II SA/BK 429/24

II SA/Bk 429/24 - Wyrok WSA w Białymstoku
Data orzeczenia
2024-09-19
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-07-18
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Sędziowie
Anna Bartłomiejczuk /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 977
art. 61 ust. 1 pkt 1, 2, 4 i 5
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r.  o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)
Dz.U. 2022 poz 2409
art. 7 ust. 2 pkt 5
Ustawa z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Sędziowie asesor sądowy WSA Anna Bartłomiejczuk (spr.),, sędzia WSA Marek Leszczyński, Protokolant st. sekretarz sądowy Marta Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 września 2024 r. sprawy ze skargi W. B., J. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Suwałkach z dnia 22 maja 2024 r. nr KO.703/15/24, KO.703/16/24 w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy oddala skargę
Uzasadnienie
Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Suwałkach z dnia 22 maja 2024 r. nr KO.703/15/24 nr KO.703/16/24 utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Miasta Augustowa z dnia 5 marca 2024 r. o odmowie ustalenia na rzecz W. B. oraz J. B. (dalej powoływanych jako: "Skarżący" lub "Inwestorzy") warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na realizacji zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, w tym budynku mieszkalnego jednorodzinnego z potrzebnymi urządzeniami budowlanymi na działce nr [...], położonej w Augustowie, w obrębie [...].
U podstaw zaskarżonego rozstrzygnięcia legły następujące okoliczności faktyczne i prawne:
W dniu 3 listopada 2023 r. Inwestorzy wystąpili z wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla części działki nr [...] położonej w Augustowie w związku z planowaną budową budynku mieszkalnego jednorodzinnego z potrzebnymi urządzeniami budowlanymi, w ramach realizacji zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. W załączniku graficznym wskazano lokalizację budynku w odległości ok. 75 m od granicy pasa gminnej drogi wewnętrznej (ul. [...]) oraz w odległości ok. 50 m od linii brzegowej jeziora. Wniosek został zmieniony 17 listopada 2023 r. w ten sposób, że określono: powierzchnię terenu inwestycji - 2858 m2; minimalną powierzchnię podlegającą przekształceniu – 511 m2; maksymalną powierzchnię podlegającą przekształceniu - 581 m2; granice terenu inwestycji oraz dostęp tego terenu do drogi publicznej - za pośrednictwem istniejącej drogi leśnej.
W toku postępowania Burmistrz ustalił, że na działce Inwestorów o nr [...] o łącznej powierzchni 3539 m2 występują grunty rolne, oznaczone symbolami: RVI, ŁVI, niepodlegające ochronie prawnej, natomiast w części ww. działki stykającej się z gminną drogą wewnętrzną (ul. [...]) występują grunty leśne LsVI o powierzchni 681 m2, podlegające ochronie prawnej. Ustalił też, że w granicach terenu inwestycji (zakreślonych wyłącznie do gruntów rolnych) nie wskazano "trasy" dostępu tego terenu do drogi publicznej (gminnej drogi wewnętrznej - ul. [...]) i uznał, że w takim przypadku nie ma innej możliwości niż dojazd przez grunty leśne, stanowiące własność Skarżących. Z podanych względów projekt decyzji ustalającej warunki zabudowy na części działki nr [...] został poddany uzgodnieniu z Regionalną Dyrekcją Lasów Państwowych.
Postanowieniem z dnia 23 stycznia 2024 r. Dyrektor Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w Białymstoku odmówił uzgodnienia projektu przedmiotowej decyzji wskazując, że pomimo, iż projekt decyzji o warunkach zabudowy dotyczy gruntów nieleśnych, to ma na ten grunt wpływ albowiem dojazd do terenu inwestycji został zaplanowany przez grunt leśny. Skoro zatem decyzja o warunkach zabudowy przeznacza grunt leśny na cele nieleśne - komunikacyjne, to teren potrzebny pod drogę dojazdową do terenu inwestycji wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne. Powyższe postanowienie nie zostało zakwestionowane przez Skarżących.
W tych okolicznościach, organ I instancji będąc związany stanowiskiem Dyrektora Regionalnego Lasów Państwowych w Białymstoku, decyzją z dnia 5 marca 2024r. nr AGP.6730.18.2023 odmówił ustalenia warunków zabudowy dla opisanej na wstępie inwestycji.
W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia organ stwierdził, że w przedmiotowym postępowaniu, którego elementem jest wymóg uzgodnienia projektu decyzji z jednostkami wymienionymi w art. 53 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (j.t. Dz.U. z 2023 r. poz. 977 z póżn.zm., dalej w skrócie: "p.z.p.z.") dowiedziono, iż planowana inwestycja nie spełnia warunków określonych w art. 61 ust. 1 pkt 2, 4 i 5 tej ustawy. Mianowicie teren inwestycji stanowiący zachodnią część działki nr [...] nie ma dostępu do drogi publicznej (pkt 2). Nadto, teren wymaga zyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne (pkt 4), a ponadto decyzja nie byłaby zgodna z przepisami odrębnymi w zakresie ochrony gruntów leśnych (pkt 5). Przy czym organ I instancji zaznaczył, że jest związany postanowieniem Dyrektora Regionalnego Lasów Państwowych w Białymstoku i nie może wkraczać w jego merytoryczną treść, a z niej jednoznacznie wynika, że wydanie decyzji doprowadziłoby do przeznaczenia gruntu leśnego na cele nieleśne, tj. komunikacyjne. Burmistrz wskazał też powody, dla których nie spełnił żądania strony odnośnie do zwrócenia się do Marszałka Województwa Podlaskiego celem uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntu leśnego na cele nieleśne. W tym zakresie wyjaśnił, że zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych, przeznaczenie gruntów leśnych na cele nieleśne, wymagające zgody marszałka województwa dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a nie w ramach postępowania o wydanie warunków zabudowy.
Odwołanie od tej decyzji wnieśli Skarżący zarzucając jej m.in. naruszenie:
1. art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2024r. poz. 320, dalej w skrócie: "u.d.p.") poprzez nieuprawnione przyjęcie, że droga łącząca teren inwestycji z drogą publiczną nie stanowi drogi wewnętrznej;
2. art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. poprzez błędne uznanie, że teren inwestycji nie ma dostępu do drogi publicznej pomimo, że droga dojazdowa łącząca teren inwestycji z drogą publiczną została zakwalifikowana na mapie zasadniczej prowadzonej przez starostę powiatowego jako wewnętrzna droga leśna, stanowiąca dopuszczalny, pośredni dostęp do drogi publicznej;
3. art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. poprzez nieuprawnione przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie nie występuje zgodność planowanej inwestycji z przepisami odrębnymi;
4. art. 29 ust. 3 pkt 7 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1356 z późn. zm., dalej w skrócie: "u.o.l.") poprzez nieuprawnione przyjęcie, że Skarżący nie mają prawa poruszania się po drodze leśnej łączącej teren inwestycji z drogą publiczną, pomimo że są właścicielami tej drogi leśnej;
5. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, zaś w następstwie powyższego błędne uznanie, iż zachodzą podstawy do odmowy ustalenia warunków zabudowy;
6. art. 7 ust. 2 pkt 5 w zw. z art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 82, dalej: "o.g.r.l.") poprzez jego niezastosowanie i zaniechanie zwrócenia się przez organ do Marszała Województwa Podlaskiego celem uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntu leśnego (tj. drogi leśnej stanowiącej dojazd do terenu objętego wnioskiem) na cele nieleśne, pomimo wniosku w tym zakresie złożonego w toku postępowania i wyłącznej kompetencji organu do wystąpienia o taką zgodę.
SKO nie podzieliło argumentacji odwołania i decyzją z dnia 22 maja 2024r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Według SKO spór w niniejszej sprawie sprowadza się zasadniczo do kwestii zgodności decyzji z przepisami odrębnymi, a w dalszej kolejności: dostępu terenu inwestycji do drogi publicznej. Powołując się na art. 2 pkt 14 u.p.z.p. Kolegium wyjaśniło, że przez dostęp do drogi publicznej należy rozumieć bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną, przy czym w dacie wydania decyzji taki dostęp ma być faktyczny i prawny. Zdaniem SKO skoro planowany dostęp terenu inwestycji do gminnej drogi wewnętrznej miał odbywać się przez wschodnią część działki nr [...] oznaczoną jako użytek leśny, to organ pierwszej instancji zasadnie wystąpił do Dyrektora Dyrekcji Lasów Państwowych z prośbą o uzgodnienie sporządzonego projektu decyzji. Organ uzgadniający wypowiedział się zaś wprost, że planowany dojazd po użytku leśnym zmieni sposób użytkowania gruntu leśnego. Ponadto skoro grunty leśne o pow. 681 m2, stanowiące część działki przeznaczonej pod inwestycję nie zostały objęte zgodą na zmianę przeznaczenia, to zdaniem Kolegium, ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji jest niedopuszczalne. Od gminnej drogi wewnętrznej oddziela go bowiem część działki Inwestorów oznaczona symbolem "Ls", która bez naruszenia przepisów odrębnych nie może być przeznaczona jako dojazd do planowanej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. W ocenie organu odwoławczego nie zmienia tego również fakt, iż użytki leśne nie znajdują się w liniach rozgraniczających teren inwestycji, a organ związany jest wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy. Oczywistym jest bowiem, że odmienne rozstrzygnięcie de facto oznaczałoby nieuprawnione przeznaczenie gruntów leśnych na cele komunikacyjne w drodze decyzji lokalizacyjnej i tym samym naruszenie przepisów odrębnych. Nie mają przy tym racji Skarżący dowodząc, że w granicach niniejszego postępowania możliwe byłoby uzyskanie zgody marszałka województwa na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne. Końcowo organ zaznaczył, że decyzja o warunkach zabudowy ma charakter związany i niespełnienie chociażby jednego z warunków określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1-6 u.p.zp. wyklucza pozytywne rozpatrzenie wniosku.
Skargę na powyższą decyzję do tut. Sądu wnieśli Skarżący zarzucając jej naruszenie przepisów postępowania tj.
1) art. 60 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p. poprzez nieprawidłowe uznanie zasadności zwrócenia się przez organ I instancji do Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w Białymstoku z prośbą o uzgodnienie projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy w przedmiotowej sprawie, w sytuacji gdy na terenie inwestycji objętym wnioskiem Skarżących nie występują grunty leśne, a wyłącznie grunty rolne niepodlegające ochronie prawnej, dlatego też postanowienie Dyrektora jako niewiążące nie mogło wywoływać negatywnych skutków w okolicznościach niniejszej sprawy;
2) art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie konieczności uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne, w sytuacji gdy objęty wnioskiem teren inwestycji obejmuje swym zakresem wyłącznie grunty rolne niepodlegające ochronie w zakresie zmiany przeznaczenia;
3) nieuprawnione uznanie, że dyspozycja ww. przepisu obejmuje swoim zakresem obok terenu inwestycji również obszar drogi dojazdowej znajdującej się poza terenem inwestycji, konsekwencją czego było nieuprawnione uznanie braku możliwości wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy;
4) art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. w zw. z art. 2 pkt 14 u.p.z.p. poprzez jego błędną wykładnię, skutkującą nieuprawnionym uznaniem, że dostęp do terenu inwestycji objętego wnioskiem za pośrednictwem wewnętrznej drogi leśnej nie wypełnia przesłanki dostępu do drogi publicznej, w sytuacji gdy droga dojazdowa łącząca teren inwestycji z drogą publiczną została zakwalifikowana na mapie zasadniczej, prowadzonej przez starostę powiatowego jako wewnętrzna droga leśna, a zatem stanowi dopuszczalny, pośredni dostęp do drogi publicznej w rozumieniu art. 2 pkt 14 u.p.z.p.;
5) błędne uznanie, iż Skarżący nie wykazali faktycznego i prawnego dostępu do terenu inwestycji w sytuacji, gdy są właścicielami wewnętrznej drogi leśnej stanowiącej połączenie terenu z drogą publiczną, do której - zgodnie z art. 29 ust. 3 pkt 7 ustawy o lasach mają nieograniczony, a wręcz wyłączny dostęp;
6) naruszenie art. 29 ust. 3 pkt 7 u.o.l. poprzez jego pominięcie, skutkujące nieuprawnionym uznaniem, że Skarżący nie mają prawa poruszania się po drodze leśnej łączącej teren inwestycji z drogą publiczną, pomimo że są właścicielami tej drogi leśnej, w konsekwencji czego posiadają zarówno dostęp prawny i faktyczny do terenu inwestycji;
7) art. 7 ust. 2 pkt 5 o.g.r.l. w zw. z art. 7 ust. 3 o.g.r.l. poprzez jego niezastosowanie i zaniechanie zwrócenia się przez organ I instancji do Marszałka Województwa Podlaskiego celem uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntu leśnego (tj. drogi leśnej stanowiącej dojazd do terenu objętego wnioskiem Skarżących) na cele nieleśne, pomimo wniosku Skarżących w tym zakresie złożonego w toku postępowania i wyłącznej kompetencji organu do wystąpienia o taką zgodę;
8) art. 10 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie przez organ II instancji zapewnienia Skarżącym czynnego udziału w każdym stadium postępowania polegające na wydaniu decyzji dzień po wyznaczonym terminie do wypowiedzenia się w sprawie zebranych dowodów i zgłoszonych żądań, i jednocześnie dzień przed fizycznym doręczeniem stanowiska Skarżących (doręczonego dnia 23 maja 2024 r.);
9) art. 6 k.p.a. poprzez poczynienie ustaleń i wydanie zaskarżonej decyzji w oparciu o ocenę Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w Białymstoku, w sytuacji gdy, przepisy u.p.z.p. w przedmiotowej sprawy nie wymagały dokonania uzgodnień z w/w organem przed wydaniem decyzji z uwagi na brak objęcia wnioskiem gruntów leśnych;
10) art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego;
11) art. 15 k.p.a. poprzez bezrefleksyjne powielenie przez organ II instancji błędnej oceny organu I instancji, jakoby w realiach niniejszej sprawy zasadne było zwrócenie się do Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych o uzgodnienie sporządzonego projektu decyzji, w sytuacji gdy teren inwestycji nie obejmuje gruntów leśnych.
W oparciu o powyższe zarzuty pełnomocnik Skarżących wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W obszernym uzasadnieniu skargi Skarżący skupili się na wykazaniu, że organy błędnie oparły swoje rozstrzygnięcia na postanowieniu Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych, który odmówił uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy, powołując się na konieczność zmiany przeznaczenia gruntu leśnego na cele nieleśne. Tymczasem, zdaniem pełnomocnika Skarżących, organ prowadzący postępowanie główne w ogóle nie powinien był występować z prośbą o uzgodnienie projektu decyzji w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele leśne, ponieważ teren inwestycji nie obejmuje tego rodzaju gruntów. Jak podkreślił, na etapie ustalenia warunków zabudowy nie jest badana kwestia zgodności dróg z przepisami techniczno-budowlanymi. Warunek dostępu do drogi publicznej spełniony jest zawsze wówczas, kiedy na przedmiotową działkę można dostać się - zgodnie z prawem - z drogi publicznej. Ustawodawca nie stawia przy tym wymagań co do rodzaju tego dostępu, czy ma być to droga, czy ścieżka. Dlatego też w przedmiotowej sprawie nie powinno być przeszkód by dostęp działki do drogi publicznej stanowiła wewnętrzna droga leśna, gdyż przepis art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. w żaden sposób nie uzależnia wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy od zmiany przeznaczenia gruntu na cele nieleśne, dla stworzenia połączenia terenu planowanej inwestycji z drogą publiczną, a wymaga jedynie aby dostęp był możliwy za pośrednictwem drogi wewnętrznej, która w okolicznościach niniejszej sprawy bezsprzecznie istnieje.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w całości rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotem kontroli sądu w sprawie niniejszej jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Suwałkach utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Miasta Augustowa odmawiającą Skarżącym ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na realizacji zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, w tym budynku mieszkalnego jednorodzinnego z potrzebnymi urządzeniami budowlanymi na działce nr [...], położonej w Augustowie, w obrębie [...].
W ocenie Sądu, zaskarżone decyzje są prawidłowe i nie naruszają wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego i procesowego, a organy zasadnie przyjęły, że w sprawie nie zostały spełnione przesłanki pozwalające na ustalenie warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji.
Rozważania w powyższym zakresie należy poprzedzić ogólnym wyjaśnieniem, że zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. każdy ma prawo w graniach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeśli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. Zgodnie zaś z art. 59 ust. 1 u.p.z.p. zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowalnych, wymaga ustalenia - w drodze decyzji - warunków zabudowy. Decyzję o warunkach zabudowy wydaje, z zastrzeżeniem ust. 3, wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4, i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. Określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu co do zasady następuje zatem w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku - jak w sprawie niniejszej - określenie to następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy, ale tylko w przypadku łącznego spełnienia wymogów określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1 - 5 u.p.z.p.
Decyzja o warunkach zabudowy ma zatem przede wszystkim rozstrzygnąć o dopuszczalności realizacji określonej inwestycji na objętym wnioskiem inwestora terenie, dla którego brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie zaś z jednolitym orzecznictwem sądów administracyjnych celem postępowania w przedmiocie warunków zabudowy jest ustalenie dla planowanej zmiany zagospodarowania terenu, polegającej na budowie obiektu budowlanego, takich warunków w zakresie zabudowy i zagospodarowania terenu, które pozwoliłyby na włączenie danej inwestycji w ład przestrzenny okolicy, nie zaś poszukiwanie rozwiązań umożliwiających inwestorowi maksymalne zainwestowanie określonej nieruchomości, bez jakiejkolwiek kontroli organów administracji publicznej (por. wyrok NSA z 13 grudnia 2017 r., sygn. akt II OSK 717/17, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej w skrócie: "CBOSA").
Jak stanowi zaś art. 61 ust. 1 u.p.zp. decyzyjne ustalenie warunków zabudowy możliwe jest w przypadku kumulatywnego spełnienia następujących warunków:
1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;
2) teren ma dostęp do drogi publicznej;
3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;
4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;
5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi;
6) zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze: (a) w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2022 r. poz. 273 i 1846 oraz z 2023 r. poz. 595), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, (b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu, o którym mowa w art. 53 ust. 5e pkt 2, (c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu.
Dodatkowo należy zaznaczyć, ze decyzja o warunkach zabudowy jest aktem administracyjnym związanym, co oznacza, że organ administracji publicznej nie działa w warunkach uznania administracyjnego. Zatem jeżeli inwestycja spełnia wszystkie warunki, od których łącznej realizacji przepisy uzależniają możliwość wydania decyzji o warunkach zabudowy, organ administracji publicznej zobowiązany jest wydać taką decyzję. W przypadku zaś gdy planowana inwestycja nie spełnia chociażby jednej ustawowej przesłanki wynikającej z przywołanego art. 61 ust. 1 u.p.z.p., organ zobowiązany jest odmówić ustalenia warunków zabudowy.
W niniejszej sprawie organy odmówiły ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji wskazując, że planowana inwestycja nie spełnia trzech warunków z ust. 1 art. 61 ust.1 u.p.z.p., tj. teren inwestycji stanowiący zachodnią część działki nr [...] nie ma dostępu do drogi publicznej (pkt 2), teren ten wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne (pkt 4), a decyzja nie byłaby zgodna z przepisami odrębnymi w zakresie ochrony gruntów leśnych, co potwierdza postanowienie Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych z dnia 23 stycznia 2024 r. (pkt 5).
W ocenie Sądu wnioskowana inwestycja nie spełnia jeszcze jednego warunku, co uszło uwadze orzekającym w sprawie organom, tj. przesłanki "dobrego sąsiedztwa" o której stanowi art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. I tą właśnie przesłankę przemawiającą za odmowa ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji Sąd omówi w pierwszej kolejności. Jak wynika z powołanego przepisu, aby ustalić warunki zabudowy dla planowanej inwestycji musi istnieć przynajmniej jedna zabudowana działka sąsiednia dostępna z tej samej drogi publicznej. Działka sąsiednia powinna być przy tym zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu, w celu dostosowania zamiarów inwestycyjnych do istniejących w danym miejscu standardów urbanistyczno - architektonicznych. Zasada dobrego sąsiedztwa oznacza zatem konieczność dostosowania nowej zabudowy do wyznaczonych przez zastany w danym miejscu stan dotychczasowej zabudowy funkcji, cech i parametrów o charakterze urbanistycznym (zagospodarowanie terenu) i architektonicznym (ukształtowanie wzniesionych obiektów). Tym samym powstająca w sąsiedztwie zabudowanej już działki, nowa zabudowa, jak i planowany nowy sposób użytkowania obiektu budowlanego, powinny odpowiadać charakterystyce urbanistycznej (kontynuacja funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, linii zabudowy i intensywności wykorzystania terenu) i architektonicznej (gabaryty i forma architektoniczna obiektów budowlanych) zabudowy już istniejącej. Określenie tej charakterystyki jest obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie w sprawie warunków zabudowy. W pierwszej kolejności organ musi zatem dokonać szczegółowej analizy zabudowy znajdującej się na działkach sąsiednich, a następnie ustalić cechy nowej zabudowy w decyzji o warunkach zabudowy. Kontynuacja funkcji, o jakiej mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. oznacza, że nowa zabudowa musi się mieścić w granicach zastanego w danym miejscu sposobu zagospodarowania terenu, w tym użytkowania obiektów. Nowa zabudowa jest zatem dopuszczalna o tyle, o ile można ją pogodzić z już istniejącą funkcją. Badanie spełnienia wymogów dobrego sąsiedztwa odbywa się przez analizę istotnych uwarunkowań istniejącego stanu zagospodarowania terenu. W tym celu wokół terenu objętego wnioskiem wyznacza się tzw. obszar analizowany.
Zgodnie z art. 61 ust. 5a u.p.z.p. w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół terenu, o którym mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1a, na kopii mapy zasadniczej lub mapy ewidencyjnej dołączonej do wniosku o ustalenie warunków zabudowy obszar analizowany w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu terenu, jednak nie mniejszej niż 50 metrów, i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w ust. 1. Przez front terenu należy rozumieć tę część granicy działki budowlanej, która przylega do drogi publicznej lub wewnętrznej, z której odbywa się główny wjazd na działkę. Obszar analizowany obejmuje istniejący stan zagospodarowania terenów sąsiadujących z obszarem inwestycyjnym i wyznacza organom pole dla sformułowania wniosku o spełnieniu warunku dobrego sąsiedztwa.
W ocenie Sądu pomimo, że w kontrolowanej sprawie w sposób prawidłowy wyznaczony został wokół terenu inwestycji - obszar analizowany, to organy nie wyciągnęły z dokonanej analizy – prawidłowych wniosków. Z niespornych okoliczności faktycznych wynika, że objęta wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego z urządzeniami budowlanymi ma być posadowiona na wskazanym na mapie zasadniczej (dołączonej do wniosku) - fragmencie działki o nr [...], oznaczonym w ewidencji gruntów i budynków jako grunty rolne (oznaczone: RVI, ŁVI), a dostęp do drogi publicznej ma mieć zapewniony przez wewnętrzną drogę leśną umiejscowioną na pozostałej części działki o nr [...], oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków jako użytek leśny (LsVI) o pow. 681 m2. Tymczasem tereny położone w obszarze analizowanym to niezabudowane grunty użytkowane rolniczo lub leśnie i tylko na jednej działce dostępnej z tej samej drogi publicznej o nr [...] (o pow. powyżej 1 ha – grunty rolne i rolne zabudowane) znajduje się zabudowa zagrodowa z budynkiem mieszkalnym i gospodarczym. Z analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, dołączonej do decyzji organu I instancji, wynika że to właśnie zabudowa istniejąca na działce o nr [...]. stała się punktem odniesienia dla ustalonych w projekcie decyzji – parametrów planowanej inwestycji. Przyjęto, że planowana przez Inwestorów zabudowa stanowi kontynuację cech zabudowy i zagospodarowania terenu występującą na działce nr [...].
Z powyższym stanowiskiem zgodzić się nie można albowiem, zdaniem Sądu, zabudowa zagrodowa nie jest tożsama z zabudową mieszkaniową jednorodzinną, o jaką zawnioskowali Skarżący w złożonym wniosku. Orzecznictwo sądów w tym zakresie jest spójne i przyjmuje, że zabudowa zagrodowa stanowi inny szczególny rodzaj zabudowy odróżniający ją od zabudowy jednorodzinnej, a istnienie na danym terenie zabudowy zagrodowej uniemożliwia wprowadzenie na tym terenie zabudowy jednorodzinnej (por. np. wyroki NSA: z 4 grudnia 2008 r. II OSK 1536/07 oraz z 22 czerwca 2021r. II OSK 2676/18, oraz wyroki WSA: w Poznaniu z 23 października 2019 r. II SA/Po 483/19 oraz w Białymstoku z 9 września 2023r. II SA/Bk 137/23 i z dnia 10 września 2015 r. II SA/Bk 444/15, CBOSA). Wprawdzie zabudowa zagrodowa jak i zabudowa jednorodzinna w istocie składają się z takich samych obiektów, jak budynek mieszkalny, garaż czy budynki gospodarcze, to jednak nie można nie zauważyć, że w przypadku zabudowy zagrodowej, na którą składają się przede wszystkim budynki gospodarcze i inwentarskie - budynek mieszkalny jedynie im towarzyszy. W konsekwencji stwierdzić należy, że zabudowa zagrodowa istniejąca na działce o nr [...] nie mogła stanowić "dobrego sąsiedztwa" dla planowanej inwestycji, w ramach której miałby powstać budynek mieszkalny jednorodzinny. Co prawda orany orzekające w sprawie okoliczność tą pominęły (de facto z korzyścią dla Skarżących) tym niemniej Sąd kontrując zaskarżoną decyzję, nie będąc związany zarzutami skargi, te uchybienie dostrzegł z urzędu. W ocenie składu orzekającego uchybienie to nie miało jednak wpływu na prawidłowość wydanych decyzji, a stanowiło wręcz dodatkowy argument dla odmowy ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji.
Przechodząc z kolei do wskazanych w zaskarżonej decyzji przesłanek stanowiących podstawę do odmowy ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji, określnych w pkt 2, 4 i 5 art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Sąd doszedł do wniosku, ze organy słusznie przyjęły, że projektowana inwestycja nie ma dostępu do drogi publicznej, teren inwestycji wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne, a wydana decyzja byłaby niezgodna z przepisami odrębnymi w zakresie ochrony gruntów leśnych.
Istota sporu, jaki powstał na tle ww. przesłanek sprowadza się do tego, czy jest dopuszczalne ustalenie warunków zabudowy dla budynku mieszkalnego na nieruchomości rolnej, zlokalizowanego na części działki o nr [...], oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków jako grunty rolne, w sytuacji gdy dostęp do drogi publicznej teren inwestycji ma mieć zapewniony przez wewnętrzną drogę leśną umiejscowioną na pozostałej części działki o nr [...] oznaczonej jako użytek leśny (LsVI).
Rozważania w tym zakresie należy poprzedzić wyjaśnieniem, że wbrew stanowisku skargi, orzekające w sprawie organy nie zakwestionowały możliwości ustalenia warunków zabudowy dla wyodrębnionej części działki ewidencyjnej. Stanowisko dopuszczające wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla terenu stanowiącego część działki ewidencyjnej, która nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych lub leśnych na cele nierolnicze lub nieleśne, jeżeli teren ten można jednoznacznie wyodrębnić i przedstawić na załączniku graficznym do decyzji, jest też aktualnie prezentowane w orzecznictwie sądów administracyjnych i skład orzekający w pełni je podziela.
Tym niemniej możliwość ustalenia warunków zabudowy dla terenu inwestycji oznaczonego jako część działki nr [...] nie oznacza braku możliwości poddania projektu takiej decyzji uzgodnieniu organu właściwego w sprawie ochrony gruntów leśnych w sytuacji, gdy planowany dostęp terenu inwestycji do gminnej drogi wewnętrznej, ma się odbywać się przez część tej działki oznaczoną jako "LsVI", a więc przez grunty podlegające ochronie prawnej. Sąd podziela w tym zakresie ocenę organu, że skomunikowanie się z właściwym terenem inwestycji, położonym w głębi działki nr [...], bezspornie wymaga przemieszczania się przez część działki stanowiącą grunty leśne, z czym wiąże się obowiązek oceny dopuszczalności takiego rozwiązania z punktu widzenia ochrony gruntów leśnych. Zasadnie zatem organ I instancji zwrócił się do Dyrektora Dyrekcji Lasów Państwowych z prośbą o uzgodnienie sporządzonego projektu decyzji w zakresie przepisów o ochronie gruntów leśnych.
Na akceptację nie zasługuje przy tym stanowisko pełnomocnika Skarżących, że przedmiotem postępowania uzgodnieniowego nie mogła być ocena sposobu komunikacji pomiędzy miejscem realizacji planowanej inwestycji, a drogą publiczną (po gruncie leśnym), a to z tej racji, iż pozostawała ona poza przedmiotem inwestycji, ograniczonym wyłącznie do realizacji budynku mieszkalnego na rolnej części działki. Wprawdzie Skarżący konsekwentnie podkreślają, że wbrew ocenie organów, teren inwestycji nie obejmował części działki oznaczonej jako grunty leśne. Tym niemniej, tego rodzaju stanowiska nie sposób pogodzić z istotą postępowania uzgodnieniowego, przewidzianego w art. 53 ust.4 pkt 6 u.p.z.p., polegającą na całościowej ocenie planów inwestycyjnych inwestora z punktu widzenia ochrony gruntów leśnych. Bezspornie zatem przedmiot postępowania o uzgodnienie projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji budowlanej z punktu widzenia ochrony gruntów leśnych obejmuje nie tylko ocenę dopuszczalności wg w/w kryterium realizacji samej inwestycji, ale również ocenę dopuszczalności planowanego sposobu obsługi komunikacyjnej tej inwestycji (jeżeli przewiduje ona wykorzystanie gruntów leśnych), nawet jeżeli chodzi o obsługę realizowaną nie za pomocą dopiero planowanych ciągów komunikacyjnych, a za pomocą już istniejącej wewnętrznej drogi leśnej, mającej zapewnić pośredni dostęp do drogi publicznej.
W postanowieniu z dnia 23 stycznia 2024 r. Dyrektor Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w Białymstoku wprost zaś odmówił uzgodnienia projektu przedmiotowej decyzji wskazując, że pomimo, iż projekt decyzji o warunkach zabudowy dotyczy gruntów nieleśnych, to ma na ten grunt wpływ albowiem dojazd do terenu inwestycji został zaplanowany przez grunt leśny. Skoro zatem decyzja o warunkach zabudowy przeznacza grunt leśny na cele nieleśne - komunikacyjne, to teren potrzebny pod drogę dojazdową do terenu inwestycji wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne. Postanowienie to jest ostateczne, albowiem Skarżący nie skorzystali z przysługującego im prawa do jego zaskarżenia, stąd też, jak prawidłowo podkreślono w zaskarżonej decyzji, organ I instancji był tym rozstrzygnięciem – bezwzględnie związany. Dopóki zaś postanowienie organu uzgadniającego funkcjonuje w obrocie prawnym i dopóki nie zostanie z obrotu tego wyeliminowane, pozostaje wiążące dla organu prowadzącego postępowanie główne (por. wyroki NSA: z dnia 23 września 2020 r., sygn. akt II OSK 1036/20 oraz z 20 czerwca 2007 r., sygn. akt II OSK 922/06, CBOSA).
Wobec zaś negatywnego uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy ww. ostatecznym postanowieniem, organy orzekające już tylko z tego powodu nie mogły pozytywnie ustalić warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji. W tym miejscu jeszcze raz należy podkreślić, że postanowienie uzgadniające negatywnie projekt decyzji o ustaleniu ww. warunków zabudowy było wiążące zarówno dla Burmistrza Augustowa, jak i Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Suwałkach, które nie mogły dokonać odmiennej oceny przepisów. W tych okolicznościach prawidłowo rozstrzygnięto o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji, wskazując, że jest ona niezgodna z warunkami określonymi w art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. w zakresie ochrony gruntów leśnych.
W ocenie Sądu, biorąc pod uwagę charakter podniesionych w skardze zarzutów, należy też wyjaśnić, że przepisy ustawy o lasach nie ustanawiają bezwzględnego zakazu poruszania się pojazdów mechanicznych po lesie, czy też nie ograniczają takiej możliwości wyłącznie do przebiegających przez las dróg publicznych. Przepis art. 29 ust.1 u.o.l. stanowi bowiem wprost, iż dopuszcza się ruch pojazdów mechanicznych w lesie także po drogach leśnych z tym jedynie zastrzeżeniem, że drogi te muszą być oznakowane drogowskazami dopuszczającymi taki ruch. Jeszcze dalej idzie art. 29 ust.3 tej ustawy, zwalniając z tego typu obostrzeń m.in. wykonujących czynności służbowe i gospodarcze właścicieli lasów we własnych lasach (pkt 6) oraz osoby użytkujące grunty rolne położone wśród lasów (pkt 7). Z powyższego wnosić należy, że co do zasady dopuszczalne jest stałe poruszanie się pojazdów mechanicznych przez grunty leśne także w takiej sytuacji, w której grunt, na którym komunikacja ta ma być realizowana (tj. droga leśna) nie utracił swego leśnego charakteru, tj. nie został formalnie przeznaczony na cele nieleśne.
Wykładnia powyższych przepisów nie daje jednak, zdaniem Sądu, podstaw do uogólniającego stwierdzenia, że wszystkie drogi położone na terenie gruntów leśnych stanowią drogi wewnętrzne. Uwzględniając dodatkowo przepisy regulujące ewidencję gruntów i klasyfikację, nie budzi wątpliwości, że nie każda droga w lesie stanowi taką drogę, która może spełniać warunek drogi wewnętrznej, przez którą realizowany może być warunek "dostępu do drogi publicznej", o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. Sąd podziela wprawdzie stanowisko wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 grudnia 2016 r. (sygn. akt I OSK 451/15, CBOSA), zgodnie z którym jakkolwiek droga leśna jest szczególną kategorią drogi, gdyż nie stanowi drogi publicznej ani nie odpowiada definicji drogi wewnętrznej, to z definicji tej wynika, że może być jej przypadkiem. Nie jest więc automatycznie wykluczone wykorzystanie jej jako sposobu dostępu działki do drogi publicznej. Tym niemniej, podkreślić należy, że odmiennie może kształtować się sytuacja prawna, w przypadku gdy dana działka ewidencyjna przylega do drogi leśnej ogólnodostępnej łączącej się z drogą publiczną, a inaczej gdy działka rolna położona wśród lasów ma dostęp do takiej drogi na gruntach leśnych, na której możliwy jest jedynie ruch pojazdów w zakresie wyjątków określonych w art. 29 ust. 3, które nie podlegają wykładni rozszerzającej. Odróżnić zatem jednoznacznie należy dojazd do działki rolnej użytkowanej rolniczo położonej wśród lasów, od zapewnienia prawnego dostępu do drogi publicznej tej samej działki, dla której inwestor zamierza zmienić sposób jej użytkowania na inny niż rolniczy, w tym wyłącznie – tak jak w niniejszej sprawie - na mieszkaniowy.
Ustawa o lasach wprowadza do właścicieli lasów prywatnych, a także osób legitymujących się ograniczonymi prawami rzeczowymi dla nieruchomości leśnych, szczególne ograniczenia związane z korzystaniem z ich praw. Jeżeli chodzi o komunikację i wykorzystanie gruntu leśnego na cele komunikacji (ruchu pojazdów), to właściciele i osoby mające tytuł prawnorzeczowy do cudzej nieruchomości (służebność) mogą poruszać się pojazdami po tych gruntach jedynie wykonując czynności gospodarcze (art. 29 ust. 3 u.o.l.). W odniesieniu do gruntów leśnych będą to czynności związane z gospodarką leśną, a w przypadku użytkujących grunty rolne, czynności związane z gospodarką rolną. Wykorzystanie zatem istniejącej wewnętrznej drogi leśnej na inne czynności aniżeli "gospodarcze" związane użytkowaniem gruntów rolnych położonych wśród lasów (pkt 7), przykładowo – tak jak w niniejszej sprawie - na potrzeby dojazdu do budynku mieszkalnego, będzie niewątpliwie naruszało powyższą regulację. Z tego też względu organy zasadnie przyjęły, że planowana inwestycja nie spełnia przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 2, 4 i 5 u.p.z.p. W konsekwencji jako całkowicie niezasadny jawi się też zarzut naruszenia art. 29 ust. 3 pkt 7 u.o.l. poprzez jego pominięcie, skutkujące nieuprawnionym uznaniem, że Skarżący nie mają prawa poruszania się po drodze leśnej łączącej teren inwestycji z drogą publiczną, pomimo że są właścicielami tej drogi leśnej. Jak zostało już wyżej wskazane, skarżący jako właściciele gruntu leśnego i wyznaczonej na nim – wewnętrznej drogi leśnej mają prawo poruszania się tą drogą, ale wyłącznie w celach wskazanych w art. 29 ust. 3 pkt 6 i 7 u.o.l. Urządzenie zaś na tego typu drodze dojazdu do gruntu budowlanego, na którym zlokalizowany ma być budynek mieszkalny jednorodzinny nie wpisuje się w żadnej z ww. celów.
W ocenie składu orzekającego na uwzględnienie nie zasługuje też zarzut naruszenia art. 7 ust. 2 pkt 5 w zw. z art. 7 ust. 3 o.g.r.l. poprzez jego niezastosowanie i zaniechanie zwrócenia się przez organ I instancji do Marszała Województwa Podlaskiego celem uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntu leśnego (tj. drogi leśnej stanowiącej dojazd do terenu objętego wnioskiem Skarżących) na cele nieleśne, pomimo wniosku w tym zakresie złożonego w toku postępowania i wyłącznej kompetencji organu do wystąpienia o taką zgodę. Wprawdzie do złożenia stosownego wniosku uprawniony jest organ wykonawczy gminy, niemniej jest on stroną takiego postępowania wyłącznie w procedurze planistycznej (mającej na celu uchwalenie bądź zmianę miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego). Jak stanowi bowiem art. 7 ust. 1 tej ustawy zmiany przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, wymagającego zgody, o której mowa w ust. 2, dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Z powyższej regulacji wynika zatem ogólna zasada, że jeżeli przeznaczenie gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne wymaga zgody właściwego organu administracji, to taka zmiana przeznaczenia może nastąpić jedynie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a nie w ramach postępowania o wydanie warunków zabudowy (tak m.in. NSA w wyroku z 24 lutego 2022 r. II OSK 548/19, Lex nr 3330689).
Powyższe skutkowało uznaniem za niezasadne także zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania tj. art. 6, art. 7, art. 77, art. 107 § 3, art. 107 § 3 i art. 15 k.p.a., których naruszenie Skarżący zarzucali, w związku z błędnym uznaniem, że w sprawie zachodzą podstawy do odmowy ustalenia warunków zabudowy dal wnioskowanej inwestycji. W cenie Sądu organy obu instancji poprawnie ustaliły też stan faktyczny sprawy i zastosowały do niego prawidłowe normy prawa materialnego. Zebrany materiał dowodowy jest niewątpliwie kompletny i został poddany kompleksowej oraz rzetelnej ocenie ze strony organów administracyjnych dokonanej z poszanowaniem reguł określonych w art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. Wyniki tychże ustaleń przedstawiono w motywach decyzji sporządzonych z uwzględnieniem zasad określonych w art. 107 § 3 k.p.a.
Jako niezasadny należy też ocenić zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. poprzez wydanie zaskarżonej decyzji dzień po upływie terminu na skorzystanie z uprawnień przewidzianych w tym przepisie. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. może być skuteczny tylko wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane naruszenie lub uchybienie uniemożliwiało jej dokonanie konkretnych czynności procesowych, w konsekwencji, miało wpływ na podjęte w sprawie rozstrzygnięcie. Sytuacja taka w niniejszej sprawie nie wystąpiła. Jak słusznie zasygnalizowano bowiem w odpowiedzi na skargę żaden przepis kodeksu postępowania administracyjnego nie nakłada na organ obowiązku oczekiwania na ewentualne stanowisko strony przez określoną liczbę dni. W konsekwencji skoro zaskarżona decyzja została wydana w dniu 22 maja 2024 r., czyli bezsprzecznie po terminie na skorzystanie przez Skarżących z uprawnień określonych w art. 10 k.p.a., to omawiany zarzut nie znajduje usprawiedliwionych podstaw.
W tym stanie rzeczy, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.