II SA/Bk 366/25

II SA/Bk 366/25 - Wyrok WSA w Białymstoku
Data orzeczenia
2025-03-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-03-03
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Sędziowie
Elżbieta Trykoszko /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Planowanie przestrzenne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono sprzeciw wniesiony na podstawie art. 3 § 2a ustawy ppsa
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 64 e, art. 145 § 1 pkt. 1 , art. 151 a § 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 572
art. 138 § 2, art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 2 i 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Dz.U. 2024 poz 1130
art. 61 ust. 1 pkt 1,art. 61 ust. 5a
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko (spr.), , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 marca 2025 r. sprawy ze sprzeciwu A. L. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łomży z dnia 30 stycznia 2025 r. nr SKO.433/117/2024 w przedmiocie przekazania do ponownego rozpatrzenia sprawy dotyczącej ustalenia warunków zabudowy oddala sprzeciw
Uzasadnienie
Przedmiotem kontroli sądowej w sprawie niniejszej jest decyzja kasacyjna Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łomży z 30 stycznia 2025r. (znak SKO.433/117/2024) uchylająca decyzję Burmistrza Rajgrodu z dnia 29 listopada 2024 roku (znak PP.11.6730.46.2024) odmawiającą ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną oraz wewnętrzną drogą dojazdową, planowanej do realizacji w ramach projektowanej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej na terenie obejmującym działkę o numerze [...]oraz część działki o numerze [...]położonej w miejscowości O., gmina R. i przekazująca sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Decyzja kasacyjna została wydana w następstwie uwzględnienia odwołania A. L. – inwestorki, która wniosła sprzeciw wobec tejże decyzji.
W uzasadnieniu decyzji kasacyjnej SKO stwierdziło, że w przedmiotowej sprawie przyczyną odmowy ustalenia przez organ I instancji warunków zabudowy był brak spełnienia warunku wynikającego z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym tj. tzw. "dobrego sąsiedztwa". Organ I instancji uzasadniając powyższe, w ślad za analizą urbanistyczną, wskazał, że w analizowanym obszarze, na działkach dostępnych z drogi powiatowej usytuowane są budynki mieszkalne oraz gospodarcze w ramach zabudowy zagrodowej (działka nr [...].). Na działce nr [...]. usytuowane pozostałości (fragmenty) budynków gospodarczych również w byłej zabudowie zagrodowej. W tym terenie brak jest zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej.
Kolegium uznało za prawidłowe wyznaczenie granic obszaru analizowanego ale stwierdziło, że A. L. zasadnie zarzuciła w odwołaniu naruszenie art. 7, 77 § 1, 80 oraz 107 § 3 K.p.a. poprzez niewszechstronne rozpatrzenie materiału dowodowego oraz wadliwe sporządzenie uzasadnienia decyzji. Organ I instancji naruszył art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez przedwczesne uznanie, że działka objęta wnioskiem nie posiada "dobrego sąsiedztwa". Podstawą takiej oceny organu I instancji było ustalenie, że zabudowa na działkach nr [...] oraz pozostałości zabudowy na działkach nr [...] mają charakter zabudowy zagrodowej. Kolegium wskazało, że jednym z niezbędnych elementów, których istnienie determinuje uznanie danej zabudowy za zabudowę zagrodową, jest dom mieszkalny wykorzystywany przez rolnika w związku z prowadzonym gospodarstwem rolnym. Zabudowa zagrodowa może co prawda obejmować również budynki gospodarcze położone poza tradycyjnie rozumianym siedliskiem (obejmującym dom mieszkalny wraz z zabudowaniami gospodarczymi w ramach jednego podwórza), położone nawet w znacznym oddaleniu od tego siedliska, ale zawsze w jej skład musi wchodzić dom mieszkalny, w którym rolnik zamieszkuje (por. np. wyrok NSA z 18 kwietnia 2018 r., sygn. akt II OSK 2674/17 oraz wyrok NSA z 23 listopada 2022 r., sygn. akt II OSK 3514/19 - CBOSA). Skoro niezbędnym elementem zabudowy zagrodowej jest budynek mieszkalny wykorzystywany przez rolnika, to za daleko idący jest pogląd (...), że zabudowa zagrodowa nie może, a limine, stanowić podstawy do ustalenia, określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1usatwy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym., parametrów urbanistycznych i architektonicznych w odniesieniu do planowanej zabudowy mieszkalnej. Organ odwoławczy stwierdził, że dla spełnienia wymogu kontynuacji funkcji zabudowy nie jest konieczne powielenie dotychczasowej funkcji. Kontynuacja funkcji, o jakiej mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 wskazanej ustawy, nie oznacza bowiem tożsamości funkcji istniejącej oraz planowanej (por. np. wyrok NSA z 1 grudnia 2020 r. sygn. akt II OSK 1580/18, CBOSA). Można powiedzieć, że dla oceny spełnienia wymogu kontynuacji funkcji zabudowy (art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy) kluczowe znaczenie ma to, czy planowana inwestycja da się pogodzić z funkcją istniejącą na obszarze analizowanym w kontekście wymogu zachowania ładu przestrzennego i zasady zrównoważonego rozwoju (art. 1 ust. 1 in fine) oraz zasady prawa do zabudowy nieruchomości (art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Jeżeli chodzi o dopuszczalność współwystępowania zabudowy zagrodowej z zabudową jednorodzinną to istotne znaczenie ma w szczególności to, czy chodzi o sąsiedztwo planowanej zabudowy mieszkaniowej z typową zabudową siedliskową, gdzie dominujące miejsce zajmuje dom mieszkalny rolnika, czy też chodzi o sąsiedztwo z zabudową gospodarczą oddaloną od siedliska, zwłaszcza emitującą uciążliwe zapachy lub hałasy (por. np. wyrok NSA z 8 marca 2023 r., sygn. akt II OSK 629/20). Innymi słowy nie jest tak, że zabudowa zagrodowa i mieszkaniowa jednorodzinna nie mogą, a limine, współistnieć. Każdy taki przypadek wymaga zindywidualizowanej oceny.
SKO w Łomży wskazało, że w bliskiej odległości na działkach 28/2, 27/1, 27/2 występuje zabudowa mieszkaniowa w ramach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i stwierdziło, że organ I instancji naruszył art. 8 § 1 i 2 K.p.a. tj. zasadę pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej. Zasada pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej wyraża się przede wszystkim we wnikliwej analizie całokształtu okoliczności sprawy, uwzględnieniu wniosków stron, a także równoważenia interesu społecznego z interesem obywatela.
Kolegium zauważyło, że nie jest w stanie ustalić warunków zabudowy we własnym zakresie. Dokonując oceny prawidłowości ustalenia stanu faktycznego, musiałoby przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w znacznej części, co prowadziłoby do naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, która polega na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu sprawy. Uznając, że decyzja organu I instancji wydana została bez dostatecznego wyjaśnienia i rozważenia wszystkich istotnych okoliczności sprawy, co stanowi naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 2 i 3 K.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, orzekło o przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia,. Natomiast żądanie przez Burmistrza uiszczenia opłaty skarbowej w wysokości 598 zł Kolegium uznało za zgodne z przepisami ustawy o opłacie skarbowej.
Wnioskodawczyni A. L. wniosła sprzeciw od opisanej wyżej decyzji kasacyjnej określając, że jest to sprzeciw od uzasadnienia decyzji. Zarzuciła decyzji kasacyjnej naruszenie:
1. art. 61 ust. 5a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez brak jakiejkolwiek analizy oraz przyjęcie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łomży w decyzji z dnia 30 stycznia 2025 roku, jako własnego, rażąco błędnego wyznaczenia obszaru analizowanego przez organ I instancji, który posiłkował się przy tym analizą urbanistyczną przygotowaną z rażącym naruszeniem prawa. Organ I instancji, przy bezrefleksyjnej aprobacie SKO błędnie określił promień obszaru analizowanego poprzez przyjęcie jako "front terenu" granicy działki nr [...]przylegającej do drogi publicznej, mimo że działka ta pełni wyłącznie funkcję służebnej drogi dojazdowej. Tymczasem z literalnego brzmienia art. 61 ust. 5a u.p.z.p. jednoznacznie wynika, że za front terenu należy uznać część granicy działki budowlanej nr [...], przylegającej do działki ewidencyjnej nr [...], na której ustanowiona jest służebność drogowa w postaci dojazdu do działki [...]. W konsekwencji błędnego wyznaczenia obszaru analizowanego doszło do naruszenia art. 61 ust. 1 u.p.z.p., gdyż organ niezasadnie uznał, że nie został spełniony wymóg "dobrego sąsiedztwa". Gdyby analiza została przeprowadzona zgodnie z prawidłowymi wytycznymi, uwzględniłaby rzeczywisty stan faktyczny i potwierdziła występowanie zabudowy mieszkaniowej w otoczeniu działki inwestycyjnej nr [...].
2. art. 2 ust. 2 ustawy o opłacie skarbowej z dnia 16 listopada 2006 r. w zw. z załącznikiem pt. "Wykaz przedmiotów opłaty skarbowej, stawki tej opłaty oraz zwolnienia" cz. I pkt 8 oraz w zw. z art. 8 k.p.a. i art. 11 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, skutkujące bezpodstawnym poinformowaniem wnioskodawcy o rzekomym obowiązku objęcia części działki ewidencyjnej nr [...]granicami terenu wskazanymi na kopii mapy zasadniczej, zgodnie z art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, załączonej do wniosku. W konsekwencji organ I instancji błędnie uznał, że przedmiotowy teren podlega opłacie skarbowej, a następnie bezprawnie wezwał wnioskodawcę do jej uiszczenia oraz dokonał jej poboru od złożonego wniosku. Działka budowlana nr [...]stanowi własność wnioskodawcy, a dostęp do drogi publicznej zapewniony jest poprzez część działki nr [...], na której ustanowiona jest służebność przejścia i przejazdu na rzecz działki budowlanej nr [...]. Fakt ten przemawia za zastosowaniem zwolnienia od poboru opłaty skarbowej, zgodnie z treścią przepisów. Kwestia ta została już podniesiona w odwołaniu z dnia 17 grudnia 2024 roku, jednakże Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łomży, w decyzji z dnia 30 stycznia 2025 roku, w żaden sposób nie odniosło się do tej argumentacji, co stanowi naruszenie podstawowych zasad postępowania administracyjnego, w tym zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa (art. 8 k.p.a.) oraz zasady przekonywania (art. 11 k.p.a.).
3. art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak przeprowadzania przez Samorządowe Kolegium w Łomży samodzielnej oceny prawidłowości ustaleń organu I instancji, nie odnosząc się merytorycznie do zarzutów podniesionych w odwołaniu, co narusza art. 7 oraz 77 par. 1 k.p.a. nakazujące organowi administracyjnemu rzetelne zebranie i wszechstronne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz uwzględnienie całego zebranego materiału dowodowego.
Podnosząc powyższe skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej sprzeciwem decyzji SKO w Łomży w całości o i orzeczenie co do istoty sprawy.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łomży w odpowiedzi na sprzeciw wniosło o jego oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje;
Zainicjowanie sprawy sądowoadministracyjnej sprzeciwem od decyzji wydanej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. w istotny sposób ogranicza zakres kontroli sądu. Zgodnie bowiem z art. 64e ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a.
Przyznane organowi odwoławczemu normą art. 138 par. 2 K.p.a. uprawnienia kasacyjne mają charakter dopełniający i uzależniony od spełnienia określonych warunków. Dopełniający charakter uprawnień kasacyjnych wzmocniła nowelizacja Kodeksu postępowania administracyjnego dokonana ustawą z dnia 3 grudnia 2010r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2011r., Nr 6, poz. 18), mocą której od 11 kwietnia 2011r. obowiązuje nowe brzmienie art. 138 par. 2 K.p.a. Do tej daty decyzję kasacyjną można było wydać w przypadku, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymagało przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części, tj. gdy w postępowaniu odwoławczym nie można było sanować braków postępowania odwoławczego bez naruszenia zasady dwuinstancyjności. Aktualne brzmienie art. 138 par. 2 K.p.a. stanowi, że decyzję kasacyjną można wydać, gdy decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem przepisów postępowania a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przepis konstytuuje zatem dwie przesłanki, których łączne spełnienie warunkuje wydanie decyzji kasacyjnej. Pierwszą jest wydanie decyzji I instancji z naruszeniem przepisów postępowania. Drugą wystąpienie konieczności wyjaśnienia sprawy w takim zakresie, że ma to istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie.
Naruszenie przepisów postępowania przez organ I instancji obejmuje sytuacje następujące:
-gdy organ I instancji w ogóle nie przeprowadził postępowania;
-gdy organ I instancji naruszył przepisy postępowania w stopniu pozwalającym uznać sprawę za niewyjaśnioną w całości np. nie przeprowadził obligatoryjnej rozprawy, nie zapewnił udziału w postępowaniu wszystkim stronom:
- a także, gdy organ I instancji nie wyjaśnił większości przesłanek niezbędnych do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy tj. gdy braki postępowania są tak poważne, że nie można ich uzupełnić w toku uzupełniającego postępowania dowodowego przed organem II instancji.
W okolicznościach niniejszej sprawy dostrzeżone przez Kolegium uchybienie organu I instancji polegało na nienależytym wyjaśnieniu niezbędnej dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy z wniosku o ustalenie warunków zabudowy, ustawowej przesłanki "dobrego sąsiedztwa" dla planowanej inwestycji, pozwalającej na stwierdzenie, że planowana zabudowa stanowić będzie kontynuację istniejącej już zabudowy w zakresie funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Zasadę dobrego sąsiedztwa wyraża treść art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i stanowi ona jedną z ustawowych, obligatoryjnych przesłanek do wydania decyzji o warunkach zabudowy.
Ustalenie przesłanki "dobrego sąsiedztwa" wymaga przeprowadzenia pogłębionego postępowania dowodowego. Zgodnie bowiem z art. 61 ust. 5a u.p.z.p. w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu wójt (w tym przypadku Burmistrz) winien wyznaczyć wokół terenu, o którym mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1a, na kopii mapy zasadniczej lub mapy ewidencyjnej dołączonej do wniosku o ustalenie warunków zabudowy obszar analizowany w odległości równej trzykrotnej szerokości frontu terenu, o którym mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1a, jednak nie mniejszej niż 50 m oraz nie większej niż 200 m, i przeprowadzić na nim analizę cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w ust. 1 pkt 1a. Już ta okoliczność, sama w sobie, w przypadku zakwestionowania przez organ odwoławczy prawidłowości wcześniejszych ustaleń organu I instancji w zakresie spełnienia zasady "dobrego sąsiedztwa", przesądza o konieczności przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia.
Oceny tej konieczności nie zmienia a wręcz wzmacnia słuszność decyzji kasacyjnej, trafnie wytknięta zarzutem skargi okoliczność błędnego zaakceptowania przez SKO w Łomży prawidłowości wytyczenia granic obszaru analizowanego w oparciu o założenie, że szerokość frontu działki inwestycyjnej wynosi około 10 metrow, gdyż jest nią ta część działki o numerze [...], która przylega do publicznej drogi powiatowej (działki nr 64) a przez którą ma się odbywać dojazd z drogi powiatowej na działkę inwestycyjną o numerze [...]. Takie założenie jest - zdaniem sądu - niewłaściwe albowiem rację ma wnosząca sprzeciw, że wyznaczenie granic obszaru analizowanego w oparciu o tak przyjętą szerokość frontu działki inwestycyjnej, naruszyło definicję "frontu terenu". Przez front terenu należy bowiem rozumieć tę część granicy działki budowlanej, która przylega do drogi publicznej, drogi wewnętrznej lub granicy działki obciążonej służebnością drogową, z której odbywa się główny wjazd na działkę. Działka o numerze [...], gwarantująca skomunikowanie działki inwestycyjnej o numerze [...]z drogą publiczną (działką nr 64) jest działką obciążoną służebnością drogową na rzecz - między innymi - działki o numerze [...], co zostało wykazane dołączonym do sprzeciwu wyciągiem z Księgi wieczystej urządzonej dla nieruchomości o numerze [...]. W konsekwencji wyznaczenie granic obszaru analizowanego powinno nastąpić w oparciu o przyjęcie, że frontem działki inwestycyjnej jest ta część działki [...], która przylega do działki obciążonej służebnością drogową. Z uchyleniem przez SKO w Łomży decyzji organu I instancji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy i przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia będzie musiało się wiązać powtórzenie postępowania dowodowego, w tym przeprowadzenie ponownej analizy w oparciu o prawidłowe wyznaczenie granic obszaru analizowanego.
Sąd zauważa nadto, nawiązując do argumentacji wnoszącej sprzeciw, że bezpośrednie sąsiedztwo dla planowanej zabudowy na działce o numerze [...]wyznacza też zabudowa na działce o numerze [...], objęta ustalonymi warunkami zabudowy decyzją Burmistrza Rajgrodu z 19 stycznia 2023r. (nr PPII.6730.38.2022), dołączoną do sprzeciwu, z której wynika, że na bezpośrednio sąsiedniej działce ustalone zostały warunki zabudowy dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej tj. o tej samej funkcji, co zabudowa objęta wnioskiem A. L.
Sąd podziela przy tym ocenę organu odwoławczego zawartą w uzasadnieniu decyzji kasacyjnej, że co do zasady nie można wykluczyć sąsiedztwa typowej zabudowy zagrodowej, dla której siedlisko tworzy budynek mieszkalny z budynkami służącymi prowadzeniu działalności, z zabudową mieszkaniową jednorodzinną, gdyż oba rodzaje zabudowy zaspakajają potrzeby mieszkaniowe. Odmowa zatem ustalenia warunków zabudowy oparta na generalnym założeniu niemożności pogodzenia funkcji zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z typową zabudową siedliskową, naruszyła wynikające z treści art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, rozumienie zasady "dobrego sąsiedztwa", wypracowane w orzecznictwie sądów administracyjnych, w tym powołanym przez SKO w Łomży w uzasadnieniu decyzji kasacyjnej.
Odnośnie zarzutu nieprawidłowo naliczonej opłaty skarbowej, sąd zauważa, że prawidłowość pobieranej opłaty skarbowej od wniosku o wydanie decyzji o ustalenie warunków zabudowy można kwestionować w trybie reklamacyjnym przed organem podatkowym właściwym miejscowo dla organu, który dokonał poboru opłaty. Wprawdzie zachodzi w sprawie tożsamość organu wydającego decyzję o warunkach zabudowy i organu podatkowego ale zważywszy na to, że postępowanie reklamacyjne jest odrębne i niezależne od postępowania o wydanie decyzji o warunkach zabudowy,, zarzuty związane z nieprawidłowym naliczeniem opłaty skarbowej od wniosku o warunki zabudowy, zgłoszone w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy trafiają w próżnię.
Reasumując, trafnie SKO w Łomży dostrzegło potrzebę wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji o odmowie ustalenia warunków zabudowy i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia albowiem decyzja organu I instancji wydana została bez dostatecznego wyjaśnienia i rozważenia wszystkich istotnych okoliczności sprawy, co stanowi naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 2 i 3 K.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sprzeciw A. L.sąd odczytuje jako sprzeciw wobec decyzji kasacyjnej a nie wobec wyłącznie uzasadnienia tejże decyzji wskazując, że przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewidują możliwości wyeliminowania z obrotu prawnego wyłącznie uzasadnienia decyzji administracyjnej. Zarzut błędnego uzasadnienia kwestionowanego rozstrzygnięcia organu administracji podlega uwzględnieniu tylko przy wykazaniu, że naruszenie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "c" P.p.s.a.). Wnosząca sprzeciw musiałaby zatem wykazać okoliczności przeciwne konkluzji Kolegium, którą to konkluzję co do zasady akceptuje.
Stąd sprzeciw sąd oddalił (art. 151 "a" par. 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi)