II SA/BK 363/25

II SA/Bk 363/25 - Wyrok WSA w Białymstoku
Data orzeczenia
2025-04-08
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-02-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Sędziowie
Elżbieta Trykoszko
Marek Leszczyński /przewodniczący sprawozdawca/
Marta Joanna Czubkowska
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), Sędziowie asesor sądowy WSA Marta Joanna Czubkowska, sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Protokolant specjalista Katarzyna Derewońko, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 8 kwietnia 2025 r. sprawy ze skargi G. S. na decyzję Wojewody Podlaskiego z dnia 27 grudnia 2024 r. nr AB-III.7840.4.1.2024.RC w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z 27 grudnia 2024 r., znak AB-III.7840.4.1.2024.RC, Wojewoda Podlaski (dalej: "Wojewoda") utrzymał w mocy decyzję Starosty Kolneńskiego (dalej: "Starosta") z 2 września 2024 r., nr 147, znak: GB.6740.35.2024.AB, zatwierdzającą projekt architektoniczno-budowlany oraz projekt zagospodarowania terenu i udzielającą D. Z. (dalej: "Inwestor") pozwolenie na budowę budynku gospodarczego z przeznaczeniem na przechowywanie narzędzi, maszyn i sprzętu rolniczego oraz rozbiórkę budynku gospodarczego, w zabudowie zagrodowej, zlokalizowanych na działkach o nr ewid. [...] i [...] obręb S., gm. G.
Powyższe decyzje wydane zostały w następującym stanie faktycznym i prawnym.
W dniu 9 lutego 2024 r. Inwestor wystąpił do Starosty z wnioskiem o pozwolenie na budowę budynku gospodarczego w zabudowie zagrodowej, zlokalizowanego na działkach o nr ewid. [...] i [...] obręb S., gm. G.
W dniu 5 marca 2024 r. Starosta decyzją nr 37, znak: GB.6740.35.2024.AB, zatwierdził projekt architektoniczno-budowlany oraz projekt zagospodarowania terenu i udzielił Inwestorowi pozwolenia na budowę ww. budynku gospodarczego.
Wojewoda po rozpatrzeniu odwołania G. S. (dalej: "Skarżący") decyzją z 25 kwietnia 2024 r., znak: AB-III.7840.4.1.2024.RC, uchylił w całości decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.
W toku ponownego postępowania administracyjnego organ I instancji postanowieniem z 14 maja 2024 r. na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U z 2023 r. poz. 682 ze zm., dalej: "P.b"), nałożył na Inwestora obowiązek uzupełnienia projektu budowlanego w terminie 30 dni od daty otrzymania postanowienia.
W dniu 12 czerwca 2024 r. Inwestor wystąpił do Starosty z wnioskiem o zawieszenie postępowania. Postanowieniem z 25 czerwca 2024 r. organ I instancji zawiesił postępowanie. Wnioskiem z 29 lipca 2024 r. Inwestor wystąpił o podjęcie zawieszonego postępowania W tym samym dniu Inwestor przedłożył trzy egzemplarze uzupełnionego projektu budowlanego, projekt rozbiórki budynku, a także uzupełniony wniosek o pozwolenie na budowę oraz rozbiórkę budynku. Postanowieniem z 1 sierpnia 2024 r. organ I instancji podjął uprzednio zawieszone postępowanie.
W dniu 2 września 2024 r. Starosta opisaną na wstępie decyzją zatwierdził projekt architektoniczno-budowlany oraz projekt zagospodarowania terenu i udzielił Inwestorowi pozwolenia na budowę budynku gospodarczego z przeznaczeniem na przechowywanie narzędzi, maszyn i sprzętu rolniczego oraz rozbiórkę budynku gospodarczego, w zabudowie zagrodowej, zlokalizowanych na działkach o nr ewid. [...] i [...] obręb S., gm. G.
Od powyższej decyzji odwołanie złożył Skarżący.
W dniu 31 października 2024 r. do Wojewody wpłynęło pismo Skarżącego, zawierające uwagi i zastrzeżenia odnośnie planowanej inwestycji. Zdaniem Skarżącego zatwierdzony projekt budowlany nie spełnia wymogów z zakresu ochrony przeciwpożarowej oraz warunków dotyczących odległości pomiędzy budynkami. Jednocześnie wystąpił z wnioskiem o zawieszenie postępowania administracyjnego ze względu na toczące się postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Białymstoku w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy z dnia 7 grudnia 2022 r. dotyczącej przedmiotowego budynku.
Postanowieniem z dnia 6 listopada 2024 r. Wojewoda odmówił zawieszenia postępowania.
W dniu 22 listopada 2024 r. Inwestor przedłożył poprawiony projekt budowlany w zakresie zestawienia powierzchni.
Postanowieniem z 26 listopada 2024 r. Wojewoda nałożył na Inwestora obowiązek uzupełnienia materiału dowodowego w terminie 14 dni od dnia otrzymania postanowienia, w zakresie doprowadzenia zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 2 P.b., przedłożonego projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ((Dz. U. z 2022 r., poz. 1225 ze zm., dalej: "r.w.t."), w części wykazania w sposób jednoznaczny spełnienia § 235 r.w.t.
W dniu 6 grudnia 2024 r. Inwestor przedłożył uzupełnione 3 egzemplarze projektu budowlanego.
Opisaną na wstępie decyzją z 27 grudnia 2024 r. Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Starosty z 2 września 2024 r.
W zaskarżonej decyzji Wojewoda przypomniał, że przedmiotem postępowania jest udzielenie pozwolenia na budowę budynku gospodarczego z przeznaczeniem na przechowywanie narzędzi, maszyn i sprzętu rolniczego oraz rozbiórka budynku gospodarczego, w zabudowie zagrodowej, zlokalizowanych na działkach o nr ewid. [...] i [...] obręb S., gm. G. Zaznaczył, że z dokumentacji projektowej wynika, że planowany budynek usytuowany będzie ścianą bez otworów okiennych i drzwiowych po granicy z działką sąsiednią nr [...].
Organ odwoławczy wskazał, że na wskazanym obszarze nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, a Inwestor przedłożył decyzję Wójta Gminy Grabowo z 7 grudnia 2022 r., ustalającą warunki zabudowy dla omawianego zamierzenia budowlanego. W ocenie Wojewody niezasadny był wniosek o zawieszenie postępowania ze względu na toczące się postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji o warunkach zabudowy. Jak wskazał, decyzja ta jest ostateczna i dopóki funkcjonuje w obiegu prawnym, Inwestor może się nią posługiwać. Ponadto wniosek o zawieszenie postępowania został rozpatrzony, w konsekwencji czego Wojewoda postanowieniem z 6 listopada 2024 r. odmówił zawieszenia postępowania.
W ocenie Wojewody planowana inwestycja zgodna jest z ustaleniami decyzji Wójta Gminy Grabowo: powierzchnia zabudowy do 40% terenu inwestycji - projektowana powierzchnia zabudowy 22,29%; powierzchnia biologicznie czynna nie mniej niż 40% terenu inwestycji - projektowana powierzchnia biologicznie czynna 54,84%; powierzchnia zabudowy do 550 m2 - projektowana 546,25 m2; szerokość elewacji frontowej do 12 m - projektowana szerokość 11 m; wysokość budynku jedna kondygnacja nadziemna o całkowitej wysokości do 11,0 m mierzonej od poziomu terenu do kalenicy dachu - zaprojektowano budynek jednokondygnacyjny o wysokości od 6,06 m do 8,36 m od poziomu terenu do kalenicy dachu; dach zasadniczy jednospadowy o nachyleniu połaci dachowej w granicach 10° - 25°, kalenica główna prostopadła do elewacji frontowej budynku - zaprojektowano dach jednospadowy o kącie nachylenia połaci 10°, kalenica prostopadła do elewacji frontowej budynku. Zdaniem Wojewody zachowana została również nieprzekraczalna linia zabudowy oraz spełnione zostały warunki dotyczące obsługi w zakresie komunikacji i infrastruktury technicznej.
Wojewoda stwierdził, że projektowany budynek gospodarczy zlokalizowany został po granicy z działką nr [...] oraz w odległości od 1,5 m do 1,6 m od usytuowanych na tej działce budynku gospodarczego (oznaczony na Projekcie zagospodarowania nr [...]) i budynku inwentarskiego (oznaczony na Projekcie zagospodarowania nr [...]). Wskazał, że z projektu budowlanego wynika, że od strony działki sąsiedniej nr [...] zaprojektowano wykonanie ściany oddzielenia przeciwpożarowego o odporności ogniowej REI60 oraz zastosowano na całej wysokości ścian szczytowych od strony granicy z działką nr [...] pionowy pas o szerokości 2 m i klasie odporności ogniowej REI60. Zastosowano również pokrycie dachu z blachy nierozprzestrzeniającej ognia NRO. Organ odwoławczy wskazał na treść § 12 ust. 1 pkt 2 r.w.t. i zaznaczył, że w aktach sprawy znajduje się postanowienie z 28 kwietnia 2023 r., wydane przez Starostę na podstawie upoważnienia Ministra Rozwoju i Technologii z 11 kwietnia 2023 r., udzielające Inwestorowi zgodę na odstępstwo od przepisów § 12 ust. 1 pkt 2 r.w.t., polegające na wykonaniu w projektowanej budowie budynku gospodarczego ściany oddzielenia przeciwpożarowego bezpośrednio przy granicy działki budowlanej (od strony działki nr ewid. [...]). Wojewoda podkreślił, że postanowienie to wydane zostało na podstawie art. 9 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane, które w przypadkach szczególnie uzasadnionych dopuszcza odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych, o których mowa w art. 7. W tym zakresie organ odwoławczy cytując Starostę wskazał, że udzielił zgody, ponieważ budowę budynku w tej lokalizacji uzasadnia wąska działka, ukształtowana zabudowa, zapewnienie komunikacji na działce oraz potrzeby właściciela, który chce zabezpieczyć sprzęt rolniczy przed warunkami atmosferycznymi, a rozwiązania zamienne tj. budowa budynku o mniejszych parametrach lub rezygnacja z budowy, to rozwiązania niekorzystne dla Inwestora. W ocenie Wojewody spełnione zostały wymagania dotyczące usytuowania projektowanego budynku na działce.
Dalej Wojewoda stwierdził, że przedłożony projekt zagospodarowania terenu (pkt 3 Projektowane zmiany w zagospodarowaniu terenu, str. 5) przewiduje, że "wody opadowe: - na budynku zamontowane zostaną rynny i rury spustowe kierunkujące odpływ wód na środek działki; - w miejscu zlewni wód opadowych pomiędzy działkami nr geod. [...] i [...] zostanie wykonane utwardzenie betonowe na własnej działce, ze spadkami do projektowanej kraty ściekowej. Odprowadzenia wód opadowych z zaułka przy budynku rurą PCV pod budynkiem na własną działkę; - rozprowadzenie wód opadowych z budynku i rury pod budynkiem - powierzchniowo na utwardzenie z kruszywa przepuszczalnego. Nadmiar wody opadowej z kruszywa spłynie zgodnie z ukształtowaniem działki na własne tereny działkę; projektowany sposób odprowadzenia wód opadowych nie powoduje szkód na nieruchomości sąsiedniej - oddziaływanie w granicach terenu na który Inwestor posiada tytuł prawny". Wojewoda wyjaśnił, że zgodnie z § 28 ust. 2 warunków technicznych "w przypadku budynków niskich lub budynków, dla których nie ma możliwości przyłączenia do sieci kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej, dopuszcza się odprowadzenie wód opadowych na własny teren nieutwardzony, do dołów chłonnych lub do zbiorników retencyjnych. Nadmienił, że w omawianej sprawie projektant wskazał, że wzdłuż granicy zostanie wykonany szczelny cokół ogrodzenia uniemożliwiający odpływ wód na działkę sąsiednią (str. 10 PZT), zaś na projekcie zagospodarowania terenu (str. 14 PZT) przedstawiony został sposób oraz kierunek spływu wód opadowych, z którego wynika, że wody opadowe z dachu przedmiotowej inwestycji będą odprowadzane na nieutwardzoną część nieruchomości, natomiast naturalny spływ wód z tylnej części działki odbywać się będzie poprzez kratę odpływową i rurę (PCV FI 200) pod budynkiem na teren własnego podwórza.
Organ odwoławczy zaznaczył, że projekt budowlany zawiera opis sposobu prowadzonych robót budowlanych po granicy z działką sąsiednią oraz sposób zabezpieczenia nieruchomości sąsiedniej w trakcie realizacji przedmiotowej inwestycji. W projekcie budowlanym przedstawiono ocenę wpływu prowadzonych robót budowlanych w stosunku do budynku gospodarczego i inwentarskiego zlokalizowanych na działce nr [...] (str. 10-12 PZT), sporządzoną przez osobę uprawnioną - posiadającą uprawnienia budowlane w odpowiedniej specjalności i legitymującą się aktualnym zaświadczeniem o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego, z której wynika, że nie nastąpi oddziaływanie na budynki sąsiednie i wyklucza się zagrożenie obsunięcia fundamentów i ścian istniejących budynków. W ocenie organu odwoławczego budowa nowego budynku nie zagraża bezpieczeństwu konstrukcji i bezpieczeństwu użytkowania budynków istniejących. Po uzupełnieniu przez Inwestora projektu budowlanego nie było konieczne przedłożenie "ekspertyzy technicznej" stanu istniejących budynków gospodarczych i inwentarskiego, zlokalizowanych na działkach inwestycyjnych i działce sąsiedniej nr [...], gdyż ww. informacje zostały zawarte w części tekstowej projektu zagospodarowania terenu.
Wojewoda stwierdził, że po przeanalizowaniu dokumentacji projektowej dostrzegł braki występujące w przedłożonym projekcie budowlanym. W związku z powyższym postanowieniem z 26 listopada 2024 r. na podstawie art. 136 § 1 k.p.a. nałożył na Inwestora obowiązek uzupełnienia materiału dowodowego, w zakresie doprowadzenia zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 2 P.b., przedłożonego projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami r.w.t., w części wykazania w sposób jednoznaczny spełnienia § 235 r.w.t. Wojewoda podkreślił, że z projektu nie wynikało, z jakich materiałów zostaną wykonane ściany oddzielenia przeciwpożarowego. Dokumentacja projektowa winna wykazywać, że materiały jakie zastosowano na ścianach p.poż. są materiałami niepalnymi odpowiednimi do zastosowania przy realizacji ścian oddzielenia pożarowego i zapewniającymi odpowiednią ochronę przeciwpożarową. Zdaniem Wojewody projekt budowlany zawierał również nieścisłości odnośnie zestawienia powierzchni zabudowy projektowanych i istniejących obiektów budowlanych, które zawierały błędy w przedstawionych wyliczeniach, jednak Inwestor w ramach zapoznania się z aktami sprawy, odnosząc się do zarzutu Skarżącego, przedłożył poprawione w tym zakresie 3 egzemplarze projektu budowlanego (pkt 4. Zestawienie powierzchni, str. 6 PZT). Wojewoda stwierdził, że wszystkie nieścisłości (w tym wskazane w postanowieniu Wojewody z 26 listopada 2024 r.) zostały przez Inwestora poprawione.
Organ odwoławczy podkreślił, że planowany budynek gospodarczy o wysokości od 6,06 m do 8,36 m od poziomu terenu do kalenicy dachu został zaprojektowany w odległości 15,33 m (Projekt zagospodarowania, str. 14 PZT) od istniejącego na działce sąsiedniej nr [...] (stanowiącej własność Skarżącego) budynku mieszkalnego. W jego ocenie w związku z powyższym planowana budowa omawianego budynku spełnia wymagania § 13 r.w.t. - projektowany budynek nie ograniczy wymaganego ww. przepisem światła naturalnego w pomieszczeniach przeznaczonych na pobyt ludzi, znajdujących się w budynkach zlokalizowanych na sąsiednich działkach. Sporna inwestycja nie pozbawi nieruchomości sąsiednich dostępu do drogi publicznej oraz mediów takich jak: woda, ciepło, prąd, telekomunikacja. W efekcie wykonania spornej inwestycji nie dojdzie do żadnych ograniczeń wynikających z przepisów prawa, dlatego też zdaniem Wojewody nie ma podstaw, aby uchylić decyzję Starosty i odmówić udzielenia pozwolenia na budowę.
Odnosząc się do kwestii spełniania wymogów z zakresu ochrony przeciwpożarowej oraz warunków dotyczących odległości pomiędzy budynkami organ odwoławczy wyjaśnił, iż przepis § 271 ust. 1 r.w.t. odnosi się do odległości między zewnętrznymi ścianami budynków niebędącymi ścianami oddzielenia przeciwpożarowego. Regulacja § 271 ust. 1 r.w.t. wyznacza minimalne odległości między zewnętrznymi ścianami budynków niebędącymi ścianami oddzielenia przeciwpożarowego. A contrario, wyznaczone tam odległości nie dotyczą lokalizacji obiektów, z których choć jeden posiada ścianę oddzielenia przeciwpożarowego. Jeżeli więc jeden z budynków posiada zewnętrzną ścianę oddzielenia przeciwpożarowego, to odległości, o jakich mowa w tej regulacji, nie muszą być zachowane. Zdaniem Wojewody z taką sytuacja ma miejsce w przedmiotowej sprawie. Organ wskazał, że od strony działki sąsiedniej nr [...] zaprojektowano ścianę oddzielenia przeciwpożarowego o odporności ogniowej REI60 oraz zastosowano na całej wysokości ścian szczytowych od strony granicy z działką nr [...] pionowego pasa o szerokości 2 m i klasie odporności ogniowej REI60. Zastosowano również pokrycie dachu z blachy nierozprzestrzeniającej ognia NRO.
Zdaniem organu II instancji zarzuty podnoszone przez Skarżącego nie zasługują na uwzględnienie, a zatwierdzony projekt budowlany i udzielone pozwolenie na budowę są zgodne z obowiązującymi przepisami prawa.
Nie zgadzając się z powyższą decyzją Skarżący wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, zaskarżając decyzję w całości. Zarzucił jej naruszenie:
1) art. 35 ust. 1 pkt 2 – Prawo budowlane, poprzez utrzymanie w mocy decyzji zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno- budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę w sytuacji niewłaściwie przeprowadzonej kontroli sprawdzenia projektu zagospodarowania terenu z przepisami techniczno-budowlanymi, wynikającej z niedostrzeżenia nieprawidłowości związanych z naruszeniem § 271 ust. 1 i 2 r.w.t. i zaakceptowania usytuowania projektowanego budynku po granicy z działką o nr ewid. [...] i w odległości od 1,5 do 1,6 m od budynku inwentarskiego skarżącego posiadającego przekrycie rozprzestrzeniające ogień, podczas gdy do takiego zmniejszenia odległości, stosownie do § 271 ust. 12 r.w.t., wymagane jest spełnienie przez przekrycie projektowanego budynku wymogów wynikających z § 218 ust. 1 rozporządzenia, który wymaga, aby przekrycie dachu budynku niższego, usytuowanego bliżej niż 8 m było nierozprzestrzeniające ognia oraz w pasie tym miało klasę odporności ogniowej co najmniej RE 30, a konstrukcja dachu w tym pasie miała klasę odporności ogniowej co najmniej R 30, a zatem legitymowanie się stosowanym postanowieniem udzielającym odstępstwa od § 12 ust. 1 pkt 2 warunków technicznych czy też posiadanie przez projektowany budynek ściany oddzielenia przeciwpożarowego, ścian bocznych na szerokości 2 m o klasie odporności ogniowej REI60 i pokrycia z blachy nierozprzestrzeniającej ogień NRO nie jest wystarczające, w sytuacji gdy zarówno z projektu zagospodarowania terenu jak i projektu architektoniczno-budowlanego nie wynika, by projektowany budynek spełniał wymogi, o których mowa w § 218 warunków technicznych;
2) art. 35 ust. 1 pkt 2 i art. 9 ust. 1 P.b. polegające na zaakceptowaniu rozstrzygnięcia organu I instancji udzielającego pozwolenia na budowę budynku usytuowanego po granicy z działką o nr ewid. [...], tj. w odległości mniejszej niż 3 m w przypadku budynku zwróconego ścianą bez okien lub drzwi w stronę tej granicy, będące wynikiem bezrefleksyjnego przyjęcia twierdzenia Inwestora, iż szczególnie uzasadnionym przypadkiem warunkującym zastosowanie odstępstwa od ww. przepisu jest wąska działka, istnienie już ukształtowanej zabudowy, zapewnienie komunikacji i istnienie potrzeb właściciela, który chce zabezpieczyć sprzęt rolniczy przed warunkami atmosferycznymi, przy czym rozwiązania zamienne w postaci budynku o zmniejszonych parametrach czy rezygnacja z jego budowy to w ocenie organu rozwiązania dla Inwestora niekorzystne, i nie wykazując w żaden sposób, że w tym konkretnym przypadku mamy do czynienia ze szczególnie uzasadnionym przypadkiem, naruszając w ten sposób § 12 ust. 1 pkt 2 warunków technicznych obowiązek sytuowania budynku ścianą bez otworów okiennych zwróconą w kierunku granicy działki sąsiedniej w odległości 3 m,
– przy czym oba ww. naruszenia, jak i każde z osobna mają istotny wpływ na wydane rozstrzygnięcie, gdyż wykluczają możliwość zlokalizowania projektowanego budynku po granicy z działką o nr ewid. [...] w miejscowości S.;
3) art. 7, 77 § 1 i 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej: "k.p.a."), polegające na nieprawidłowym wypełnieniu spoczywającego na organie obowiązku podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia istotnych okoliczności rozpoznawanej sprawy, które doprowadziło do błędnego stwierdzenia, że przepisy warunków technicznych umożliwiających lokalizację budynku po granicy zostały zachowane, podważając tym samym trafność skarżonej decyzji;
4) art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 8 i art. 11 k.p.a. poprzez brak rzetelnego i przekonywującego wyjaśnienia przesłanek, jakimi kierował się organ II instancji wydając kwestionowaną niniejszą skargą decyzję. Zaprezentowane w uzasadnieniu tej decyzji rozważania co do poprawności jej wydania, w świetle i obowiązujących przepisów, i przedstawionych w toku postępowania argumentów budzą uzasadnione wątpliwości co do jej prawidłowości, szczególnie że w jej uzasadnieniu brak jest rzeczowego i rzetelnego wyjaśnienia podjętego rozstrzygnięcia, jak i odniesienia się do zgłoszonych zarzutów, w szczególności zaś do zarzutu dotyczącego uzasadnienia udzielenia odstępstwa, zaś brak ustosunkowania się do zarzutów odwołania, w tym przypadku szczególnie widoczny, stanowi naruszenie prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, co uzasadnia złożony wniosek o uchylenie zaskarżonej decyzji;
5) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji i nie dostrzeżeniu ewidentnych uchybień w ramach kontroli prawidłowości wydania decyzji przez Starostę i oparciu rozstrzygnięć organów obu instancji na projekcie budowlanym niespełniającym przepisów warunków technicznych umożliwiających zatwierdzenie projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę budynku usytuowanego po granicy z działką o nr ewid. [...].
Mając na uwadze powyższe Skarżący wniósł o uchylenie kwestionowanej decyzji Wojewody, jak i poprzedzającej jej wydanie decyzji Starosty.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko oraz wniósł o jej oddalenie.
W odpowiedzi na wezwanie Sądu Starosta w dniu 7 kwietnia 2025 r. przesłał skan postanowienia z 28 kwietnia 2023 r., nr GB.6740.5.2.2023.EK, na mocy którego organ wyraził zgodę na odstępstwo od przepisów § 12 ust. 1 pkt 2 r.w.t.
Na rozprawie pełnomocnik Skarżącego wskazała, że usytuowanie projektowanego budynku po granicy z działką Skarżącego będzie stanowiło niedogodność – na etapie budowy jak również na etapie ewentualnych remontów ściany usytuowanej po granicy będą występować utrudnienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotem kontroli w sprawie niniejszej jest decyzja o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę budynku gospodarczego z przeznaczeniem na przechowywanie narzędzi, maszyn i sprzętu rolniczego oraz rozbiórkę budynku gospodarczego, w zabudowie zagrodowej, zlokalizowanych na działkach o nr ewid. [...] i [...] obręb S., gm. G. Oceny jej legalności dokonać należy z punktu widzenia regulacji art. 35 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane.
Stosownie do treści art. 35 ust. 1 P.b. (w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania decyzji przez organ odwoławczy), przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:
1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;
2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;
3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego;
4) dołączenie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, a także oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10;
5) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych, a także ich przynależność do właściwej izby samorządu zawodowego na podstawie odpowiednich danych i dokumentów, o których mowa w pkt 4 i 4a.
Postępowanie w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę jest postępowaniem sformalizowanym w tym sensie, że przepisy prawa, w szczególności przepisy ustawy - Prawo budowlane ściśle określają, jakie warunki powinien spełnić wniosek o pozwolenie na budowę (art. 28-34, w szczególności art. 33 ust. 2 P.b.), jaki jest zakres oceny przedłożonego wraz z wnioskiem projektu budowlanego (art. 35 P.b.) i co powinno się znaleźć w decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 36 P.b.). Innymi słowy, przepisy prawa określają precyzyjnie przedmiot badania organu administracji architektoniczno-budowlanej w tym postępowaniu, co determinuje również zakres kontroli sądowoadministracyjnej. Zgodnie zaś z art. 35 ust. 4 P.b. w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania pozwolenia na budowę.
Taka treść powołanego przepisu oznacza, że procedując w przedmiocie pozwolenia na budowę organ administracji architektoniczno-budowlanej ma obowiązek sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami planu miejscowego, o ile dla terenu na którym inwestycja ma być realizowana plan taki obowiązuje, a jeżeli brak jest mpzp to zgodność projektu budowlanego z ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy. Następnie organ ocenia zgodność projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, kompletność projektu budowlanego oraz zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Kontrola zgodności projektu budowlanego z wymaganiami techniczno-budowlanymi obejmuje także spełnienie wymagań określonych w rozporządzeniu.
Z sytuacją braku podstaw do wydania decyzji negatywnej mamy do czynienia w sprawie niniejszej. Organy dokonały sprawdzenia projektu zgodnie z art. 35 P.b., a zarzuty skargi nie podważyły prawidłowości tych ustaleń.
W pierwszej kolejności wskazać należy, że działka inwestycyjna znajduje się na terenie, który nie jest objęty planem miejscowym, dlatego też konieczne było uprzednie uzyskanie ostatecznej decyzji ustalającej warunki zabudowy dla projektowanego budynku. Tak też się stało –– Skarżący dysponuje ostateczną decyzją Wójta Gminy Grabowo z 7 grudnia 2022 r., ustalającą warunki zabudowy dla omawianego zamierzenia budowlanego. Jak szczegółowo wykazał Wojewoda, planowana inwestycja zgodna jest z ustaleniami decyzji w.z.
Spór w niniejszej sprawie ogniskuje się wokół posadowienia projektowanego budynku gospodarczego ścianą bez otworów okiennych i drzwiowych po granicy z działką sąsiednią o nr ewid. [...]. Aby ocenić, czy taka lokalizacja była w świetle prawa dopuszczalna, a jeśli tak, pod jakimi warunkami, konieczne jest odniesienie się do r.w.t. Zacząć należy od § 12 ust. 1 pkt 2 r.w.t. W myśl tego przepisu, jeżeli z przepisów § 13, § 19, § 23, § 36, § 40, § 60 i § 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy tej działki nie mniejszej niż 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez okien lub drzwi w stronę tej granicy. Zasadniczo więc budynek projektowany na działkach Inwestora o nr ewid. [...] oraz [...] powinien spełniać ww. wymóg odległościowy.
Niemniej jednak w tej sprawie Inwestor uzyskał stosowne odstępstwo, wydane przez Starostę, udzielające zgodę na pominięcie wymogu z § 12 ust. 1 pkt 2 r.w.t. Postanowienie z 28 kwietnia 2023 r. wydane zostało na podstawie art. 9 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane. Jak stanowi art. 9 ust. 1 P.b., w przypadkach szczególnie uzasadnionych dopuszcza się odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych, o których mowa w art. 7. Odstępstwo nie może powodować zagrożenia życia ludzi lub bezpieczeństwa mienia (...) oraz nie może powodować pogorszenia warunków zdrowotno-sanitarnych i użytkowych, a także stanu środowiska, po spełnieniu określonych warunków zamiennych. Zgody na odstępstwo, po uzyskaniu upoważnienia ministra, który ustanowił przepisy techniczno-budowlane, udziela albo odmawia udzielenia, w drodze postanowienia, organ administracji architektoniczno-budowlanej, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę albo decyzji o zmianie pozwolenia na budowę (ust. 2). Przepis ten umożliwia więc organom architektoniczno-budowlanym dopuszczenie w sytuacjach wyjątkowych do zrealizowania obiektu pomimo uchybienia wymogom określonym dla wszystkich obiektów tego rodzaju, co projektowany. Jak już wskazano, w niniejszej sprawie chodzić będzie o wymóg zachowania odległości 3 m od granicy działki. W ocenie Sądu postępowanie w sprawie udzielenia zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych zostało przeprowadzone prawidłowo, we właściwym trybie, w zgodzie z art. 9 ust. 1-6 P.b. Przede wszystkim Starosta przed udzieleniem odstępstwa uzyskał upoważnienie Ministra Rozwoju i Technologii z 11 kwietnia 2023 r.
Zdaniem Sądu Skarżący niezasadnie podnosi bezrefleksyjne przyjęcie przez organ twierdzenia Inwestora, że w sprawie mamy do czynienia ze szczególnie uzasadnionym przypadkiem warunkującym zastosowanie odstępstwa od przepisu § 12 ust. 1 pkt 2 r.w.t. Organ I instancji w postanowieniu z 28 kwietnia 2023 r., a następnie w decyzji z 2 września 2024 r. umotywował w sposób przekonujący, że zastosowanie instytucji zgody na odstępstwo od normy powszechnie obowiązującego prawa było w okolicznościach tej sprawy uzasadnione. Sąd podziela pogląd, że za odstąpieniem od § 12 ust. 1 pkt 2 r.w.t. przemawiają łącznie takie okoliczności jak wąska działka, ukształtowana zabudowa oraz potrzeba przechowywania maszyn i dużego sprzętu rolniczego w gospodarstwie. Ponadto, jak zasadnie wyjaśnił Starosta, usytuowanie budynku przy granicy działki pozwoli zachować komunikację na działce i – co istotne – nie ograniczy zabudowy działki sąsiedniej. Również Wojewoda słusznie podzielił to stanowisko. Zdaniem Sądu nie sposób mówić o naruszeniu art. 35 ust. 1 pkt 2 i art. 9 ust. 1 P.b., albowiem wbrew ocenie Skarżącego w niniejszej sprawie mamy do czynienia z przypadkiem szczególnie uzasadnionym, o którym mowa w art. 9 ust. 1 P.b. Wywieść należy zatem, że Inwestor mógł posadowić budynek bezpośrednio przy granicy działki budowlanej, od strony działki o nr ewid. [...].
W tym miejscu Sąd pragnie podkreślić, że wnikliwa lektura akt administracyjnych prowadzi do wniosku, że to właśnie ta kwestia, tj. usytuowanie projektowanego budynku przy granicy z działką Skarżącego stanowi istotę i zasadniczy powód kwestionowania przez niego planów inwestycyjnych D. Z. Argumentacja skargi, sprowadzająca się w główniej mierze do kwestii bezpieczeństwa przeciwpożarowego, w ocenie Sądu ma na celu przedłużenie czy też zatrzymanie procesu inwestycyjnego, jednakże nie z powodu naruszenia przepisów p.poż, lecz właśnie z uwagi na brak zgody na lokalizację budynku po granicy z działką nr ewid. [...]. Podkreślić wypada, że w toku postępowania administracyjnego Skarżący formułował zarzuty innego rodzaju, przede wszystkim związane z błędnym określeniem powierzchni zabudowy oraz powierzchni terenu inwestycji, zagrożeniem dla bezpieczeństwa użytkowników budynku gospodarczego i inwentarskiego na dz. ewid. [...] oraz budynku zlokalizowanego na działce Inwestora i związanym z tym obowiązkiem wykonania ekspertyzy technicznej w trybie § 206 ust. 1 r.w.t., czy też niewskazaniem podstawy prawnej, w oparciu o którą ustalono obszar oddziaływania obiektu oraz niewykazanie konieczności odstępstwa od § 12 ust. 1 pkt 2 r.w.t. (vide odwołanie z 17 września 2024 r.). Ponadto w pierwszym odwołaniu z 20 marca 2024 r. od decyzji Starosty z 5 marca 2024 r. Skarżący podnosił kwestię sztucznego podziału siedliska, ingerencję w prawo własności oraz niekorzystnego oddziaływania budynku, wykorzystywanego do przechowywania maszyn rolniczych (k. 7 akt organu II instancji). Zarzuty dotyczące warunków ochrony przeciwpożarowej pojawiły się po raz pierwszy w piśmie z 30 października 2024 r., a więc na etapie postępowania odwoławczego od drugiej decyzji Starosty (k. 91 akt admin. organu II inst.). Powyższy wniosek potwierdza również stanowisko pełnomocnika wyrażone na rozprawie, które koncentrowało się na niedogodnościach, mogących się pojawić na etapie budowy oraz eksploatacji. Rzeczywiście, w trakcie wykonywania prac budowalnych może zaistnieć konieczność np. wejścia na działkę Skarżącego, co może wiązać się dla niego z różnego rodzaju uciążliwościami. Niemniej jednak kwestia ta nie może skutkować odmową udzielenia pozwolenia na budowę, skoro Inwestor dysponuje postanowieniem z 28 kwietnia 2023 r. udzielającym zgody na odstępstwo od § 12 ust. 1 pkt 2 r.w.t., ergo – usytuowanie budynku po granicy jest zgodne z prawem. Zagadnienie wejścia na teren sąsiedniej nieruchomości w celu wykonania robót budowlanych reguluje zaś art. 47 ust. 1-4 P.b. Ponadto, w kontekście zarzutów związanych z oddziaływaniem budynku Sąd zauważa, że większe niedogodności płyną z przechowywania maszyn rolniczych na zewnątrz niż garażowanie tychże urządzeń w zamkniętym pomieszczeniu.
Niezależnie od powyższej konstatacji odnieść się należy do kwestii zgodności projektu budowlanego z odpowiednimi przepisami r.w.t., odnoszącymi się do problematyki bezpieczeństwa przeciwpożarowego. Po pierwsze nie budzi sporu, że ściana wzniesiona na granicy działek musi być ścianą oddzielenia przeciwpożarowego. W tym aspekcie wskazać trzeba na § 232 ust. 1 r.w.t., który stanowi, że ściany i stropy stanowiące elementy oddzielenia przeciwpożarowego powinny być wykonane z materiałów niepalnych, a występujące w nich otwory - obudowane przedsionkami przeciwpożarowymi lub zamykane za pomocą drzwi przeciwpożarowych bądź innego zamknięcia przeciwpożarowego. § 235 ust. 1 stanowi zaś, że ścianę oddzielenia przeciwpożarowego należy wznosić na własnym fundamencie lub na stropie, opartym na konstrukcji nośnej o klasie odporności ogniowej nie niższej od odporności ogniowej tej ściany. Ust. 2 nakazuje wysunąć ścianę oddzielenia przeciwpożarowego na co najmniej 0,3 m poza lico ściany zewnętrznej budynku lub na całej wysokości ściany zewnętrznej zastosować pionowy pas z materiału niepalnego o szerokości co najmniej 2 m i klasie odporności ogniowej E I 60.
Wobec wynikłych w toku sprawy zastrzeżeń dotyczących spełnienia przez zaprojektowaną ścianę budynku wymogów z § 235 r.w.t., pismem z 26 listopada 2024 r. organ odwoławczy wezwał inwestora do uzupełnienia projektu budowlanego poprzez wykazanie w sposób jednoznaczny spełnienia ww. przepisu rozporządzenia. Te zostały przedstawione przy piśmie z dnia 6 grudnia 2024 r. Dokonana przez projektanta zmiana dotyczyła doprecyzowania, z jakich materiałów zostanie wykonana ściana oddzielenia przeciwpożarowego i niewątpliwie ma ona znaczenie z punktu widzenia weryfikacji zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami techniczno-budowlanymi (§ 232 i § 235 r.w.t.). Sąd zwraca uwagę, że naniesione modyfikacje zostały opisane i wyrysowane na poszczególnych kartach projektu (zob. zwłaszcza rysunek A1-A2 projektu architektoniczno-budowlanego), gdzie wskazano, że ściana fundamentowa zostanie wykonana z "betonu C20/25 zbrojonego", zaś na poziomie przyziemia z "bloczku silikat N24 kl. 20 na zaprawie klejowej spoinowany obustronnie". Projektant poprawił również podnoszone na wcześniejszym etapie postępowania nieścisłości odnośnie zestawienia powierzchni zabudowy projektowanych i istniejących obiektów budowlanych (pkt 4 i 5 projektu zagospodarowania terenu). Sąd uznał, że trafnie dostrzeżone przez Skarżącego, a następnie potwierdzone przez organ nieścisłości, zostały uzupełnione. Przy czym projekt budowlany co do zasady nie został zmieniony w sposób merytoryczny. Korekty w zakresie zestawienia powierzchni były drobne, zaś wskazanie materiału ściany oddzielenia p.poż stanowiło jedynie uszczegółowienie przyjętego rozwiązania, a nie jego zmianę.
Nie ma racji autor skargi podnosząc niewłaściwe zastosowanie przepisów § 271 ust. 1, 2, 10 i 12 r.w.t. Jak stanowi § 271 ust. 1 r.w.t., odległość między zewnętrznymi ścianami budynków niebędącymi ścianami oddzielenia przeciwpożarowego, a mającymi na powierzchni większej niż 65% klasę odporności ogniowej(E), określoną w § 216 ust. 1 w 5 kolumnie tabeli, nie powinna, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, być mniejsza niż odległość w metrach określona w tabeli. Ust. 2 wskazuje zaś, że jeżeli jedna ze ścian zewnętrznych usytuowana od strony sąsiedniego budynku lub przekrycie dachu jednego z budynków jest rozprzestrzeniające ogień, wówczas odległość określoną w ust. 1 należy zwiększyć o 50%, a jeżeli dotyczy to obu ścian zewnętrznych lub przekrycia dachu obu budynków - o 100%.
Regulacja § 271 ust. 1 r.w.t. wyznacza minimalne odległości między zewnętrznymi ścianami budynków niebędącymi ścianami oddzielenia przeciwpożarowego. A contrario, wyznaczone tam odległości nie dotyczą lokalizacji obiektów, z których choć jeden posiada ścianę oddzielenia przeciwpożarowego. Jeżeli więc jeden z budynków posiada zewnętrzną ścianę oddzielenia przeciwpożarowego, to odległości, o jakich mowa w tej regulacji, nie muszą być zachowane (vide wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 4 grudnia 2018 r., II SA/Rz 1116/18). Również WSA w Szczecinie w wyroku z 12 października 2016 r., II SA/Sz 588/16, stwierdził, że z treści rzeczonego przepisu jednoznacznie wynika, iż reguluje on odległości między zewnętrznymi ścianami budynków niebędącymi ścianami oddzielenia przeciwpożarowego. Tymczasem od strony działki sąsiedniej nr [...] zaprojektowano ścianę oddzielenia przeciwpożarowego o odporności ogniowej REI60 oraz zastosowano na całej wysokości ścian szczytowych od strony granicy z działką nr [...] pionowy pas o szerokości 2 m i klasie odporności ogniowej REI60. Okoliczność ta wyłącza obowiązek spełnienia norm odległościowych określonych w § 271 ust. 1 r.w.t.
Skoro zatem § 271 ust. 1 r.w.t. nie ma zastosowania w niniejszej sprawie, to tym bardziej projekt nie musi spełniać wymogu określonego w ust. 2. Przepisów tych nie można bowiem wykładać w odseparowaniu, albowiem są one ze sobą zakresowo powiązane. Jak już wskazano, odległości wskazane w ust. 1 dotyczą sytuacji, gdy obydwie zewnętrzne ściany budynków nie są ścianami oddzielenia przeciwpożarowego oraz mają na powierzchni większej niż 65% klasę odporności ogniowej(E) (...). Tymczasem § 271 ust. 2, zwiększający wymaganą odległość, obejmuje takie stany faktyczne, w których – po pierwsze – żadna ściana sąsiadujących budynków nie jest ścianą oddzielenia przeciwpożarowego (tak jak w ust. 1), a po drugie – jedna ze ścian zewnętrznych usytuowana od strony sąsiedniego budynku lub przekrycie dachu jednego z budynków jest rozprzestrzeniające ogień, względnie, problem rozprzestrzeniania ognia dotyczy obu ścian zewnętrznych lub przekrycia dachu obu budynków. W takiej sytuacji odległość między zewnętrznymi ścianami budynków powinna zostać zwiększona o – odpowiednio – 50 lub 100 %. A zatem stwierdzić należy, że w zakresie ochrony przeciwpożarowej jest to przepis dalej idący niż wymóg z ust. 1. Bardziej restrykcyjne rozwiązanie przyjęte w ust. 2 jest w pełni uzasadnione, albowiem zagrożenie pożarowe jest znacznie większe wówczas, gdy żadna ściana nie jest ścianą oddzielenia p.poż, a jednocześnie ściana (ściany) lub przekrycie (przekrycia) są wykonane z materiałów rozprzestrzeniających ogień. Wymogi z § 271 ust. 2 r.w.t. nie odnoszą się więc do sytuacji jak w sprawie niniejszej, w której ściana projektowanego budynku, usytuowana od strony granicy działek, jest ścianą oddzielenia przeciwpożarowego. W tym świetle irrelewantny pozostaje fakt, że istniejący na działce Skarżącego budynek inwentarski posiada przykrycie rozprzestrzeniające ogień, co nieskutecznie podkreśla pełnomocnik w skardze.
Idąc dalej, § 271 ust. 10 r.w.t. stanowi, że w pasie terenu o szerokości określonej w ust. 1-7, otaczającym ściany zewnętrzne budynku, niebędące ścianami oddzielenia przeciwpożarowego, ściany zewnętrzne innego budynku powinny spełniać wymagania określone w § 232 ust. 4 i 5 dla ścian oddzielenia przeciwpożarowego obu budynków. Stosownie zaś do ust. 12, wymaganie, o którym mowa w ust. 10, nie dotyczy budynków, które: 1) są oddzielone od siebie ścianą oddzielenia przeciwpożarowego, spełniającą dla obu budynków wymagania określone w § 232 ust. 4 i 5, z zastrzeżeniem § 218, lub 2) mają ściany zewnętrzne tworzące między sobą kąt nie mniejszy niż 120°. W ocenie Sądu z powiązania ust. 10 i 12 należy wywieść, że ust. 10 ma zastosowanie jedynie wówczas, gdy budynki nie są oddzielone ścianą oddzielenia pożarowego. W takim przypadku, aby zminimalizować ryzyko rozprzestrzeniania się pożaru, prawodawca nałożył się na ściany zewnętrzne "innego budynku" wymóg spełnienia parametrów jak dla ścian oddzielenia przeciwpożarowego. Natomiast, jeśli jedna ze ścian budynku jest już ścianą oddzielenia przeciwpożarowego, czyli spełnia wymogi odporności ogniowej i izolacyjności ogniowej (§ 232 ust. 4 i 5 r.w.t.), to cel ochrony przeciwpożarowej został już osiągnięty. Wówczas stosowanie dodatkowych wymagań z ust. 10 byłoby nadmiarowe i niepotrzebne, dlatego też w ust. 12 rozporządzenia wyraźnie wskazano, że ust. 10 nie ma zastosowania, jeśli istnieje ściana oddzielenia przeciwpożarowego. Oddzielenie budynku od tej strony eliminuje konieczność nakładania dodatkowych wymagań na pozostałe ściany zewnętrzne w pasie terenu o szerokości określonej w ust. 1-7.
W zakresie zarzutów naruszenia § 218 r.w.t. Sąd uznał, że rację ma Skarżący podnosząc niezasadne pominięcie tego przepisu w toku kontroli zgodności projektu budowlanego z przepisami prawa. Przede wszystkim argumentem za nieuwzględnieniem § 218 nie może być niestosowanie § 271 ust. 1 r.w.t. Określony w § 218 ust. 1 obowiązek zgodności przekrycia dachu budynku niższego z odpowiednimi normami p.poż ma bowiem na gruncie r.w.t. charakter generalny, a wyjątek musi jednoznacznie wynikać z treści przepisu, jak to ma miejsce w samym ust. 1, czy też w ust. 2. Powyższy wniosek potwierdza zresztą sam § 271 ust. 12 , jak również § 216 ust. 1 ind. 3 oraz § 106 ust. 2 pkt 1 r.w.t., w których to przepisach prawodawca zastrzegł, że § 218 stosuje się.
Niemniej jednak w ocenie Sądu dokonana przez organ błędna wykładnia ww. przepisu prawa materialnego nie miała wpływu na wynik sprawy. Wskazać należy, że w myśl § 218 ust. 1 r.w.t. przekrycie dachu budynku niższego, usytuowanego bliżej niż 8 m lub przyległego do ściany z otworami budynku wyższego, z wyjątkiem przypadków wymienionych w § 273 ust. 1, w pasie o szerokości 8 m od tej ściany powinno być nierozprzestrzeniające ognia oraz w pasie tym: 1) konstrukcja dachu powinna mieć klasę odporności ogniowej co najmniej R 30; 2) przekrycie dachu powinno mieć klasę odporności ogniowej co najmniej R E 30. Powyższa norma prawna określa zatem wymagania dotyczące przekrycia dachu budynku niższego usytuowanego bliżej niż 8 m lub przyległego do ściany budynku wyższego, przy czym warunkiem jest, aby ściana budynku wyższego posiadała otwory (np. okna). Tymczasem z projektu budowlanego nie wynika, aby ściana budynku wyższego, tj. budynku inwentarskiego na działce o nr ewid. [...], posiadała otwory. Nie została zatem spełniona przesłanka determinująca konieczność spełnienia określonych w § 218 wymogów przeciwpożarowych. Niezależnie od powyższego przyznać należy rację Skarżącemu, że przekrycie dachowe (a tym bardziej pokrycie dachowe, będące wierzchnią warstwą przekrycia) oznaczone jako NRO nie zawsze spełnia wymóg określony w § 218 r.w.t. Przekrycie NRO oznacza, że materiał nie rozprzestrzenia ognia, ale nie gwarantuje jeszcze spełnienia wymagań klasy odporności ogniowej R E 30, czego wymaga ust. 1 pkt 2. W praktyce oznacza to, że aby spełnić wymóg § 218 ust. 1 pkt 2, całe przekrycie dachu musi mieć certyfikowaną klasę co najniej R E 30, a nie tylko spełniać standard NRO. Do tego dodać trzeba wymóg z ust. 1 pkt 1 odnoszący się do konstrukcji dachu. Fakt ten nie miał jednak znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy z uwagi na to, że ściana budynku wyższego nie posiada otworów.
Przechodząc do oceny zarzutów procesowych Sąd, wbrew ocenie Skarżącego uznał, że ustalenia faktyczne poczynione przez organ są prawidłowe i odpowiadają zebranym dowodom. Ustalenia te, jak również ich ocena prawna, znajdują potwierdzenie w materiale dowodowym zawartym w aktach administracyjnych, który był wystarczający do wydania decyzji. W ocenie Sądu organy sprostały wymogom określonym w art. 7, art. 77 § 1, art. 80. Nie naruszono również zasady budzenia zaufania do organów władzy publicznej (art. 8 § 1 k.p.a.). Sąd nie stwierdza na podstawie akt, by organ naruszył wymóg bezstronności, proporcjonalności czy równego traktowania. W toku postępowania Skarżący zapoznawał się z materiałem dowodowym i wypowiadał się na piśmie. Wojewoda szczegółowo opisał stan faktyczny sprawy oraz przedstawił argumentację na poparcie zajętego stanowiska w kwestiach mających znaczenia dla podjętego rozstrzygnięcia.
Wprawdzie doszło do naruszenia art. 107 § 3 k.p.a., jednakże jest to następstwo niezastosowania przepisu prawa materialnego (§ 218 ust. 1 r.w.t.), co jednak – jak już wskazano – nie miało wpływu na wynik sprawy. Analiza akt administracyjnych nie pozwala, zdaniem Sądu, na uchylenie decyzji z uwagi na zarzucane naruszenia procedury. W pozostałym zakresie nie sposób mówić o naruszeniu art. 107 § 3 k.p.a. (vide pkt 4 skargi), zwłaszcza poprzez nie odniesienie się przez Wojewodę do wszystkich zarzutów podniesionych przez stronę skarżącą w toku postępowania. Istotne jest, że organ architektoniczno-budowlany w uzasadnieniu decyzji o pozwoleniu na budowę przedstawił przesłanki udzielenia zgody na odstępstwo od § 12 ust. 1 pkt 2 r.w.t. Wbrew ocenie pełnomocnika, podzielenie przez Wojewodę argumentów wynikających z postanowienia Starosty z 28 kwietnia 2023 r., a pogłębionych w decyzji z 2 września 2024 r., było wystarczające dla zrozumienia motywów podjętego rozstrzygnięcia. Nie sposób czynić Wojewodzie zarzutu wyłącznie z tego względu, że przyjął stanowisko Starosty za własne, a Staroście jedynie dlatego, że podzielił argumenty Inwestora. Podkreślić należy również, że postanowienie o odstępstwie od przepisów techniczno-budowlanych wydane na podstawie art. 9 ust. 2 P.b. wiąże organ wydający decyzję w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego oraz pozwolenia na budowę (tak A. Despot-Mładanowicz, komentarz do art. 9 [w:] Prawo budowlane. Komentarz aktualizowany, red. A. Plucińska-Filipowicz, M. Wierzbowski, LEX/el. 2024, pkt V.2.). Sąd wprawdzie dostrzega sztuczność w podziale działki o nr ewid. [...]na działki [...] i [...], co – jak wskazuje pełnomocnik – miało na celu uzyskanie wąskiej działki po to, aby następnie otrzymać odstępstwo, jednakże organ oceniając wniosek Inwestora, bierze pod uwagę istniejący (aktualny) stan faktyczny, wynikający z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie.
Reasumując, analiza akt sprawy uprawnia do wniosku, że organy nie dopuściły się takich uchybień, które uzasadniałyby wyeliminowanie wydanych decyzji z obrotu prawnego. Poza niezastosowaniem § 218 r.w.t. (co pozostało bez wpływu na wynik sprawy) organy zastosowały właściwe regulacje prawne, a także wyważyły interes stron postępowania w granicach, które wynikają z przepisów prawa.
Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji