II SA/Bk 427/04

II SA/Bk 427/04 - Wyrok WSA w Białymstoku
Data orzeczenia
2004-10-21
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-07-26
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Sędziowie
Elżbieta Trykoszko
Stanisław Prutis /przewodniczący/
Urszula Barbara Rymarska /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6213 Inne  świadczenia finansowe związane z lokalem mieszkalnym
Hasła tematyczne
Policja
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 7 poz 58
art. 88 ust.1, art. 94 ust. 1
Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji.- tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Stanisław Prutis, Sędziowie asesor WSA Urszula Barbara Rymarska (spr.),, sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Protokolant Anna Bazydło, po rozpoznaniu w dniu 21 października 2004 r. sprawy ze skargi M. Ż. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] czerwca 2004 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją Nr [...] z dnia [...].04.2004r. Komendant Powiatowy Policji
w K. odmówił Skarżącemu przyznania pomocy finansowej na rozbudowę istniejącego budynku mieszkalnego. W uzasadnieniu do decyzji organ pierwszej instancji stwierdził, iż nie ma podstaw prawnych do przyznania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu przez policjanta, ponieważ Pan M. Ż. wskutek czynności sądowych i zamierzeń budowlanych nie uzyska lokalu mieszkalnego, a lokal ten posiada już od 14 marca 1989 r. Wskazano, że wskutek czynności prawnych nastąpiło jedynie uregulowanie prawa funkcjonariusza do zajmowanego lokalu mieszkalnego poprzez zniesienie współwłasności uzyskując jednocześnie własność na zajmowany lokal mieszkalny Nr [...]. Podkreślono, że rozbudowa nie spowoduje powstanie nowego lokalu mieszkalnego lecz jedynie umożliwi swobodny dostęp do już zajmowanego mieszkania Nr [...].
Od powyższej decyzji Pan M. Ż. odwołał się w ustawowym terminie do Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. wnosząc o uchylenie decyzji Nr [...] z dnia [...].04.2004r. stwierdzając w uzasadnieniu, że: lokal który posiada zajmuje od 1989 roku (stał się właścicielem lokalu Nr [...] na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 30 maja 2003r., do tego dnia był jedynie współwłaścicielem budynku mieszkalnego, a nie lokalu i pomoc finansowa mu nie przysługiwała) oraz, że przebudowa jest zmianą konstrukcyjną budynku.
Komendant Wojewódzki Policji w B. po rozpatrzeniu sprawy uznał, że słusznie organ pierwszej instancji odmówił przyznania pomocy finansowej
na rozbudowę budynku mieszkalnego. W uzasadnieniu swojej decyzji z dnia
[...] czerwca 2004 r. nr [...] podniósł, że na mocy art. 88 ust. 1 ustawy o Policji, policjantowi w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego
w miejscowości w której pełni służbę lub w miejscowości pobliskiej z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających
z przepisów odrębnych. Prawo to realizowane jest w formie rzeczowej poprzez przydział lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej (art. 90 ustawy), bądź finansowej (art. 94 ustawy) przez uzyskanie mieszkania we własnym zakresie. Powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sadu Administracyjnego
( wyrok z dnia 05 maja 2000r. sygn. akt I SA 1214/99, uchwała siedmiu sędziów NSA z dnia 29 marca 1999r. sygn. OPS 1/99) wskazano, że uprawnienie policjanta do lokalu mieszkalnego względnie do pomocy finansowej na cele mieszkaniowe przysługuje wtedy, gdy nie posiada on ani jego małżonek w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej lokalu mieszkalnego odpowiadającego co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej co wynika bezpośrednio z art. 95 pkt. 2
i 3 ustawy o Policji. Natomiast jeżeli ma zaspokojone potrzeby mieszkaniowe
w formie przewidzianej ustawą to nie spełnia warunków do przyznania pomocy finansowej.
W dniu 30 czerwca 2004 r. została złożona skarga na powyższą decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w B., w której postawiono zarzut wydania decyzji z naruszeniem interesu prawnego Skarżącego wynikającego z art. 94 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji oraz zasad ogólnych postępowania administracyjnego (zasady prawdy obiektywnej, zasady szybkości postępowania oraz zasady uwzględnienia słusznego interesu obywatela). O naruszeniu zasady szybkości postępowania zdaniem Skarżącego świadczy fakt, że odwołanie złożone
w dniu 21 kwietnia 2004r. zostało rozpatrzone po upływie miesiąca (decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] czerwca 2004r., doręczona stronie 9 czerwca 2004r.).
W złożonej skardze przywołano wyrok NSA z dnia 10 czerwca 1999 r. sygn. akt I SA 1486/98, który zdaniem Skarżącego dotyczy przyznania pomocy finansowej
w podobnym stanie faktycznym. Powołano również przepisy ustawy z dnia 24 czerwca 1994r. o własności lokali (Dz. U. Nr 85, poz. 388 ze zm.) w celu zdefiniowania pojęcia "lokal mieszkalny".
Odpowiadając na skargę Komendant Wojewódzki Policji w B. wniósł o jej oddalenie. Podniósł, że nie ulega wątpliwości, iż wnioskodawca jest właścicielem lokalu mieszkalnego położonego w domu, w miejscowości Ł. [...]. Lokal ten zaspakaja jego potrzeby mieszkaniowe w rozumieniu stosownych norm prawnych, ma bowiem powierzchnię mieszkalną w wysokości 44,2 m2. Fakt, iż w dniu złożenia wniosku był jego właścicielem nie daje możliwości udzielenia pomocy finansowej (art. 94 ust. l Ustawy o Policji stwierdza, iż świadczenie tego rodzaju przysługuje na uzyskanie lokalu w sytuacji, gdy się go nie posiada). Podkreślono, że planowana przebudowa domu ma na celu jego adaptację do potrzeb Skarżącego i jego rodziny, a obowiązujące przepisy nie przewidują udzielenia tego rodzaju świadczenia na remont, rozbudowę lub inne zmiany już w posiadanym lokalu.
Organ drugiej instancji stwierdził ponadto, iż planowana rozbudowa domu dokonywana będzie na gruncie stanowiącym współwłasność wnioskodawcy z matką J. Ż., co również, zgodnie z istniejącym orzecznictwem NSA wyklucza dopuszczalność przyznania wnioskowanego świadczenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd administracyjny został wyposażony w funkcje kontrolne działalności administracji publicznej, co oznacza, że w przypadku zaskarżenia decyzji, sąd bada jej zgodność z przepisami prawa
(art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych -Dz. U. Nr 153, poz. 1269 oraz art. 3 i art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270).
Decyzja administracyjna jest prawidłowa, jeżeli spełnia łącznie dwa warunki:
1. jest zgodna z normami materialnego prawa,
2. została wydana zgodnie z normami prawa procesowego.
Naruszenie tych norm powoduje wadliwość decyzji (wadliwość materialnoprawna albo wadliwość procesowa). Wadliwość procesowa decyzji obwarowana jest
w Ordynacji podatkowej sankcją wzruszenia decyzji w trybie wznowienia postępowania.
Zaskarżoną decyzję należy uznać za prawidłową. Wbrew twierdzeniom Skarżącego przy jej wydawaniu nie naruszono przepisów proceduralnych ani też przepisów ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (Dz. U. z 2002r., Nr 7, poz.58) regulujących przyznawanie pomocy finansowej.
Ustawa o Policji co do zasady stanowi, że "policjantowi w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej, z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz
ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych". Z tym prawem wiążą
się przewidziane w ustawie resortowej formy zaspokajania potrzeb mieszkaniowych funkcjonariuszy Policji, w szczególności przydział lokalu mieszkalnego (art. 90), prawo do równoważnika (art. 92 ust. 1), prawo do pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego w spółdzielni mieszkaniowej albo domu jednorodzinnego lub lokalu stanowiącego odrębną nieruchomość (art. 94 ust. 1). Prawo funkcjonariusza Policji do otrzymania lokalu mieszkalnego na podstawie przepisów tej ustawy jest realizowane w formie decyzji administracyjnej o przydziale (art. 97 ust. 5 ustawy
o Policji).
Zagadnienie przyznawania pomocy finansowej policjantom w służbie stałej było przedmiotem uchwały Siedmiu Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 29 marca 1999r. sygn. akt OPS 1/99( publikacja ONSA 1999/3/77). Na postawione Sądowi pytanie "czy w świetle art. 94 ust. 1 w związku z art. 95 pkt 2 ustawy o Policji - policjantowi nie przysługuje pomoc finansowa, jeżeli nie można mu przydzielić lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej, gdyż posiada już odpowiedni lokal mieszkalny", Sąd orzekł: "Stosownie do art. 94 ust. 1
w związku z art. 88 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 19990r. o Policji policjantowi nie przysługuje pomoc finansowa na uzyskanie lokalu lub domu, jeżeli policjant nie ma prawa do uzyskania przydziału lokalu mieszkalnego, określonego w art. 90 tej ustawy, w drodze decyzji administracyjnej, ponieważ posiada inny odpowiedni lokal mieszkalny w miejscowości, w której pełni służbę lub w miejscowości pobliskiej (art. 95 powołanej ustawy)". W uzasadnieniu orzeczenia wskazano, że przyznanie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu lub domu należy wiązać tylko z taką sytuacją, w której policjant spełnia warunki do uzyskania przydziału lokalu mieszkalnego, o jakim mowa w art. 90 ustawy, na podstawie decyzji administracyjnej, lecz lokalu takiego nie otrzymał. Natomiast jeśli policjant ma zaspokojone potrzeby mieszkaniowe w miejscowości pełnienie służby lub
w miejscowości pobliskiej w formie przewidzianej ustawą to nie spełnia
on ustawowych warunków do uzyskania prawa do lokalu. W konsekwencji taki policjant nie spełnia niezbędnej przesłanki przyznania pomocy finansowej określonej w art. 94 ust. 1 ustawy o Policji.
Powyższy pogląd w pełni podziela skład orzekający Sądu rozstrzygający sprawę.
W rozstrzyganej sprawie poza sporem jest, że Skarżący posiada lokal mieszkalny stanowiący odrębną nieruchomość o pow. 44,22 m2 (składający się
z dwóch pokoi o pow. 37,24 m2), powstały w wyniku zniesienia współwłasności nieruchomości (orzeczenie Sądu Rejonowego w P. z dnia 30 maja 2003 r. sygn. akt I Ns [...]).
Zgodnie z § 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dn. 17 października 2001r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. Nr 131, poz. 1469 ze zm.) norma zaludnienia przysługująca policjantowi wynosi 7 do 10 m2 ,którą stanowi powierzchnia pokoi znajdujących się w lokalu mieszkalnym. Należy uznać więc, że Skarżący wraz z rodziną (pięć osób) ma zaspokojone potrzeby mieszkaniowe, tym samym nie spełnia ustawowych warunków do uzyskania prawa do lokalu, a w konsekwencji nie spełnia niezbędnej przesłanki przyznania pomocy finansowej określonej w art. 94 ust. 1 ustawy o Policji.
Mając na uwadze powyższe nie ma znaczenia podnoszony fakt, że rozbudowa budynku dokonywana będzie na działce stanowiącej współwłasność Skarżącego
z matką J. Ż. Fakt ten miałby znaczenie tylko w przypadku, gdyby Skarżący spełniał podstawowy warunek do przyznania pomocy finansowej tj. nie miał zaspokojonych potrzeb mieszkaniowych.
Odnosząc się do zarzutów naruszenia norm procesowych (zasad ogólnych postępowania), Sąd zauważa, że w myśl postanowień art. 133 Kpa organ pierwszej instancji obowiązany jest przesłać odwołanie wraz z aktami sprawy organowi odwoławczemu w terminie siedmiu dni od dnia, w którym otrzymał odwołanie, jeżeli w tym terminie nie wydał nowej decyzji, w myśl art. 132 Kpa. W omawianej sprawie pismem z dnia 28 kwietnia 2004r. przekazano odwołanie do Komendy Wojewódzkiej Policji. Do organu odwoławczego odwołanie wraz z pismem przewodnim organu pierwszej instancji wpłynęło dnia 6 maja 2004 r., a Komendant Wojewódzki Policji w B. wydał decyzję w dniu [...] czerwca 2004r. tj. w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania, a więc z zachowaniem ustawowego terminu (art. 35 § 3 Kpa).
Sąd nie dopatrzył się też naruszenia art. 7 Kpa (zasady prawdy obiektywnej), należy uznać, że materiał dowodowy został rozpatrzony w sposób wyczerpujący
i zebrany.
Biorąc pod uwagę powyższe, nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi należało orzec o jej oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi(Dz. U. Nr 153, poz. 1270).