogą podlegać ocenie Sądu w niniejszym postępowaniu, bowiem będą przedmiotem odrębnego postępowania administracyjnego.
Mając powyższe na uwadze Sąd na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153,
poz. 1270) oddalił skargę.