II SA/Bk 398/15

II SA/Bk 398/15 - Wyrok WSA w Białymstoku
Data orzeczenia
2015-12-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2015-06-08
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Sędziowie
Anna Sobolewska-Nazarczyk /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OSK 1063/16 - Wyrok NSA z 2018-02-21
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2013 poz 1409
art. 35 ust.1
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
Dz.U. 2012 poz 270
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk (spr.), Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, sędzia WSA Małgorzata Roleder, Protokolant sekretarz sądowy Anna Makal, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi B. S. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.
Uzasadnienie
Skarga została wywiedziona na tle następujących okoliczności.
P. S.A. z siedzibą w L. (powoływana dalej jako: Inwestor) zwróciła się do Prezydenta Miasta S. wpłynął o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę linii 110 kV relacji: S.- S.(od bramki w stacji energetycznej H. do granicy z powiatem S. oraz od granicy z powiatem S. do bramki w stacji energetycznej Strefa) - teren miasta S. - na działkach nr geod.: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], (obręb [...] miasto S.); [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...],[...], [...], [...], [...], [...], [...], [...],[...], [...], (obręb [...] miasto S.); [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], (obręb [...] miasto S.). Inwestor zwrócił się też o nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji o pozwoleniu na budowę, która będzie wydana po rozpatrzeniu w/w wniosku.
Prezydent Miasta S. decyzją z dnia [...] września 2014 r. Nr [...], znak: [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił P. S.A. z siedzibą w L. pozwolenia na budowę ww. inwestycji, a postanowieniem z dnia [...] września 2014 r. znak: [...] nadał rygor natychmiastowej wykonalności ww. decyzji o pozwoleniu na budowę.
Odwołania od powyższej decyzji wnieśli właściciele działek, przez które ma przebiegać projektowana linia 110 kV: J. B., M. i S. B., B. S. oraz E. S., który nie posiada tytułu prawnego do żadnej nieruchomości inwestycyjnej.
Wojewoda P., po rozpatrzeniu odwołań stron postępowania, decyzją z dnia [...] listopada 2014 r., znak: [...], uchylił zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta S. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Wydanie rozstrzygnięcia kasacyjnego było spowodowane naruszeniem przez organ I instancji przepisów postępowania w zakresie braku zapewnienia stronom czynnego udziału w postępowaniu oraz niezgodności projektu budowlanego z wymogami ochrony środowiska, określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dot. realizacji nasadzeń rekompensujących w przypadku usuwania drzew lub krzewów.
Wojewoda P. postanowieniem z dnia [...] listopada 2014 r., znak: [...] uchylił też postanowienie Prezydenta Miasta S. z dnia [...] września 2014 r., nadające decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] września 2014 r. rygor natychmiastowej wykonalności i umorzył postępowanie organu I instancji w zakresie rozpatrzenia wniosku Inwestora o nadanie decyzji o pozwoleniu na budowę rygoru natychmiastowej wykonalności.
W ponownie prowadzonym postępowaniu, w którym m.in. Inwestor uprzednio wezwany przez organ uzupełnił projekt budowlany i przedłożył poprawione oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, Prezydent Miasta S. decyzją z dnia .. stycznia 2015 r., znak: [...], zatwierdził projekt budowlany i udzielił P. S.A. z siedzibą w L. pozwolenia na budowę linii 110 kV relacji: S.- S. na terenie miasta S.
Odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia wnieśli B. S. (właścicielka działki nr [...]) oraz M. S. (współwłaściciel działki nr [...]), żądając uchylenia zaskarżonej decyzji organu I instancji. B. S. w swoim odwołaniu powtórzyła w części zarzuty z odwołania z dnia [...] września 2014 r., dotyczące ustalenia obszaru oddziaływania przedmiotowej inwestycji, pominięcia zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów mieszkaniowych K. w S., zignorowania przepisów ochrony środowiska i krajobrazu. Wśród nowych zarzutów Skarżąca wskazała na odstąpienie od porównania treści karty informacyjnej przedsięwzięcia z treścią wniosku Inwestora oraz brak uwzględnienia interesu osób trzecich dopuszczając dowolne ustalenia trasy przedmiotowej linii 110 kV i dowolne ustalenie technicznych stref ochronnych. Odwołująca podkreślił też, że zaskarżona decyzja nie ustala tych stref, gdzie zabroniony jest pobyt ludzi na stałe, dopuszczając narażenie zdrowia i życia ludzi. Zdaniem natomiast M. S. zaskarżona decyzja powiela uchybienia poprzednio wydanej decyzji w tej sprawie, m.in. brak ustalenia ściśle obszaru oddziaływania linii 110 kV, a planowana inwestycja zniszczy unikalne starorzecze C. poprzez wybudowanie w środku tego starorzecza słupa.
Wojewoda P., po rozpatrzeniu ww. odwołań, decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] stycznia 2015 r. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ w pierwszej kolejności powołał przepis art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2013r. poz. 1409 zez zm.) wskazując wymagania musi spełnić inwestor przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę. Oceniając przedłożony przez Inwestora projekt budowlany pod kątem wymagań ww. przepisu organ II instancji stwierdził, że projekt budowlany jest kompletny. Wnioskowana inwestycja (obiekt liniowy o długości około 3,5 km) stanowi część całego zamierzenia budowlanego (o długości około 11 km), które wykracza poza teren miasta S. Zamierzenie budowlane na terenie miasta S. leży w części na obszarze dwóch obowiązujących miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Początkowy odcinek linii 110 kV od stacji S. do drogi za słupem nr [...] znajduje się na obszarze miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów mieszkaniowych K. w S. (przyjętego uchwałą Nr XLII/464/2013 Rady Miejskiej w Suwałkach z dnia 27 listopada 2013 r. Dz. Urz. Woj. Podlaskiego z dnia 6 grudnia 2013 r. poz. 4280). Są to działki o nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] (obręb 0002). Inwestycja znajduje się na trzech obszarach oznaczonych symbolami: 18E (G. P. Z. - stacja 110/20 kV "H"), 29R (teren upraw rolniczych i użytków zielonych) oraz 15Kcr (teren publicznego ciągu rowerowego, prowadzonego po śladzie byłego torowiska). Zgodnie z § 19 ust. 2 ww. uchwały należy przewidzieć budowę linii napowietrznej 110 kV łączącej stacje 110/20 kV "H." i "S.", natomiast w myśl ust. 7 dla istniejących i projektowanych linii WN 110 kV ustala się techniczne strefy ochronne o szerokości 20,0 m od osi linii w każdą stronę, w których zabrania się lokalizowania obiektów przeznaczonych na stały pobyt ludzi i zwierząt.
W tym zakresie organ zwrócił uwagę, że na rysunku miejscowego planu linią przerywaną koloru różowego zaznaczono projektowaną linię 110 kV ze strefą oddziaływania, wychodzącą z obszaru 18E (stacja "H.") w kierunku południowo-zachodnim przez obszar 29R i 15Kcr. Przebieg tej linii zgodny jest zatem z trasą linii 110 kV przedstawioną w projekcie budowlanym. W zakresie natomiast zarzutów dotyczących niezgodności miejscowego planu ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, czy zaznaczania szerokości technicznej strefy ochronnej, Wojewoda uznał, że nie mogą być one oceniane w postępowaniu odwoławczym w sprawie pozwolenia na budowę, albowiem kwestie te wykraczają poza przedmiot postępowania.
W zakresie pozostałego terenu inwestycyjnego, tj. końcowego odcinka linii 110 kV od drogi przed słupem nr [...] do stacji S., organ wyjaśnił, że znajduje się on na obszarze obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Suwalskiej Specjalnej Strefy Ekonomicznej oraz sąsiednich terenów przemysłowo-składowych (uchwała Nr XLIII/338/98 Rady Miejskiej w Suwałkach z dnia 25 marca 1998 r. ogłoszona w Dz. Urz. Woj. Suwalskiego z dnia 6 maja 1998 r. Nr 26, poz. 150). Działki inwestycyjne o nr [...] i [...] (obręb 0008) znajdują się na terenie projektowanej stacji 110/20 kV (GPZ) oznaczonym symbolem A5 EE, która zgodnie z § 5 ust. 2 miejscowego planu ma być dostosowana do wprowadzenia linii 110 kV m.in. relacji S. H. Biorąc pod uwagę powyższe zapisy organ stwierdził, że projektowana linia 110 kV zgodna jest z omawianym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Końcowo przebieg projektowanej linii wysokiego napięcia organ uznał za zgodny z uzyskaną przez Inwestora decyzją Wójta Gminy S. z dnia [...] grudnia 2013 r., znak: [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.
Oceniając zgodność projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska określonymi w decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia [...] maja 2012 r., znak: [...], która później została zmieniona decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r., znak: [...], organ II instancji stwierdził, iż na etapie ponownie prowadzonego postępowania przed Prezydentem Miasta S. usunięto naruszenie związane z niezgodnością projektu budowlanego z tą decyzją w zakresie przewidzenia nasadzeń rekompensujących w związku z planowanym usunięciem drzew i krzewów. Ustosunkowując się z kolei do twierdzenia Skarżących o zaprojektowaniu słupa w środku starorzecza C. Wojewoda zauważył, że na mapie do celów projektowych, na której opracowano projekt zagospodarowania terenu, brak jest jakiegokolwiek zaznaczonego zbiornika wodnego przy słupach (nr 3 i 4) projektowanych w okolicach rzeki C.
Odnosząc się natomiast do zarzutu, że organ I instancji nie wskazał przepisu na podstawie którego ustalono obszar oddziaływania obiektu, Wojewoda P. wskazał, iż brak jest powszechnie obowiązujących przepisów prawa, które normowałyby wzajemne odległości między budynkami przeznaczonymi na stały pobyt ludzi, a liniami elektroenergetycznymi. Wyznaczenie takich odległości uregulowane jest w Polskich Normach, które nie są jednak źródłem prawa, a ich stosowanie jest dobrowolne.
W dalszej kolejności organ podkreślił, że w rozpatrywanej sprawie obszar oddziaływania obiektu został wyznaczony przez organ I instancji na podstawie zapisów decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, w której wyznaczono pas ochronny o szerokości 20 m (po 10 m od osi linii). Zgodnie z zapisem tej ostatniej decyzji (k. 21 projektu budowlanego) w pasie tym będą obowiązywać ograniczenia wynikające z przepisów odrębnych, tj. unikanie lokalizacji budynków mieszkalnych i innych obiektów przeznaczonych na stały pobyt ludzi oraz sadzenia drzew. Ustalenie to wiąże organ administracji architektoniczno-budowlanej wydający decyzję o pozwoleniu na budowę.
Skargę na powyższą decyzję do sądu administracyjnego złożyła B. S. zarzucając niezgodność planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego terenów mieszkaniowych K. w S. oraz rozporządzeniem w sprawie Chronionego Krajobrazu "Pojezierze Północnej S.". Zdaniem Skarżącej w sprawie złamano zasadę wyczerpującego zebrania i badania dowodów, zasadę bezstronnego prowadzenia sprawy administracyjnej. Skarżąca zarzuciła dodatkowo organom dokonanie dowolnych ustaleń bez zebrania i zbadania całokształtu materiału dowodowego (art. 77 § 1, art. 80 k.p.a.) oraz nie podjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego do wydania decyzji o przekonującej treści (art. 7 k.p.a.). Zdaniem skarżącej organy obu instancji naruszyły też art. 35 ust. 1 pkt 1 i art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, nie wyznaczyły też jednoznacznie technicznych stref ochronnych, gdzie występuje ograniczenie władania ze względu na występowanie pola elektromagnetycznego. Podkreślono również, że zaskarżoną decyzją dopuszczono do realizacji inwestycji na terenie cennym przyrodniczo (np. usytuowanie słupa w środku unikalnej pradoliny rzeki C.), a organy obu instancji nie przeprowadziły nawet pobieżnej analizy uprzednio wydanych decyzji administracyjnych (decyzja środowiskowa, decyzje lokalizacyjne, decyzje ograniczające władanie).
W odpowiedzi na skargę Wojewoda P. podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o jej oddalenie. Dodatkowo ustosunkowując się do skargi organ wyjaśnił, iż większość zarzutów skargi dotyczy ostatecznych decyzji administracyjnych poprzedzających wydanie decyzji o pozwolenia na budowę. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach oraz decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę na mocy odpowiednio: art. 86 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz art. 55 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Tym samym kwestie związane z lokalizacją inwestycji nie mogły być inaczej rozstrzygane na etapie uzyskania pozwolenia na budowę, bowiem kwestia ta została rozstrzygnięta m.in. decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę linii linii 110 kV relacji: S.- S.(od bramki w stacji energetycznej H. do granicy z powiatem S. oraz od granicy z powiatem S. do bramki w stacji energetycznej Strefa) - teren miasta S. - na działkach nr geod.: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], (obręb 0002 miasto S.); [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], (obręb [...] miasto S.); [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], (obręb [...] miasto S.).
Zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza:
1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;
2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;
3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6;
4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem.
Stosownie natomiast do ust. 4 cytowanego artykułu w razie spełnienia wymagań określonych powyżej oraz dochowania wymogów formalnych wniosku określonych w art. 32 ust. 4 ustawy, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W konsekwencji, organ jest zobligowany do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę w razie stwierdzenia, że projekt budowlany nie jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a także wymaganiami ochrony środowiska, gdy projekt zagospodarowania działki lub terenu nie jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, a także, gdy nie spełnione zostały pozostałe przesłanki, o których mowa w cytowanym wyżej art. 35 ust. 1 pkt 3 i 4 oraz art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego.
W okolicznościach kontrolowanej sprawy organy trafnie oceniły, że przedłożony przez Inwestora uzupełniony projekt jest kompletny, sporządzony przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane wraz z wymaganymi uzgodnieniami, opiniami, zawierający informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b ustawy prawo budowlane, oraz zaświadczenie o wpisie projektanta na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego. Opisana we wniosku inwestycja jest też zgodna z postanowieniami dwóch obowiązujących na wyznaczonym terenie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego.
Początkowy odcinek linii 110 kV od stacji S. do drogi za słupem nr 2 znajduje się na obszarze miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów mieszkaniowych K. w S.(przyjętego uchwałą Nr XLII/464/2013 Rady Miejskiej w Suwałkach z dnia 27 listopada 2013 r. Dz. Urz. Woj. Podlaskiego z dnia 6 grudnia 2013 r. poz. 4280). Inwestycja znajduje się na trzech obszarach oznaczonych symbolami: 18E (G. P. Z. - stacja 110/20 kV "H."), 29R (teren upraw rolniczych i użytków zielonych) oraz 15Kcr (teren publicznego ciągu rowerowego, prowadzonego po śladzie byłego torowiska). Zgodnie z § 19 ust. 2 ww. uchwały należy przewidzieć budowę linii napowietrznej 110 kV łączącej stacje 110/20 kV "H." i "S.", natomiast w myśl ust. 7 dla istniejących i projektowanych linii WN 110 kV ustala się techniczne strefy ochronne o szerokości 20,0 m od osi linii w każdą stronę, w których zabrania się lokalizowania obiektów przeznaczonych na stały pobyt ludzi i zwierząt. Na rysunku miejscowego planu linią przerywaną koloru różowego zaznaczono projektowaną linię 110 kV ze strefą oddziaływania, wychodzącą z obszaru 18E (stacja "H.") w kierunku południowo-zachodnim przez obszar 29R i 15Kcr. Przebieg tej linii, jak trafnie zauważył organ, jest zgodny z trasą linii 110 kV przedstawioną w projekcie budowlanym. Tym samym zarzut Skarżącej jakoby zapisy miejscowego planu zagospodarowania terenów mieszkaniowych K. jedynie postulowały wybudowanie linii 110 kV bez ustalenia jej trasy jest bezpodstawny. Zapisy miejscowego planu (§ 19 ust. 2 i ust. 7), a przede wszystkim załącznik graficzny, przedstawiający "projektowaną linię 110 kV ze strefą oddziaływania", dowodzą, że akt ten ustala przebieg linii 110 kV. Dodatkowo należy podkreślić, że użyte w § 19 ust. 2 miejscowego planu określenie "należy przewidzieć" jest równoznaczne z zapisem "ustala się".
Na uwzględnienie nie zasługują też zarzuty dotyczące niezgodności miejscowego planu ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego oraz zaznaczania szerokości technicznej strefy ochronnej. Zarzuty te, jak trafnie zauważył Wojewoda nie mogą być one oceniane w postępowaniu w przedmiocie pozwolenia na budowę, albowiem poruszone w nich kwestie wykraczają poza przedmiot postępowania. Dodatkowo należy też podkreślić, że żaden przepis prawa budowlanego nie wymaga przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę sprawdzenia przez organ zgodności inwestycji ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, bowiem nie jest to akt prawa miejscowego.
W ocenie Sądu również druga część planowanej inwestycji, tj. końcowy odcinek linii 110 kV od drogi przed słupem nr[...] do stacji S., jest zgodna z postanowieniami obowiązującego na tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Suwalskiej Specjalnej Strefy Ekonomicznej oraz sąsiednich terenów przemysłowo-składowych (uchwalonego uchwałą Nr XLIII/338/98 Rady Miejskiej w Suwałkach z dnia 25 marca 1998 r., Dz. Urz. Woj. Suwalskiego z dnia 6 maja 1998 r. Nr 26, poz. 150). Działki inwestycyjne o nr [...] i [...] (obręb 0008) znajdują się na terenie projektowanej stacji 110/20 kV (GPZ) oznaczonym symbolem A5 EE, która zgodnie z § 5 ust. 2 ww. miejscowego planu ma być dostosowana do wprowadzenia linii 110 kV m.in. relacji Suwałki Hańcza. Biorąc pod uwagę powyższe zapisy należy zgodzić się z organem, że projektowana linia 110 kV jest zgodna z wskazanymi postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Odnośnie pozostałego terenu inwestycyjnego, jak słusznie zauważył organ, Inwestor uzyskał decyzję Wójta Gminy S. z dnia [...] grudnia 2013 r., znak: [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, a przebieg projektowanej linii wysokiego napięcia jest zgodny z ustaleniami tejże decyzji.
Podsumowując powyższe za bezzasadny należy uznać zarzut Skarżącej naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Porównanie rysunku "Plan zagospodarowania terenu" z załącznikiem graficznym do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, znajdującym się w projekcie budowlanym potwierdza, bowiem jednoznacznie, że trasa linii jest zgodna z aktem prawa miejscowego. Natomiast kwestia, na podstawie jakich dokumentów "wrysowano" na załączniku graficznym miejscowego planu przebieg linii 110 kV nie jest przedmiotem zaskarżonej decyzji stąd też organ administracji architektoniczno-budowlanej nie musiał tej kwestii badać. Niesporne jest jednak, że na załączniku graficznym do miejscowego planu, na terenie oznaczonym symbolem 29R, znajduje się "projektowania linia 110kV ze strefą oddziaływania". Omawiany załącznik graficzny jest częścią planu (§ 2 ust. 1 pkt 2 Uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w S. z dnia [...] listopada 2013 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów mieszkaniowych K. w S.). W tym miejscu należy też przypomnieć, że przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jako aktu prawa miejscowego, mają moc powszechnie obowiązującą, zatem muszą być przestrzegane bez względu na to, czy jego rozwiązania są "korzystne" z punktu widzenia Skarżącej. Dodatkowo należy zasygnalizować, że Skarżąca w toku postępowania nie przedstawili żadnego dowodu, a nawet nie wskazali, w którym miejscu planowanej inwestycji trasa linii w projekcie budowlanym nie zgadza się z trasą przedstawioną na rysunku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z powyższych względów za bezpodstawny należy uznać zarzut Skarżącej jakoby organ odwoławczy błędnie ustalił zgodność projektu budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.
Za uwzględnienie nie zasługuje też zarzut niezgodności decyzji o pozwoleniu na budowę z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z [...] grudnia 2013 r. Organy administracji architektoniczno-budowlanej nie mogły oceniać kwestii wyznaczenia w decyzji lokalizacyjnej obszaru ograniczonego władania, gdyż nie należy to do ich kompetencji. Kwestia ustalania pasa ochronnego dla projektowanej linii 110 kV nie była przedmiotem sprawy pozwolenia na budowę. Organy w przedmiotowym postępowaniu zobowiązane były (co też prawidłowo uczyniły) określić obszar oddziaływania obiektu, w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane). Nie były zatem właściwe, wbrew temu co wywodzą Skarżący, do oceny zapisu zawartego w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego odnośnie szerokości terenu zajętego przez linię (14 m), a szerokością pasa ochronnego (20 m). Powołany zapis, jak słusznie zauważył organ w odpowiedzi na skargę, nie jest jednak wewnętrznie sprzeczny. Należy bowiem zauważyć, że szerokość terenu objętego wnioskiem, a pas ochronny to odmienne pojęcia. Pas ochronny, w którym mają obowiązywać pewne zakazy (np. lokalizowanie budynków mieszkalnych, sadzenie drzew) może być większy, aniżeli teren zajęty przez linię. Należy też zauważyć, że decyzja Wójta Gminy S. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z [...] grudnia 2013 r. jest ostateczna, stąd też podważanie jej ustaleń na tym etapie jest nie dopuszczalne.
Bezpodstawny jest również zarzut o sprzeczności decyzji o pozwoleniu na budowę z decyzją ograniczającą władanie działki Skarżącej. W tym miejscu należy przypomnieć, że inwestor występujący o pozwolenie na budowę ma obowiązek, składając oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, jedynie powołać się na dokument, z którego wynika to prawo, bez konieczności jego przedkładania. Jeżeli zagadnienie dysponowania nieruchomością przez inwestora nie jest kwestionowane organy administracyjne nie badają one kwestii posiadanego przez inwestora prawa, opierając się wyłącznie na złożonym, pod rygorem odpowiedzialności karnej, oświadczeniu. W niniejszej sprawie żadna ze stron nie zakwestionowała prawa Inwestora. Jedynie Skarżąca w odwołaniu z [...] kwietnia 2014 r. zgłosiła uwagę, że Inwestor w dacie składania wniosku o pozwolenie na budowę nie dysponował jej nieruchomością ze względu na brak ostateczności decyzji wydanych na podstawie ustawy o gospodarce nieruchomościami. Powyższa kwestia nie miała jednak wpływu na rozstrzygnięcie sprawy o pozwoleniu na budowę, bowiem na dzień wydawania przez organ I instancji decyzji o pozwoleniu na budowę, decyzje wydane na podstawie ustawy o gospodarce nieruchomościami były już ostateczne.
Dodatkowo należy zauważyć, co trafnie uwypuklił organ odwoławczy, że decyzja o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości Skarżącej określiła obszar ograniczenia sposobu korzystania z danej nieruchomości, który jest równy szerokości pasa technologicznego wynoszącego 14 m (po 7 metrów od osi linii w każdą stronę). Zakres wniosku przedstawiony w projekcie budowlanym ("Plan zagospodarowania terenu") na działce Skarżącej nie przekracza 10 m (teren zaznaczony kolorem żółtym). Zatem Inwestor posiada prawo do dysponowania nieruchomością Skarżącej na budowę odcinka linii 110 kV, bowiem teren inwestycji na jej nieruchomości mieści się w szerokości pasa technologicznego. Ponadto należy wyjaśnić, że obszar oddziaływania inwestycji może wykraczać poza teren potrzebny na wybudowanie danego obiektu. W tych okolicznościach, zdaniem Sądu, nie sposób dopatrzeć się sprzeczności w wyznaczeniu pasa technologicznego na 14 m, zaś pasa ochronnego na 20 m.
W ocenie Sądu bezzasadny jest również zarzut niszczenia starorzecza i obszarów wodno-błotnych poprzez usypanie grobli pod słup linii elektroenergetycznej. W zatwierdzonym projekcie budowlanym brak jest informacji na temat jakiejkolwiek likwidacji starorzecza lub ingerencję w ten teren poza usytuowaniem słupa nr 9 (przedstawionym na k. 139 projektu budowlanego) i posadowieniem na fundamencie prefabrykowanym. Wbrew zarzutom Skarżących wnioskowana inwestycja nie jest także sprzeczna z rozporządzeniem Wojewody P. nr 2005 z dnia 25 lutego 2005 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu "Pojezierze Północnej S.". Jak trafnie wyjaśniono w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji powyższe rozporządzenie zostało wydane na podstawie art. 23 ust. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. z 1992 r., poz. 880). W myśl art. 24 ust. 2 pkt 3 tej ustawy wprowadzone zakazy na obszarze chronionego krajobrazu nie dotyczą realizacji inwestycji celu publicznego, jaką jest wnioskowana inwestycja. Okoliczność braku wymienienia tego wyjątku w rozporządzeniu Wojewody P. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu "Pojezierze Północnej S.", nie może skutkować, jak domagają się tego Skarżący, iż inwestycja narusza przepisy omawianego rozporządzenia.
Końcowo za niezasadne należy uznać też stanowisko Skarżącej, iż organy obu instancji zignorowały zasadę poszanowania występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich (art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego). Zarówno organ I instancji jak i II instancji nie mogły wyznaczyć w decyzji o pozwoleniu na budowę obszaru, gdzie występuje ograniczenie władania nieruchomością przez ich właścicieli w związku z realizacją spornej inwestycji, ponieważ określenie szerokości pasa, w którym zakazana została lokalizacja obiektów przeznaczonych na stały pobyt ludzi, stanowi rozstrzygniecie decyzji poprzedzających wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Zapisy takie pojawiły się zarówno w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, w decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości, a także w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.
Na akceptację Sądu nie zasługują również zarzuty Skarżącej, iż określenie obszaru oddziaływania inwestycji nastąpiło z naruszeniem art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. W decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] stycznia 2015 r. o pozwoleniu na budowę linii 110 kV na terenie miasta S. określono obszar oddziaływania obiektu wskazując nieruchomości inwestycyjne. Dodatkowo należy zauważyć, że wzór decyzji o pozwoleniu na budowę ustalony rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 23 czerwca 2003 r. (Dz. U. Nr 120 poz. 1127, ze zm.) w sprawie wzorów: wniosku o pozwolenie na budowę, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i decyzji o pozwoleniu na budowę nie wymaga, aby organ określał dokładny zasięg oddziaływania (w postaci np. szerokości i długości tego obszaru). Organ I instancji określając obszar oddziaływania obiektu wskazał działki przez które ma przebiegać projektowana linia 110 kV, a organ w zaskarżonej decyzji wyjaśnił, że obszar ten został wyznaczony na podstawie zapisów decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W tym miejscu zasygnalizowanie wymaga też fakt, że organ I instancji nie mógł, wbrew oczekiwaniom Skarżącej, orzec o konieczności utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania, gdyż w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o pozwolenie na budowę nie była przeprowadzona ponowna ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Takiej ponownej oceny nie przeprowadzono, ponieważ w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie został nałożony taki obowiązek, nie wystąpił o to też podmiot planujący podjęcie realizacji przedsięwzięcia, a z akt sprawy nie wynika, aby we wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę zostały dokonane zmiany w stosunku do wymagań określonych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Końcowo należy podkreślić, iż to decyzja wydana na podstawie art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami określiła obszar ograniczenia sposobu korzystania z danej nieruchomości (pas technologiczny po 7 metrów od osi linii w każdą stronę). Zgodnie z rysunkami "Plan zagospodarowania terenu" planowana inwestycja mieści się w tym obszarze.
W niniejszej sprawie nie uchybiono również przepisom prawa procesowego. Wydanie kwestionowanej decyzji poprzedziło dokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia (art. 7 i 77 § 1 k.p.a.). Ocena ta nie nosi zaś cech dowolności (art. 80 kpa). Zgodnie zaś z art. 107 kpa w decyzji zawarto podstawowe jej elementy, wskazano także uzasadnienie faktyczne i prawne. W szczególności uzasadniono stanowisko organu, wyjaśniono podstawy prawne decyzji z przytoczeniem przepisów prawa.
Reasumując, skoro zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a przedstawione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku i jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.