II SA/KE 299/25

II SA/Ke 299/25 - Wyrok WSA w Kielcach
Data orzeczenia
2025-10-08
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-06-10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Sędziowie
Jacek Kuza
Renata Detka /przewodniczący sprawozdawca/
Sylwester Miziołek
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2025 poz 418
art. 35 ust. 1, i art. 3 ust. 4 pkt 2, art. 33 ust. 1, art. 35 ust. 1
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Detka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Sylwester Miziołek Sędzia WSA Jacek Kuza Protokolant Starszy inspektor sądowy Sebastian Styczeń po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 października 2025 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Wojewody z dnia [...] kwietnia 2025 r. [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z 10 kwietnia 2025 r. [...] Wojewoda, po rozpatrzeniu odwołania J. S., utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z 27 stycznia 2025 r. o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzieleniu dla inwestora Z. D. pozwolenia na budowę, obejmującego budowę stacji paliw płynnych z budynkiem obsługi stacji paliw, wiatą z dystrybutorami paliwa
z wewnętrznymi instalacjami: wodno-kanalizacyjną, gazową, centralnego ogrzewania, elektryczną, wewnętrznymi instalacjami prowadzonymi na zewnątrz: elektryczną, wodociągową, kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej wraz ze zbiornikami retencyjnymi 3 x 10 m3, gazową, instalacją technologiczną, podziemnym zbiornikiem na paliwo płynne o poj. 80 m3, podziemnym zbiornikiem na gaz płynny
o poj. 10 m3, podziemnym zbiornikiem ADBLUE o poj. 3 m3, wewnętrznym terenem utwardzonym i miejscami postojowymi, murami oporowymi, rozbiórką i budową fragmentu przyłącza wodociągowego, rozbiórką fragmentu kanalizacji deszczowej oraz rozbiórką studni ciepłowniczej, na działce numer ewidencyjny gruntu [...]
w J., obręb 0004.
W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia Wojewoda zaznaczył, że sprawa rozpatrzenia wniosku Z. D. z 26 kwietnia 2022 r. (z uzupełnieniami)
o pozwolenie na budowę ww. stacji paliw była już przedmiotem postępowania organu odwoławczego, który poprzednio wydaną decyzją z 29 stycznia 2024 r., na skutek odwołań J. S. i Stowarzyszenia [...] uchylił w całości decyzję organu I instancji z 20 lipca 2023 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Wyrokiem z 22 maja 2024 r., sygn. akt II SA/Ke 168/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił sprzeciw inwestora od ww. decyzji. Sąd zgodził się ze stanowiskiem Wojewody co do konieczności wyjaśnienia, czy inwestor planuje realizację trzech zbiorników retencyjnych o pojemności 30 m3 (3 x 10 m3) w pierwszym, czy w drugim etapie inwestycji, a jeśli w drugim, to istnieje wątpliwość, czy jest to dopuszczalne. Za zasadny Sąd uznał zarzut niedołączenia do akt sprawy postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. z 22 lipca 2021 r., powołanego w opisie do projektu zagospodarowania terenu.
6 grudnia 2024 r. inwestor uzupełnił wskazane braki informując, że zbiorniki retencyjne objęto wnioskiem, skorygowano temat inwestycji i załączono wymagane postanowienie z 22 lipca 2021 r.
Wobec powyższego decyzją z 27 stycznia 2025 r. Starosta zatwierdził projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany i udzielił pozwolenia na budowę przedmiotowej stacji paliw.
Rozpatrując sprawę w trybie odwoławczym Wojewoda wskazał, że oceniając prawidłowość wniosku o pozwolenie na budowę organ administracji architektoniczno-budowlanej zobowiązany jest do skontrolowania jego zgodności z przepisami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane i powołał się na treść art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2, art. 33 ust. 1 i 2 pkt 1, 2 i 10 oraz art. 35 ust. 1, 3 i 4 tej ustawy. Dodał, że w tej sprawie projekt zagospodarowania działki lub terenu podlega sprawdzeniu z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przemysłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie.
Wojewoda stwierdził, że inwestor spełnił przesłanki art. 32 ust. 4 i art. 33 ust. 2 ustawy Prawo budowlane przez złożenie wniosku o pozwolenie na budowę
z 26 kwietnia 2022 r., uzupełnionego 27 maja 2022 r., 17 kwietnia 2023 r., 29 czerwca 2023 r. i 6 grudnia 2024 r. oraz załączenie do tego wniosku: projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego w 3 egzemplarzach wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami, których obowiązek dołączenia wynika z przepisów odrębnych ustaw, oświadczenia
o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, oświadczenia projektanta, posiadającego uprawnienia budowlane w specjalności,
o której mowa w art. 14 ust. 1 pkt 4 lit. b ustawy Prawo budowlane, dotyczącej możliwości podłączenia projektowanego obiektu budowlanego do istniejącej sieci ciepłowniczej. Zgodnie z art. 30b ust. 3 pkt 1 ww. ustawy, do wniosku dołączono zgodę właścicieli nieruchomości na rozbiórkę fragmentu przyłącza wodociągowego oraz kanalizacji deszczowej i nieczynnej studni ciepłowniczej na terenie inwestycji. Przedłożony do zatwierdzenia rysunek projektu zagospodarowania terenu sporządzony został w skali 1:500 na mapie do celów projektowych wykonanej przez uprawnionego geodetę, stanowiącej dokument opracowany w wyniku prac geodezyjnych i kartograficznych, których rezultaty zawiera operat techniczny pozytywnie zweryfikowany (identyfikator nr [...], protokół weryfikacji
z 28 grudnia 2020 r.).
Zdaniem Wojewody, wbrew zarzutom odwołującego, po uzupełnieniach
i korektach dokonanych przez inwestora, we wniosku oraz w opisie i rysunku projektu zagospodarowania terenu nie występują sprzeczne zapisy, które wcześniej budziły wątpliwość organu co do zakresu inwestycji. Inwestycja polegać będzie na budowie obiektu stacji paliw (kategoria obiektu XX) w całości usytuowanej na działce nr [...], a w jej skład, w zakresie sprawdzanego wniosku o pozwolenie na budowę, wchodzą: budynek obsługi stacji paliw z wewnętrznymi instalacjami, wiata z dystrybutorami paliwa, wewnętrzne instalacje prowadzone na zewnątrz, między innymi kanalizacji deszczowej z trzema zbiornikami retencyjnymi (3 x 10 m3), instalacja technologiczna stacji paliw, podziemne zbiorniki: na paliwo płynne (80 m3), na gaz płynny (10 m3), na płyn ADBLUE (3 m3), teren utwardzony z wewnętrznym układem komunikacyjnym
i miejscami postojowymi, mury oporowe i mur chroniący przed hałasem.
Wojewoda wyjaśnił, że sprawdzanym wnioskiem o pozwolenie na budowę nie zostały objęte wiata oraz wewnętrzna instalacja kanalizacji sanitarnej przemysłowej, wewnętrzna instalacja przemysłowa prowadzona na zewnątrz: gazowa, wodociągowa i elektryczna, które będą realizowane w kolejnym etapie inwestycji, według odrębnego projektu i odrębnej procedury administracyjnej. Również przyłącza: elektryczne, kanalizacji sanitarnej i gazowe są wyłączone z tego etapu inwestycji i będą realizowane według odrębnej procedury administracyjnej zgodnie
z art. 29 ust. 1 ustawy Prawo budowlane (na podstawie zgłoszenia). Z wniosku
i projektu zagospodarowania terenu jednoznacznie wynika, że budowa wewnętrznej kanalizacji sanitarnej prowadzonej na zewnątrz z trzema zbiornikami retencyjnymi uwzględniona jest we wniosku i zaprojektowana w pierwszym etapie inwestycji, co spełnia wymogi art. 33 ust. 1 ustawy Prawo budowlane i warunki techniczne na odbiór i odprowadzenie wód opadowych (pismo Burmistrza M. J.
z 7 czerwca 2023 r.). Nadto Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w K.
w postanowieniu z 22 lipca 2021 r. zaopiniował, że dla tego przedsięwzięcia nie zachodzi konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko.
W postanowieniu organ ten ocenił, że analiza obliczeniowa wykazała, że hałas emitowany do środowiska w związku z eksploatacją przedsięwzięcia w punktach obserwacyjnych nie spowoduje przekroczenia wartości dopuszczalnych poziomu hałasu na terenach chronionych akustycznie, zarówno w porze dziennej jak i nocnej, określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r.
w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (t. j. Dz. U. z 2014. poz. 112). Organ opiniujący wskazał, że jak wynika z Karty Informacyjnej Przedsięwzięcia, w ramach inwestycji przewidziane jest wykonanie ogrodzenia pełnego od strony szkoły ponadpodstawowej (nie jak wskazuje strona odwołująca – od strony szkoły podstawowej nr [...], która znajduje się w znacznym oddaleniu od inwestycji).
Organ odwoławczy podkreślił, że analiza projektu zagospodarowania wykazała, że przy południowo-wschodniej granicy działki inwestycyjnej (przy terenie szkoły ponadpodstawowej) zaprojektowano mur chroniący przed hałasem o wysokości 2,20 m i długości 30 m, o którym mowa w ww. postanowieniu z 22 lipca 2021 r.
W ocenie Wojewody, projekty zagospodarowania terenu i architektoniczno-budowlany są zgodne z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonego uchwałą nr Xll/121/11 Rady Miejskiej w Jędrzejowie z dnia 27 października 2011 r. wraz ze zmianami. Inwestycja położona na terenie oznaczonym symbolem U1 - tereny usług, spełnia ustalenia dotyczące funkcji i przeznaczenia terenu, wymagania w zakresie parametrów
i wskaźników kształtowania zabudowy, m. in.:
- projektowana powierzchnia zabudowy stanowi 13,5 % powierzchni działki budowlanej (w miejscowym planie do 50 %);
- udział projektowanej powierzchni biologicznie czynnej wynosi 31,38 % powierzchni działki budowlanej (w miejscowym planie minimum 30 %);
- nie naruszono nieprzekraczalnej linii zabudowy (w miejscowym planie - 8 m od linii rozgraniczającej drogi 01KDZ i 01KDL).
Zgodnie z ustaleniami planu obsługa komunikacyjna terenu stacji paliw odbywa się z drogi 01KDZ istniejącym zjazdem, zaprojektowano 6 miejsc postojowych, w tym 1 dla osoby z niepełnosprawnością (wg miejscowego planu 1 miejsce postojowe na 25 m2 powierzchni użytkowej). Spełniono wymagania w zakresie zasad ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego, w tym, wbrew zastrzeżeniom odwołującego, spełniono ustalenia § 19 pkt 6 w zw. z § 10 pkt 1 lit. e) planu. Projektowana inwestycja należy bowiem do kategorii przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, wymienionych w § 3 ust. 1 pkt 34 i 35 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a nie - jak podnosi odwołujący - do kategorii przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko.
Zgodnie z art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r.
o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa
w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, dla planowanych przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko jest wymagane uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Inwestor uzyskał decyzję Burmistrza M. J. z 27 września 2021 r. stwierdzającą brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia (omyłkowo określoną w zaskarżonej decyzji jako decyzję z 27 czerwca 2021 r.), którą Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy decyzją z 5 kwietnia 2022 r.
Odnosząc się do treści odwołania Wojewoda podkreślił, że przedmiotem tego postępowania nie jest sprawa wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia ani wyrażenie opinii co do potrzeby przeprowadzenia takiej oceny. Dodał, że Karta Informacyjna Przedsięwzięcia nie była elementem dokumentacji załączonej do wniosku o pozwolenie na budowę, bowiem zgodnie
z wymogami art. 74 ust. 1 pkt 1 i 2 ww. ustawy z dnia 3 października 2008 r. jest załącznikiem do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, rozpatrywanego w innym postępowaniu administracyjnym.
Dalej Wojewoda ocenił, że projekt zagospodarowania terenu jest zgodny
z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Przy projektowaniu inwestycji zostały zachowane odległości wynikające z przepisów techniczno-budowlanych. Projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany zostały uzgodnione (bez uwag) przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych oraz rzeczoznawcę do spraw sanitarno-higienicznych. Do projektu załączono komplet opinii i uzgodnień, w tym:
- decyzję Burmistrza M. J. z 27 września 2021 r. orzekającą
o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia,
- postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. z 22 lipca 2021 r. opiniujące, że dla przedsięwzięcia nie istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko,
- postanowienie Zarządu Dróg Powiatowych w J. z 13 kwietnia 2023 r. dotyczące uzgodnienia zmiany zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego drogi powiatowej Nr 1195T,
- pismo Urzędu Miejskiego w J. z 7 czerwca 2023 r. określające warunki ogólne i techniczne na odbiór i odprowadzenie wód opadowych,
- pismo Wodociągów Jędrzejowskich Sp. z o. o. z 25 listopada 2020 r. - warunki techniczne na wykonanie przyłącza wodociągowego i kanalizacji sanitarnej,
- - uzgodnienie projektu budowy przyłącza wodociągowego z 5 maja 2021 r.,
- pismo [...] S.A. z 3 grudnia 2020 r. - warunki przyłączenia dla podmiotu IV grupy przyłączeniowej do sieci dystrybucyjnej o napięciu znamionowym 0,4 kV,
- pismo [...] Sp. z o.o. z 19 listopada 2020 r. - oświadczenie o warunkach przyłączenia do sieci gazowej obiektu budowlanego,
- protokół z narady koordynacyjnej Starostwa Powiatowego w J. z 29 czerwca 2021 r.
Odnośnie do podnoszonej przez odwołującego kwestii planowanej przebudowy drogi (ul. 11 Listopada) z przebudową ronda, która w jego ocenie
w sposób istotny wpłynie na organizację ruchu m.in. na ul. [...]
i [...], Wojewoda podniósł, że inwestycja zlokalizowana jest w znacznej odległości od ul. 11 Listopada, a inwestor uzyskał uzgodnienie zagospodarowania terenu przy ul. [...] z zarządcą drogi.
Powołując się na art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, Wojewoda podkreślił, że wobec spełnienia przez inwestora wymagań określonych w art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 tej ustawy, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.
J. S. zaskarżył powyższą decyzję Wojewody do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, zarzucając:
1. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy:
- art. 32 w zw. z art. 28 ustawy Prawo budowlane przez błędne uznanie, że zapisy wskazane we wniosku o pozwolenie na budowę i projekcie zagospodarowania terenu dotyczące zakresu inwestycji są na tyle jednoznaczne, że możliwe jest wydanie decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzieleniu pozwolenia w sytuacji, gdy wydanie tej decyzji było przedwczesne;
- art. 33 ust. 1 ww. ustawy poprzez jego błędne zastosowane, a w konsekwencji błędne uznanie, że przedłożony przez inwestora wniosek o pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego w sytuacji, gdy wnioskiem nie zostały objęte: wiata oraz wewnętrzna instalacja kanalizacji sanitarnej przemysłowej, wewnętrzne instalacje przemysłowe prowadzone na zewnątrz: gazowa, wodociągowa i elektryczna, które będą realizowane w innym etapie inwestycji;
- art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane poprzez błędne uznanie, że projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany złożony przez inwestora jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego oraz wymaganiami ochrony środowiska i uznanie przez organ, że w tej sytuacji nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę;
2. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy:
- art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie
i dokonanie przez organ II instancji dowolnej, niekompletnej i błędnej analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego, brak zebrania pełnego materiału dowodowego, wszechstronnego rozważenia całego materiału dowodowego,
w szczególności w zakresie ustaleń dotyczących rzeczywistych rozwiązań projektowych zastosowanych przez inwestora, a w konsekwencji błędne uznanie, iż brak jest podstaw do negatywnego zaopiniowania złożonego wniosku
o pozwolenie na budowę;
- art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji w sytuacji, gdy organ odwoławczy winien był ją uchylić na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. i orzec we własnym zakresie o udzieleniu pozwolenia na budowę.
W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu autor skargi przywołał szeroko poglądy, wyrażane przez przedstawicieli doktryny oraz w orzecznictwie, dotyczące prawidłowego zastosowania przez organy administracji przepisów art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a.
Podkreślono, odnośnie do zarzutu naruszenia art. 33 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, że brak jest stosownego wniosku inwestora, który miałby dotyczyć wybranych obiektów w przedmiocie wnioskowanego pozwolenia na budowę.
Ponadto organ dał wiarę ocenie organu I instancji w zakresie braku wpływu inwestycji na organizację ruchu, gdyż będzie ona zlokalizowana w "znacznej" odległości od ul. [...]
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Bezsporną okolicznością w kontrolowanej sprawie jest, że 26 kwietnia 2022 r. inwestor Z. D. złożył do Starosty [...] wniosek o pozwolenie na budowę inwestycji polegającej na budowie stacji paliw płynnych wraz
z infrastrukturą na działce nr [...] w J.. Do wniosku dołączono oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz 3 egzemplarze projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego (dalej: projekt budowlany).
W toku postępowania administracyjnego zarówno treść wniosku, jak i złożonego projektu budowlanego, była kilkakrotnie uzupełniana i modyfikowana. Ostatecznie zamierzona przez inwestora inwestycja objęła w I etapie: budowę stacji paliw płynnych z budynkiem obsługi, wiatę z dystrybutorami paliwa, wewnętrzne instalacje wod.-kan., gazową, c.o., elektryczną, wewnętrzne instalacje prowadzone na zewnątrz: elektryczną, wodociągową, kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej wraz ze zbiornikami retencyjnymi 3 x 10 m3, gazową, instalację technologiczną, podziemny zbiornik na paliwo płynne o poj. 80 m3, podziemny zbiornik na gaz płynny o poj. 10 m3, podziemny zbiornik ADBLUE o poj. 3 m3, wewnętrzny teren utwardzony i miejsca postojowe, mury oporowe oraz rozbiórkę i budowę fragmentu przyłącza wodociągowego, rozbiórkę fragmentu kanalizacji deszczowej i rozbiórkę studni ciepłowniczej (wniosek złożony 6 grudnia 2024 r.).
W stosunku do pierwotnego zamierzenia inwestor zrezygnował z budowy
w I etapie wiaty gospodarczej wraz z instalacjami, natomiast wnioskiem objął dodatkowo trzy zbiorniki retencyjne o poj. 10 m3 każdy, stanowiące część wewnętrznej kanalizacji deszczowej. Z projektu budowlanego wynika, że budowa wiaty gospodarczej na sprzęt do utrzymania czystości, rowery i hulajnogi wraz z instalacjami stanowi II etap inwestycji i nie została objęta kontrolowanym postępowaniem (str. 12, 16 i 17 projektu zagospodarowania terenu). Zatwierdzony decyzją organu I instancji projekt budowlany zawiera natomiast realizację opisanych wyżej trzech zbiorników retencyjnych (str. 14, 16 i 17 ww. projektu).
Modyfikacja wniosku w części dotyczącej zbiorników retencyjnych wynikała ze wskazań Wojewody zawartych w decyzji kasacyjnej z 29 stycznia 2024 r., zaakceptowanych w wyroku WSA w Kielcach z 22 maja 2024 r., sygn. akt II SA/Ke 168/24, oddalającym sprzeciw Z. D. od tej decyzji. Jak wskazał WSA, przyznając rację Wojewodzie co do konieczności zastosowania w sprawie art. 138 § 2 k.p.a., zakres rozdzielenia całego zamierzenia budowlanego na dwa etapy nie został wystarczająco doprecyzowany odnośnie do zbiorników retencyjnych i wymagał wyjaśnienia. Odnośnie do wiaty gospodarczej i przeniesienia jej budowy do drugiego etapu inwestycji Sąd wskazał, że w tej części nie może być mowy o zarzucanej przez organ II instancji niejasności co do treści wniosku. Sąd podkreślił przy tym, że inwestor dysponuje swoim wnioskiem o pozwolenie na budowę, w związku z tym może go rozszerzać i ograniczać, o ile nie prowadzi to do naruszenia przepisów prawa.
Z treści projektu budowlanego wynika również, że wnioskiem nie zostały objęte nowoprojektowane przyłącza: elektryczne, kanalizacji sanitarnej i gazowe, realizowane według odrębnej procedury "zgodnie z art. 29.1 P.B" oraz wewnętrzna instalacja kanalizacji przemysłowej i wewnętrzna instalacja przemysłowa prowadzona na zewnątrz: gazowa, wodociągowa i elektryczna, projektowana w II etapie inwestycji (str. 12 v. opisu do projektu zagospodarowania terenu).
Tak opisane zamierzenie inwestycyjne organy administracji architektoniczno-budowlanej oceniały pod kątem zgodności z przepisami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 418), zwanej dalej ustawą.
Wedle art. 35 ust. 1 tej ustawy, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:
1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z:
a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu,
b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji
o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia
3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko,
c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej;
2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;
3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie:
- kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego (pkt 3 lit. c),
- wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń (pkt 3a lit. a)
- oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10 (pkt 3 lit. b),
4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych na podstawie:
a) kopii dokumentów, o których mowa w art. 34 ust. 3d pkt 1 - w przypadku uprawnień niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane,
b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku uprawnień wpisanych do tego rejestru;
4a) przynależność projektanta i projektanta sprawdzającego do właściwej izby samorządu zawodowego na podstawie:
a) zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 - w przypadku osób niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane,
b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku osób wpisanych do tego rejestru.
Przepis art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. c) ustawy nie ma zastosowania w tym przypadku, w związku z tym nie będzie przedmiotem dalszych rozważań.
Zdaniem Sądu, po uzupełnieniach projektu i wyjaśnieniu zakresu projektowanego zamierzenia, złożony przez inwestora wniosek wraz z załącznikami, w tym projekt budowlany, spełnił warunki określone w przywołanych wyżej przepisach.
1. Prawidłowo organy uznały, że projektowana inwestycja jest zgodna
z postanowieniami obowiązującej na tym terenie uchwały nr XII/121/11 Rady Miejskiej w Jędrzejowie z dnia 27 października 2011 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Jędrzejów - Południe" dla terenu położonego w Jędrzejowie w obszarze ograniczonym ul. Przemysłową, ul. Przypkowskiego, ul. Partyzantów i południową granicą administracyjną miasta Jędrzejowa (Dz. Urz. Woj. Święt. z 2012 r. poz. 34 ze zm.).
Działka inwestycyjna położona jest na terenie oznaczonym w planie symbolem U1, dla którego jako przeznaczenie podstawowe przewidziano – tereny usług (§ 19 pkt 1). § 2 pkt 24 planu stanowi przy tym, że ilekroć w uchwale jest mowa o usługach, należy przez to rozumieć działalność prowadzoną w obiektach wolnostojących lub lokalach użytkowych wbudowanych, której celem jest zaspokojenie potrzeb ludności, a nie wytwarzanie bezpośrednio metodami przemysłowymi dóbr materialnych,
z wykluczeniem usług uciążliwych. Z kolei w § 2 pkt 25 uchwały postanowiono, że przez usługi uciążliwe rozumie się działalność, która powoduje przekroczenia dopuszczalnych standardów jakości środowiska określonych w przepisach prawa, spowodowane emisją pyłów i gazów pochodzącą z procesów spalania niezwiązanych z ogrzewaniem pomieszczeń lub podgrzewaniem wody na cele bytowe, wytwarzaniem odpadów innych niż komunalne, wytwarzaniem ścieków innych niż bytowe, zanieczyszczeniem gleby i powierzchni ziemi, wytwarzaniem pól elektromagnetycznych, wzmożoną emisją hałasu.
Projektowana stacja paliw będzie niewątpliwie świadczyć usługi, których celem jest zaspokojenie potrzeb ludności. Inwestycja nie polega również na wytwarzaniu bezpośrednio metodami przemysłowymi dóbr materialnych i nie mieści się w usługach uciążliwych w rozumieniu planu (w projektowanej stacji odbywać się będzie magazynowanie i dystrybucja paliw). Jak wynika z decyzji Burmistrza M. J. z 27 września 2021 r. o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia objętego wnioskiem o pozwolenie na budowę, zasięg oddziaływania inwestycji na etapie realizacji będzie miał charakter lokalny, ograniczony do terenu inwestora i prac towarzyszących. Emisje zanieczyszczeń powietrza oraz hałasu nie będą powodować przekroczeń dopuszczalnych poziomów poza terenem władania inwestora. Uwzględniając przyjęte na etapie budowy oraz eksploatacji rozwiązania chroniące środowisko gruntowo-wodne, nie przewiduje się znaczących negatywnych oddziaływań w tym zakresie (str. 13 ww. decyzji). Sformułowane w decyzji środowiskowej wnioski stanowią powtórzenie stanowiska wyrażonego przez Regionalnego Dyrektora Środowiska w K. (RDOŚ) w postanowieniu z 22 lipca 2021 r., wyrażającego opinię o braku konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia objętego wnioskiem o pozwolenie na budowę.
Na terenie inwestycji nie będą odbywać się procesy spalania, o jakich mowa
w § 2 pkt 25 planu, zaś stwierdzony w postępowaniu środowiskowym brak przekroczenia dopuszczalnych standardów jakości środowiska określonych
w przepisach prawa, był podstawą orzeczenia o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania wnioskowanego przedsięwzięcia na środowisko.
Słusznie także Wojewoda wyjaśnił, że objęte wnioskiem inwestora zamierzenie budowlane nie narusza postanowień § 10 pkt 1 lit. e) planu (ustalającego zasady ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego na terenie objętym planem) oraz § 19 pkt 6 (dotyczącego ustaleń dla terenów U1, U2 i U3), zakazujących lokalizacji przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, dla których sporządzenie raportu oddziaływania na środowisko jest obligatoryjne w rozumieniu przepisów odrębnych, z wyjątkiem obiektów infrastruktury technicznej i komunikacyjnej, służącej obsłudze mieszkańców i użytkowników terenu. Przedsięwzięcie będące przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego nie należy bowiem do kategorii mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, lecz jest przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (o czym mowa niżej).
Tym samym słusznie organy uznały, że wnioskowana inwestycja nie narusza ustaleń obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
2. Projektowana inwestycja należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, wymienionych w § 3 ust. 1 pkt 34 i 35 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. poz. 1839 z późn. zm.). Dlatego jej realizacja, przed złożeniem wniosku o pozwolenie na budowę, wymagała uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na podstawie art. 71 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1112 z późn. zm.). Decyzja taka została przez inwestora złożona wraz z projektem budowlanym. Zgodnie z zaleceniem Wojewody, zawartym w decyzji kasacyjnej z 29 stycznia 2024 r., do projektu budowlanego inwestor dołączył również postanowienie RDOŚ w K. z 22 lipca 2021 r., o jakim mowa wyżej, w którym organ opiniujący w postępowaniu środowiskowym wyraził stanowisko, że dla przedsięwzięcia objętego wnioskiem i opisanego na wstępie, nie istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Ostatecznie w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z 27 września 2021 r. Burmistrz M. J. stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Z treści tej decyzji wynika, że pozostałe organy opiniujące: Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w J. oraz Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody [...] Zarząd Zlewni w K. także nie uznały za konieczne przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Opisana wyżej decyzja została utrzymana w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z 5 kwietnia 2022 r., dołączoną do projektu budowlanego.
Wymagania określone w decyzji środowiskowej zostały uwzględnione
w złożonym przez inwestora projekcie budowlanym. W szczególności, w celu ochrony akustycznej sąsiadującego terenu szkoły, zaprojektowano wykonanie ogrodzenia pełnego (muru) o wysokości 2,2 m, na długości 30 m wzdłuż granicy z działką szkolną (str.16 projektu zagospodarowania terenu, str. 5/1 projektu architektoniczno-budowlanego). Zgodnie z decyzją środowiskową zaprojektowano także odprowadzenie ścieków oraz wód opadowych i roztopowych oraz rozwiązania chroniące środowisko, w tym wyposażenie wewnętrznej kanalizacji deszczowej
w separator substancji ropopochodnych (str. 14/3 projektu zagospodarowania terenu).
Spełnione zostały zatem wymogi określone w art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy w zakresie ochrony środowiska.
Tym samym nie jest zasadny sformułowany w skardze zarzut naruszenia art. 35 ust. 1 ustawy poprzez wadliwe uznanie, że złożony przez inwestora projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego oraz z wymaganiami ochrony środowiska. Zarzut ten nie został zresztą poparty jakąkolwiek argumentacją, co uniemożliwia Sądowi merytoryczne odniesienie się do jego treści.
Podnoszona w skardze kwestia oceny wpływu inwestycji na organizację ruchu objęta jest dyspozycją art. 35 ust. 1 pkt 3a lit. a) ustawy. W tym zakresie inwestor dołączył do projektu budowlanego pozytywne uzgodnienie inwestycji przez Zarząd Dróg Powiatowych w J. w zakresie możliwości włączenia do drogi - ruchu drogowego spowodowanego zmianą zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego drogi powiatowej nr 119ST, polegającą na budowie wnioskowanej inwestycji (postanowienie z 13 kwietnia 2023 r.).
3. Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy, w zaskarżonej decyzji Wojewoda dokonał sprawdzenia zgodności złożonego projektu budowlanego
z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, określonymi w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1225 z późn. zm.) oraz w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2014 r. poz. 1853 z późn. zm.). Wprawdzie to ostatnie rozporządzenie utraciło moc z dniem wejścia w życie rozporządzenia Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 24 lipca 2023 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, bazy i stacje gazu płynnego, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (Dz. U. poz. 1707), jednak miało zastosowanie w kontrolowanej sprawie na podstawie § 179 obowiązującego aktualnie rozporządzenia z uwagi na złożenie przez inwestora wniosku przed dniem 9 września 2023 r., tj. przed datą wejścia w życie nowych przepisów.
Organ odwoławczy ustalił, że wskazane w projekcie budowlanym odległości stacji paliw od innych obiektów (str. 14/3 opisu do projektu zagospodarowania terenu) odpowiadają wymogom określonym w § 124 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r.
4. Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy prawidłowo orzekające w sprawie organy oceniły, że złożony projekt budowlany jest kompletny i zawiera kopię zaświadczenia, o jakim mowa w art. 35 ust. 1 pkt 3 lit. c). Projekt zawiera wszystkie niezbędne elementy, o jakich mowa w art. 34 ustawy i pozostaje w zgodzie z przepisami rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1679 z późn. zm.).
Do projektu dołączono dokumenty, o jakich mowa w art. 35 ust. 1 pkt 3a i został on sporządzony przez osoby z uprawnieniami (art. 35 ust. 1 pkt 4 i 4a ustawy).
Wniosek spełnia wymogi przewidziane w art. 33 ust. 2 ustawy. Inwestor złożył:
- 3 egzemplarze projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami, których obowiązek dołączenia wynika z przepisów odrębnych ustaw, lub kopiami tych opinii, uzgodnień, pozwoleń i innych dokumentów (art. 33 ust. 2 pkt 1) oraz
- oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowanie nieruchomością na cele budowlane (art. 33 ust. 2 pkt 2 ustawy).
Nie są zasadne zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 32 w zw. z art. 28 oraz art. 33 ust. 1 ustawy.
Po wyjaśnieniu zakresu złożonego wniosku i wykonaniu zaleceń wynikających z decyzji Wojewody z 29 stycznia 2024 r., nie można skutecznie twierdzić, że wniosek i projekt zagospodarowania terenu jest niejednoznaczny,
a wydanie zaskarżonej decyzji było przedwczesne. Jak powiedziano już wyżej, inwestor sprecyzował zakres wniosku, zrezygnował w I etapie z budowy wiaty gospodarczej wraz z instalacjami, zaś wniosek i projekt budowlany został rozszerzony o trzy zbiorniki retencyjne oznaczone na projekcie zagospodarowania terenu symbolami ZR1, ZR2 i ZR3. Konieczność objęcia projektem tych zbiorników, potwierdzona przez Wojewodę w decyzji z 29 stycznia 2024 r. oraz przez WSA
w Kielcach w wyroku z 22 maja 2024 r., sygn. akt II SA/Ke 168/24, wynikała ze stanowiska wyrażonego w piśmie z 7 czerwca 2023 r., podpisanym z upoważnienia Burmistrza M. J. i określającym warunki techniczne na odbiór
i odprowadzenie wód opadowych z terenu projektowanej inwestycji. Zgodnie z tymi warunkami, parametry techniczne miejskiej sieci kanalizacji deszczowej nie pozwalają na wprowadzenie nadmiarowych ilości wód opadowych, w związku z tym inwestor powinien zaprojektować wewnętrzną sieć odwadniającą, uwzględniającą odwodnienie całego terenu nieruchomości, a następnie zebraną wodę opadową odprowadzić do zbiornika retencyjnego, którego pojemność powinien wybrać projektant, biorąc pod uwagę średnią ilość wód opadowych i powierzchnię terenów utwardzonych. Jednocześnie w omawianym piśmie inwestor uzyskał zgodę na odprowadzenie nadmiaru wód opadowych, nieprzewidzianych do zmagazynowania w zbiorniku retencyjnym lub pochodzących z powolnego opróżniania zbiornika po ustaniu opadów i obniżenia poziomu wody w kanałach sieci miejskiej, do istniejącego kanału deszczowego wzdłuż pasa drogowego ul. [...], za pomocą istniejącej studni zlokalizowanej na działce nr [...] (pismo z 7 czerwca 2023 r. dołączone zostało do projektu budowlanego).
Jak wynika z opisu do projektu zagospodarowania terenu (str. 14/2), wody opadowe i roztopowe z powierzchni dachu budynku obsługi stacji paliw, zadaszenia wiaty nad dystrybutorami, z utwardzonych powierzchni placów i miejsc postojowych
(z wyjątkiem dystrybutorów paliwa), odprowadzane będą do projektowanej instalacji wewnętrznej kanalizacji opadowej, a dalej do projektowanych trzech zbiorników retencyjnych o poj. 30 m3 bez konieczności wcześniejszego oczyszczania. Wody opadowe i roztopowe z utwardzonej powierzchni rejonu dystrybutorów paliwa są odprowadzone za pomocą kratek odwodnieniowych oraz projektowanej wewnętrznej kanalizacji opadowej do separatora zawiesin i substancji ropopochodnych, wyposażonego w osadnik i autozamknięcie. Po oczyszczeniu ścieki kierowane są do projektowanych zbiorników retencyjnych, z których nadmiar wód odprowadzony będzie do sieci miejskiej kanalizacji deszczowej poprzez "istniejący na działce przyłącz kanalizacji deszczowej zlokalizowany w północno-zachodnim narożu działki zgodnie z pismem [...] z dnia 07.06.2023r.".
W części opisowej projektu architektoniczno-budowlanego znajduje się szczegółowy opis techniczny wykonania wewnętrznej kanalizacji deszczowej, separatora i trzech zbiorników retencyjnych oraz obliczenia związane z wyznaczeniem pojemności zbiornika retencyjnego (str. 15 - 19). Projektowaną wewnętrzną sieć odwadniającą terenu inwestycji wraz separatorem i zbiornikami retencyjnymi przedstawiono na projekcie zagospodarowania terenu, zaś profile kanalizacji opadowej na rysunkach technicznych projektu architektoniczno-budowlanego (str. 20 i 21).
Tak zaprojektowany system wewnętrznej sieci kanalizacji deszczowej realizuje warunki określone w przywołanym wyżej piśmie z 7 czerwca 2023 r., a także w decyzji środowiskowej B. J. z 27 września 2021 r. Zbiorniki retencyjne stanowią element konieczny tego systemu, dodatkowo zabezpieczający sieć kanalizacji miejskiej przed napływem nadmiarowych wód opadowych i roztopowych. Zaprojektowanie separatora substancji ropopochodnych dla wód, zbieranych z utwardzonej powierzchni rejonu dystrybutorów paliwa, zabezpieczy wody gruntowe przed zanieczyszczeniem i odpowiada wymogom przewidzianym w decyzji środowiskowej (str. 8 tej decyzji).
Sąd nie dopatrzył się także zarzucanego naruszenia art. 33 ust. 1 ustawy.
Zgodnie z tym przepisem, pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego. W przypadku zamierzenia budowlanego obejmującego więcej niż jeden obiekt, pozwolenie na budowę może, na wniosek inwestora, dotyczyć wybranych obiektów lub zespołu obiektów, mogących samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Jeżeli pozwolenie na budowę dotyczy wybranych obiektów lub zespołu obiektów, inwestor jest obowiązany przedstawić projekt zagospodarowania działki lub terenu, o którym mowa w art. 34 ust. 3 pkt 1, dla całego zamierzenia budowlanego.
Nie ulega wątpliwości, że inwestor zdecydował się na etapowanie inwestycji.
W II etapie ma być zrealizowana wiata gospodarcza oraz prowadzące na zewnątrz instalacje przemysłowe: gazu, wodociągowa, elektryczna oraz kanalizacji sanitarnej. Zgodnie z treścią art. 33 ust. 1 zdanie trzecie ustawy, w projekcie zagospodarowania terenu inwestor przedstawił całe zamierzenie budowlane. Na mapie stanowiącej część tego projektu zobrazowano planowaną w II etapie wiatę (budynek oznaczony nr 4) oraz związane z jej budową, prowadzone na zewnątrz instalacje przemysłowe: gazu (linia koloru żółtego gwp), wodociągową (linia koloru niebieskiego wwp), elektryczną (linia koloru czerwonego ewp) oraz kanalizacji sanitarnej (linia brązowa ksp). Jak wynika z przedstawionego na mapie przebiegu tych instalacji, wszystkie związane są wyłącznie z realizacją wiaty gospodarczej i służą jej prawidłowemu użytkowaniu. Dlatego zarówno wiata, jak i instalacje z nią związane mogły zostać objęte II etapem przedsięwzięcia, gdyż inwestycja zaprojektowana w I etapie jest niezależna i może funkcjonować samodzielnie bez wykonania robót przewidzianych w II etapie. Zakres przedsięwzięcia objęty wnioskiem rozpatrywanym w tej sprawie (w ramach I etapu) obejmuje bowiem obiekty (budynek obsługi stacji paliw i wiata nad dystrybutorami) ze wszystkimi instalacjami i urządzeniami niezbędnymi do ich prawidłowego funkcjonowania.
Jeśli zaś chodzi o nieobjęte wnioskiem przyłącza: elektryczne, kanalizacji sanitarnej i gazowej, to objęcie ich odrębnym projektem przewiduje art. 33 ust. 1a ustawy, wedle którego pozwolenie na budowę obiektu budowlanego może nie obejmować przyłączy wymienionych w art. 29 ust. 1 pkt 23, które są wymagane dla takiego obiektu. Nie zwalnia to z obowiązków, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 23, art. 29a i art. 57 ust. 1 pkt 4 lit. a.
W art. 29 ust. 1 pkt 23 wymienione są m.in. przyłącza elektroenergetyczne (lit.a), kanalizacyjne (lit. c) i gazowe (lit. d), których realizacja nie wymaga pozwolenia na budowę, natomiast wymaga zgłoszenia.
Przepis art. 33 ust. 1a ustawy wszedł w życie z dniem 10 sierpnia 2022 r. na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 2022 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1557), a więc już po złożeniu wniosku
w kontrolowanej sprawie. Ponieważ przepisy przejściowe ustawy nowelizującej nie przewidują, że dotychczasowe brzmienie art. 33 (niezawierające ust. 1a) ma zastosowanie do spraw wszczętych i niezakończonych przed jej wejściem w życie, wedle ogólnej zasady służącej wykładni przepisów intertemporalnych, nowe prawo stosuje się także do stanów zaistniałych przed jego wprowadzeniem, chyba, że jest ono niekorzystne dla adresata znowelizowanych regulacji. Ten ostatni przypadek nie zachodzi w stanie sprawy, więc przyłącza o jakich mowa wyżej, mogły zostać nieobjęte projektem budowlanym przedłożonym przez inwestora - zgodnie z art. 33 ust. 1a ustawy.
Nie jest także zasadny zarzut naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.
W świetle rozważań zaprezentowanych wyżej nie można bowiem przyjąć, aby organy nie wyjaśniły istotnych okoliczności sprawy, nie dokonały analizy zebranych dowodów, czy też niewłaściwie je oceniły. Zarzut ten sformułowany został bardzo ogólnie, trudno więc szczegółowo się do niego odnieść. Niemniej jednak, skoro podnoszone zarzuty prawa materialnego okazały się niezasadne, gdyż w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym organy właściwie zastosowały przepisy ustawy mające zastosowanie w sprawie, nie można przyjąć, aby naruszone zostały wskazane
w omawianym zarzucie przepisy postępowania.
Skoro inwestor spełnił wymagania określone w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy (art. 32 ust. 1 pkt 1, 1a i 3 nie miały zastosowania w stanie sprawy), organ administracji architektoniczno-budowlanej I instancji nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4).
Tym samym zgodna z prawem jest także zaskarżona decyzja Wojewody i nie narusza art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.
Ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, skargę jako niezasadną należało oddalić, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art.151 p.p.s.a.