IV SA/Po 1466/04

IV SA/Po 1466/04 - Postanowienie WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2006-05-17
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-12-09
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Danuta Rzyminiak-Owczarczak
Ewa Kręcichwost-Durchowska
Paweł Miładowski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6335 Zwrot nienależnego świadczenia
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Miładowski (spr.) Sędziowie WSA Danuta Rzyminiak–Owczarczak WSA Ewa Kręcichwost–Durchowska Protokolant ref-staż Paweł Grzęda po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 maja 2006 r. sprawy ze skargi M. J. na decyzję Wojewody W. z dnia [...] października 2004 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu nienależnie pobranego zasiłku postanawia: odrzucić skargę /-/D. Rzyminiak-Owczarczak /-/P. Miładowski /-/E. Kręcichwost-Durchowska MW
Uzasadnienie
Decyzją z [...] lipca 2003 r. Starosta C. zażądał od strony – M. J. zwrotu nienależnie pobranego zasiłku dla bezrobotnych za okres od [...] lipca 2001 do [...] lipca 2002 r. w kwocie 5163,42 zł. Od tej decyzji odwołał się M. J. załączając korektę zeznania podatkowego za [...] rok (PIT 36) utrzymując, że należnie pobierał zasiłek dla bezrobotnych. Decyzją z [...] sierpnia 2003 r. Wojewoda W. rozpoznając odwołanie utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Rozstrzygnięcie odwoławcze zaskarżył do Naczelnego Sądu Administracyjnego M,. J. Rozpoznając skargę Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w P. postanowieniem z dnia [...] listopada 2003 r. skargę odrzucił. Strona wniosła już do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. wnioski o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, które jednak postanowieniami tutejszego Sądu z [...] stycznia 2004 r. i [...] marca 2004 r. zostały oddalone. Zażalenie na te postanowienia rozpoznawał Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie, który postanowieniem z dnia [...] czerwca 2004 r. oddalił zażalenie (sygn. akt [...]). Strona pismem z [...] lipca 2004 r. złożyła wniosek o wznowienie postępowania zakończonego rozstrzygnięciem nakazującym zwrot zasiłku dla bezrobotnych. Wniosek ten Starosta C. przekazał postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2004 r. do rozpatrzenia Wojewodzie W. Wojewoda W. decyzją z [...] października 2004 r. nr [...] orzekł o odmowie wznowienia postępowania w niniejszej sprawie. W ocenie Wojewody skarżący nie dochował jednomiesięcznego terminu z art. 148 § 1 kpa. Decyzję tą kierując się wskazanym w niej pouczeniem zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego M. J. Skarżący podkreślał, iż wbrew ocenie organu otrzymywany zasiłek dla bezrobotnych był pobierany przez niego zgodnie z obowiązującym porządkiem prawnym.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Wielkopolski wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Decyzję o odmowie wznowienia postępowania w tej sprawie podjął organ, który w postępowaniu którego wznowienia żądano orzekał w II instancji (był organem odwoławczym). Zgodnie z art. 148, 149 i 150 kpa podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu, który wydał w sprawie decyzję I instancji. Organ ten może być jednocześnie organem właściwym do wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia jeżeli decyzja nie przechodziła trybu odwoławczego. W przypadku wyczerpania toku instancji organ pierwszej instancji, do którego podanie wniesiono, powinien po uporządkowaniu akt sprawy przekazać je wraz z wnioskiem do organu odwoławczego – właściwego do rozstrzygania wniosku (porównaj np. wyrok NSA z 26 stycznia 1998 r. w sprawie I SA 890/99). Tak też w tej sprawie prawidłowo postąpił Starosta C. przekazując wniosek strony o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją do Wojewody W., który orzekał wówczas jako organ odwoławczy. Z treści przywołanych wyżej regulacji wynika też, iż odmowa wznowienia postępowania należy do właściwości organu, który wydał w sprawie decyzję w ostatniej instancji i winna mieć formę decyzji administracyjnej. W literaturze przedmiotu i w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego i Sądu Najwyższego utrwalił się pogląd, że decyzja odmawiająca wznowienie postępowania jest rozstrzygnięciem podjętym w nowej sprawie, która ma swoją odrębność w stosunku do postępowania administracyjnego, którego wznowienia się żąda (porównaj np. uchwałę Sądu Najwyższego z 23 września 1993 r. III AZP 16/93, wyrok NSA z 28 października 1998 r. I SA 181/98, wyrok NSA z 8 lipca 1997 r. SA/Rz 606/96). Stąd w tym postępowaniu stosuje się wszystkie podstawowe zasady procedury administracyjnej w tym także zasady dwuinstancyjności takiego postępowania, o którym mowa w art. 15 kpa. W konsekwencji od decyzji organu odwoławczego odmawiającej wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją tego organu co do zasady przysługuje odwołanie, chyba że decyzja taka została wydana przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze (art. 127 kpa). Podobny pogląd głoszony jest w komentarzach Kodeksu postępowania administracyjnego (np. 1/ Grzegorz Łaszczyca, Czesław Martysz, Andrzej Matan Tom II Komentarz do art. 104-269 str. 333, Zakamycze 2005; 2/ B. Adamiak, J. Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz 7 Wydanie wydawnictwo CH. Beck str. 669 i 670; 3/ Małgorzata Jaśkowska, Andrzej Wróbel Kodeks postępowania administracyjnego Bibliografia postępowania administracyjnego za lata 1927-2005, wydanie II Zakamycze 2005 str. 888). Zaskarżona decyzja Wojewody W. jest zatem rozstrzygnięciem I-instancyjnym. Wbrew zawartemu w niej pouczeniu nie służyła od niej skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego lecz odwołanie do organu wyższego, którym w tego typu sprawach jest minister właściwy dla spraw pracy. Nie wyczerpanie toku instancji postępowania administracyjnego jest przeszkodą do rozpoznania skargi przez Sąd Administracyjny w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm.) i skutkuje na tej podstawie oraz § 3 omawianego przepisu odrzuceniem tak wniesionej skargi. Ubocznie należy zauważyć, że w nauce przedmiotu w orzecznictwie przyjmuje się zasadę iż mylne pouczenie nie powinno wywierać negatywnych dla strony konsekwencji i z reguły jest wystarczającą podstawą uzasadniającą wniosek strony o przywrócenie ewentualnie uchybionego na tej podstawie terminu.
/-/D. Rzyminiak-Owczarczak /-/P. Miładowski /-/E. Kręcichwost-Durchowska
MW