II SA/BK 373/06

II SA/Bk 373/06 - Wyrok WSA w Białymstoku
Data orzeczenia
2006-09-12
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-06-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Sędziowie
Anna Sobolewska-Nazarczyk /przewodniczący/
Elżbieta Trykoszko
Grażyna Gryglaszewska /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
II OSK 1981/06 - Wyrok NSA z 2008-02-01
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 145
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.),, sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Protokolant Marta Marczuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 12 września 2006 r. sprawy ze skargi J. C. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] kwietnia 2006 r., nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji I instancji i przekazania do ponownego rozpatrzenia sprawy dotyczącej odmowy wznowienia postępowania administracyjnego o pozwolenie na przebudowę oddala skargę
Uzasadnienie
Skarga została wywiedziona na tle następujących okoliczności faktycznych
i prawnych:
Po rozpatrzeniu wniosku pana J. C. z dnia 12 stycznia 2005 roku Starosta A. decyzją z dnia [...] lutego 2005 roku nr [...], znak: [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na przebudowę balkonu i okna balkonowego celem umożliwienia dojazdu do dźwigu do przewozu osób niepełnosprawnych w budynku mieszkalnym wielorodzinnym na działce nr ewidencyjnym [...] przy ul. O. nr [...] w A.
W dniu 18 lutego 2005 roku państwo J. i A. J., sąsiedzi inwestora, złożyli do Wojewody P. wniosek o stwierdzenie nieważności w/w decyzji. Wojewoda P. decyzją z dnia [...] maja 2005 roku, nr [...] odmówił skarżącym wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji ze względu na to, iż wnoszący nie posiadali statusu strony.
Następnie w dniu 28 września 2005 roku państwo J. i A. J. złożyli w Starostwie Powiatowym w A. wniosek o wznowienie postępowania w sprawie przebudowy balkonu przez pana J. C. w budynku mieszkalnym przy ul. O. [...] w A., o uznanie ich za stronę postępowania administracyjnego w tej sprawie oraz o wstrzymanie prac w tym zakresie.
Decyzją z dnia [...] października 2005 roku nr [...] Starosta A. odmówił wznowienia postępowania w przedmiotowej sprawie uznając, iż państwo J. i A. J. nie posiadając prawa do działki, na której ma być realizowana inwestycja ani też do działek sąsiednich, nie posiadają tym samym przymiotu strony w rozumieniu art. 28 kpa. Organ l instancji uznał również, iż nie posiada kompetencji do wstrzymania prowadzonych robót budowlanych, o co wnosili państwo J. i A. J.
Odwołanie do Wojewody P. od powyższej decyzji Starosty A. wnieśli państwo J. i A. J.
Wydaną w postępowaniu odwoławczym decyzją z [...] grudnia 2005 roku, znak: [...] Wojewoda P. uchylił w całości zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ l instancji. Wraz z decyzją organ odwoławczy przekazał także do rozpatrzenia przez organ l instancji sprzeciw Prokuratora Rejonowego w A. dotyczący decyzji Starosty A. z dnia [...] lutego 2005 roku znak: [....] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na przebudowę balkonu i okna balkonowego.
Po ponownym przeprowadzeniu postępowania w sprawie Starosta A. decyzją z [...] lutego 2006 roku, znak: [...] odmówił wznowienia postępowania administracyjnego z wniosku państwa J. i A. J. w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Starosty A. z dnia [...] lutego 2005 roku, znak: [...].
W uzasadnieniu swego stanowiska organ wskazał, iż w ponownie prowadzonym postępowaniu należało zbadać kwestię uznania Państwa J. za stronę postępowania w oparciu o art. 28 ust 2 ustawy Prawo budowlane oraz ustalenie czy zachowany został termin do wznowienia postępowania.
Cytując treść art. 28 ust 2 ustawy Prawo budowlane organ wskazał, iż w przepisie tym zostało wprowadzone znaczące ograniczenie kręgu podmiotów w porównaniu do art. 28 kpa, którym przysługuje przymiot strony w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę. Na tej podstawie organ podniósł, iż A. i J. J. posiadają własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego w budynku usytuowanym na działce o nr geodezyjnym [...] przy ul. O. [...] w A., nie są więc właścicielami, użytkownikami wieczystymi ani zarządcami nieruchomości. Przepis art. 28 ust. 2 prawa budowlanego nie obejmuje natomiast osób posiadających ograniczone prawo rzeczowe i jako lex specialis w stosunku do art. 251 kc wyłącza odpowiednie stosowanie do tego prawa przepisów o ochronie własności. Ponadto obszar oddziaływania obiektu będącego przedmiotem pozwolenia na budowę nie obejmuje lokalu mieszkalnego Państwa J., ponieważ inwestycja nie narusza warunków technicznych i nie powoduje ograniczenia w zagospodarowaniu innych nieruchomości oraz jest zgodna z Prawem budowlanym i przepisami wykonawczymi do tego prawa.
W konsekwencji – w ocenie organu - właścicielom, użytkownikom wieczystym i zarządcom tych działek nie przysługuje przymiot strony w postępowaniu i są oni pozbawieni legitymacji procesowej do wnoszenia odwołań od wydanych przez organ decyzji.
Starosta A. podkreślił ponadto, iż kwestia statusu członków spółdzielni mieszkaniowych w zakresie przyznania im przymiotu strony była przedmiotem licznych orzeczeń Sądu Administracyjnego. W orzeczeniach tych dominuje stanowisko, że członkom w/w spółdzielni nie przysługują prawa strony. Przepisy Prawa spółdzielczego z 16 września 1992 roku nie przyznają bowiem członkom spółdzielni prawa do korzystania z majątku spółdzielczego oraz rozporządzania rzeczą w sensie art. 140 kc. W obrocie publicznym członków spółdzielni reprezentuje jej zarząd. Członkowie spółdzielni kwestionujący działalność zarządu mają prawo czynić to bądź to w drodze postępowania wewnątrzspółdzielczego, bądź też na zasadach ogólnych na drodze postępowania sądowego. Potwierdza to m. in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodka Zamiejscowego w Katowicach z dnia 12 maja 1994 roku (SA/KA 2500/93), wyrok NSA we Wrocławiu z 10 kwietnia 1997 roku (II SA/Wr 1013/96, OSP 1998/7-8/131), wyrok NSA w Warszawie z 24 stycznia 1996 roku (IV SA 744/94 OSP 1997/4/82).
W związku z powyższym po dokonaniu analizy dokumentacji budowlanej jak też ustaleń poczynionych w trakcie oględzin organ stwierdził, iż realizowany obiekt jakim jest przebudowywany balkon do obsługi wózka dla osób niepełnosprawnych, usytuowany na terenie należącym do Spółdzielni Mieszkaniowej w A. i wykonany za jej zgodą nie powoduje ograniczenia w zagospodarowaniu terenu oraz nie narusza przepisów Prawa budowlanego i przepisów towarzyszących. Sprawa zaś uznania skarżących za stronę postępowania w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę tej inwestycji, zakończonego decyzją Starosty A. z dnia [...] lutego 2005 roku nr [...] była badana przez organ II instancji w postępowaniu o stwierdzenie nieważności w/w decyzji, gdzie Wojewoda P. w decyzji z dnia [...] maja 2005 roku nr [...] jednoznacznie stwierdził, iż Państwo J. nie mają przymiotu strony.
Końcowo organ podniósł, iż z uzasadnienia decyzji Wojewody P. z dnia [.] maja 2005 roku nr [...] wynika, że Państwo J. wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę złożyli w dniu 14 marca 2005 roku, co oznacza, że najpóźniej w tym samym dniu dowiedzieli się, iż nie brali udziału w postępowaniu w sprawie omawianego pozwolenia na budowę. Wniosek o wznowienie postępowania został natomiast złożony w dniu 28 września 2005 roku, czyli z naruszeniem terminu określonego art. 148 § 1 kpa.
Odwołanie do Wojewody P. od powyższej decyzji Starosty A. wnieśli państwo J. i A. J. oraz Prokurator Rejonowy w A.
Państwo J. i A. J. zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 28 Prawa budowlanego poprzez niewłaściwą jego interpretację skutkującą nie przyznaniem im statusu strony postępowania oraz art. 148 § 2 kpa poprzez uznanie, że wniosek o wznowienie postępowania został złożony po terminie, w tym przepisie określonym. Na tej podstawie wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i wznowienia postępowania.
Prokurator Rejonowy w A. w swoim odwołaniu podniósł natomiast rażące naruszenie prawa strony i zasady procesowania tj. m. in. art. 186 kpa. Prokurator podkreślił, iż wniesienie przez niego sprzeciwu nakłada na właściwy organ administracji publicznej obowiązek wszczęcia postępowania w sprawie z urzędu albowiem art. 186 kpa zawiera nakaz kategoryczny i wydanie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia postępowania jest rażącym naruszeniem tego przepisu. W związku z powyższym wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.
Po rozpatrzeniu powyższych odwołań decyzją z dnia [...] kwietnia 2006 roku nr [...] Wojewoda P. uchylił w całości zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.
Według organu odwoławczego w przedmiotowej sprawie naruszone zostały przepisy proceduralne obowiązujące w zakresie wznowienia postępowania administracyjnego. Zgodnie bowiem z przyjętą i ugruntowaną linią orzeczniczą postępowanie w sprawie wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną można podzielić na dwie fazy. Pierwsza z nich polega na badaniu formalnych podstaw wznowienia, a w efekcie wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania (art. 149 § 1 kpa) lub decyzji o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 kpa). Ocena formalnych podstaw wznowienia sprowadza się do badania, czy żądanie wznowienia postępowania zostało zgłoszone przez stronę, czy powołuje ona podstawy wznowienia wymienione w art. 145 § 1 kpa oraz czy został zachowany termin do wniesienia podania o wznowienie postępowania, określony w art. 148 § 1 kpa. Aby można było przeprowadzić postępowanie wznowieniowe muszą być spełnione łącznie wymienione wyżej trzy przesłanki. Brak natomiast chociaż jednej z nich powoduje odmowę wszczęcia postępowania wznowieniowego.
Organ II instancji podkreślił, iż w rozpatrywanej sprawie Starosta A. przeprowadził ocenę co do przyczyn wznowienia przedmiotowego postępowania administracyjnego, a następnie wydał decyzję o odmowie wszczęcia postępowania wznowieniowego z wniosku Państwa J. Mianowicie organ l instancji poinformował zawiadomieniem z dnia 3 stycznia 2006 roku, na podstawie art. 61 kpa strony postępowania, że na wniosek A. i J. J. prowadzone jest postępowanie administracyjne w sprawie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją, dotyczącą udzielenia J. C. pozwolenia na przebudowę balkonu i okna balkonowego celem umożliwienia dojazdu do dźwigu do przewozu osób niepełnosprawnych w budynku mieszkalnym wielorodzinnym istniejącym przy ul. O. [...] w A. oraz umożliwił zapoznanie się z aktami sprawy na podstawie art. 10 kpa. Następnie po przeprowadzeniu rozprawy administracyjnej, wizji lokalnej w terenie oraz po ponownym zawiadomieniu stron o możliwości zapoznania się z uzupełnionym w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego w sprawie wznowienia postępowania materiałem dowodowym zaskarżoną decyzją odmówił wznowienia postępowania w przedmiotowej sprawie. Z treści zarówno protokołu z rozprawy administracyjnej jak i z protokołu oględzin jednoznacznie wynika w ocenie organu II instancji, że dokonane czynności i ustalenia przekroczyły zakres zbadania przez organ fazy pierwszej tj. ustalenia formalnych podstaw wznowienia.
Ponadto organ zwrócił uwagę na to, iż sprzeciw Prokuratora Rejonowego w A. nie został zbadany pod względem formalnym ani nie został rozpatrzony. Mimo wymogu bowiem uzyskania zgody strony na wniesienie takiego sprzeciwu w toku postępowania administracyjnego nie ustalono, czy taka zgoda istnieje.
Powyższe okoliczności skutkowały uchylenie zaskarżonej decyzji i skierowaniem sprawy do ponownego rozpoznania.
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego
w Białymstoku pan J. C. zarzucił decyzji Wojewody P. z dnia [...] kwietnia 2006 roku nr [...] naruszenie przepisów prawa oraz jego interesu prawnego.
W uzasadnieniu skargi pan J. C. podniósł, że jego zdaniem motywy uzasadnienia decyzji organu II instancji są sprzeczne z zebranym materiałem dowodowym bowiem organ pierwszej instancji ściśle wykonał zalecenia ujęte w decyzji z dnia [...] grudnia 2005 roku i wyraźnie wskazał datę, kiedy Państwo J. dowiedzieli się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania. Tym dniem jest data [...] marca 2005 roku, a decyzja udzielona skarżącemu stała się ostateczna w dniu [...] marca 2005 roku. Nadto wskazał, iż to strona żądająca wznowienia postępowania jest zobowiązana do udowodnienia, kiedy dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania. Obowiązkiem zaś organu jest zbadanie czy wniosek został wniesiony w terminie określonym w art. 148 § 1 i 2 kpa.
Skarżący podkreślił, iż Państwo J. składając wniosek w dniu 14 marca 2005 roku do Wojewody P., podali nieprawdę twierdząc, że nie brali udziału w prowadzonym postępowaniu administracyjnym, zakończonym wydaniem w dniu [...] lutego 2005 roku skarżącemu przedmiotowej decyzji. Pismem z dnia 14 grudnia 2004 roku, Wydział Architektury i Gospodarki Przestrzennej Urzędu Miasta w A., informował Państwo J. o wszczęciu postępowania na wniosek skarżącego, w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy na niniejszą inwestycję. Państwo J. wówczas to nie zgłaszali wniosków i uwag do organu prowadzącego postępowanie.
Końcowo skarżący zaakcentował, iż organ II instancji już w decyzji z dnia [...] maja 2005 roku stwierdził, iż państwo J. nie są stroną postępowania wobec czego nie spełniają podstawowego warunku do żądania wznowienia postępowania. W związku z powyższym organ I instancji w decyzji odmawiającej wszczęcia postępowania zarzucił Państwu J., iż nie posiadają legitymacji strony oraz złożyli wniosek po terminie i na podstawie tych ustaleń wydal prawidłową decyzji o odmowie wszczęcia postępowania.
Mając powyższe na uwadze skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda P. wniósł o jej oddalenie. Organ powtórzył argumentację zawartą w uzasadnieniu skarżonej decyzji.
Odnosząc się do zarzut podniesionych w skardze organ podkreślił, iż postępowanie nadzwyczajne z zakresu wznowienia postępowania administracyjnego jest postępowaniem całkowicie odrębnym od postępowania nadzwyczajnego o stwierdzenie nieważności decyzji. Fakt badania przez Wojewodę P. w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty A. o pozwoleniu na budowę z [...] lutego 2005 roku, nr [...], znak: [...] nie stanowi zakazu badania tej samej sprawy w postępowaniu wznowieniowym. W myśl bowiem przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego przesłanki do wznowienia postępowania administracyjnego nie są jednocześnie przesłankami do stwierdzenia nieważności decyzji. Dodatkowo poruszona w skardze kwestia braku odwołania się Państwa J. od decyzji Wojewody P. wydanej w postępowaniu o stwierdzenie nieważności nie zamyka im drogi do złożenia wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego w stosunku do tej samej sprawy z chwilą, gdy decyzja dotycząca stwierdzenia nieważności stała się ostateczna.
Bezpodstawna jest również w ocenie organu sugestia skarżącego wskazująca, że Państwo J. poprzez fakt brania udziału w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy przedmiotowej inwestycji tym samym brali udział w postępowaniu administracyjnym zakończonym decyzją Starosty A. o pozwoleniu na jej budowę. Prowadzone przez Urząd Miasta w A. postępowanie w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy na przedmiotową inwestycję jest odrębnym postępowaniem administracyjnym od postępowania prowadzonego przez Starostę A. o wydanie pozwolenia na budowę. Decyzja o warunkach zabudowy, w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, dla terenu objętego wnioskiem o pozwolenie na budowę jest wydawana przez Wójta Gminy (Burmistrza lub Prezydenta Miasta) na podstawie przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym i ma określony krąg stron postępowania. Natomiast decyzja o pozwoleniu na budowę wydawana jest przez Starostę Powiatowego (Prezydenta Miasta) na podstawie przepisów Prawa budowlanego i na podstawie tych przepisów wyznaczany jest także krąg stron postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd administracyjny został wyposażony w funkcje kontrolne działalności administracji publicznej, co oznacza, że w przypadku zaskarżenia decyzji, sąd bada jej zgodność z przepisami prawa
(art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych
-Dz. U. Nr 153, poz. 1269 oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270).
Zdaniem Sądu, niezasadne są zarzuty skargi zmierzające do obalenia ustaleń organu II instancji, stanowiących podstawę uchylenia decyzji Starosty A. odmawiającej wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzja z dnia [...] lutego 2005 roku w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na przebudowę balkonu i okna balkonowego.
W ocenie Sądu Administracyjnego zarówno ustalenia faktyczne jak i wyczerpujące rozważania prawne organu II instancji w tej mierze są słuszne i zasługują na aprobatę.
Podkreślić należy, iż przepisy kodeksu postępowania administracyjnego w przeciwieństwie do trybu zwykłego oraz pozostałych trybów nadzwyczajnych wyraźnie regulują formę wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia. Wszczęcie to następuje w drodze postanowienia, a odmowa w drodze decyzji (lub postanowienia w odniesieniu do postanowień). Skoro wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia może nastąpić wyłącznie w formie postanowienia, to czynności podjęte przed wydaniem postanowienia nie są czynnościami procesowymi postępowania administracyjnego. Czynności podjęte przez organ z urzędu przed wydaniem takiego postanowienia mają zatem charakter wewnętrzny (por. wyrok NSA z dnia 3 lipca 2000 r., II S.A. 648/00, Lex nr 55304). Brak przesłanek wznowieniowych spowoduje, iż organ nie podejmie postępowania w tym zakresie.
W tym miejscu należy przytoczyć wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 czerwca 1999 roku (IV S.A. 2397/98, Lex nr 47857) w którym wskazano, iż "w tej fazie organ może wypowiadać się jedynie co do zarzutów, ale nie ich podstaw. Przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania organ administracji bada wyłącznie, czy wniosek o wznowienie postępowania oparty jest o ustawowe przesłanki wznowienia, enumeratywnie wymienione w art. 145 § 1 kpa oraz czy podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione z zachowaniem terminów przewidzianych w art. 148 kpa. Tylko w przypadku ujawnienia, iż podanie o wznowienie nie wskazuje przesłanek przewidzianych w art. 145 § 1 kpa bądź nie zachowany został termin do jego złożenia przewidziany w art. 148 kpa - organ administracji może na podstawie art. 149 § 3 kpa wydać decyzję odmawiającą wznowienia postępowania. W pozostałych przypadkach organ administracji ma obowiązek wydać postanowienie o wznowieniu postępowania i przeprowadzić postępowanie zgodne z zasadami określonymi w art. 150 i 151 kpa. W przypadku wskazania przesłanki wznowienia jako okoliczności wymienionych w art. 145 § 1 pkt 4 kpa organ rozpatrujący podanie nie bada, czy podmiot wnoszący podanie istotnie ma przymiot strony w postępowaniu zakończonym kwestionowaną decyzją, gdyż kwestia ta będzie przedmiotem ustaleń i oceny w postępowaniu prowadzonym po wydaniu postanowienia, o jakim mowa w art. 149 § 2 kpa".
W przedmiotowej sprawie natomiast organ I instancji bez dokonania wstępnej, formalnej kontroli wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego i przed wydaniem postanowienia o jego wznowieniu dokonał oceny przyczyn wznowienia postępowania tj. art. 145 § 1 pkt 4 kpa, a następnie wydał decyzję o odmowie wszczęcia postępowania wznowieniowego z wniosku Państwa J. Zaskarżoną decyzję organ wydał, przy tym po przeprowadzeniu rozprawy administracyjnej, wizji lokalnej w terenie oraz dwukrotnym zawiadomieniu stron o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym, które to czynności sensu stricte należą do czynności procesowych danego postępowania administracyjnego, nota bene nie wszczętego w sprawie.
Ocena zaś przyczyn wznowienia postępowania przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania jest niedopuszczalna (wyrok NSA z dnia 20 czerwca 1991 r., IV SA 487/91, ONSA 1991, nr 2, poz. 50).
Trafnie przy tym organ II instancji podkreślił, iż analiza akt sprawy wykazuje, iż nadal brak jest jednoznacznie wskazanej przesłanki z art. 145 § 1 kpa do wznowienia postępowania (do czego organ powinien zobowiązać wnioskodawców) oraz nie ustalono jednoznacznie kiedy wnioskodawcy dowiedzieli się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania.
Nadto organ I instancji w swoich ustaleniach zupełnie pominął sprzeciw Prokuratora Rejonowego w A. z dnia [...] listopada 2005 roku wniesiony w stosunku do decyzji Starosty A. z dnia [...] lutego 2005 roku w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę. Zgodnie natomiast z art. 184 § 4 kpa jeżeli podstawą sprzeciwu jest naruszenie przepisu art. 145 § 1 pkt 4 kpa – co ma miejsce w niniejszej sprawie – wniesienie sprzeciwu wymaga zgody strony. Przepis ten nie pozostawia wątpliwości, że zgoda strony musi mieć charakter wyraźny. Przybiera ona postać podania w rozumieniu art. 63 kpa. W żaden sposób zgody strony nie można domniemywać; nie jest także wystarczający brak przeciwstawienia się strony co do wniesienia sprzeciwu prokuratorskiego. Naruszenie przez właściwy organ administracji publicznej wynikającego z przepisu wymogu, czyli wznowienie postępowania mimo braku zgody strony, stanowi kwalifikowaną postać wadliwości (rażące naruszenie prawa).
W przedmiotowej zaś sprawie organ nie podjął jakiejkolwiek próby wezwania Prokuratora Rejonowego do uzupełnienia braku formalnego jego sprzeciwu tj. przedłożenia zgody państwa J. Tym samym również sprzeciw Prokuratora Rejonowego w A. nie został zbadany pod względem formalnym. Ponadto w swojej decyzji o odmowie wznowienia postępowania organ I instancji w ogóle nie wspomniał, iż był on przedmiotem oceny tego organu.
Nadto znamiennym jest to, iż ustalenia takie były niezbędne z uwagi na treść art. 186 kpa, który wskazuje, iż wniesienie skutecznego sprzeciwu przez Prokuratora nakłada na właściwy organ administracji publicznej obowiązek wszczęcia postępowania w sprawie z urzędu. Organ administracji może odmówić wszczęcia postępowania w takim przypadku jedynie wówczas, gdy przepis prawa wyklucza ponowne rozpatrzenie sprawy. W pozostałych przypadkach tj. gdy nie ma przeszkód prawnych, ale organ administracji odmawia wszczęcia postępowania z innych powodów, dochodzi do rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 (wyrok NSA z 26 lutego 1986 roku, II SA 2400/85 – ONSA 1986 rok, nr 1, poz. 16).
Odnosząc się do zarzutów skarżącego pana J. C. podnieść należy, iż organ II instancji również trafnie w odpowiedzi na skargę wskazał, iż postępowanie o wznowienie jest postępowaniem całkowicie odrębnym od stwierdzenia nieważności decyzji i różne są przesłanki skutkujące wszczęciem tych postępowań. Okoliczność iż, w postępowaniu o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji zapadło negatywne rozstrzygnięcie dla Państwa J., nie zaskarżone przez nich, nie oznacza jeszcze, iż zamknięta została wnioskodawcom droga do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Również branie udziału przez państwo J. w postępowaniu o ustaleniu warunku zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, nie przesądzało o tym, iż wnioskodawcy byli stroną postępowania administracyjnego w przedmiocie uzyskania pozwolenia na budowę tej inwestycji. Oba te postępowania są bowiem odrębnymi postępowaniami administracyjnymi prowadzonymi przez inne organy.
W tych okolicznościach nietrafne w ocenie Sądu okazały się argumenty i zarzuty podnoszone w skardze i dlatego też na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzeczono jak w sentencji.
Wobec oddalenia skargi nie mógł zostać uwzględniony wniosek skarżącego o zwrot kosztów postępowania albowiem zwrot kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia praw przysługuje skarżącemu od organu tylko w razie uwzględnienia skargi przez sąd – przepis art. 200 §1 cytowanej ustawy.