II SA/BK 458/24

II SA/Bk 458/24 - Wyrok WSA w Białymstoku
Data orzeczenia
2024-11-13
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-07-30
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Sędziowie
Dariusz Marian Zalewski /sprawozdawca/
Justyna Siemieniako
Marcin Kojło /przewodniczący/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Kara administracyjna
Sygn. powiązane
II GSK 213/25 - Wyrok NSA z 2025-07-09
Skarżony organ
Izba Skarbowa
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 104
art. 12a, art. 10, art. 10a
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi (t.j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marcin Kojło, Sędziowie sędzia WSA Justyna Siemieniako, sędzia WSA Dariusz Marian Zalewski (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 listopada 2024 r. sprawy ze skargi A. GmbH w J. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku z dnia 29 maja 2024 r. nr 2001-IOD.4823.19.2024 w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę.
Uzasadnienie
I. Rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym:
1. Zaskarżoną decyzją z 29 maja 2024 r., nr 2001-IOD.4823.19.2024, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku (dalej: "DIAS") utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Podlaskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białymstoku (dalej: "NPUCS", "Naczelnik") z 31 stycznia 2024 r., nr r 318000-COC3.4823.199.2023.GB, w przedmiocie nałożenia na A. GmbH w J., Niemcy (dalej: "skarżąca", "spółka") kary pieniężnej w wysokości 20.000 zł za nieprzedstawienie na wezwanie Naczelnika środka transportu wraz z towarem objętym zgłoszeniem [...] w miejscu [...] oraz nałożenia kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł za niewywiązanie się z obowiązku zapewnienia przez przewoźnika w trakcie całej trasy przewozu towaru objętego zgłoszeniem [...] przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego tym zgłoszeniem.
2. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że w dniu 3 maja 2023 r. M. G. przesłał do rejestru monitorowania przewozów zgłoszenie, któremu system nadał numer referencyjny [...]. Według zgłoszenia środkiem transportu o nr rej. [...] przewożone były odpady oznaczone kodem 200110 nazwane "odzież" w ilości 15.406 kg (pozycja CN 0005). Towar przewożony był tranzytem przez terytorium Polski z Niemiec na Litwę. Podmiotem wysyłającym i jednocześnie przewoźnikiem była firma A. GmbH z Niemiec ([...]), zaś podmiotem odbierającym firma J. UAB z Litwy ([...]). W rubryce "Informacje o dokumentach przewozowych" w zgłoszeniu [...] wpisano: "rodzaj dokumentu przewozowego - CMR; numer dokumentu przewozowego - [...]".
Po dokonaniu rejestracji zgłoszenia do systemu monitorowania przewozów drogowych oraz przekazaniu numeru referencyjnego zgłoszenia [...] przez użytkownika rejestrującego zgłoszenie w dniu 3 maja 2023 r. o godz. 14:14:38, Naczelnik Podlaskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białymstoku wezwał przewoźnika do przedstawienia środka transportu wraz z towarem, wskazując jako miejsce przeprowadzenia kontroli: [...]. W wezwaniu przewoźnik został pouczony o obowiązku powiadomienia organu o planowanej dacie i godzinie dostarczenia towaru oraz o grożącej karze administracyjnej w przypadku niewykonania obowiązku przedstawienia do kontroli środka transportu wraz ż towarem. Wezwanie zostało sporządzone w trzech językach: polskim, angielskim, rosyjskim. Informacja o planowanej kontroli znajduje się na pierwszej stronie "Formularza przewozu towarów podczas kontroli na drodze". Dodatkowo wytłuszczoną czcionką jest podany zwrot "Informacja o planowanej kontroli na drodze" jak również miejsce kontroli tj. "Kontrola w miejscu wskazanym". Według odczytu z kamer systemu ANPRS (karta nr 12), zespół pojazdów o nr rej. [...] wraz z przewożonym ładunkiem wjechał na terytorium RP w dniu 3 maja 2023 r. w Świecku o godz. 22:34, natomiast w dniu 4 maja 2023 r. o godz. 18:32 opuścił terytorium RP przekraczając granicę polsko-litewską przez byłe przejście graniczne w Budzisku. System ANPR (ang. Automatic Number Plate Recognition System) jest systemem automatycznego odczytu tablic rejestracyjnych pojazdów w czasie rzeczywistym. System działa w oparciu o urządzenia rejestrujące numery tablic pojazdów samochodowych, które rozmieszczone są na granicach zewnętrznych państw, na głównych szlakach komunikacyjnych, na granicach wewnętrznych, a także w samochodach operacyjnych służb celnych i skarbowych. Organ wyjaśnił, że system ANPRS analizuje obrazy z kamer, odszukuje na nim tablice rejestracyjne przejeżdżających pojazdów, wykonuje im zdjęcia i zapisuje je do bazy danych. W dniu 31 lipca 2023 r. sporządzono protokół nr 318000-313010-OC8.5063.111.2023, w którym stwierdzono, że w dniu 3 maja 2023 r. przewoźnik został wezwany do przedstawienia środka transportu wraz z towarem, którego to wezwania nie wykonał. Ponadto w wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzono nieprawidłowości w zakresie przesyłania danych geolokalizacyjnych; ustalono, że dane geolokalizacyjne z lokalizatora GPS: M23-AM78GZ-3 nie były przekazywane do rejestru SENT na całej trasie przejazdu przez terytorium Polski.
Opisane okoliczności były podstawą do wszczęcia postępowania administracyjnego po zakończeniu którego Naczelnik Podlaskiego Urzędu Celno-Skarbowego wydał decyzję nr 318000- COC3.4823.199.2023.GB z 30 stycznia 2024 r. nakładającą na przewoźnika kary pieniężne za nieprzedstawienie na wezwanie Naczelnika Podlaskiego Urzędu Celno-Skarbowego środka transportu wraz z towarem objętym zgłoszeniem [...] w miejscu 16-411 Szypliszki, Budzisko 11 oraz za niewywiązanie się z obowiązku zapewnienia przez przewoźnika w trakcie całej trasy przewozu towaru objętego zgłoszeniem [...] przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego tym zgłoszeniem. Organ przytoczył przy tym przepisy ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów (Dz. U. z 2023 r. poz. 104 z późń. zm., dalej: "ustawa o SENT").
3. W toku postępowania spółka wskazała, że przedmiotem transportu była odzież używana, a nie odpad. Wskazała, że przewożony towar, odzież używana, nie podlega zgłoszeniu SENT. W dokumencie CMR oraz rachunku znajduje się informacja, że przewożony towar - odzież nie jest odpadem, jest czysta. Dodatkowo podała, że na rachunku jest informacja o treści "towary tekstylne i odzieżowe wolne od odpadów i pozostałości materiałów odpadowych w rozumieniu rozporządzenia UE 259/93 czyste z gospodarstw domowych z Niemiec Region J.". Według spółki, przedmiotowa odzież była posegregowana, czysta i dalej sprzedawana.
4. DIAS wyjaśnił, że zasady dotyczące transgranicznego przemieszczania odpadów reguluje Konwencja Bazylejska o kontroli transgranicznego przemieszczania i usuwania odpadów niebezpiecznych, sporządzona w Bazylei w dniu 22 marca 1989 r. (Dz. U. 1995 Nr 19, poz. 88). Konwencja została podpisana przez Polskę dnia 22 marca 1990 r. i ratyfikowana w dniu 20 marca 1992 r. Aktualnie Stronami Konwencji Bazylejskiej jest 190 państw, w tym wszystkie państwa członkowskie DE. Nałożony przez Konwencję obowiązek kontroli transgranicznego przemieszczania odpadów w dniu złożenia zgłoszenia [...] był realizowany w Unii Europejskiej poprzez rozporządzenie (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz. U. L 190 z 12.7.2006), obowiązujące w dniu kontroli. Zgodnie z art. 85 ust. 1 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2024/1157 z dnia 11 kwietnia 2024 r. w sprawie przemieszczania odpadów, zmiany rozporządzeń (UE) nr 1257/2013 i (UE) 2020/1056 oraz uchylenia rozporządzenia (WE) nr 1013/2006, rozporządzenie nr 1013/2006 traci moc ze skutkiem od dnia 20 maja 2024 r. 7/23 Natomiast zgodnie z art. 85 ust. 2 Rozporządzenia nr 2024/1157 przepisy rozporządzenia nr 1013/2006 stosuje się jednak nadal do dnia 21 maja 2026 r. z wyjątkiem: art. 30, który przestaje mieć zastosowanie od dnia 20 maja 2024 r.; art. 37, który nadal stosuje się do dnia 21 maja 2027 r.; art. 51, który nadal stosuje się do dnia 31 grudnia 2025 r. a) b) c) Rozporządzenie jest aktem prawa unijnego obowiązującym w sposób bezpośredni. W art. 2 Rozporządzenia nr 1013/2006 wskazano definicję odpadów - pojęcie odpadów jest zdefiniowane zgodnie z art. 1 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2006/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 kwietnia 2006 r. w sprawie odpadów. Powyższa dyrektywa została uchylona z dniem 11 stycznia 2010 r. Dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie odpadów oraz uchylającą niektóre dyrektywy (Dz. Urz. UE L312/3 z 22.11.2008 r.), zgodnie z którą "odpady" oznaczają każda substancje lub przedmiot, których posiadacz pozbywa się, zamierza się pozbyć, lub do których pozbycia został zobowiązany. W rozporządzeniu nr 1013/2006 obowiązki związane z przemieszczaniem odpadów zostały zróżnicowane ze względu m. in. na rodzaj odpadów, ich ilość, cel przemieszczenia oraz zasięg terytorialny przemieszczenia (tj. czy przemieszczenie dokonywane jest wewnątrz UE, poza UE, itd.).
W związku ze zróżnicowaniem obowiązków związanych z przemieszczaniem odpadów rozporządzenie nr 1013/2006 określało kilku typów procedur, m. in. przemieszczanie odpadów w procedurze informowania, określonej w art. 18 ww. rozporządzenia. Zgodnie z procedurą i informowania na wysyłającym odpady spoczywa m. in. obowiązek zapewnienia, aby w czasie przemieszczania odpadów do towaru dołączony był dokument, którego treść określał załącznik nr VII do rozporządzenia nr 1013/2006. W ramach procedury informowania przemieszczane są m. in. odpady:
- przeznaczone do zagospodarowania w procesie odzysku,
- które nie mają właściwości niebezpiecznych,
- są wymienione na tzw. "zielonej" liście odpadów np. złom żelaza i stali, złom miedzi, makulatura, odpady tekstylne, niezanieczyszczone tworzywa sztuczne, zużyte opony.
Odpady takie przemieszczają się po terytorium UE w procedurze zbliżonej do swobodnego przepływu towarów, zaś wypełniony dokument w postaci załącznika VII ma charakter informacyjny dla służb kontrolujących transport w drodze. Dokument ten jest podpisywany przed dokonaniem przemieszczenia przez osobę (podmiot), która je organizuje, oraz - po dotarciu do kraju wysyłki - przez podmiot prowadzący instalację odzysku lub laboratorium i przez odbiorcę odpadów. Załącznik nr VII ma bowiem na celu ułatwienie śledzenia przemieszczania odpadów (obrazuje trasę, jaką pokonuje środek transportu przewożący odpady).
Następnie organ wskazał, że przemieszczenie odpadów bez wypełnionego Załącznika nr VII stanowi nielegalne transgraniczne przemieszczenie odpadów zagrożone wysokimi karami. W niniejszej sprawie ustalono, że przewoźnik, będący jednocześnie podmiotem wysyłającym, samodzielnie dokonał zgłoszenia przewozu do rejestru monitorowania przewozów SENT. W zgłoszeniu tym zadeklarował, iż przedmiotem przewozu będą odpady oraz, że ich przewóz odbywał się będzie m. in. na podstawie danych zawartych w dokumencie: Załącznik VII - informacji towarzyszącą przemieszczaniu odpadów.
W transgranicznym przemieszczaniu odpadów w przypadku, gdy wysyłający dołączy do transportu Załącznik VII, uznać to należy za wyrażenie woli przez wysyłającego o pozbyciu się i kwalifikacji przedmiotu lub substancji jako odpad. Co do zasady zakłada się bowiem, że jeśli posiadacz odpadów deklaruje chęć pozbycia się przedmiotu, a ponadto nadaje mu określony tryb informujący o dokonywaniu transgranicznego przemieszczania odpadów określony przepisami rozporządzenia nr 1013/2006, wówczas przedmiot zyskuje status odpadu, nawet jeśli jego stan wskazuje, iż nadaje się on do wykorzystania do celu w jakim został wyprodukowany. Pomimo faktu, iż na rachunku oraz liście przewozowym znajdował się zapis, że przewożonym towarem są towary tekstylne i odzieżowe wolne od odpadów i pozostałości materiałów odpadowych w rozumieniu rozporządzenia UE 259/93, czyste z gospodarstw domowych z Niemiec Region J., skarżąca stwierdziła, że ubrania te są odpadem, co potwierdziła, deklarując w zgłoszeniu [...], iż przewóz towaru odbywać się będzie na podstawie m. in. Załącznika VII.
Zdaniem organu, wypełnienie przez posiadacza towaru Załącznika VII oznacza, że deklaruje on wolę pozbycia się tego towaru, a tym samym towar ten spełnia wówczas definicję odpadu określoną w Dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie odpadów; wówczas odzież staje się przedmiotem, której posiadacz pozbywa się lub zamierza się pozbyć. Wysyłający będący jednocześnie przewoźnikiem wystawiając ww. Załącznik nr VII zaklasyfikował przewożony za zgłoszeniem [...] tranzytem przez Polskę towar jako odpad. Wbrew twierdzeniu Strony organy kontrolne nie mają podstaw do zakwestionowania tego co zostało w tym dokumencie wskazane, skoro jest on niezbędny przy transgranicznym przemieszczaniu odpadów.
Organ wyjaśnił dalej, że w toku postępowania odwoławczego dokonano sprawdzenia (wydruk w aktach sprawy) w Bazie danych o produktach i opakowaniach oraz o gospodarce odpadami (BDO) - zintegrowanego systemu teleinformatycznego prowadzonego w oparciu o przepisy ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2023 r. poz. 1587); z danych zawartych w bazie BDO wynika, że spółka złożyła wniosek o wpis do rejestru i została zarejestrowana jako transportujący odpady na podstawie art. 50 ust. 1 pkt. 5 ww. ustawy o odpadach. Zgodnie z ww. artykułem Marszałek województwa dokonuje wpisu do rejestru na wniosek transportujących odpady. W myśl ust. 2 tego artykułu, przed rozpoczęciem działalności w zakresie, o którym mowa w ust. 1, podmiot jest obowiązany uzyskać wpis do rejestru. Natomiast zgodnie z ust. 3 tego artykułu, działalność w zakresie, o którym mowa w ust. 1, może prowadzić wyłącznie podmiot wpisany do rejestru. Stosownie do art. 52 ust. 1 pkt. 8 ustawy o odpadach, w przypadku podmiotów wpisywanych do rejestru na wniosek, w odniesieniu do transportującego odpady, rejestr zawiera kod i nazwę rodzajów transportowanych odpadów. Z danych zawartych w BDO wynika, iż transportujący odpady zgłosił kody i nazwy następujących rodzajów transportowanych odpadów: 19 12 08 Tekstylia, 20 01 10 Odzież, 20 0111 Tekstylia.
Zdaniem DIAS, zgromadzony materiał dowodowy potwierdza, że towarami przewożonymi za zgłoszeniem [...] były odpady. Firma A. GmbH podjęła szereg czynności związanych ze zgłoszeniem właściwym organom działalności polegającej na transporcie odpadów, zapoznała się z przepisami obowiązującymi w Unii Europejskiej, jak również przepisami obowiązującymi w RP dotyczącymi transportu odpadów, zgłosiła działalność w zakresie transportu odpadów do właściwego rejestru, wypełniła właściwy dokument wymagany przy transporcie odpadów w procedurze informowania. Powyższe w ocenie organu oznacza, że strona znała przepisy dotyczące transgranicznego przemieszczania odpadów. Dlatego też trudno uznać argument pełnomocnika strony, iż zgłoszenie przewozu do rejestru SENT nastąpiło omyłkowo. Na podstawie akt sprawy należy zdaniem DIAS uznać, że strona świadomie zgłosiła przewóz towaru w postaci odzieży używanej jako odpadu z zamiarem pozbycia się go, co nie wyklucza faktu, że po przeprowadzeniu właściwego procesu odzysku towar ten mógł zostać ponownie gospodarczo wykorzystany. W związku z powyższym skarżąca jako przewoźnik obowiązana była do przestrzegania przepisów związanych z systemem monitorowania drogowego przewozu towarów, w tym do wypełnienia obowiązków wynikających z art. 10 i art. 12a ustawy SENT. Obowiązków tych przewoźnik nie wypełnił. W systemach obsługiwanych przez Służbę Celno-Skarbową nie odnotowano faktu przedstawienia do kontroli ww. środka transportu wraz z towarem. Tym samym przewoźnik nie wykonał obowiązku określonego wskazanego w wezwaniu Naczelnika PUC-S w Białymstoku, naruszając przepis art. 12a ust. 3 ustawy SENT. Zgłoszenie [...] zostało zamknięte automatycznie. Podzieliono zatem stanowisko organu I instancji, że w przypadku niewykonania m. in. obowiązku, o którym mowa w art. 12a ust.3 ustawy o SENT, tj. nie stawienia się na wezwanie organu I instancji w celu poddania się kontroli, strona podlega karze pieniężnej w wysokości 20.000 zł, stosownie do postanowień art. 22 ust. 1 pkt. 3 ww. ustawy.
Jeśli chodzi o nieprawidłowości dotyczące nieprzekazywania danych geolokalizacyjnych za pośrednictwem geolokalizatora GPS: M23-AM78GZ-3 DIAS zauważył, że zgodnie z 10a ust. 1 ustawy o SENT, przewoźnik, w trakcie całej trasy przewozu towaru objętego zgłoszeniem, jest obowiązany zapewnić przekazywanie aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego tym zgłoszeniem. W przypadku zaś niewywiązywania się z tego obowiązku, na przewoźnika - na podstawie art. 22 ust. 2a ustawy o SENT - nakłada się karę pieniężną w wysokości 10.000 zł. W zgłoszeniu [...] strona wskazała, że podczas przewozu używany będzie w pojeździe lokalizator o numerze identyfikacyjnym M23-AM78GZ-3. W oparciu o odczyt kamer z systemu ANPRS ustalono, że przewóz towaru pojazdem o nr. rej. [...] przez terytorium Polski za zgłoszeniem [...] został zrealizowany. Przewoźnik rozpoczął przewóz na terytorium RP w dniu 3 maja 2023 r. w Świecku o godz. 22:34, natomiast w dniu 4 maja 2023 r. o godz. 18:32 opuścił terytorium RP przekraczając granicę polsko-litewską przez byłe przejście graniczne w Budzisku-Kalwarii.
Z pisma Centrum Informatyki Resortu Finansów z 3 października 2023 r. wynika, że w okresie ważności zgłoszenia [...] nie odnotowano wadliwego działania systemu SENT GEO, które mogłoby wpłynąć na przyjmowanie danych od aplikacji urządzeń mobilnych. Ponadto w ww. piśmie wskazano, że na podstawie danych zawartych w systemie SENT GEO nie stwierdzono danych geolokalizacyjnych z lokalizatora nr M23-AM78GZ-3 przypisanego do zgłoszenia [...]. Tym samym, mając na uwadze powyższe regulacje oraz ustalony w sprawie stan faktyczny tut. organ stwierdza, iż Naczelnik Podlaskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białymstoku w oparciu o dokonane ustalenia, miał podstawy do nałożenia na firmę A. GmbH kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł za niezapewnienie przez przewoźnika przekazywania danych geolokalizacyjnych na całej trasie przewozu towaru objętego zgłoszeniem [...].
Organ odwoławczy uznał, że legalności kwestionowanej decyzji nie podważają zarzuty zawarte w odwołaniu. Odnosząc się do argumentów zawartych w piśmie pełnomocnika strony z dnia 8 kwietnia 2024 r., organ podkreślił, że to strona samodzielnie, poprzez wypełnienie dokumentu w postaci Załącznika VII do rozporządzenia nr 1013/2006, zadeklarowała, iż dokonuje przewozu odpadu i samodzielnie objęła ten towar zgłoszeniem do systemu SENT. Organ kontrolny nie miał podstaw do zmiany klasyfikacji towaru, zwłaszcza, że strona pomimo wezwania nie stawiła się do kontroli w miejscu wyznaczonym. DIAS podkreślił, że towar objęty spornym zgłoszeniem został przez stronę zaklasyfikowany jako odpad. Odnosząc się do argumentacji, że rejestracja w SENT nie determinuje obowiązku przekazywania danych geolokalizacyjnych, organ wyjaśnił, że na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, brak jest podstaw do uznania, że zgłoszenie do systemu SENT nastąpiło omyłkowo, dlatego też fakt dokonania zgłoszenia do systemu SENT rodzi po stronie przewoźnika obowiązek przekazywania danych geolokalizacyjnych. Spółka wskazywała również, że transport był cały czas monitorowany poprzez system e- TOLL w odpowiedzi na co organ wskazał, że system e-TOLL to rozwiązanie, oparte na technologii pozycjonowania satelitarnego, służące do poboru opłaty elektronicznej za przejazd po wybranych odcinkach autostrad, dróg ekspresowych i krajowych zarządzanych przez Generalna Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad. System jest nadzorowany przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej. Rejestracja w systemie e-Toll jest obowiązkowa dla podmiotów, które chcą poruszać się po drogach płatnych pojazdami o dopuszczalnej masie całkowitej pojazdu lub zestawu pojazdów powyżej 3,5 tony, a także dla autobusów niezależnie od ich dopuszczalnej masy całkowitej. Natomiast monitorowanie przez Krajową Administrację Skarbową drogowego i kolejowego przewozu tzw. "towarów wrażliwych", oraz obrotu paliwami opałowymi odbywa się z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego SENT (System Elektronicznego Nadzoru Transportu).
Organ zauważył następnie, że przewoźnik wykonujący przewóz towaru podlegającego systemowi monitorowania ma możliwość weryfikacji prawidłowości działania systemu SENT w zakresie poprawności przesyłania danych geolokalizacyjnych. Przewoźnik dysponuje możliwością sprawdzenia, poprzez stronę internetową https:/puesc.gov.pl ważności zgłoszenia przewozu wraz z ostatnią pozycją lokalizatora GPS. Spółka wskazywała ponadto, że w dniu 7 stycznia 2024 r. pojazd o nr rej. [...] był poddany kontroli drogowej oraz została przeprowadzona rewizja towaru; przewożony towar był identyczny jak towar objęty zgłoszeniem [...]; nie dopatrzono się nieprawidłowości, zaś przewożony towar nie został zaklasyfikowany jako odpad - uznano, że przedmiotem przewozu jest odzież. Odnosząc się do powyższego DIAS podkreślił, że w związku z niestawieniem się w miejscu wyznaczonym do kontroli pojazdu przewożącego towar objęty ww. zgłoszeniem SENT organ kontrolny nie miał możliwości oceny rodzaju przewożonego towaru, dlatego też nie ma możliwości porównania go do towaru kontrolowanego w dniu 7 stycznia 2024 r.
DIAS wyjaśnił dalej, że profesjonalny przewoźnik zawodowo zajmujący się przewozem drogowym ładunków, których przewóz odbywa się z uwzględnieniem zaostrzonych wymagań związanych z systemem monitorowania drogowego przewozu rzeczy powinien zapoznać się z aktualnie obowiązującymi przepisami prawa w tej dziedzinie, które są powszechnie dostępne na stronach internetowych służb celno-skarbowych. Informacje o obowiązkach uczestników systemu monitorowania oraz konsekwencjach, które wynikają z nieprzestrzegania tych obowiązków podane są w języku polskim, angielskim, niemieckim, francuskim, rosyjskim, węgierskim i słowackim na stronie PUESC. Służba celno-skarbowa na stronach internetowych https://puesc.gov.pl/web/guest/uslugi/przewoz-towarow-obietv-monitorowaniem zamieściła wszelkie informacje związane ze stosowaniem tego systemu takie jak: treść ustawy i przepisów wykonawczych, udzielane wyjaśnienia czy też odpowiedzi na najczęściej zadawane pytania odnośnie działania systemu, w tym informacje o obowiązku stawienia się na wezwanie organu. Profesjonalny przewoźnik, aby sprostać wymaganiom nakładanym przez ustawodawcę powinien tak zorganizować pracę w firmie aby nie dochodziło do naruszeń.
Odnosząc się do możliwości odstąpienia od nałożenia kary DIAS stwierdził, że strona, pomimo prawidłowego wezwania odnośnie możliwości jak i warunków odstąpienia od kary, nie wskazała zindywidualizowanych okoliczności mogących stanowić podstawę do zastosowania tej instytucji, jak również nie złożyła wniosku o pomoc "de minimis". Po analizie przepisów i sytuacji skarżącej organ nie stwierdził ani istnienia interesu publicznego, ani ważnego interesu strony do przyznania takiej ulgi. Wskazał, że zgodnie z art. 22 ust. 3 ustawy o SENT traci sens uwzględnianie przepisu art. 26 ust.3 ustawy o SENT do przyznania ulgi i badania, czy ulga jest dopuszczalną pomocą publiczną i czy podmiot jest czy nie jest beneficjentem pomocy de minimis. Przepis ten stosuje się jedynie w przypadku stwierdzenia ważnego interesu strony lub interesu publicznego do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej.
5. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku. Zaskarżając je w całości, zarzuciła naruszenie:
1) prawa procesowego mające istotny wpływ na wynik sprawy:
a. art. 120, art. 121, art. 187 § 1 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r., poz. 2383 ze zm., dalej: "o.p.") w zw. z art. 26 ust. 5 ustawy o SENT poprzez brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego w sprawie, dokonanie oceny dowodów w sposób wybiórczy i niebudzący zaufania do organów podatkowych, z całkowitym pominięciem przedłożonej przez stronę w toku postępowania dokumentacji transportowej, poprzez bezzasadne przyjęcie, że karane w ramach przepisów ww. ustawy powinny być wszystkie przypadki sporne, z pominięciem możliwości odstąpienia od wymierzenia kary, podczas gdy niniejszy przypadek, wbrew twierdzeniom organu winien być taktowany nadzwyczajnie, bowiem organ miał poważne wątpliwości co do charakteru przewożonego materiału, a finalnie i tak błędnie go zakwalifikował, jako odpady, co więcej transport był cały czas monitorowany poprzez system E-TOLL. Tym samym niewątpliwie nie zaistniało niebezpieczeństwo wystąpienia zagrożenia z tytułu nielegalnego handlu towarów wrażliwych. W konsekwencji nieuzasadnione w niniejszym przypadku jest nakładanie sankcji na stronę skarżącą, co więcej sankcji w wysokości, która stanowi niewspółmierne obciążenie, które doprowadzić może do jej niewypłacalności. Postępowanie organu II instancji w przedmiotowej sprawie ocenić należy jako sprzeczne z podstawowymi zasadami współżycia społecznego;
b. art. 187 § 1 i art. 191 § 1 o.p. w zw. z art. 26 ust. 5 ustawy o SENT poprzez stronnicze przyjęcie, iż strona skarżąca transportowała odpady i winna być obciążona sankcją pieniężną, podczas gdy inne kontrole tożsamego towaru jednoznacznie potwierdzały, że przewożony towar to odzież używana, niepodlegająca kontroli oraz obowiązkowi przekazywania bieżących danych geolokalizacyjnych i w ramach prowadzonego transportu nie ma jakichkolwiek nieprawidłowości i podstaw do nałożenia kar pieniężnych na spółkę;
2) prawa materialnego:
a. art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2023 r. poz. 1587, dalej: "ustawa o odpadach"), który stanowi, że odpad to każda substancja lub przedmiot, którego posiadacz pozbywa się, zamierza się pozbyć lub do którego pozbycia się jest obowiązany, poprzez jego nieprawidłową wykładnię i uznanie, że strona skarżąca przewoziła odpady, podczas gdy przedmiotem transportu była odzież używana, niestanowiąca odpadów;
b. art. 10a ust. 1 w zw. z art. 22 ust. 2a ustawy o SENT, który stanowi, że przewoźnik, w trakcie całej trasy przewozu towaru objętego zgłoszeniem, jest obowiązany zapewnić przekazywanie aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego tym zgłoszeniem, poprzez
(a) błędne przyjęcie, że w niniejszej sprawie doszło do niezapewnienia przez przewoźnika w trakcie całej trasy przewozu towaru objętego zgłoszeniem [...] przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego tym zgłoszeniem oraz nałożenia kary w wysokości 10.000 zł, podczas gdy nie było podstaw do przyjęcia iż taki obowiązek ciążył na przewoźniku. Albowiem przewożony towar, to odzież używana niepodlegająca kontroli oraz obowiązkowi przekazywania bieżących danych geolokalizacyjnych;
(b) poprzez błędne jego zastosowanie i uznanie, że rejestracja w SENT determinuje obowiązek przekazywania danych geolokalizacyjnych. Niewątpliwie transport przedmiotowego towaru nie podlegał rejestracji SENT, a w konsekwencji na przewoźniku nie ciążył obowiązek przekazywania bieżących danych geolokalizacyjnych. Samo omyłkowe zgłoszenie do systemu SENT nie może rodzić automatycznego nałożenia kary pieniężnej z uwagi na rzekome nieprzekazywanie aktualnych danych geołokalizayjnych. To charakter przewożonego towaru determinuje obowiązek poddania monitorowania transportu;
c. art. 12a ust. 3 w zw. z art. 22 ust. 1 pkt. 3 ustawy o SENT poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że strona skarżąca była obowiązana do przedstawienia środka transportu w dacie zakończenia przewozu towaru w oddziale celnym urzędu celno-skarbowego położonym najbliżej miejsca zakończenia przewozu - 16-411 Szypliszki, Budzisko 11, celem przeprowadzenia kontroli przewozu towarów, w sytuacji gdy towar objęty transportem nie podlegał zgłoszeniu w systemie SENT, a więc nie podlegał obowiązkowi przedstawienia środka transportu w oddziale celnym urzędu celnoskarbowego, w związku z tym nie zachodzą przesłanki do zastosowania kary pieniężnej w wysokości 20.000 zł na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 3 ustawy o SENT;
d. art. 22 ust. 3 ustawy o SENT w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej poprzez bezzasadne utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej i niezastosowanie instytucji odstąpienia od nałożenia kary oraz utrzymanie zastosowania środka nieproporcjonalnego do sytuacji, wbrew celowi dla których uchwalono przepisy ustawy SENT, ale również w oderwaniu od obecnej sytuacji gospodarczej (skutki epidemii koronawirusa, inflacja, wojna na Ukrainie), która niewątpliwie rzutuje na kondycję finansową strony skarżącej.
Mając na uwadze tak sformułowane zarzuty, spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej wydanie decyzji NPUCS i umorzenie postępowania oraz przyznanie na jej rzecz od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Nadto spółka wniosła o przeprowadzenie i dopuszczenie dowodów z następujących dokumentów: listy płac - marzec 2023 wraz z tłumaczeniem na język polski oraz zestawienia rocznego (przegląd rocznego) 2023 wraz z tłumaczeniem na język polski - na potwierdzenie faktu aktualnej sytuacji finansowej skarżącej, ilości zatrudnianych pracowników i wysokich kosztów z tym związanych, innych, stałych kosztów, aktualnego wyniku ekonomicznego działalności gospodarczej spółki.
6. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:
1. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 1267) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2024 r. poz. 935, dalej jako: p.p.s.a.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie.
2. W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Wykładnia powołanego przepisu wskazuje, że sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony, granicą praw i obowiązków sądu, wyznaczoną w art. 134 § 1 p.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami, mianowicie: legalnością działań organu oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia.
3. Rozpoznając sprawę według powyższych kryteriów należy uznać, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
4. Materialną podstawę prawną rozstrzygnięcia podjętego w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów.
W myśl art. 2 pkt 8 ustawy o SENT przewoźnik oznacza osobę fizyczną, osobę prawną lub jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, prowadzącą działalność gospodarczą, wykonującą przewóz towarów. Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o SENT system monitorowania przewozu i obrotu obejmuje gromadzenie i przetwarzanie danych o przewozie towarów i obrocie paliwami opałowymi, w szczególności z zastosowaniem środków technicznych służących do tego monitorowania, oraz kontrolę realizacji obowiązków wynikających z ustawy. Według art. 7 ust. 1 ustawy o SENT, w przypadku przewozu towaru z terytorium jednego państwa członkowskiego na terytorium drugiego państwa członkowskiego albo państwa trzeciego przewoźnik jest obowiązany przesłać do rejestru, przed rozpoczęciem przewozu towaru na terytorium kraju, zgłoszenie i uzyskać numer referencyjny dla tego zgłoszenia. Stosownie zaś do treści art. 12a ust. 1 ustawy o SENT, jeśli w wyniku analizy danych w rejestrze stwierdzono, że przewóz towarów wskazany w zgłoszeniu wiąże się ze zwiększonym ryzykiem, odpowiednio podmiot wysyłający, podmiot odbierający lub przewoźnik otrzymują wezwanie do przedstawienia środka transportu w czasie i miejscu, o których mowa odpowiednio w ust. 3 albo 4, przesłane wraz z numerem referencyjnym albo potwierdzeniem aktualizacji danych w rejestrze. Odpowiednio podmiot wysyłający i podmiot odbierający są obowiązani przekazać przewoźnikowi treść wezwania wraz z numerem referencyjnym albo potwierdzeniem aktualizacji danych w rejestrze (art. 12a ust. 2 ustawy o SENT). Przepis art. 12a ust. 3 ustawy o SENT stanowi, że w przypadku przewozu towarów po drodze publicznej przewoźnik jest obowiązany przedstawić środek transportu, o którym mowa w art. 2 pkt 11 lit. a, w dacie zakończenia przewozu towaru, w miejscu dostarczenia towaru lub w oddziale celnym urzędu celno-skarbowego zlokalizowanym najbliżej miejsca zakończenia przewozu na terytorium kraju w celu przeprowadzenia kontroli.
Zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 3 ustawy o SENT w przypadku niewykonania obowiązku, o którym mowa w art. 12a ust. 3 i 4 oraz art. 15 ust. 3 - na przewoźnika nakłada się karę pieniężną w wysokości 20.000 zł.
W myśl natomiast art. 4 ust. 1 ustawy o SENT, środkiem technicznym służącym monitorowaniu drogowego przewozu towarów jest rejestr zgłoszeń wraz z modułem gromadzącym i przetwarzającym dane geolokalizacyjne. Zgodnie z ust. 2 ww. artykułu, rejestr jest prowadzony w systemie teleinformatycznym. Z treści art. 7 ustawy wynika, że gdy przewóz towarów ma miejsce z terytorium jednego państwa członkowskiego na terytorium drugiego państwa członkowskiego albo państwa trzeciego, przewoźnik jest obowiązany przesłać do rejestru, przed rozpoczęciem przewozu towaru na terytorium kraju, zgłoszenie i uzyskać numer referencyjny dla tego zgłoszenia. Zgodnie z art. 10a ust. 1 ustawy o SENT przewoźnik, w trakcie całej trasy przewozu towaru objętego zgłoszeniem, jest obowiązany zapewnić przekazywanie aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego tym zgłoszeniem. Stosownie do treści ust. 2 ww. artykułu przewoźnik jest obowiązany wyposażyć środek transportu, o którym mowa w ust. 1 w lokalizator.
Zgodnie natomiast z treścią art. 22 ust. 2a ustawy o SENT, w przypadku niewywiązywania się z obowiązku, o którym mowa w art. 10a ust. 1, na przewoźnika nakłada się karę pieniężną w wysokości 10.000 zł.
5. W rozpoznawanej sprawie nie pozostaje sporne to, że przewoźnik nie zastosował się do nakazów ustawy. Podmiot wysyłający, będący jednocześnie przewoźnikiem, dokonywał przewozu towarów za zgłoszeniem [...]. Według zgłoszenia środkiem transportu o nr rej. [...] przewożone były odpady oznaczone kodem 200110 nazwane "odzież" w ilości 15.406 kg (pozycja CN 0005). Co więcej, tak oznaczony środek transportu opuścił terytorium Polski przez dawne przejście graniczne Budzisko-Kalwaria (Kalvarija) to jest przez miejsce wyznaczone do kontroli przedmiotowego przewozu (Budzisko 11). Wykonanie przez skarżącą nałożonego obowiązku nie wiązałoby się więc z poniesieniem jakichkolwiek dodatkowych kosztów.
Jeśli chodzi o nieprawidłowości dotyczące nieprzekazywania danych geolokalizacyjnych za pośrednictwem geolokalizatora GPS: M23-AM78GZ-3 organ zauważył, że w oparciu o odczyt kamer z Automatycznego Systemu Rozpoznawania Numerów (ANPRAS) ustalono, że przewóz towaru pojazdem o nr rej. [...] przez terytorium Polski za zgłoszeniem [...] został zrealizowany. Przewoźnik rozpoczął przewóz w dniu 3 maja i wyjechał na Litwę 4 maja 2023 r.
Z pisma Centrum Informatyki Resortu Finansów z 15 września 2023 r. wynika, że w okresie przypisania do zgłoszenia [...] lokalizator nie przekazywał danych geolokalizacyjnych do systemu SENT GEO. Ponadto w okresie ważności zgłoszenia nie zostało odnotowane wadliwe działanie systemu a przewoźnik nie zgłaszał problemów w jego działaniu.
Organ prawidłowo wywiódł, że skarżąca jest podmiotem profesjonalnie działającym na rynku odpadów, w tym na rynku polskim. A. GmbH jest zarejestrowana w elektronicznym rejestrze podmiotów wprowadzających produkty, produkty w opakowaniach i gospodarujących odpadami (Rejestr BDO), o którym mowa w ustawie z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (tekst jednolity Dz.U. z 2023 r. poz. 1587 ze zm.). Skarżąca jest zarejestrowana w Rejestrze BDO jako podmiot transportujący odpady, w tym odpady o kodzie odpadu 200110 (odzież). To skarżąca zgłosiła przewóz odpadów przez terytorium Polski i nie wykonała ciążących na przewoźniku obowiązków stanowiących następstwo tego zgłoszenia. Co istotne, do momentu rozpoczęcia przewozu przez terytorium Polski skarżąca miała pełną możliwość anulowania zgłoszenia w systemie SENT. Działania takiego należałoby oczekiwać od podmiotu profesjonalnie działającego na rynku odpadów w sytuacji stwierdzenia, że przedmiotem zgłoszenia jest odzież, a nie zadeklarowane pierwotnie odpady.
Bezsporne są ustalenia co do tego, że skarżąca jako przewoźnik przewoziła przez terytorium Polski, z Niemiec na Litwę, towar kod CN 0005 o nazwie odzież używana. Wskazując w dokumentacji na wskazany kod, spółka zadeklarowała jednak przewóz odpadów, których podlegał obowiązkowi zgłoszenia w systemie SENT. Spółka zadeklarowała ten towar do przewozu w systemie i wyposażyła kierowcę w geolokalizator, a także w załącznik nr VII do rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów. Jak wskazuje organ, dokument ten jest wystawiany tylko w przypadku przemieszczania określonych odpadów. W dokumencie tym, w pkt 10, wskazano że przedmiotem przewozu był towar oznaczony kodem odpadu CER 20 0110.
Istotne jest, zdaniem sądu, to, że to sama spółka traktowała przewóz jako przewóz odpadów, tak go deklarując. Słusznie wskazuje organ, że gdyby nie dokonywała przewozu odpadów, to nie dokonywałaby zgłoszenia SENT ani nie posługiwałaby się przeznaczonym do tego rodzaju przewozu załącznikiem nr VII.
Deklarując przewożony towar jako odpad strona sama wskazuje na zamiar pozbycia się go, przez co zostaje spełniona definicja odpadu z ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach. Art. 3 ust. 1 pkt 6 tej ustawy stanowi, że przez odpad z rozumie się każdą substancję lub przedmiot, których posiadacz pozbywa się, zamierza pozbyć się lub, do których pozbycia się jest obowiązany. Zatem odpadem może być również towar pełnowartościowy; dla uznania za odpad wystarczy bowiem zamiar posiadacza pozbycia się go. Jeśli zatem spółka zadeklarowała towar jako odpad, to nie sposób wymagać od organów aby badały, czy przewożony towar faktycznie jest odpadem. W pełni wystarczająca staje się w takich sytuacjach deklaracja posiadacza towaru.
W treści załącznika VII wysyłający jest zobligowany wskazać proces odzysku, jakiemu zostanie poddany transportowany odpad, co jednoznacznie świadczy o pozbyciu się odpadu przez jego posiadacza i zamiarze przekazania go do procesu przetworzenia. W przedmiotowej sprawie w Załączniku VII podmiot wysyłający wskazał jako proces odzysku kod R3. Wskazanie tego kodu świadczy o tym, że przewoźnik świadomie traktował transportowany towar jako odpad. Zgodnie z wykazem skrótów i kodów stosowanych w załącznikach do rozporządzenia (WE) nr 1013/2006, odzysk odpadów metodą R3 oznacza odzysk lub regenerację odpadów organicznych, które nie są stosowane jako rozpuszczalniki (w tym kompostowanie i biologiczne procesy przekształcania).
Rodzaj odpadów i warunki ich odzysku w procesie odzysku m.in. R3 został określony w rozporządzeniu Ministra Środowiska z 11 maja 2015 r. w sprawie odzysku odpadów poza instalacjami i urządzeniami (Dz. U. z 2015 r. poz. 796). Zgodnie z załącznikiem do tego rozporządzenia, warunkiem odzysku dla odpadu o kodzie 20 0110 jest sortowanie.
8. Jak zasadnie wywodzi organ, w transgranicznym przemieszczaniu odzieży używanej, dołączenie przez wysyłającego do transportu Załącznika VII, oznacza wyrażenie przez niego woli o pozbyciu się i kwalifikacji przedmiotu lub substancji jako odpad. Ponadto w treści Załącznika VII wysyłający jest zobligowany wskazać proces odzysku, jakiemu zostanie poddany transportowany odpad, co jednoznacznie świadczy o pozbyciu się odpadu przez jego posiadacza i zamiarze przekazania go do procesu przetworzenia. Tym samym, posiadacz odpadu nie znajduje dla niego żadnego zastosowania i przestaje użytkować go zgodnie z pierwotnym przeznaczeniem do celu innego, niż został wyprodukowany.
Wystawiony i przedstawiony podczas kontroli Załącznik VII jest dowodem na to, że wolą wysyłającego było wysłanie transportu z odpadem, a nie z towarem. Pomimo więc faktu, że na międzynarodowym liście przewozowym CMR znajdował się zapis o przewozie tekstyliów i odzieży czystej, wolnej od odpadów i materiałów obcych, to słusznie uznał organ, że wysyłający wystawiając Załącznik VII sam stwierdził, że przewożone towary są odpadem.
9. Podsumowując: wobec wyraźnej deklaracji o przewożeniu odpadów poprzez dokonanie zgłoszenia SENT i wystawienie załącznika VII organy właściwie dokonały kontroli pod kątem wywiązania się spółki z obowiązku przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego tym zgłoszeniem. Nie były przy tym zobowiązane ustalać, czy przewożony towar jest odpadem. Przyjąć należy, że podmiot dokonujący transportu objętego zgłoszeniem SENT jest każdorazowo zobowiązany do przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego tym zgłoszeniem i nie może się z tego obowiązku zwolnić poprzez twierdzenie post factum, że zgłoszony towar obowiązkowi zgłoszenia nie podlegał. W sytuacji, gdy spółka sama zadeklarowała towar jako odpad i wystawiła załącznik VII, nie można mówić o istnieniu wątpliwości co do tego, czy przewożony towar był odpadem, czy też nim nie był.
Sąd podziela więc stanowisko organu co do niezasadności zarzutu niewłaściwej kwalifikacji przewożonego towaru. Z kolei twierdzenie, że zgłoszenie transportu do rejestru SENT było omyłkowe, prawidłowo uznano za nieprawdziwe. Spółka, dokonując zgłoszenia SENT, wiedziała o kwalifikacji przewożonego towaru przez podmiot wysyłający, zatem nie można w tym przypadku mówić o omyłce.
Jak już wyżej wykazano, przewóz objęty spornym zgłoszeniem dotyczył przewozu tranzytem przez obszar Polski odpadów w postaci odzieży używanej w ilości 15.406 kg, których przewóz wiąże się ze zwiększonym ryzykiem. Przewoźnik mimo obowiązku stawienia się na wezwanie Naczelnika, nie zgłosił się w miejscu wyznaczonym do kontroli, co nie jest sporne. Z treści akt administracyjnych, protokołu kontroli i innych dokumentów wynika, że w trakcie przewozu objętego zgłoszeniem [...] towar podlegający monitorowaniu był przewożony bez bieżącego przekazywania danych geolokalizacyjnych pojazdu.
Organ I instancji ustalił ponadto, że dane geolokalizacyjne z lokalizatora GPS: M23-AM786Z-3 nie były przekazywane do rejestru SENT danych geolokalizacyjnych środka transportu na całej trasie przejazdu przez terytorium Polski. W tym zakresie obowiązki przewoźnika reguluje wskazany wyżej art. 10a ustawy SENT.
Pomimo uzyskania informacji przez skarżącego: "o planowanej kontroli na drodze" jak również miejsce kontroli tj. "Kontrola w miejscu wskazanym". Przewoźnik nie stawił się do kontroli. W związku z powyższym sporządzono protokół nr 318000-313010-OC8.5063.111.2023 opisujący stwierdzone nieprawidłowości.
10. W ocenie Sądu legalności kwestionowanej decyzji nie podważają zarzuty zawarte w skardze. Sąd zgadza się z oceną organu, że brak jest podstawy do powoływania się przez skarżącego na interes publiczny w odstąpieniu od nałożenia kary pieniężnej. W takim przypadku nie ma znaczenia, czy powyższe naruszenie miało, czy też nie miało wpływu na dochody Skarbu Państwa (uszczuplenie podatkowe). Sam fakt wyposażenia pojazdu w geolokalizator, przeszkolenie pracownika jest niewystarczające do uznania, że przedsiębiorca zapewnił prawidłową realizację obowiązków nałożonych ustawą SENT. Urządzenie musi zostać włączone, cała trasa rejestrowana, a pojazd możliwy do lokalizacji w danej chwili przejazdu. Inne podejście musiałoby zmierzać do podważenia samej istoty śledzenia transportu towarów wrażliwych, bowiem w tej sprawie nie występuje uchybienie polegające na dokonaniu błędu w jakichś formalnych danych zgłoszenia SENT, lecz brak możliwości śledzenia transportu. W tym aspekcie obowiązek przewoźnika nie może ograniczać się jedynie do wyposażenia pojazdu w lokalizator, ale również, czy przede wszystkim, do nadzoru nad wykonywanym transportem, a w tym, czy wykonujący transport kierowca w sposób właściwy go używa. Jedynie gdyby nadzór taki był wykonywany przez skarżącą i w jego wyniku stwierdziłaby ona nieużywanie, czy też niewłaściwe używanie lokalizatora, można by twierdzić, że sytuacja wynikła z wyłącznej nieodpowiedzialności kierującego pojazdem.
Brak przekazywania danych geolokalizacyjnych na całej trasie przejazdu przez terytorium RP niweczy realizację jednego z celów ustawy, zwiększenia skuteczności kontroli w obszarach obarczonych istotnym ryzykiem naruszenia obowiązujących przepisów. Wyjaśnić przy tym trzeba, że rejestracja urządzenia służącego do udostępniania danych geolokalizacyjnych w systemie e-TOOL (na potrzeby Systemu Poboru Opłat Elektronicznej Krajowej Administracji Skarbowej) jest odrębną konfiguracją względem sytemu SENT, służy innym celom i nie zastępuje systemu geolokalizacyjnego SENT. Uwzględnienie w stanie faktycznym sprawy zarzutów strony skarżącej prowadziłoby do podważenia celu i sensu całej ustawy, a zatem i jej obowiązywania. Prawidłowo zatem organy, uwzględniając obowiązujące przepisy krajowej ustawy i stan faktyczny sprawy uznały, że skarżąca jako przewoźnik podlega karom administracyjnym w łącznej kwocie 30.000 zł, co wynika bezpośrednio z treści wskazanych już wyżej przepisów ustawy o SENT.
11. Przewidziane w przytoczonych przepisach sankcje określa się mianem administracyjnych, co oznacza, że do ich zastosowania wystarczające jest samo popełnienie stypizowanego przez przepis prawa materialnego czynu, bez względu na winę podmiotu odpowiedzialnego lub osób działających w jego imieniu lub na jego rzecz. W sprawie zakończonej zaskarżoną decyzją szczegółowo poddano analizie kwestie związane z odstąpieniem od wymierzenia kary zarówno ze względu na interes strony jak i ze względu na interes publiczny. W wyniku oceny zebranego materiału dowodowego zasadnie stwierdzono, że w sprawie nie zaistniały okoliczności, które wskazywałyby na istnienie ważnego interesu przewoźnika lub interesu publicznego, uzasadniające odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej, która stanowi zdaniem sądu adekwatną reakcję w niniejszej sprawie i jest proporcjonalna do wagi naruszenia przepisów prawa. Negatywny wpływ powoływanych w skardze czynników, to jest epidemii koronawirusa, inflacji czy wojny w Ukrainie, dotyczy wszystkich podmiotów gospodarczych i nie może stanowić uzasadnienia do zastosowania szczególnych preferencji wobec skarżącej. Nie bez znaczenia w sprawie jest również okoliczność, że sankcjonowany delikt nie był jednorazowy. Skarżąca wielokrotnie dopuszczała się naruszeń polegających na nieprzekazywaniu danych geolokalizacyjnych pojazdu oraz nieprzedstawieniu do kontroli środków transportu wraz z towarami.
12. Wobec powyższego sąd uznał, że okoliczności sprawy zostały wyjaśnione w sposób właściwy a postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone prawidłowo, z zagwarantowaniem stronie czynnego udziału. Zarzuty naruszenia przepisów postępowania są nietrafione. Sąd uznał, że niestawienie się do kontroli uniemożliwiło organowi jakąkolwiek kontrolę dokonywanego przewozu drogowego za zgłoszeniem [...]. Stworzyło ryzyko uszczuplenia dochodów podatkowych Skarbu Państwa. Podobnie brak przesyłania danych geolokalizacyjnych na całej trasie objętej tym zgłoszeniem nie pozwoliło na skuteczne typowanie do kontroli drogowych, jak również uniemożliwiło nadzór nad przewozem odpadów. Brak realnej kontroli nad towarami, które stanowią zagrożenie dla środowiska naturalnego jest sprzeczne z zasadami przyświecającymi we wprowadzeniu do systemu monitorowania takich towarów. Zatem nałożone na firmę A. GmbH kary pieniężne w łącznej wysokości. 30.000 zł są proporcjonalne do stwierdzonego naruszenia prawa.
13. Reasumując, skład orzekający w całej rozciągłości podzielił ustalenia faktyczne organu (niepodważone w sprawie przez skarżącą) jak i ocenę prawną sprawy, skoncentrowaną na analizie wystąpienia w sprawie obowiązku przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu. Przepisy ustawy o SENT i wynikające z nich obowiązki przewoźnika oraz sankcje za ich nieprzestrzeganie powinny być przewoźnikowi znane. Stwierdzone naruszenia nie stanowią przy tym naruszenia formalnego (nieistotnej pomyłki). Ustalono, że w czasie nieprzekazywania danych geolokalizacyjnych system SENT-GEO działał bezawaryjnie. Prawidłowo ustalono, że spółka nie wykazała zindywidualizowanych okoliczności wskazujących na istnienie "ważnego interesu przewoźnika lub interesu publicznego" mogącego stanowić podstawę do odstąpienia od nałożenia kary.
14. Odnosząc się do wniosku skarżącej zawartego w skardze o przeprowadzenie i dopuszczenie dowodów z następujących dokumentów: listy płac - marzec 2023 wraz z tłumaczeniem na język polski oraz zestawienia rocznego (przegląd rocznego) 2023 wraz z tłumaczeniem na język polski - na potwierdzenie faktu aktualnej sytuacji finansowej skarżącej, ilości zatrudnianych pracowników i wysokich kosztów z tym związanych, innych, stałych kosztów, aktualnego wyniku ekonomicznego działalności gospodarczej spółki. Sąd potraktował te dokumenty jako dowody w sprawie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i rozstrzygnął przedmiotową kwestię oddzielnym postanowieniem.
15. Mając powyższe na uwadze sąd skargę oddalił, działając na mocy art. 151 p.p.s.a.