II SA/BK 356/25

II SA/Bk 356/25 - Wyrok WSA w Białymstoku
Data orzeczenia
2025-04-15
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-02-21
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Sędziowie
Elżbieta Trykoszko
Marek Leszczyński /przewodniczący sprawozdawca/
Marta Joanna Czubkowska
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Planowanie przestrzenne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 1130
art. 59 ust. 2, art. 61 ust. 1 pkt 1, art. 61 ust. 3 pkt 2 i  3, art. 61 ust. 5a
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), Sędziowie asesor sądowy WSA Marta Joanna Czubkowska, sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Protokolant specjalista Katarzyna Derewońko, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 15 kwietnia 2025 r. sprawy ze skargi E. sp. z o.o. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łomży z dnia 24 grudnia 2024 r. nr SKO.433/110/2024 w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy oddala skargę.
Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łomży (dalej: Kolegium, organ odwoławczy), decyzją z dnia 24 grudnia 2024 r., nr SKO.433/110/2024, utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy Łomża (dalej: Wójt, organ I instancji) z dnia 28 listopada 2024 r., nr WGP.6730.204.2024.AS, odmawiającej ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji: zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, której przedmiotem jest budowa magazynów energii o mocy do 400 MV i poj. do 2000 MWh wraz z infrastrukturą towarzyszącą, przewidzianej do realizacji na terenie obejmującym dz. Nr [...], obręb [...], gm. Łomża.
Decyzja Kolegium wydana została przy następujących ustaleniach stanu faktycznego i ocenie prawnej sprawy.
E. Sp. z o.o. w W. (dalej: spółka, skarżąca), po sprecyzowaniu wniosku, wystąpiła o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji, polegającej na budowie magazynów energii o mocy do 400 MW i poj. do 2000 MWh wraz z infrastrukturą towarzyszącą, na terenie obejmującym dz. nr [...], obręb [...], gmina Łomża. We wniosku określono charakterystyczne parametry inwestycji tj.:
1) powierzchnia zabudowy: do 28124m2,
2) powierzchnia biologicznie czynna: nie określono,
3) zespół kontenerów magazynujących energię (do 6670 szt.): powierzchnia: do 50m2 każdy; długość : do 10,0m; szerokość: do 5,0m; wysokość: do 7,0m; dopuszcza się ich piętrowanie z zachowaniem wysokości do 7,0m,
4) kontenery stacji transformatorowej (do 150 szt.): powierzchnia: do 50m2 każdy; długość: do 10,0m; szerokość: do 5,0m; wysokość: do 5,0m,
5) stacja WN/SN (do 1 szt.): powierzchnia: do 2500m2; wysokość: do 10,0m,
6) infrastruktura towarzysząca:
a) transformatory WN.SN w ilości do 30szt.,
b) maszty odgromowe o wysokości do 25m w ilości do 10 szt.,
c) kontenery transformatora do 5,0szt. o powierzchni do 50,0m2,
d) rozdzielnie elektroenergetyczne,
e) zespół paneli fotowoltaicznych o mocy do 0,2MW (do 800 szt.):
powierzchnia: do 1200m2, wysokość: do 6,0m,
7) kontenery techniczne (do 150 szt.): powierzchnia: do 100m2 każdy; długość: do 10,0m; szerokość: do 10,0m; wysokość: do 5 m.
Po przeprowadzeniu postępowania Wójt Gminy Łomża decyzją z dnia 28 listopada 2024 r., nr WGP.6730.204.2024.AS, odmówił ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Powodem odmowy ustalenia warunków zabudowy było niespełnienie, wynikającej z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., zasady dobrego sąsiedztwa. Organ wskazał, że teren objęty wnioskiem nie jest zabudowany i stanowi grunt rolny. Najbliższe działki sąsiednie pozostają w użytkowaniu rolniczym (grunty orne). W sąsiedztwie występuje budynek mieszkalny jednorodzinny (dz. nr [...], obręb [...]). Ponadto na działkach nr [...] obręb [...] znajdują się farmy fotowoltaiczne (instalacje odnawialnych źródeł energii z dostępem do ul. [...] oraz wewnętrznej drogi gminnej stanowiącej dz. nr [...], obręb [...]). Wg organu nie jest możliwe ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, ponieważ brak jest zabudowy na działkach sąsiednich, dostępnych z tej samej drogi publicznej, posiadającej parametry i cechy pozwalające na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Wg organu realizacja planowanej inwestycji przy ul. Słonecznej, jako zabudowy przemysłowej wprowadzi na teren zupełnie obcą funkcję, która nie będzie tworzyć żadnych relacji przestrzennych z istniejącym otoczeniem. Projektowana zabudowa przemysłowa znacząco odbiega od dominującej funkcji produkcji rolnej, która kształtuje charakter i przeznaczenie całego obszaru. Próba pogodzenia zabudowy przemysłowej z obecnym rolniczym zagospodarowaniem terenu jest w sensie urbanistycznym problematyczna i koliduje z istniejącą zabudową przemysłową, nie będzie mogła bezkolizyjnie współistnieć z otaczającymi terenami rolnymi i funkcją mieszkaniową, co zburzy istniejącą całość urbanistyczną obszaru.
Odwołanie od powyższej decyzji wniosła spółka zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. poprzez jego zastosowanie i art. 61 ust. 3 pkt 3 u.p.z.p. poprzez jego niezastosowanie i błędne przyjęcie, że dla wydania decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji planowanej przez spółkę musi zostać spełniona przesłanka tzw. "zasady dobrego sąsiedztwa", w sytuacji gdy planowana inwestycja ma stanowić urządzenia infrastruktury technicznej, co do której nie bada się spełnienia tej przesłanki zgodnie z art. 61 ust. 3 pkt 2 u.p.z.p.
Po rozpoznaniu odwołania, Kolegium decyzją z dnia 24 grudnia 2024 r., nr SKO.433/110/2024, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Wójta z dnia 28 listopada 2024 r., nr WGP.6730.204.2024.AS.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy opisał dotychczasowy przebieg postępowania oraz wskazał i omówił przepisy regulujące omawianą materię.
W jego ocenie materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1130; dalej: u.p.z.p.). Zgodnie z art. 59 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1688; dalej: nowela) do spraw dotyczących ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego lub wydania decyzji o warunkach zabudowy, wszczętych od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy i przed dniem utraty mocy studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy w danej gminie: 1) stosuje się przepisy art. 54 oraz art. 61 ust. 1 pkt 1, ust. 2, 3 i 5a ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym; 2) nie stosuje się przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1a i ust. 1a ustawy zmienianej w art. 1. W myśl art. 65 ust. 1 noweli studia uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin zachowują moc do dnia wejścia w życie planu ogólnego gminy w danej gminie, jednak nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2025 r., i stosuje się do nich przepisy dotychczasowe. Z uwagi na spełnienie warunku, o którym mowa w art. 59 ust. 2 noweli, obowiązywanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Łomża, zgodnie z uchwałą Rady Gminy Łomży nr IV/18/0 z dnia 30 grudnia 2002r. z późn. zm. (publ. na https://www.gminalomza.pl/bip) oraz datę wszczęcia niniejszego postępowania (6 maja 2024r.) w niniejszej sprawie do ustalania warunków zabudowy zastosowanie znajdują przepisy art. 59 i następne u.p.z.p. w brzemieniu obowiązującym od 24 września 2023 r. z zastrzeżeniem wynikającym z art. 59 ust. 2 pkt 1 noweli oraz przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588 z późn. zm.).
Analizę sprawy organ odwoławczy rozpoczął od tego, że w przedmiotowej sprawie na terenie objętym zamierzeniem inwestycyjnym nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, a zatem dopuszczalne jest prowadzenie postępowania o ustalenie warunków zabudowy. Wskazał też, że decyzję o warunkach zabudowy wydaje się na podstawie art. 60 ust. 1 u.p.z.p. po spełnieniu warunków określonych w art. 61 u.p.z.p. W przypadku spełnienia tych warunków nie można odmówić wydania decyzji o warunkach zabudowy.
Dalej organ odwoławczy przywołał i omówił przepisy art. 59 ust. 1 u.p.z.p. oraz art. 61 ust. 1, ust. 3 pkt 2 i pkt 3 oraz ust. 5a u.p.z.p.
Zdaniem organu odwoławczego przedmiotem sporu jest kwestia czy znajduje w sprawie zastosowanie wyjątek przewiedziany w art. 61 ust. 3 pkt 2 u.p.z.p., uzasadniający odstąpienie od stosowania wymogu dobrego sąsiedztwa w stosunku do planowanej inwestycji. Wg odwołującej spółki magazyny energii stanowią urządzenia infrastruktury technicznej i w związku z tym planowana inwestycja nie musi spełniać warunku dobrego sąsiedztwa. Kolegium z tym stanowiskiem się nie zgodziło. Jego zdaniem wymienioną w art. 61 ust. 3 pkt 2 u.p.z.p. koniunkcję obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej należy rozpatrywać łącznie. W tej mierze organ powołał się na wyrok WSA w Gliwicach z dnia 8 kwietnia 2024r. sygn. akt II SA/G1 1999/23. W ocenie organu odwoławczego wyklucza się możliwość utożsamiania tych pojęć rozłącznie, na co wskazuje treść zarzutów odwołania. Wynika to z istoty tych inwestycji, których sąsiedztwo jest tak rozbudowane, że nie można mówić o zastosowaniu cech zabudowy powstającej do cech zabudowy istniejącej (inwestycje liniowe) bądź pełniących funkcje służebne wobec innych obiektów (infrastruktura techniczna).
W ocenie Kolegium nie stosuje się art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. do instalacji odnawialnego źródła energii, w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1361 z późn. zm.; dalej: OZE). W omawianym przepisie art. 61 ust. 3 u.p.z.p. jest mowa expresiss verbis o obiektach budowlanych, dlatego należy przyjąć, że zabudowa działki jest równoznaczna z usytuowaniem na niej obiektów budowlanych. Przesądza o tym brzmienie omawianego artykułu, który wyłącza spod stosowania art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. inwestycje liniowe i urządzenia infrastruktury technicznej, które mieszczą się tylko w szerokim pojęciu "zabudowy". Biorąc pod uwagę, że decyzje o warunkach zabudowy wydaje się tylko dla inwestycji polegających na wykonaniu robót budowlanych (por. art. 59 u.p.z.p.), należy stwierdzić, że zasadne jest uznanie, że sama zabudowa, to istnienie (lub wykonywanie) obiektów budowlanych, w rozumieniu przepisów prawa budowlanego. Pojęcie obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej oraz instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 OZE musi być odkodowana łącznie z art. 3 pkt 3a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 725 z późn. zm.; dalej: P.b.), w którym przez obiekt liniowy - należy rozumieć obiekt budowlany, którego charakterystycznym parametrem jest długość, w szczególności droga wraz ze zjazdami, droga kolejowa, wodociąg, kanał, gazociąg, ciepłociąg, rurociąg, linia i trakcja elektroenergetyczna, linia kablowa nadziemna i, umieszczona bezpośrednio w ziemi, podziemna, wał przeciwpowodziowy oraz kanalizacja kablowa, przy czym kable zainstalowane w kanalizacji kablowej, kable zainstalowane w kanale technologicznym oraz kable telekomunikacyjne dowieszone do już istniejącej linii kablowej nadziemnej nie stanowią obiektu budowlanego lub jego części ani urządzenia budowlanego. Stąd też urządzenia elektryczne nie mogą być kwalifikowane na potrzeby wydawania decyzji o warunkach zabudowy jako obiekty liniowe i urządzenia infrastruktury technicznej.
Organ powołał się także na wyrok NSA z dnia 12 października 2022 r., sygn. akt II OSK 1482/21 i wyjaśnił, że nowelizację art. 61 ust. 3 u.p.z.p. trzeba postrzegać systemowo jako realizację celów dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/2001 z dnia 11 grudnia 2018 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych. Jednym z celów tej dyrektywy, który został uprzednio również wyrażony w Dyrektywach 2009/28/EC oraz 2001/77/EC, jest zalecenie uproszczenia i skrócenia procedur administracyjnych dotyczących realizacji inwestycji w zakresie odnawialnych źródeł energii. Wdrożenie technologii fotowoltaiki słonecznej oraz energii słonecznej termicznej daje szanse przynoszenia obywatelom i przedsiębiorstwom korzyści, tak w zakresie ochrony klimatu, jak i korzyści ekonomicznych. Wykorzystanie energii słonecznej, w połączeniu z efektywnością energetyczną, stanowi sposób na ochronę obywateli i przedsiębiorców przed zmiennością cen paliw kopalnych, oraz wyłącznie te wartości stanowiły podstawę do odejścia od badania przesłanek określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. wobec linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej, a także instalacji odnawialnego źródła energii, w rozumieniu art. 2 pkt 13 OZE. Organ podkreślił, że art. 143 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1145 z późn. zm.; dalej: u.g.n.) stanowi, że przez budowę urządzeń infrastruktury technicznej rozumie się budowę drogi oraz wybudowanie pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią przewodów lub urządzeń wodociągowych, kanalizacyjnych, ciepłowniczych, elektrycznych, gazowych i telekomunikacyjnych. Odnosząc się natomiast do regulacji ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 266 z późn. zm., dalej jako P.e.), czyli definicji pojęcia urządzenia, zawartej w art. 3 pkt 9 P.e. stwierdzić trzeba, że przez urządzenia należy rozumieć urządzenia techniczne stosowane w procesach energetycznych, urządzenia infrastruktury technicznej to przewody lub urządzenia techniczne stosowane do wytwarzania, przetwarzania, przesyłania, magazynowania, dystrybucji oraz użytkowania energii elektrycznej, czyli m.in. siłownie wiatrowe z generatorem energii elektrycznej. Natomiast zgodnie z art. 3 pkt 7 P.e. procesy energetyczne to techniczne procesy w zakresie wytwarzania, przetwarzania, przesyłania, magazynowania, dystrybucji oraz użytkowania paliw lub energii. Jednocześnie instalacje są to urządzenia z układami połączeń między nimi (por. art. 3 pkt 10 P.e.), a magazyn energii, to instalacja umożliwiająca magazynowanie energii elektrycznej i wprowadzenie jej do sieci elektroenergetycznej (art. 3 pkt 10k P.e.). Z powyższych definicji wynika, że magazyny energii wraz z infrastrukturą towarzyszącą, które są wykorzystywane w technicznych procesach energetycznych związanych z magazynowaniem energii elektrycznej, są kwalifikowane jako urządzenia energetyczne a nie jako urządzenia infrastruktury technicznej. W sprawie natomiast bezspornym jest, że wniosek skarżącej spółki dotyczy wyłącznie magazynów energii. Inwestycja pozostaje zatem poza zakresem rozumienia pojęcia obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej, co więcej nie jest konieczna i nie jest niezbędna do ich realizacji, w konsekwencji nie może być zaliczona do katalogu wymienionego w art. 61 ust. 3 u.p.z.p.
Dalej organ wyjaśnił, że spełnienie wszystkich przesłanek określonych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wywołuje skutek w postaci obowiązku pozytywnego rozpatrzenia wniosku inwestora. A contrario, brak którejkolwiek z tych przesłanek stanowi podstawę dla wydania decyzji o odmowie ustalania warunków zabudowy dla planowanej inwestycji. Pojęcie "sąsiedztwa", którym posługuje się art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. należy rozumieć szeroko i dlatego "działka sąsiednia" to również nieruchomość lub jej część położona w okolicy tworzącej pewną całość urbanistyczną, ujętą w obszarze analizowanym. Przewidziane w tym przepisie zwolnienie od zasady "dobrego sąsiedztwa", ze swej istoty i celu, nie powinno naruszać zastanej funkcji w zakresie zabudowy i zagospodarowania terenu. Wydawana w takim przypadku decyzja powinna umożliwić zabudowę i zagospodarowanie terenu pod warunkiem kontynuacji występującej na danym terenie funkcji podstawowej, celem zapewnienia ładu przestrzennego.
Z treści wyników analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu wynika, że w granicach obszaru analizowanego brak jest zabudowy o funkcji magazynowej. W tej sytuacji, realizacja przedmiotowej inwestycji prowadzić będzie do faktycznej zmiany przeznaczenia terenu z obecnej funkcji rolniczej na funkcję magazynową i tym samym spowoduje zmianę dotychczasowego sposobu zagospodarowania terenu. Stąd wniosek inwestora nie mógł być uwzględniony pozytywnie.
Skargę na powyższą decyzję, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, wniosła spółka, w której zarzuciła:
1) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj.:
a) art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r. poz. 572 – dalej: k.p.a.) poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego niniejszej sprawy i przyjęcie, że wniosek dotyczący ustalenia warunków zabudowy obejmuje przedsięwzięcie w postaci magazynu energii elektrycznej, w sytuacji, gdy zgodnie z treścią wniosku o określenie warunków zabudowy przedmiotem planowanej inwestycji jest instalacja odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (Dz.U. z 2024 r. poz. 1361 z późn. zm.; dalej: OZE), co w efekcie doprowadziło organ do błędnego zastosowania prawa materialnego i wydania błędnej decyzji w sprawie;
b) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy przez organ II instancji wadliwej decyzji organu I instancji w sytuacji, gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy uzasadniał zmianę zaskarżonej decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla planowanej inwestycji;
2) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 61 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2024 r. poz. 1130 z późn. zm. - dalej UPZP) poprzez jego niezastosowanie oraz art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. poprzez jego zastosowanie i:
- brak uwzględnienia, że planowana inwestycja stanowi instalację odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 OZE;
- przyjęcie, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy uzależnione jest od spełnienia wszystkich przesłanek określonych w art. 61 ust. 1 UPZP a
- planowana inwestycja nie spełnia warunku tzw. "dobrego sąsiedztwa" (art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.), a więc wydanie decyzji ustalającej warunku zabudowy nie jest możliwe, podczas gdy z treści wniosku o ustalenie warunków zabudowy wyraźnie wynika, że planowana przez skarżącą inwestycja stanowi połączenie jednostki wytwórczej w postaci elektrowni fotowoltaicznej z magazynem energii elektrycznej, a więc instalację odnawialnego źródła energii, w stosunku do której wydanie decyzji o warunkach zabudowy nie wymaga spełnienia zasady tzw. "dobrego sąsiedztwa" przewidzianej w przepisach u.p.z.p.
W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie obu decyzji oraz zobowiązanie organu odwoławczego do wydania, w terminie miesiąca od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, decyzji o warunkach zabudowy dla planowanej przez spółkę inwestycji, zgodnie z treścią złożonego wniosku oraz o zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania sądowego.
W uzasadnieniu skargi spółka wskazała, że wnioskiem z dnia 6 maja 2024 r. wniosła o określenie warunków zabudowy dla inwestycji pod nazwą: "Budowa Magazynów Energii o mocy do 150 MW i pojemności do 750 MWh wraz z infrastrukturą towarzyszącą na terenie obejmującym dz. ew. nr [...], obręb [...], gm. Łomża (proj. [...] IV). Na skutek uzupełnień i zmian dokonanych w toku postępowania pismami z dnia 7 czerwca, 23 września, 2 i 4 października 2024 r. ostateczny kształt inwestycji planowanej przez spółkę ma obejmować budowę magazynów energii o mocy do 400 MW i pojemności do 2000 MWh wraz z infrastrukturą towarzyszącą, w skład której ma wejść również źródło wytwórcze w postaci elektrowni fotowoltaicznej.
Zdaniem skarżącej organ odwoławczy nieprawidłowo przyjął, że przedmiotem inwestycji planowanej przez spółkę jest wyłącznie magazyn energii. Ostateczny kształt inwestycji został określony przez spółkę w piśmie z dnia 5 czerwca 2024 r. (wpływ do organu I instancji - 7 czerwca 2024 r.). Elementem wchodzącym w skład planowanej przez spółkę inwestycji będzie również elektrownia fotowoltaiczna o mocy do 0,2 MW. Powyższa konstatacja ma istotne znaczenie przy ocenie prawidłowości wydanych przez organy decyzji w niniejszej sprawie. Ustawodawca wprowadzając w art. 2 pkt 13 OZE definicję instalacji odnawialnego źródła energii nie przyjął żadnych współczynników ani proporcji, które powinny zachodzić pomiędzy poszczególnymi elementami wchodzącymi w skład instalacji odnawialnego źródła energii. Tym samym za instalację taką należy uznać instalację, w której moc poszczególnych elementów składowych jest równa lub zróżnicowana (tj. jeden z elementów ma większa moc niż drugi - czy to źródła wytwórcze czy też magazyn energii elektrycznej). Tymczasem oba organy w niniejszej sprawie błędnie ustaliły, iż przedmiotem inwestycji jest wyłącznie magazyn energii elektrycznej. W świetle bowiem wniosku z dnia 5 czerwca 2024 r. (data wpływu do organu I instancji - 7 czerwca 2024 r.) oraz obowiązujących przepisów prawa instalacja planowana przez spółkę winna być oceniana jako instalacja odnawialnego źródła energii w rozumieniu przepisów OZE, a nie tylko jako magazyn energii.
Dalej skarżąca zarzuciła, że cały materiał w sprawie został zebrany prawidłowo i w związku z tym organ odwoławczy winien uchylić decyzję Wójta Gminy Łomża i w tym zakresie orzec co do istoty sprawy, wydając decyzję o warunkach zabudowy. Wadliwość decyzji organu I instancji występowała tylko w zakresie ustalenia charakteru inwestycji oraz zastosowania prawa materialnego (w szczególności przepisów u.p.z.p.). Gdyby organ odwoławczy dokonał prawidłowego ustalenia zakresu planowanej inwestycji oraz w sposób właściwy zastosował prawo materialne, mógłby bez przeszkód wydać decyzję o warunkach zabudowy, zgodnie z wnioskiem skarżącej (tym bardziej, że poza "zasadą dobrego sąsiedztwa" wszystkie wymogi dotyczące wydania decyzji o warunkach zabudowy zostały spełnione, co wynika z analizy urbanistycznej dołączonej do odmownej decyzji organu I instancji).
Skarżąca spółka zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 61 ust. 1 pkt 1 oraz art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. Ponieważ przepisy ustawy planistycznej nie definiują na potrzeby tej ustawy pojęcia instalacji odnawialnego źródła energii, konieczne jest posiłkowanie się tutaj przepisami OZE, w tym przytoczoną regulacją art. 2 pkt 13 OZE. Planowana przez skarżącą instalacja idealnie wpisuje się w przedmiotową definicję instalacji odnawialnego źródła energii, gdyż będzie złożona z elementu wytwarzającego energię w postaci elektrowni fotowoltaicznej oraz modułu magazynowania energii (magazyn bateryjny). Tym samym należy przyjąć, że w niniejszej sprawie planowana przez skarżącą inwestycja, jako instalacja odnawialnego źródła energii, nie wymaga dokonania analizy wskazanej w art. 61 ust.1 pkt 1 u.p.z.p. (tj. spełnienia tzw. "zasady dobrego sąsiedztwa").
W ocenie skarżącej zakwalifikowanie planowanej inwestycji jako instalacji odnawialnego źródła energii powoduje, że tego rodzaju inwestycji należy przyznać prymat jako realizowanej w nadrzędnym interesie publicznym. Wskazują na to przepisy Rozporządzenia Rady (UE) 2022/2577 z dnia 22 grudnia 2022 r. ustanawiające ramy służące przyspieszeniu wdrażania rozwiązań w zakresie energii odnawialnej (Dz.Urz.UE.L 2022 Nr 335, str. 36 - dalej jako "Rozporządzenie").
Na koniec skarżąca stwierdziła, że uchybienia organów w niniejszej sprawie sprowadzały się do błędnego zakwalifikowania planowanej inwestycji, przez co doszło do weryfikacji zasady "dobrego sąsiedztwa", która to analiza (stanowiąca podstawę decyzji odmownej) nie powinna mieć miejsca z uwagi na charakter inwestycji. Eliminując wskazany czynnik z procedury wydawania decyzji i uwzględniając fakt, że analiza stanu faktycznego i prawnego terenu (Załącznik nr 2 do decyzji organu I instancji), potwierdziła iż wszystkie inne przesłanki do wydania decyzji o warunkach zabudowy zostały spełnione, organ odwoławczy posiada wszelkie kompetencje do merytorycznego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Wobec powyższego skarżąca wnosi aby Sąd, na podstawie art. 145a § 1 p.p.s.a., zobowiązał organ odwoławczy do wydania decyzji o warunkach zabudowy zgodnie z jej wnioskiem.
Na wypadek jednak, gdyby Sąd nie podzielił wniosku o zobowiązanie organu odwoławczego do wydania decyzji o warunkach zabudowy, skarżąca wniosła o uchylenie, na podstawie art. 135 p.p.s.a., również decyzji organu I instancji. Decyzje obu organów powielają bowiem ten sam błąd, polegający na niewłaściwym określeniu charakteru planowanej inwestycji, a przez to niezastosowaniu do niej regulacji art. 61 ust. 3 pkt 3 u.p.z.p., która wyłącza obowiązek spełnienia przez planowaną inwestycję "zasady dobrego sąsiedztwa".
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy przyznał, że w decyzji błędnie posłużył się sformułowaniem, jakoby przedmiotem inwestycji miały być tylko wyłącznie magazyny energii, jednakże w świetle przedstawionej argumentacji kwestia ta nie ma żadnego wpływu na wynik sprawy. Odniósł się natomiast szeroko do podniesionych w skardze zarzutów i stwierdził, że w takim kształcie zostały one sformułowane dopiero w skardze, gdyż na etapie postępowania przed organami stanowisko skarżącej spółki było inne. Wobec powyższego wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:
Skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935; dalej: "p.p.s.a.") sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Natomiast stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Przedmiotem kontroli dokonywanej przez Sąd w niniejszej sprawie, z punktu widzenia kryterium legalności, jest zaskarżona decyzja SKO z dnia 24 grudnia 2024 r., nr SKO.433/110/2024, która utrzymała w mocy decyzję Wójta z dnia 28 listopada 2024 r., nr WGP.6730.204.2024.AS, odmawiającej ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji: zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, której przedmiotem jest budowa magazynów energii o mocy do 400 MV i poj. do 2000 MWh wraz z infrastrukturą towarzyszącą, przewidzianej do realizacji na terenie obejmującym dz. Nr [...], obręb [...], gm. Łomża.
Materialnoprawną podstawę dla wydania przedmiotowych decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1130 ze zm.; dalej: "u.p.z.p."), a w szczególności przepis art. 61 ust. 1, który stanowi, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia wskazanych w nim warunków.
Podstawową osią sporu w sprawie jest kwestia ustalenia przedmiotu planowanej inwestycji, od tego bowiem zależało zastosowanie odpowiedniej regulacji prawnej. Oba organy przyjęły, że przedmiotem tym (po ostatecznym sprecyzowaniu wniosku) jest budowa magazynów energii o mocy do 400 MW i poj. do 2000 MWh wraz z infrastrukturą towarzyszącą, w skład której wchodzi między innymi budowa zespołu paneli fotowoltaicznych o mocy do 0,2 MW (do 800 szt.), pow. zabudowy do 1200 m2 oraz wysokość do 6,0 m. Na etapie postępowania administracyjnego, w tym w odwołaniu, skarżąca twierdziła, że wnioskowane przedsięwzięcie to budowa magazynów energii o mocy do 400 MW i pojemności do 2000 MWh wraz z infrastrukturą towarzyszącą ( w tym panele fotowoltaiczne) i że stanowi ono urządzenie infrastruktury technicznej w rozumieniu art. 61 ust. 3 pkt 2 u.p.z.p. W skardze natomiast skarżąca stanęła na stanowisku, że tak opisana inwestycja stanowi instalację odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 61 ust. 3 pkt 3 u.p.z.p. W obu przypadkach zdaniem skarżącej, brak jest podstawy prawnej do zastosowania przepisu art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. (badanie zasady dobrego sąsiedztwa i dostępu do drogi publicznej)
W ocenie Sądu organ I instancji precyzyjnie wskazał przedmiot inwestycji, wymieniając wszystkie elementy infrastruktury głównej i infrastruktury towarzyszącej, w tym zespół paneli fotowoltaicznych o mocy do 0,2 MW (do 800 szt.), powierzchnia do 1200m2 i wysokość do 6,0m. W ostatecznie sprecyzowanym wniosku z dnia 5 czerwca 2024 r. (złożony do organu w dniu 7 czerwca 2024 r.) skarżąca w załączniku A dotyczącym infrastruktury technicznej w pkt A.1.7. jako źródło ciepła wskazała instalację pozyskującą energię cieplną ze źródeł odnawialnych. W tym samym załączniku A w pkt A.1.5. dotyczącym dostępu do energii elektrycznej, wskazano projektowanie przyłącza do sieci. Dodatkowo w załączniku C – dotyczącym zespołu paneli fotowoltaicznych o mocy do 0,2 MW określono ich powierzchnię (1200 m2) i wysokość (6m). W załączniku do wniosku w punkcie Ad C.4.6. "Zespół paneli fotowoltaicznych" opisano je i jednoznacznie wskazano, że jest to infrastruktura towarzysząca. Jak z powyższego zatem widać, organ I instancji w swojej decyzji prawidłowo, zgodnie z ostatecznie sprecyzowanym wnioskiem przyjął, że przedmiotem inwestycji jest budowa magazynów energii o mocy do 400 MW i poj. do 2000 MWh zaś przedmiotowe panele fotowoltaiczne zaliczył do infrastruktury towarzyszącej – patrz pkt 7.1. wniosku z k. 40 verte akt adm. Wbrew zatem stanowisku skarżącej w skardze, zespół paneli fotowoltaicznych o mocy do 0,2 MW – do 800 sztuk paneli, nie został określony we wniosku i w decyzji organu I instancji jako inwestycja główna, tylko jako infrastruktura towarzysząca.
Spór na etapie przed organami dotyczył przede wszystkim kwestii, czy tak opisany przedmiot inwestycji stanowi urządzenia infrastruktury technicznej w rozumieniu art. 61 ust 3 pkt 2 u.p.z.p. Organy stanęły na stanowisku, że planowana inwestycja nie może być zaliczona do urządzeń infrastruktury technicznej. Czym innym są bowiem urządzenia energetyczne a czym innym urządzenia infrastruktury technicznej, o których mowa w przywołanym przepisie. Sąd w składzie niniejszym w pełni podziela stanowisko organów.
Zgodnie z art. 3 pkt 11 P.e. przez urządzenia energetyczne należy rozumieć urządzenia służące do wytwarzania, przetwarzania, przesyłania, dystrybucji, magazynowania i użytkowania paliw lub energii. Magazyny energii elektrycznej, których zasadniczym celem jest gromadzenie energii w okresie nadwyżek produkcyjnych oraz jej oddawanie do sieci elektroenergetycznej w momentach zwiększonego zapotrzebowania, niewątpliwie mieszczą się w tej definicji jako urządzenia służące do magazynowania energii. Natomiast pojęcie "infrastruktury technicznej" nie zostało zdefiniowane w sposób jednoznaczny w przepisach ogólnych. W praktyce stosowania prawa, w szczególności na gruncie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym infrastrukturę techniczną utożsamia się najczęściej z systemami przesyłowymi, które służą do zbiorowego zaopatrzenia w media i usługi komunalne, takie jak: sieci wodociągowe, kanalizacyjne, gazowe, elektroenergetyczne (w zakresie sieci), telekomunikacyjne itp. W tym ujęciu infrastruktura techniczna obejmuje sieci infrastruktury technicznej, czyli elementy służące do przesyłu oraz urządzenia zapewniające dostępność usług o charakterze powszechnym. Zgodnie z art. 2 pkt 3 u.p.z.p., jednym z celów polityki przestrzennej jest zapewnienie warunków dla rozwoju infrastruktury technicznej, jednak należy zauważyć, że dotyczy to infrastruktury ogólnodostępnej, a nie specjalistycznych urządzeń energetycznych uczestniczących w technicznych procesach elektroenergetycznych. Magazyn energii elektrycznej wraz z infrastrukturą towarzyszącą, tj. instalacjami technicznymi umożliwiającymi jego pracę w systemie (układy sterowania, transformatory, falowniki, systemy chłodzenia, urządzenia zabezpieczające), stanowi integralną część systemu energetycznego. Ich funkcją nie jest zbiorowe zaopatrzenie w energię ani świadczenie usług komunalnych, lecz realizacja procesów technologicznych w ramach funkcjonowania systemu elektroenergetycznego. Dlatego też magazyny energii nie mogą być utożsamiane z urządzeniami infrastruktury technicznej, o których mowa w przepisach planistycznych. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych. I tak WSA w Warszawie w wyroku z 27 czerwca 2023 r., sygn. akt IV SA/Wa 389/23 wskazał, że urządzenia służące do stabilizacji parametrów jakościowych energii elektrycznej w sieci elektroenergetycznej, w tym układy kompensacyjne lub systemy magazynowania energii, nie stanowią infrastruktury technicznej w rozumieniu planowania przestrzennego, lecz należy je traktować jako urządzenia energetyczne sensu stricto. W ocenie Sądu należy zatem jednoznacznie stwierdzić, że magazyny energii nie mogą być kwalifikowane jako urządzenia infrastruktury technicznej, a ich lokalizacja i sposób zagospodarowania muszą być oceniane przez pryzmat ich rzeczywistej funkcji jako urządzeń energetycznych. To zaś powoduje, że przedmiotowa inwestycja nie mogła być kwalifikowana na podstawie art. 61 ust. 3 pkt 2 u.p.z.p.
Na etapie skargi skarżąca zmieniła argumentację i zarzuciła organom, że nie uznały przedmiotowej inwestycji za instalację odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 61 ust. 3 pkt 3 u.p.z.p., co dawałoby podstawę do przyjęcia, że nie należało w sprawie stosować zasady dobrego sąsiedztwa, o której mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Wobec tak podniesionych zarzutów stwierdzić trzeba, że organ I instancji w uzasadnieniu swojej decyzji jednoznacznie ocenił przedmiotowa inwestycję jako zabudowę przemysłową, która będzie kolidowała z ładem przestrzennym w obszarze analizowanym. Inwestycję tę określił zaś jako magazyny energii elektrycznej wraz z odnawialnym źródłem energii w postaci projektowanego zespołu paneli fotowoltaicznych o mocy do 0,2 MW. Z kolei organ odwoławczy w swojej decyzji skupił się na zarzucie spółki, że przedmiotowa inwestycja nie stanowi urządzenia infrastruktury technicznej, o którym mowa w art. 61 ust. 3 pkt 2 u.p.z.p., nawiązał jednak do kwestii, że nie stosuje się art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. do instalacji odnawialnego źródła energii, w rozumieniu art. 2 pkt 13 OZE. W konsekwencji stanął na stanowisku, że przedmiotowej inwestycji nie można zaliczyć do katalogu wymienionego w art. 61 ust. 3 u.p.z.p. (a zatem zarówno pkt 2 jak i pkt 3 tego przepisu).
Natomiast szeroką argumentację, dlaczego inwestycji nie można zaliczyć do instalacji odnawialnego źródła energii, w związku z podniesieniem tego zarzutu dopiero w skardze, organ odwoławczy przedstawił w odpowiedzi na skargę. W tym zakresie wskazał, że przedmiotowe magazyny nie mają obsługiwać paneli fotowoltaicznych, co uniemożliwia potraktowanie inwestycji jako instalacji odnawialnego źródła energii. Podkreślił, że jako ogólną zasadę należy przyjąć, że pojemność magazynu energii powinna wynosić od 0,8 do 1,3 – krotności mocy instalacji. W rozpoznawanej zaś sprawie magazyny energii są niewspółmiernie duże w stosunku do instalacji fotowoltaicznej. Zasadnie zatem pierwotnie skarżąca spółka w postępowaniu przed organami nie próbowała nawet forsować obecnie podniesionej kwestii.
Zdaniem Sądu podkreślenia wymaga, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia z sytuacją, w której stanowisko, argumentacja i zarzuty spółki na etapie postępowania przed organami były zupełnie inne niż na etapie skargi. Wprawdzie organy winny wyjaśnić i rozpoznać sprawę w jej całokształcie niezależnie od stanowiska skarżącej, jednakże deficyty uzasadnień obu organów co do kwestii głębszej analizy odnośnie braku możliwości zakwalifikowania inwestycji jako instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 61 ust. 3 pkt 3 u.p.z.p., nie dają podstaw do uchylenia tych decyzji na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a. Prawo materialne zostało bowiem przez organy zastosowane prawidłowo, zaś brak głębszych rozważań nad kwestią niemożliwości zastosowania art. 61 ust. 3 pkt 3 u.p.z.p. nie stanowi naruszenia przepisów postępowania w zakresie takim, że mogło to mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Zdaniem Sądu zważyć bowiem trzeba, że ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie zawiera definicji instalacji odnawialnego źródła energii. Definicja ta zawarta jest natomiast w art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1361), zgodnie z którym
instalacja odnawialnego źródła energii – to instalacja stanowiąca wyodrębniony zespół:
a) urządzeń służących do wytwarzania energii elektrycznej lub ciepła lub chłodu opisanych przez dane techniczne i handlowe, w których energia elektryczna lub ciepło lub chłód są wytwarzane z odnawialnych źródeł energii, lub
b) obiektów budowlanych i urządzeń, stanowiących całość techniczno-użytkową służącą do wytwarzania biogazu, biogazu rolniczego, biometanu lub wodoru odnawialnego
- a także połączony z tym zespołem magazyn energii elektrycznej, magazyn biogazu lub instalacja magazynowa w rozumieniu art. 3 pkt 10a ustawy - Prawo energetyczne wykorzystywana do magazynowania biogazu rolniczego, biometanu lub wodoru odnawialnego.
Jak wynika z przywołanej definicji, na potrzeby niniejszej sprawy instalację odnawialnego źródła energii należy rozumieć przede wszystkim jako wyodrębniony zespół urządzeń służących do wytwarzania energii elektrycznej. Bezspornie takim zespołem jest instalacja paneli fotowoltaicznych. Ustawodawca przewidział ponadto możliwość zaliczenia do instalacji odnawialnego źródła energii również magazynu energii elektrycznej – o ile jest on połączony z zespołem urządzeń wytwórczych, o którym mowa w art. 2 pkt 13 lit. a ustawy o odnawialnych źródłach energii. Z takiej konstrukcji przepisu wynika jednoznacznie, że magazyn energii może zostać uznany za element instalacji odnawialnego źródła energii wyłącznie wówczas, gdy funkcjonalnie i technicznie związany jest z urządzeniami służącymi do wytwarzania energii z OZE. Samodzielny magazyn energii – definiowany w art. 2 pkt 17 ustawy o OZE oraz w art. 3 pkt 10k ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. – Prawo energetyczne (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 266) – nie stanowi instalacji odnawialnego źródła energii.
Sąd, orzekający w niniejszym składzie, podziela również stanowisko organu odwoławczego, zgodnie z którym magazyn energii elektrycznej, jako samodzielny obiekt, nie może być kwalifikowany ani jako obiekt liniowy, ani jako urządzenie infrastruktury technicznej w rozumieniu art. 61 ust. 3 pkt 2 u.p.z.p. Gdyby bowiem magazyn energii – niezależnie od powiązania z urządzeniem wytwórczym – stanowił obiekt, o którym mowa w powyższym przepisie, pozostawałoby to w sprzeczności z regulacją zawartą w art. 61 ust. 3 pkt 3 u.p.z.p. w zw. z art. 2 pkt 13 ustawy o odnawialnych źródłach energii. Z przepisów tych jednoznacznie wynika, że magazyn energii może zostać uznany za element instalacji odnawialnego źródła energii wyłącznie wówczas, gdy pozostaje w funkcjonalnym połączeniu z urządzeniem służącym do wytwarzania energii elektrycznej, takim jak instalacja fotowoltaiczna. Przyjęcie odmiennej wykładni prowadziłoby do wewnętrznej niespójności systemowej: skoro magazyn energii mógłby samodzielnie, jako urządzenie techniczne, uzasadniać zastosowanie wyjątku przewidzianego w art. 61 ust. 3 pkt 2 u.p.z.p., to zbędne byłoby jego kwalifikowanie – w ramach art. 61 ust. 3 pkt 3 u.p.z.p. – jako części instalacji odnawialnego źródła energii, której integralnym elementem pozostaje jedynie w przypadku połączenia z urządzeniem wytwórczym.
W ocenie Sądu w niniejszej sprawie podkreślenia wymaga jeszcze jedna kwestia. Zgodnie z definicją z art. 3 pkt 10k ustawy Prawo energetyczne, magazyn energii elektrycznej to instalacja umożliwiająca magazynowanie energii elektrycznej i wprowadzanie jej do sieci elektroenergetycznej. Ustawa nie wskazuje, z jakich źródeł ma pochodzić magazynowana energia elektryczna. Może więc ona pochodzić z instalacji odnawialnego źródła energii (panele fotowoltaiczne, wiatraki itp.) ale też z sieci elektroenergetycznej. W art. 2 pkt 13 lit. a OZE chodzi o zasilanie magazynów energii elektrycznej energią pochodzącą z odnawialnych źródeł energii a nie z sieci elektroenergetycznej. Z tego wynika wniosek, że jak trafnie wskazał organ odwoławczy, pomiędzy mocą i pojemnością magazynów energii oraz mocą urządzeń służących do wytwarzana energii elektrycznej uznanych za instalację odnawialnego źródła energii, musi zachodzić odpowiednia relacja, tzn. muszą one w miarę do siebie pasować, gdyż jedne obsługują drugie. Tymczasem w sprawie niniejszej planowane magazyny energii mają mieć moc do 400 MW i poj. do 2000 MW, zaś planowany zespół paneli fotowoltaicznych ma mieć moc do 0,2 MW. Z porównania obu tych mocy wynika, że moc magazynów energii będzie 2000 razy większa niż moc zespołu paneli fotowoltaicznych. Oznacza to zatem tylko tyle, że panele fotowoltaiczne nie byłyby w stanie dostarczyć do owych magazynów wystarczającej ilość energii elektrycznej (dostarczyłyby ok. 0,05% ich pojemności). Powstaje więc pytanie, skąd spółka planuje pozyskiwanie energii elektrycznej do planowanych magazynów energii elektrycznej. Odpowiedzi udzieliła sama spółka w piśmie z dnia 21 listopada 2024 r. (k. 81 akt adm.), gdzie wyjaśniła, że "wnioskowane magazyny energii będą połączone z siecią elektroenergetyczną i zgodnie ze swoją definicją mają za zadanie magazynowanie energii elektrycznej pobieranej z sieci elektroenergetycznej, a następnie oddawanie energii z powrotem do sieci". Powyższe stwierdzenie skarżącej odpowiada jej wnioskowi z dnia 5 czerwca 2024 r., w którym źródła odnawialne zakwalifikowano w ramach infrastruktury towarzyszącej jako instalację służącą do pozyskiwania energii cieplnej a nie jako zasilającej magazyny energii elektrycznej.
W ocenie Sądu, jak widać z zebranego materiału dowodowego, organy zasadnie stanęły na stanowisku, że przedmiotowa inwestycja nie stanowi urządzenia infrastruktury technicznej w rozumieniu art. 61 ust. 3 pkt 2 u.p.z.p. oraz nie składa się z instalacji odnawialnego źródła energii (paneli fotowoltaicznych) i połączonych z nią magazynów energii elektrycznej, tylko przede wszystkim z magazynów energii elektrycznej w ilości 6670 sztuk (powierzchnia zabudowy inwestycji do 28124 m2), oraz m.in. paneli fotowoltaicznych o znikomej w stosunku do magazynów mocy, zajmujących powierzchnię do 1200 m2 (4,27% powierzchni zabudowy całej inwestycji), nie służących zasilania owych magazynów. Powyższe dawało zaś podstawę do odmowy zakwalifikowania planowanej inwestycji do instalacji odnawialnego źródła energii (art. 61 ust. 3 pkt 3 u.p.z.p.) czy też jako obiektu liniowego i urządzenia infrastruktury technicznej (art. 61 ust. 3 pkt 2 u.p.z.p), a w związku z tym w grę wchodziła regulacja z art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p., tzn. należało wykazać dla przedmiotowej inwestycji dobre sąsiedztwo i dostęp do drogi publicznej. W sprawie zaś poza sporem jest, że przedmiotowa inwestycja nie spełnia warunku dobrego sąsiedztwa, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.
Reasumując, zdaniem Sądu, podniesione w skardze zarzuty okazały się niezasadne, gdyż postępowanie przed organami zostało przeprowadzone w sposób należyty i w zasadzie wyczerpujący, zaś zgromadzony w sprawie materiał oceniono właściwie. Zostały także prawidłowo zinterpretowane, mające zastosowanie w sprawie, przepisy. Sąd nie doszukał się też innych naruszeń przepisów prawa materialnego, czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonych decyzji.
Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 151 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.