II SA/BK 407/06

II SA/Bk 407/06 - Wyrok WSA w Białymstoku
Data orzeczenia
2007-01-02
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-07-10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Sędziowie
Anna Sobolewska-Nazarczyk
Grażyna Gryglaszewska /przewodniczący/
Małgorzata Roleder /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2003 nr 207 poz 2016
art. 5 ust. 1 pkt 9, art. 35 ust. 4
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r.  - Prawo budowlane - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, Sędziowie asesor WSA Małgorzata Roleder (spr.),, sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk, Protokolant Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 grudnia 2006 r. sprawy ze skargi B. i J. Ch. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] maja 2006 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.
Uzasadnienie
U podstaw podjętego rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia.
Decyzją z dnia [...] lutego 2006r. znak [...] Prezydent Miasta B. zatwierdził projekt budowlany i udzielił K. i J. W. pozwolenia na budowę budynku usługowego (jedno stanowisko diagnostyki samochodów osobowych) na części działki nr [...] położonej w . przy A. T. P. P. [...]. W obszernym uzasadnieniu organ pierwszej instancji wyjaśnił, iż zgromadzone w sprawie dokumenty oraz przedłożony projekt budowlany spełniają wymogi obowiązujących przepisów, co stanowi podstawę do wydania decyzji zezwalającej na realizację wnioskowanego przedsięwzięcia.
Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem A. i J. M. oraz B. i J. Ch. odwołali się od niego do Wojewody P. W swym odwołaniu A. i J. M. wskazali, iż budowa projektowanego obiektu budowlanego będzie miała szkodliwy wpływ na środowisko, w jakim przebywają i wypoczywają. Zdaniem odwołujących organ powinien powstrzymać się z wydaniem decyzji do czasu zakończenia postępowania prowadzonego w tej sprawie przez prokuratora.
Natomiast B. i J. Ch. wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając jej naruszenie przepisów § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Odwołujący podali, iż budynek mieszkalno-usługowy będący ich własnością usytuowany jest w odległości 2 m od granicy działki, na której inwestorzy zamierzają wznieść projektowany obiekt. Takie usytuowanie budynku nie oznacza jednak, iż właściciele działki sąsiedniej mogą wznieść projektowany budynek w odległości 1,5 m od tej samej granicy działki. Dodatkowo podkreślili, iż w ścianie ich budynku znajdują się otwory okienne i drzwiowe, co potwierdzili pracownicy Urzędu Miejskiego w B. podczas dokonywanych w dniu [...] lutego 2006r. oględzin. Nadto odwołujący podnieśli, iż organ pierwszej instancji nie dostarczył organowi odwoławczemu pełnych akt sprawy związanych z pismem Ministra Infrastruktury z dnia [...] czerwca 2005r. znak [...], stanowiącym odpowiedź na wystąpienie Urzędu Miejskiego w B. z dnia [...] maja 2005r. znak [...]
w sprawie usytuowania projektowanego budynku. Wskazali, iż planowana inwestycja została usytuowana na przebiegającej linii gazowej w odległości 1,5 m od granicy działki, posiada pięć wywietrzników - wyrzutni do odprowadzania spalin i oparów toksycznych, które znajdują się w odległości 400 cm od okna pokoju dziennego - salonu i pokoju mieszkalnego z balkonem, co stanowi zdaniem odwołujących naruszenie art. 5 prawa budowlanego, mówiącego o zapewnieniu warunków zdrowotnych i ochrony środowiska. Zwrócono też uwagę, iż w projekcie zagospodarowania działki przedmiotowej inwestycji nie wrysowano projektowanego pasa drogowego i nie przeanalizowano tej kwestii przed podjęciem decyzji. W odczuciu odwołujących organ architektoniczno - budowlany Urzędu Miejskiego w B.
w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego uzurpował sobie prawo władzy ustawodawczej i wykonawczej i nie został pociągnięty do odpowiedzialności za ten czyn. Odwołujący jako dowód takiego zachowania przytoczyli pismo organu pierwszej instancji z dnia [...] lutego 2006r. wzywające do przedłożenia inwentaryzacji elewacji ich budynku mieszkalno-usługowego od strony działki objętej inwestycją.
W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Wojewoda P. nie podzielił zarzutów podniesionych w odwołaniu i decyzją z dnia [...] maja 2006r. znak: [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie potwierdza obaw i zastrzeżeń wniesionych przez odwołujących się
w stosunku do planowanej inwestycji. Z akt sprawy jednoznacznie bowiem wynika,
iż przedłożony przez inwestora projekt budowlany spełnia wymogi obowiązującego prawa, a jego realizacja nie pogorszy warunków użytkowania istniejących działek, znajdujących się w obszarze oddziaływania tej inwestycji.
Organ odwoławczy podkreślił, iż o możliwości realizacji przedmiotowej inwestycji na terenie działki o nr [...] przesądziła decyzja ostateczna Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] lipca 2002r. znak [...], która utrzymała w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] maja 2002r. znak [...] ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu inwestycji polegającej na budowie budynku usługowego (diagnostyka samochodów osobowych - jedno stanowisko diagnostyczne) na części działki nr [...] położonej w B. przy A. T. P. P. [...]. Inwestorzy składając zaś projekt budowlany omawianej inwestycji wypełnili wszystkie zalecenia i wymagania wynikające ze wspomnianej wyżej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W przedłożonym projekcie zagospodarowania terenu omawianej inwestycji naniesiona została w sposób dokładny i czytelny 50 metrowa szerokość projektowanego pasa drogowego A. T. P. P. Spełniono, więc wymogi przedłożonej decyzji ustalającej warunki zabudowy tej inwestycji.
Wojewoda P. wskazał, iż zamiar inwestycyjny objęty wnioskiem
o pozwolenie na budowę - stosownie do treści § 3 ust. 1 pkt 70 rozporządzenia Rady Ministrów z 10 maja 2005r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczególnych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 92 poz. 769) – został zaliczony do rodzaju przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których sporządzenie raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko może być wymagane. W tym stanie prawnym organ I instancji wypełniając wskazane wyżej przepisy prawidłowo postąpił przeprowadzając przed podjęciem skarżonej decyzji, postępowanie w zakresie oddziaływania przedmiotowej inwestycji na środowisko.
Z przedłożonych zaś dokumentów jednoznacznie wynika, iż projektowania inwestycja nie wymaga konieczności sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, co potwierdził Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w B. w postanowieniu Nr [...] z dnia [...] października 2005r., jak też właściwy organ ochrony środowiska Urzędu Miejskiego w B., co z kolei stanowiło podstawę wydania postanowienia z dnia [...]stycznia 2006r. znak [...], w którym organ pierwszej instancji stwierdził, że budowa budynku usługowego (jedno stanowisko diagnostyki samochodów osobowych) na wskazanej wyżej działce nie wymaga sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia. Ponadto decyzją ostateczną nr [...] z dnia [...] stycznia 2006r. znak [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w B. bez uwag uzgodnił budowę przedmiotowego budynku. Stąd przedłożony w tym zakresie materiał dowodowy zdaniem organu odwoławczego świadczy, iż projektowana inwestycja nie stanowi zagrożenia dla zdrowia życia osób zamieszkałych w istniejących budynkach, sąsiadujących z projektowaną inwestycją.
Także usytuowanie projektowanego budynku usługowego w odległości 1,5 m
o od granicy działki o nr [...] stanowiącej własność B. i J. Ch.
i 4 m od granicy działki [...] – A. i J. M. nie narusza ustaleń § 12 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Z treści bowiem § 12 ust 1 wynika, że jeżeli z przepisów § 13, 60, 271 i 273 lub przepisów odrębnych nie wynikają inne wymagania, budynki na działce budowlanej sytuuje się od granicy z sąsiednią działką budowlaną w odległości nie mniejszej niż:
1) 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi
lub drzwiowymi w stronę tej granicy,
2) 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych
lub drzwiowych w stronę tej granicy.
Natomiast § 12 ust. 3 pkt 2 wspomnianego rozporządzenia stanowi,
że sytuowanie ściany budynku w sytuacji, o której mowa w ust. 1 pkt 2, dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną lub bezpośrednio przy granicy, jeżeli nie jest możliwe zachowanie odległości, o której mowa w ust. 1 pkt 2,
ze względu na rozmiary działki. Stąd jedynym warunkiem lokalizacji budynku zgodnie
z przepisem § 12 ust. 3 pkt 2 jest posiadanie działki o zbyt małej szerokości do usytuowania budynku zgodnie z przepisami § 12 ust. 1 rozporządzenia. W odniesieniu do przedmiotowej sprawy zostało to potwierdzone przez Ministerstwo Infrastruktury Departament Architektury i Budownictwa w piśmie z dnia [...] czerwca 2005r. znak [...], w którym uznano, iż projektowana lokalizacja budynku usługowego na działce nr [...] w odległości 1,5 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną nr [...] jest zgodne z przepisami § 12 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia, gdyż nie jest możliwe inne usytuowanie budynku ze względu na rozmiary działki tj. szerokości 13,85 m. W tym miejscu organ odwoławczy wyjaśnił, iż postanowienia § 12 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia nie mogą być traktowane, jako dodatkowe warunki w przypadku stosowania innych przepisów § 12 i w konsekwencji nie mają zastosowania w realiach niniejszej sprawy. Wskazany przepis należy, bowiem rozumieć, jako dopuszczenie sytuowania projektowanego budynku w odległości takiej samej jak został usytuowany na działce sąsiedniej, nie zaś jako formę przymusu, co do sytuowania projektowanego budynku.
W dalszej części uzasadnienia wskazano, iż wbrew twierdzeniom skarżących - Prezydent Miasta B. wraz z odwołaniem przekazał Wojewodzie P. pełne akta sprawy, w tym wystąpienie z dnia [.] maja 2005. znak [...] skierowane do Ministra Infrastruktury o udzielenie zgody na odstępstwo od § 12 ust. 4 pkt 1 warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki. Z przesłanych dokumentów wynika, iż Prokuratura Rejonowa B. – P. pismem z dnia [...]grudnia 2005r. znak [...] zwróciła się do Urzędu Miasta w B. o przesłanie akt sprawy o nr [...] celem wglądu
i wykorzystania w prowadzonym postępowaniu. Akta te zostały zwrócone organowi pierwszej instancji przy piśmie Prokuratury Rejonowej z dnia [...] grudnia 2005r. znak [...]. Zażądanie zaś przez prokuraturę dokumentów sprawy w ocenie organu odwoławczego nie stanowi okoliczności z powodów, których organ nie miał prawa prowadzić postępowania w przedmiotowej sprawie, jak też zakończyć je merytorycznym rozstrzygnięciem. Prokuratura nie zakwestionowała prowadzonego przez organ pierwszej instancji postępowania w przedmiotowej sprawie, jak też nie skorzystała z art. 182 kpa zawierającego upoważnienie do zwrócenia się do organu o usunięcie stanu niezgodnego z prawem.
W ocenie Wojewody P. projektowany budynek nie spowoduje również ograniczenia w dopływie naturalnego oświetlenia do pomieszczeń mieszkalnych znajdujących się w budynku skarżących – Ch. i nie narusza przepisu § 13 ust. 1 rozporządzenia. Wysokość przesłaniania, o której mowa w ust. 1 pkt 1 powołanego przepisu, mierzy się bowiem od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego do poziomu najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego lub jego przesłaniającej części, o czym stanowi § 13 ust. 2 rozporządzenia. Projektowany obiekt przy jego wysokości 5,4 m w świetle powołanych przepisów, w żaden sposób nie ograniczy naturalnego oświetlenia pomieszczeń mieszkalnych skarżących – Ch. doświetlanych przez otwory okienne i drzwiowe usytuowane na wysokości powyżej 5 m od poziomu terenu w ścianie istniejącego budynku mieszkalno-usługowego od strony działki inwestorów. W tym stanie faktycznym i prawnym organ odwoławczy uznał, iż przedmiotowa inwestycja w żadnej mierze nie spowoduje pogorszenia użytkowania działek znajdujących się w obszarze jej oddziaływania jak też nie narusza uzasadnionych interesów osób trzecich, o czym stanowi art. 5 - Prawa budowlanego. Podkreślono, iż przedłożony projekt budowlany został sprawdzony pod względem zgodności z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi przez osoby posiadające uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności, co spełnia wymogi art. 20 ust. 2 - Prawa budowlanego, jak również został pozytywnie zaopiniowany przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczenia przeciwpożarowego jak też rzeczoznawcę do spraw bezpieczeństwa i higieny pracy.
Końcowo wyjaśniono, iż przebudowa przyłącza wodociągowego i gazowego na działce o nr [...] kolidującego z projektowanym budynkiem została rozstrzygnięta przez organ pierwszej instancji w trybie zgłoszenia na mocy art. 30 ust. 5 ustawy - Prawo budowlane. Stąd jedynie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. jest organem właściwym do zastosowania w sprawie przepisu art. 50 prawa budowlanego, jeżeli roboty budowlane prowadzone są w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i mienia bądź zagrożenia środowiska lub też
w sposób istotny odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu lub przepisach. Z tych też względów o wyjaśnienie kwestii przyjętego zgłoszenia należy bezpośrednio zwrócić się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego
w B.
Od powyższej decyzji B. i J. Ch. wywiedli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wnosząc o jej uchylenie. Skarżący zarzucili jej niezgodność z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w szczególności w zakresie parametrów technicznych inwestycji. Nadto podniesiono, iż przy wydawaniu decyzji o pozwoleniu na budowę naruszono przepisy § 12 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 4 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez błędne ich zastosowanie, a także przepisy art. 9 ustawy - Prawo budowlane i art. 7 kpa oraz prawa nabyte skarżących. Dodatkowo w piśmie procesowym z dnia [...] listopada 2006r. skarżący powołując się wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego sygn. akt. OSK 1285/04 z dn. 23.05.2005r. w sprawie interpretacji § 12 cytowanego rozporządzenia wskazali, iż oba przepisy § 12, to jest ust. 1 i ust. 2 mają równą moc prawną i obowiązują jednocześnie, stąd nie może być mowy o jakiejkolwiek sprzeczności pomiędzy nimi. Tymczasem zaskarżona decyzja nie uwzględnia tej zasady. Skarżący do pisma procesowego dołączyli decyzję Urzędu Miejskiego w B. z dnia [...] maja 2002r. oraz decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...]07.2002r. wskazując, iż odnoszą się one do tego samego inwestora i tej samej działki i mają na celu ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu na drugą inwestycję polegającej na rozbudowie istniejącego już budynku mieszkalno – usługowego o cześć mieszkalną i usługową (naprawa samochodów osobowych – maksymalnie trzy stanowiska). Skarżący podnieśli, iż w treści decyzji Kolegium mowa jest że "w toku postępowania inwestor doprecyzował, iż łączna ilość stanowisk naprawczych w pomieszczeniach warsztatowych po rozbudowie nie przekroczy trzech (stanowisk)". Z powyższego zdaniem skarżących wynika, iż każda następna budowa zwiększa ilość stanowisk usługowych na działce, co jest sprzeczne z obowiązującym prawem – Rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 10.05.2005r. o ochronie środowiska, gdzie stacje obsługi lub remontowe zostały zaliczone do rodzaju przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Skarżący podnieśli również, iż przy wydawaniu decyzji o pozwoleniu na budowę całkowicie pominięto funkcję mieszkaniową i mieszkaniowo – usługową obszaru, na którym znajduje się działka objęta inwestycją.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda P. podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Ustosunkowując się zaś do pisma procesowego skarżących, podniesiono, iż wskazany w nim wyrok NSA nie może być adekwatny do rozpatrywanej sprawy, gdyż opierał się na przepisach rozporządzenia Ministra Administracji Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dn. [...]07.1980r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 17, poz. 62 ze zm.), które nie są już aktualne. Organ odwoławczy zaakcentował ponadto, iż decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z uwagi na swoją specyfikę nie określa konkretnych wymiarów, jakie powinna mieć planowana inwestycja a jedynie ogólne zasady jej lokalizacji, które nie mogą być naruszane.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:
Zarzuty skargi są nieuzasadnione.
Stosownie do treści art. 3 ustawy z dn. 30.08.2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd administracyjny bada legalność zaskarżonej decyzji, to jest jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej i oceny tej dokonuje w oparciu
o materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy.
Sąd administracyjny nie ma natomiast uprawnień do merytorycznego rozpatrzenia sprawy i posiada wyłącznie uprawnienia kasatoryjne. Sąd nie może, zatem zmienić zaskarżonej decyzji a jedynie, uwzględniając skargę, może ją uchylić, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności stanowiące podstawę uwzględnienia skargi wskazane w art. 145 § 1 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - skarga podlega oddaleniu.
Rozpoznając skargę w tak zakreślonej kognicji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku nie dopatrzył się, aby w zaskarżonej decyzji zostało naruszone prawo materialne oraz przepisy postępowania administracyjnego.
Na wstępie podnieść należy, iż przedmiotem dokonywanej w niniejszym postępowaniu oceny jest decyzja udzielająca inwestorom pozwolenia na budowę. Jak słusznie zauważył organ odwoławczy powyższe rozstrzygnięcie można skutecznie kwestionować, jedynie w takim zakresie w jakim koliduje ono z uzasadnionym interesem osób trzecich (art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 207, poz. 2016 ze zm.). Zgodnie zaś z utrwalona już linią orzecznictwa sądów administracyjnych, sposób ochrony interesów osób trzecich,
o którym mowa w powołanym wyżej przepisie dotyczy wyłącznie, wynikającego
z konkretnego przepisu prawa materialnego, interesu prawnego a nie faktycznego. Ten ostatni występuje, bowiem w przypadku, gdy określony podmiot jest jedynie zainteresowany sposobem zagospodarowania terenu, a nie może wykazać naruszenia prawa powszechnie obowiązującego (vide: wyrok NSA z dn. 24.11.1999r., IV SA 1866/97 niepubl.). Podobnie zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego kategoria uzasadnionych interesów osób trzecich dotyczyć powinna interesu prawnego, rozumianego jako naruszenie konkretnych norm prawnych, a nie interesu faktycznego (wyrok NSA z dn. 7.07.1999r., IV SA 1492/98 niepubl.). A zatem organy orzekające w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę są limitowane wyłącznie kryteriami ściśle określonymi w przepisach prawa budowlanego (wyrok NSA z dn. 9.01.2001r., IV SA 1826/00 niepubl.).
Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpatrywanej sprawy po pierwsze wskazać należy, iż o możliwości realizacji projektowanej inwestycji przesądziła ostateczna decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2002r. znak: [...], utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] maja 2002r. ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku usługowego (diagnostyka samochodów osobowych - jedno stanowisko diagnostyczne) na części działki nr [...] położonej w B. przy A. T. P. P. [...]. Organ architektoniczno – budowlany przy wydawaniu decyzji o pozwoleniu na budowę związany jest powyższą decyzją i nie posiada uprawnień do badania jej prawidłowości pod jakimkolwiek kątem, a jedynie dokonuje sprawdzenia zgodności przedłożonego projektu z określonymi w niej warunkami.
Wbrew stanowisku skarżących żadna z wyżej wymienionych decyzji
o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie zawierała wymiarów projektowanego budynku. Wprawdzie o parametrach budynku wspomina decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego, to jednak w jej sentencji takiej wzmianki nie ma. Powyższe zaś odniesienie do parametrów budynku należy interpretować jedynie jako luźne nawiązanie do planowanej inwestycji i ponad wszelką wątpliwość nie może być utożsamiane z określeniem granicznych parametrów, jakie muszą być zachowane dla realizacji inwestycji. Godzi się bowiem zauważyć, iż wedle przepisu art. 42 ust. 1 ustawy z dni. 7.07.1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 15, poz. 139 ze zm.) - wymieniającego elementy merytoryczne rozstrzygnięcia - decyzja
o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu określa jedynie ogólne zasady lokalizacji planowanej inwestycji, wskazując iż dany teren może być wykorzystany
w ściśle określony i pod wskazanymi warunkami sposób. Omawiana decyzja nie może zatem zawierać parametrów inwestycji, gdyż w takim przypadku stanowiłoby
to o naruszeniu wskazanych przepisów, skutkującym w pewnych okolicznościach nawet potrzebą wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Określenie konkretnych wymiarów planowanej inwestycji bowiem dopiero na etapie postępowania
w sprawie wydania pozwolenia na budowę i o ile nie wykraczają one poza wartości określone w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, uznaje się je za prawidłowe. Stąd zarzut skarżących, iż parametry techniczne projektowanej inwestycji są niezgodne z postanowieniami decyzji o warunkach zabudowy
i zagospodarowania terenu należy ocenić jako całkowicie nieuzasadnione. Ponadto
z akt sprawy wynika, iż inwestorzy wypełnili wszystkie zalecenia i wymagania opisane we wspomnianej decyzji.
W ocenie Sądu nie budzi zastrzeżeń stanowisko organów obu instancji, iż planowana inwestycja nie wymaga sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko. Powyższe znajduje potwierdzenie w dokumentacji zgromadzonej w tym zakresie przez organ architektoniczno – budowlany, a w szczególności w piśmie Wydziału Ochrony Środowiska i Gospodarki Komunalnej Urzędu Miasta w B. z dnia [...] stycznia 2006r. znak [...] oraz postanowieniu Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. z dnia [...] października 2005r. znak [...] - w obu przypadkach wskazujących na brak konieczności sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia. Powyższe dokumenty stanowiły z kolei podstawę stwierdzenia postanowieniem z dnia [...] stycznia 2006r. znak [...] organu
I instancji, że budowa budynku usługowego (jedno stanowisko diagnostyki samochodów osobowych) na działce nr [...] nie wymaga sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko dla tego przedsięwzięcia. Nadto w dniu [...] lutego 2006r. inwestorzy złożyli ostateczną decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. nr [...] z dnia [...]] stycznia 2006r. znak [...] uzgadniającą budowę przedmiotowego budynku usługowego (jedno stanowisko diagnostyki samochodowej). W tych uwarunkowaniach organy obu instancji trafnie uznały, iż projektowana inwestycja nie stanowi zagrożenia dla zdrowia życia osób zamieszkałych w istniejących budynkach, sąsiadujących z projektowaną inwestycją. W konsekwencji nie można też podzielić obaw skarżących w zakresie szkodliwego oddziaływania omawianej inwestycji na ich zdrowie i życie, jak też utrudnień związanych z użytkowaniem istniejących obiektów.
Sąd zgodził się również ze stanowiskiem organu odwoławczego, iż dla rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie bez znaczenia pozostaje zarzut skarżących, iż Wojewoda P. w decyzji z dnia [...] maja 2005r. uznał, iż dla realizacji przedmiotowej inwestycji, która stanąć ma w odległości 1,5 m od granicy sąsiedniej działki niezbędne będzie uzyskanie odstępstwa od przepisów rozporządzenia określającego warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W ponownie bowiem przeprowadzonym postępowaniu organ architektoniczno – budowlany uwzględniając stanowisko Ministerstwa Infrastruktury zawarte w piśmie z dnia [...] czerwca 2005r., bowiem, iż z uwagi na parametry nieruchomości (działka jest zbyt wąska) nie można usytuować budynku zgodnie z wymogami § 12 ust. 1. W tym stanie rzeczy prawidłowo zatem uznano, iż zastosowanie będzie miał przepis § 12 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia zgodnie, z którym dopuszcza się sytuowanie ścian budynku w odległości 1,5 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną lub bezpośrednio przy granicy, jeżeli ze względu na wymiary działki nie jest możliwe zachowanie odległości, o której mowa w § 12 ust.1 pkt 2. Przyjąć również należy za organem II instancji, iż przepis § 12 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia nie może być traktowany jako dodatkowy warunek w przypadku stosowania innych regulacji zawartych w § 12 i wobec powyższego nie ma zastosowania w przedmiotowej sprawie.
Wbrew twierdzeniom skarżących organy administracji zajęły się kwestią istniejących w ich budynku okien oraz ewentualnego zacienienia ich pomieszczeń mieszkalnych w następstwie realizacji spornej inwestycji. Przyjęta zaś przez organ
I instancji wysokość projektowanego budynku - 5,4 m celem analizy kwestii zacieniania odpowiada rzeczywistej wysokości budynku. Zauważyć bowiem należy, iż zgodnie
z regulacją zawartą w § 13 ust. 4 warunków technicznych, wysokość przesłaniania liczy się od dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego do poziomu najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu lub jego przesłaniającej części. Stąd organy obu instancji słusznie uznały, iż najwyżej położona płaszczyzna zacieniająca budynku przesłaniającego znajduje się na wysokości 5,40 m, natomiast dolna krawędź okna
w przesłanianym budynku skarżących - na wysokości 5,68 m, a więc wyżej niż krawędź przesłaniająca, wobec czego w myśl § 13 ust. 1 pkt 1 warunków technicznych brak jest jakiegokolwiek przesłaniania. Wskazać przy tym należy, iż kwestia zacieniania została rozstrzygnięta na podstawie zawartych w projekcie budowlanym dokładnych wyliczeń uprawnionego projektanta i została dokładnie opisana w uzasadnieniu skarżonej decyzji Wojewody P. Argumenty przedstawione w tej mierze znajdują odzwierciedlenie w materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie, nie budzą wątpliwości i jako takie odpowiadają prawu.
Mając na względzie powyższe stwierdzić należy, iż planowana inwestycja nie pogorszy użytkowania działek znajdujących się w obszarze jej oddziaływania, w efekcie nie naruszy również uzasadnionych interesów osób trzecich. Przedłożony projekt budowlany spełnia wymogi obowiązujących przepisów prawa, stąd organ administracji architektoniczno – budowlanej zgodnie z art. 35 ust. 4 prawa budowlanego nie miał prawa odmówić inwestorowi wydania decyzji o pozwoleniu na budowę przedmiotowej inwestycji.
Odnosząc się do zarzutów skarżących, dotyczących przebudowy przyłącza gazowego na potrzeby przedmiotowej inwestycji wskazać należy, iż kwestia ta została rozstrzygnięta w postępowaniu zgłoszeniowym, w którym organ I instancji nie wniósł sprzeciwu. W związku z powyższym, jak zostało to wskazane w skarżonej decyzji, organ II instancji nie miał możliwości i podstaw wszczęcia postępowania administracyjnego.
Przedłożona zaś na rozprawie w dniu [...] grudnia 2006r. decyzja Wojewody P. z dnia [...] grudnia 2006r. nr [...], której skarżąca zarzuca sprzeczność z obecnie badaną decyzją nie stanowi przedmiotu niniejszego rozpoznania i ewentualnie może być obiektem odrębnego postępowania. Niezależnie od powyższego wskazać należy, iż dotyczy ona pozwolenia na budowę polegającą na rozbudowie budynku mieszkalno – usługowego (bez zwiększania stanowisk naprawczych samochodów), podczas gdy kwestionowana obecnie decyzja udziela pozwolenia na budowę budynku usługowego - jedno stanowisko diagnostyki samochodów osobowych. Ponad wszelką wątpliwość pojęcia: "stanowisko naprawcze" i "stanowisko diagnostyki samochodów osobowych" nie są tożsame.
W niniejszej sprawie nie doszło również do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. Podjęte rozstrzygnięcie poprzedziło wyczerpujące zebranie
i rozpatrzenie całego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Organy obu instancji w myśl art. 10 § 1 kpa umożliwiły stronom postępowania administracyjnego wypowiedzenie się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.
Mając powyższe na względzie Sad uznał, iż zaskarżona decyzja odpowiada prawu i dlatego skarga podlegała oddaleniu na art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.).