II SA/RZ 782/22

II SA/Rz 782/22 - Wyrok WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2022-12-07
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-06-30
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Elżbieta Mazur-Selwa
Jerzy Solarski /przewodniczący sprawozdawca/
Karina Gniewek-Berezowska
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 503
art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1, art. 56 w zw. z art. 64 ust. 1
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)
Dz.U. 2022 poz 329
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Jerzy Solarski /spr./ Sędziowie WSA Elżbieta Mazur - Selwa AWSA Karina Gniewek - Berezowska Protokolant specjalista Anna Mazurek–Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 grudnia 2022 r. sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej [...] w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia 11 marca 2022 r. nr SKO.415/456/2021 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy - skargę oddala -
Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Rzeszowie (dalej: "Kolegium") decyzją z dnia 11 marca 2022 r. nr SKO.415/456/2021, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., dalej: "K.p.a.") oraz art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1, art. 56 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2022 r., poz. 503, dalej: "u.z.p."), po rozpatrzeniu odwołań Spółdzielni [...] z siedzibą w [...] (dalej: "Skarżąca"/"Spółdzielnia"), P.B. i T.B., od decyzji Prezydenta Miasta [...] (dalej: "Prezydent"/"organ I instancji") z dnia [...] listopada 2021 r., nr AR.6730.54.2.2021.EM54, w sprawie ustalenia warunków zabudowy na zamierzenie inwestycyjne pn.: "Budynek mieszkalny wielorodzinny z garażem podziemnym na działkach nr [...] i [...] obr. [...], położonych w [...] przy ul. [...]", w liniach rozgraniczających określonych na załączniku graficznym do decyzji, dla M.G. prowadzącego działalność p.n. [...] (dalej: "Inwestor"), utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu podano, że od decyzji Prezydenta ustalającej warunki zabudowy odwołania wniosła Spółdzielnia, P.B. oraz T.B.
Kolegium odwołań nie uwzględniło i powołało treść art. 6 ust. 2 pkt 1 u.z.p. oraz art. 56 tej ustawy, który ma zastosowanie z mocy odesłania zawartego w art. 64 ust. 1 u.z.p. Zdaniem Kolegium, wbrew zarzutom podniesionym w odwołaniach, decyzja Prezydenta nie budzi zastrzeżeń z punktu widzenia jej legalności i odpowiada również wymogom przewidzianym w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588, dalej: "rozporządzenie"), w brzmieniu znajdującym zastosowanie w przedmiotowej sprawie na mocy przepisu przejściowego, tj. § 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z 17 grudnia 2021 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. poz. 2399). Zgodnie z tym przepisem, do spraw ustalenia warunków zabudowy wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszego w rozporządzenia, stosuje się przepisy dotychczasowe. W opracowanej analizie urbanistycznej stanowiącej załącznik tekstowy do decyzji zostały ustalone wszystkie wymagane przez przepisy rozporządzenia dane, które stały się podstawą do określenia warunków zabudowy i parametrów planowanej inwestycji. Analiza urbanistyczna została przeprowadzona prawidłowo zarówno pod względem formalnym, faktycznym, jak i prawnym, zatem inwestycja spełnia warunki określone w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.z.p. Kolegium stwierdziło, że podziela stanowisko organu I instancji, że zamierzenie inwestycyjne po spełnieniu określonych decyzją warunków, jest zgodne z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Materiał dowodowy został zebrany w sposób dokładny i wyczerpujący, zgodnie z wymogami określonymi w art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. Dokonano również prawidłowej oceny zebranych w sprawie dowodów, zgodnie z wyrażoną w art. 80 K.p.a. zasadą swobodnej oceny dowodów. Argumentacja zawarta w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, spełniającym wymagania określone w art. 107 § 1 i 3 K.p.a., jest jasna i przekonująca, zarówno co do faktów, jak i co do prawa. Lektura uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie nasuwa wątpliwości co do tego, że istotne w sprawie okoliczności zostały właściwie przez organ pierwszej instancji rozważone i ocenione, a objęte sentencją zaskarżonej decyzji rozstrzygnięcie, będące ich logiczną konsekwencją jest prawidłowe. W ocenie Kolegium Prezydent w sposób prawidłowy wskazał również przesłanki, które obligowały do wydania decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy na wskazane zamierzenie inwestycyjne.
Kolegium zarzut naruszenia "zasady dobrego sąsiedztwa" uznało za chybiony. Z analizy urbanistycznej wynika bowiem, że planowane przedsięwzięcie nie koliduje z zabudową istniejącą na obszarze analizowanym. Warunek kontynuacji funkcji jest spełniony zarówno w sytuacji, gdy planowana inwestycja powtarza jeden z istniejących w obszarze analizowanym sposobów zagospodarowania, jak i w sytuacji, gdy stanowi uzupełnienie którejś z istniejących funkcji, dające się z nią pogodzić i z nią niekolidujące. Kontynuacja funkcji nie oznacza nakazu mechanicznego powielania istniejącej zabudowy. Wystarczające jest, gdy nowa zabudowa nie koliduje w sensie urbanistycznym z zabudową już istniejącą, ani nie narusza szeroko rozumianego ładu przestrzennego. Przepis art. 61 ust. 1 pkt 1 u.z.p. rozumiany jest w orzecznictwie i doktrynie jako ustanawiający zasadę dobrego sąsiedztwa, której kontynuacja powinna być rozumiana jako nawiązanie do istniejącej w całym obszarze analizowanym funkcji zabudowy. Kolegium podkreśliło, że na etapie ustalenia warunków zabudowy nie znajduje uzasadnienia zarzut, jakoby projektowana inwestycja powodowała "ograniczenie dostępu do drogi publicznej mieszkańców osiedla przy ulicy [...] ", bowiem teren planowanej inwestycji przylega do ul. [....] stanowiącej ogólnodostępną drogę publiczną - drogę gminną, a inwestor w wydanej decyzji zobowiązany został do uregulowania połącznia zjazdu z tą drogą w sposób określony w piśmie Miejskiego Zarządu Dróg w [...] z dnia 22 września 2021 r., a także do zapewnienia odpowiedniej ilości miejsc postojowych, poprzez zawarcie w zaskarżonej decyzji warunku zabudowy (zamieszczonego w ust. 2 lit.e na stronie drugiej zaskarżonej decyzji): "wskaźnik liczby miejsc postojowych, co najmniej 1,2 miejsca postojowego dla samodzielnego lokalu mieszkalnego wydzielonego w budynku, które należy zapewnić dla prawidłowego funkcjonowania przedmiotowej inwestycji na terenie objętym wnioskiem we własnym zakresie, poza pasami drogowymi dróg publicznych." Ponadto na etapie ustalania warunków zabudowy nie można jednoznacznie stwierdzić, jakie skutki dla drożności ul. [...] wywoła realizacja inwestycji objętej wnioskiem inwestora. Ocena tej okoliczności nastąpić może dopiero po skonkretyzowaniu ilości miejsc postojowych w zaplanowanej inwestycji, które stanie się możliwe dopiero na późniejszym etapie procesu inwestycyjnego, tj. na etapie postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego naruszenia interesów mieszkańców osiedla (w tym budynków numer [...], [...] i [...]) poprzez wskazane utrudnienia Kolegium uznało, że jest on przedwczesny i niezasadny. Zagadnienia te nie dotyczą kwestii rozstrzyganych w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy, dlatego nie mają wpływu na treść wydanej przez organ I instancji decyzji. Ochrona interesów odwołujących się stron znajduje bowiem pełną konkretyzację na następnym etapie postępowania dotyczącego wydania pozwolenia na budowę. To na etapie tego postępowania rozpatrywane są kwestie dotyczące przepisów określających warunki techniczne, jakie powinny spełniać budynki i ich usytuowanie, jak również zarzuty w zakresie utrudnień zamieszkiwania w sąsiednich lokalach czy budynkach. Kolegium wskazało, że z samego faktu wydania decyzji o warunkach zabudowy nie można wywodzić naruszenia interesu osób trzecich, gdyż decyzja taka nie narusza prawa własności i innych praw tych osób i nie uprawnia do wykonania inwestycji. Z kolei zarzut "zacieniania istniejącego budynku nr [...] " z uwagi na "bliskość planowanej zabudowy oraz wysokość planowanego budynku" jest przedwczesny i niezasadny na tym etapie procesu inwestycyjnego. Przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy nie jest bowiem możliwe badanie stopnia nasłonecznienia i tzw. "linijki słońca". Ochrona interesów osób trzecich, w tym także w zakresie tego czy objęte wnioskiem inwestora zamierzenie inwestycyjne będzie spełniać wymagania w zakresie nasłonecznienia pomieszczeń, jest realizowana na etapie wydawania pozwolenia na budowę. Także zachowanie odległości między budynkami, jak również zagadnienia związane z rozwiązaniami konstrukcyjnymi, w tym również związane z wykonaniem przez inwestora szczegółowych analiz technicznych, są elementami postępowania budowlanego. Organ I instancji nie mógł zatem w rozpoznawanej sprawie wkraczać w kompetencje organu wydającego decyzję o pozwoleniu na budowę. Również wyegzekwowanie przestrzegania norm hałasu dla określonego rodzaju terenu następuje dopiero po zrealizowaniu inwestycji w odrębnym postępowaniu przed właściwymi organami ochrony środowiska. Dlatego zarzut nadmiernego hałasu z uwagi na przekwalifikowanie budynku jednorodzinnego na wielorodzinny jest na tym etapie niezasadne. Także zarzut "braku informacji o odległości od budynku [...]" na etapie ustalenia warunków zabudowy nie mógł być rozpatrywany, ponieważ decyzja o warunkach zabudowy nie przesądza o szczegółowej lokalizacji budynku. Kwestia ta będzie przedmiotem oceny w trakcie postępowania w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Za bezzasadny Kolegium uznało zarzut dotyczący braku odpowiedniej ilości miejsc postojowych. Obowiązek określenia w decyzji o warunkach zabudowy - w ustaleniach dotyczących obsługi w zakresie komunikacji i infrastruktury technicznej - m.in. wymaganej ilości miejsc parkingowych wynika z przepisów wykonawczych do ustawy; z przepisów nie wynika jednak w jakich wielkościach (minimalnych czy maksymalnych) nastąpić ma określenie wymaganej ilości miejsc parkingowych. Dlatego prawidłowym było określenie odpowiedniej ilości miejsc postojowych, poprzez zawarcie (w ust. 2 lit.e zaskarżonej decyzji) warunku zabudowy - co najmniej 1,2 miejsca postojowego dla samodzielnego lokalu mieszkalnego wydzielonego w budynku. Kolegium zaznaczyło, że nie ma w obowiązującym systemie prawnym żadnego przepisu szczególnego, który nakazywałby sytuowanie miejsc parkingowych (postojowych) tylko i wyłącznie w obrębie nieruchomości podlegającej zainwestowaniu. Z treści powołanego przepisu wynika jedynie wymóg określenia w decyzji o warunkach zabudowy warunków obsługi w zakresie infrastruktury i komunikacji.
Skargę na decyzję Kolegium wniosła Spółdzielnia, zarzucając:
1. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 61 ust. 1 pkt 1 i art. 2 pkt 1 u.z.p. poprzez błędną interpretację i błędne przyjęcie przez organ, iż nie została naruszona zasada dobrego sąsiedztwa argumentując, że przedsięwzięcie objęte analizą urbanistyczną nie koliduje z zabudową istniejącą na obszarze analizowanym pomijając, że nowa zabudowa nie odpowiada charakterystyce urbanistycznej i architektonicznej już istniejącej zabudowy.
2. naruszenie przepisów postępowania art. 7, art. 8 i art. 11 K.p.a. poprzez naruszenie zasad: zaufania obywateli do organów państwa, przekonywania i dochodzenia do prawdy obiektywnej, niewyjaśnienie całokształtu okoliczności sprawy i zaniechania przeprowadzenia prawidłowego postępowania dowodowego, co w efekcie doprowadziło do wydania wadliwej decyzji o warunkach zabudowy.
Na tych podstawach Spółdzielnia wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji z 25 listopada 2021 r. oraz zasądzenie kosztów postępowania wg. norm przepisanych .
W uzasadnieniu Skarżąca podała, że Kolegium przy rozpatrywaniu odwołania naruszyło obowiązek wnikliwego zbadania czy nie została naruszona zasada dobrego sąsiedztwa wynikająca z art. 61 ust. 1 pkt. 1 u.z.p. To, że w analizowanym obszarze wyznaczonym wokół działek, których dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy występuje zabudowa o funkcji tożsamej z wnioskowaną, nie przesądza o możliwości zabudowy tych działek. Analizując warunki zabudowy terenu należy wziąć pod uwagę położenie w danym układzie funkcjonalo - przestrzennym co oznacza, że każdą sprawę należy rozpatrywać indywidualnie. Organ nie wziął pod uwagę, że realizacja zamierzenia spowoduje ograniczenie dostępu do drogi publicznej mieszkańców osiedla przy ul. [...] w tym: wyjazd i wjazd z budynków nr [...], [...] i [...] oraz samochodów uprzywilejowanych, utrudni odbiór odpadów komunalnych, utrudni dojazd do znajdującego się budynku [...] sklepu. Podtrzymanie w decyzji niskiego wskaźnika miejsc postojowych spowoduje możliwość zastawiania istniejących miejsc postojowych. W trakcie budowy budynku wielorodzinnego nie będzie możliwości wykonywania robót budowlanych bez zastawiania materiałami budowlanymi istniejących miejsc postojowych na osiedlu oraz całkowitego zastawiania ulicy przejazdowej [...] w przypadku dostawy materiałów budowlanych na budowę, a także przez sprzęt budowlany oraz wjazdem i wyjazdem samochodów ciężarowych. Komunikacja od ulicy [...] jest bardzo niebezpieczna, a od ulicy [...] ze względu na wysokość stropu nad garażami podziemnymi komunikacja na teren budowy w ogóle nie będzie możliwa. Nie będzie możliwości wjazdu do garażu podziemnego usytuowanego w planowanym budynku wielorodzinnym ze względu na bliską odległość i spadek wjazdu nienormowy, co uzasadnia przypuszczenie, iż garaż z podziemny będzie w części naziemnym a tym samym zmieni się wysokość budynku i zmniejszy linia zabudowy. Kolegium przy rozpatrywaniu odwołania Spółdzielni pominęło szereg istotnych okoliczności, co spowodowało, że decyzja o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji jest wadliwa. Realne będzie to, że wystąpi zacienienie istniejącego budynku przy ul. [...] ze względu na bliskość planowanej zabudowy oraz wysokość planowanego budynku oraz wystąpi zagrożenie dla mieszkańców osiedla natężeniem nadmiernego hałasu ze względu na zamianę istniejącego budynku jednorodzinnego na działkach [...] i [...] na budynek wielorodzinny. Nieuzasadnione jest przyjęcie, że teren inwestycji jest poza obszarem szczególnego zagrożenia powodzią (art. 166 ust. 1 Prawo wodne), ponieważ na osiedlu przy [...] przy ulewnych deszczach nastąpiło kilkukrotnie podniesienie poziomu [....] i cofnięcie wód na osiedle co spowodowało powódź. Osiedle ma wykonaną sieć kanalizacji deszczowej do rzeki [...] z wylotem o średnicy 800 cm, co umknęło uwadze organu przy rozpatrywaniu odwołania. Ponadto nie wykonano obliczeń co do przepustowości drogi i natężenia ruchu, nie uwzględniono powierzchni czynnej biologicznie w stosunku do powierzchni terenu w granicach min. 30-35 %., obowiązująca linia zabudowy jest za mała - powinna wynosić od 8 - 10 m, wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy jest za wysoki, szerokość elewacji frontowej - działki mają szerokość 16,3 m - 18,7m = 7,6 m zostanie łącznie po obu bokach budynku do granic działek, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej głównej bryły budynku mierząc od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku tj. od terenu zaprojektowanego, gdyby był garaż podziemny ale na ziemią wysokość będzie od poziomu stropu na garażu. W decyzji o warunkach zabudowy nie określono maksymalnej wysokości budynku/ np. od istniejącego terenu ani maksymalnej ilości kondygnacji nadziemnych i podziemnych, co jest wymagane przez przepisy prawa.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
skarga jest nieuzasadniona.
I. Stan sprawy jest następujący. Wnioskiem z dnia 3 lutego 2021 r. Inwestor wystąpił o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji oznaczonej jako budynek mieszkalny wielorodzinny z garażem podziemnym na działkach nr [...] oraz [...]. Zawiadomieniem z dnia 24 lutego 2021 r. Prezydent poinformował strony o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie. Zastrzeżenia do wnioskowanej inwestycji zgłosiła Spółdzielnia podnosząc, że przedmiotowa inwestycja utrudni dojazd do znajdujących się w bezpośrednim sąsiedztwie budynków. Wskazała także na brak placu budowy i wystarczającej ilości miejsc postojowych dla potencjalnych mieszkańców. Z akt wynika, że w toku postępowania opracowany został przez osobę uprawnioną projekt decyzji o warunkach zabudowy, jak również sporządzona została analiza urbanistyczna. Po zawiadomieniu stron w trybie art 10 § 1 K.p.a., udział w charakterze strony zgłosiło kilkoro mieszkańców budynków wielorodzinnych znajdujących się przy ul. [...] nr [...], [...] i [...]; niektórzy sprzeciwili się w planowanej inwestycji, która w ich ocenie, spowoduje zacienienie mieszkań stanowiących ich własność oraz będzie skutkować trudnościami komunikacyjnymi. Prezydent zastrzeżeń nie uwzględnił i decyzją z 25 listopada 2021 r. ustalił warunki zabudowy zgodnie z wnioskiem. Odwołania, które zostały rozpoznane, wnieśli P.B., T.B. oraz Spółdzielnia. Kolegium odwołań nie uwzględniło i decyzją z dnia 11 marca 2022 r. utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Decyzja Kolegium stanowi przedmiot skargi.
II. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w tym art. 61 ust. 1, który określa przesłanki wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Nie powtarzając jego treści wyeksponować należy, że celem tego przepisu jest ochrona ładu przestrzennego, przez co ustawa rozumie "takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne" (art. 2 pkt 1 u.z.p.).
Przepis art. 61 ust. 1 pkt 1 u.z.p. ustanawia zasadę "dobrego sąsiedztwa", która wymaga dostosowania nowej zabudowy do wyznaczonych przez zastany w danym miejscu stan dotychczasowej zabudowy, a także do cech i parametrów o charakterze urbanistycznym (zagospodarowanie obszaru) i architektonicznym (ukształtowanie wzniesionych obiektów). Wyznacznikiem spełnienia ustawowego wymogu są przy tym faktyczne warunki panujące do tej pory na konkretnym obszarze. Powstająca w sąsiedztwie zabudowanych już działek nowa zabudowa powinna bowiem odpowiadać charakterystyce urbanistycznej (kontynuacja funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, linii zabudowy i intensywności wykorzystania terenu) i architektonicznej (gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych) zabudowy już istniejącej (zob. np. wyrok NSA z 20 marca 2012 r., sygn. akt II OSK 10/11).
Zbadanie "dobrego sąsiedztwa" i pozostałych przesłanek z art. 61 ust. 1 u.z.p. następuje poprzez sporządzenie analizy urbanistycznej. Analiza ta ma podstawowe znaczenie dla sporządzenia decyzji o warunkach zabudowy (pozytywnej albo negatywnej). W ramach tego dokumentu dokonuje się bowiem analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa we wskazanym przepisie na obszarze, na którym ma powstać nowa zabudowa. Zatem analiza jest podstawowym elementem postępowania wyjaśniającego i powinna być sporządzona w sposób kompleksowy i szczegółowy, a sprecyzowane na jej podstawie wnioski powinny wynikać z opisanego w części tekstowej rozumowania, mającego oparcie w istniejącym zagospodarowaniu nieruchomości sąsiednich. Częścią analizy jest mapa zasadnicza, na której powinny być naniesione granice obszaru analizowanego oraz funkcje działek sąsiednich.
III. W rozpoznawanej sprawie sporządzona została przez osobę uprawnioną analiza urbanistyczna, w której prawidłowo wyznaczono obszar analizowany. Z analizy tej wynika, że w obszarze analizowanym występuje zarówno zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, jak i wielorodzinna blokowa, 2 – 4 kondygnacyjna. Oznacza to, że planowana inwestycje mieści się w zakresie istniejącej w obszarze analizowanym funkcji mieszkaniowej wielorodzinnej występującej po obu stronach ul. [...] (numery [...], [...] i [...], przy czym podkreślić należy, że skarga powyższego nie podważa.
W analizie (pkt 1.2 – str. 3) szczegółowo opisano linię zabudowy dla występujących wzdłuż ul. [...] budynków z końcowym wnioskiem, że linia zabudowy jest ukształtowana i narzuca potrzebę kontynuacji. Wobec tego wyznaczenie nowej linii zabudowy winno wynosić ok. 5m od granicy z działką drogową (ul. [...]).
W zakresie wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki (pkt 1.3 analizy) w zestawieniu tabelarycznym wymieniono działki i odpowiadające im procentowe wskaźniki wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki. Wyeksponowano dużą rozpiętość tego wskaźnika z jednoczesnym wykazaniem, że dla zabudowy wielorodzinnej wskaźnik ten wynosi od 29 % do 41 %. Wielkości te zostały uśrednione i w końcowym efekcie przełożyły się na określenie omawianego wskaźnika na poziomie 36 % z tolerancją 2 %.
Analiza w punkcie 1.4 dotyczącym gabarytów i formy architektonicznej, przedstawia istniejący w obszarze analizowanym stan w zakresie frontowej elewacji budynków, która to wielkość mieści się w przedziale od ok. 17m do ok. 56m, przy czym dla działki nr [...] zabudowanej budynkiem nr [...], o analogicznej szerokości frontu z działką nr [...] objętej wnioskiem, szerokość elewacji frontowej wynosi ok. 17m. W analizie przyjęto tę właśnie wielkość – ok. 17m, z tolerancją +/- 10 %. W odniesieniu do wysokość górnych krawędzi elewacji frontowej analiza wyodrębnia wysokość budynków mieszkalnych o charakterze jednorodzinnym i wielorodzinnym. Dla tych ostatnich wskazuje, że przebiega ona na wysokości od drugiej, do czwartej kondygnacji. W zakresie wysokości kalenicy analiza wymienia wielkości krańcowe oraz opisuje istniejącą geometrię dachów. Wielkości te uśrednione dają wysokość budynku wynoszącą 12m, z tolerancją 0,5m, z dachem płaskim o kącie nachylenia połaci do ok. 10 %. W dalszej części analizy odniesiono się do przesłanek z art. 61 ust. 1 pkt 2 – 5 u.z.p.
Opisowa część analizy dała podstawę do sformułowania końcowych wniosków i konkluzji, że dla inwestycji objętej wnioskiem spełnione zostały warunki z art. 61 ust. 1 pkt 1 – 5 u.z.p.
Sąd stwierdza, że analiza urbanistyczna odpowiada wymaganiom wynikającym z ustawy oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Analiza, jej końcowe wnioski, stanowiła podstawę wydania decyzji, którą ustalone zostały warunki zabudowy z tym zastrzeżeniem, że dla ilości miejsc postojowych w decyzji, odmiennie niż w analizie, określono wielkość 1,2 miejsca postojowego dla samodzielnego lokalu mieszkalnego (we wnioskach analizy wskazano 1,5).
Sąd zauważa, że przepisy prawa stosowane w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie zawierają wymogu określenia w decyzji konkretnej liczby miejsc parkingowych i sposobu ich urządzenia, bowiem jest to dokonywane na etapie tworzenia projektu budowlanego i jego weryfikacji w sprawie pozwolenia na budowę (por. wyroki NSA z dnia 27 marca 2012 r. sygn. II OSK 2448/10, 19 grudnia 2012 r. sygn. II OSK 1543/11, 9 listopada 2017 r. sygn. II OSK 399/16). Jednocześnie wskazać wypada, że z przepisów art. 54 pkt 2 lit. c) w zw. z art. 64 ust. 1 u.z.p. i § 2 pkt 6 rozporządzenia z 26 sierpnia 2003 r. należy wyprowadzić wniosek, że jeżeli organ administracji stwierdzi potrzebę zapewnienia przez inwestora na terenie planowanej inwestycji stanowisk postojowych lub parkingu to powinien określić precyzyjnie warunki decyzji poprzez wskazanie stosownych wskaźników, posługując się określonym współczynnikiem, np. liczby miejsc postojowych odnoszonych do powierzchni zabudowy usługowej lub mieszkalnej. Takie rozwiązanie jest akceptowane w orzecznictwie, przy czym podkreśla się, że określenie konkretnej liczby i sposobu urządzenia miejsc postojowych dokonywane jest na etapie zatwierdzenia projektu budowlanego w sprawie pozwolenia na budowę (por. wyrok z 18 czerwca 2014 r. II OSK 128/13, 8 października 2015 r. II OSK 346/14).
Podzielając poglądy orzecznictwa Sąd stwierdza, że wskazanie w zaskarżonej decyzji wskaźnika ilości miejsc postojowych (1,2 na jeden lokal mieszkalny) prawa nie narusza tym bardziej, że wskaźnik ten określony został jako minimalny.
Mając na uwadze analizę urbanistyczną, zarówno część opisową, jak i końcowe wnioski oraz będącą jej integralną częścią mapę stwierdzić należy, że zarzuty skargi są niezasadne. Przede wszystkim strony zawiadomiono o wszczęciu postępowania określając jego przedmiot, zapewniono na każdym etapie czynny udział oraz zgromadzono wystarczający materiał dowodowy do wydania decyzji. Zatem skarga stawiając zarzut naruszenia przepisów postępowania nie może być uwzględniona tym bardziej, że nie wskazuje na czym konkretnie miałoby polegać naruszenie art. 7, art. 8 i art. 11 K.p.a. i to w stopniu, o jakim mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit.c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329, ze zm., dalej: "P.p.s.a.").
W odniesieniu do prawa materialnego, ze wskazaniem na utrudnienia związane z obsługą komunikacyjną istniejących już budynków wielorodzinnych oraz związane z utrudnieniami podczas realizacji planowanej inwestycji wskazać należy, że zagadnienia te były podnoszone na etapie postępowania odwoławczego i ocenione zostały przez Kolegium. Sąd ocenę organu odwoławczego dotyczącą tych kwestii zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji w całości podziela. Z kolei w odniesieniu do parametrów inwestycji, które skarga podważa przypomnieć wypada, że rozstrzygnięcie w tym zakresie oparte zostało na analizie urbanistycznej, która – co już wyżej stwierdzono – prawa w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit.a P.p.s.a., nie narusza.
Reasumując: wobec spełnienia przesłanek przewidzianych w art. 61 ust. 1 u.z.p., Prezydent nie mógł odmówić ustalenia warunków zabudowy, co wynika z art. 64 ust. 1 w zw. z ar. 56 u.z.p.
Z tych przyczyn skarga podlega oddaleniu, na podstawie art. 151 P.p.s.a.