II SA/BK 340/24

II SA/Bk 340/24 - Wyrok WSA w Białymstoku
Data orzeczenia
2024-10-24
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-06-11
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Sędziowie
Elżbieta Trykoszko
Marek Leszczyński /przewodniczący sprawozdawca/
Marta Joanna Czubkowska
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Sygn. powiązane
II OSK 324/25 - Wyrok NSA z 2025-07-03
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), Sędziowie asesor sądowy WSA Marta Joanna Czubkowska, sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Protokolant st. sekretarz sądowy Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 24 października 2024 r. sprawy ze skargi A. B. i H. B. na decyzję Wojewody Podlaskiego z dnia 14 lipca 2020 r. nr AB-II.7840.6.8.2019.PA w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.
Uzasadnienie
W dniu 7 listopada 2018 r. Y. Sp. z o.o. w Białymstoku (dalej: "inwestor", "spółka") zwróciła się do Prezydenta Miasta Białegostoku (dalej: "Prezydent", "organ I instancji") z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami w części parteru, garażami podziemnymi, instalacją kanalizacji deszczowej ze zbiornikami retencyjnymi, instalacją oświetlenia terenu, murami oporowymi wraz z zagospodarowaniem terenu na działkach nr [...] oraz na części działek nr: [...], położonych przy ul. [...] i ul. [...] w Białymstoku. Wraz z wnioskiem inwestor złożył m.in.: 4 egzemplarze projektu budowlanego, mapę do celów projektowych obejmującą teren inwestycji wraz z gruntami sąsiednimi oraz oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością składającą się z ww. działek na cele budowlane (prawo własności). Po uzupełnieniu w dniu 30 listopada 2018 r. ww. wniosku przez inwestora, dnia 4 grudnia 2018 r. Prezydent zawiadomił strony o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę ww. budynku.
Postanowieniem z dnia 20 września 2018 r., nr DAR-II.6740.220.2018, wydanym na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. 2018, poz. 1202 ze zm., dalej: "P.b."), Prezydent zobowiązał inwestora do usunięcia do dnia 29 kwietnia 2019 r. nieprawidłowości projektu budowlanego w zakresie: doprowadzenia go zgodności z art. 29 ust. 1, art. 35 ust. 3 i art. 43 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. 2018, poz. 2068 ze zm., dalej: "u.d.p."); uzgodnienia go z rzeczoznawcą do spraw sanitarnohigienicznych - stosownie do art. 3 pkt 2 lit. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz.U. 2017, poz. 1261) oraz z rzeczoznawcą przeciwpożarowym - stosownie do § 3 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 grudnia 2015 r. w sprawie uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej (Dz.U. 2015, poz. 2117); doprowadzenia go do warunków odprowadzania wód opadowych do kanalizacji deszczowej w ul. [...]; doprowadzenia go do zgodności z ustaleniami § 3 ust. 2 pkt 6 lit. d., § 7 pkt 3, § 7 pkt 10, § 32 ust. 14 pkt 6 i § 66 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części osiedla Bojary w Białymstoku (rejon ul. Towarowej, Skorupskiej, Świętojańskiej, J. K. Branickiego, Ogrodowej i [...]) zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej Białegostoku z dnia 29 października 2007 r. nr XVIII/174/07 (Dz.Urz.Woj.Podl.207, Nr 261, poz. 2778, dalej: "plan miejscowy") i zmienionego uchwałą Rady Miasta Białystok z dnia 18 czerwca 2018 r. nr LI/800/18 (Dz.Urz.Woj.Podl. 2018, poz. 2899); doprowadzenia go do zgodności z art. 389 ust. 3 i z art. 394 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz.U. 2017, poz. 1566 ze zm.; dalej: "P.w."); wyjaśnienia określonych w postanowieniu rozbieżności dotyczących projektu budowlanego oraz doprowadzenia go do zgodności z P.b. w zakresie: art. 20 ust. 4, art. 35 ust. 1 pkt 4, art. 6 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 9 (co do istniejącego ogrodzenia, przyłącza elektroenergetycznego, przyłącza i instalacji kanalizacji sanitarnej oraz przyłącza wodociągowego oraz ich ewentualnej rozbiórki), art. 5 ust. 1 pkt 9 i ust. 2 oraz art. 20 ust.1 pkt 3 (w zakresie przedłożenia aktualnej ekspertyzy budynku na sąsiedniej działce nr [...] – stosownie do § 206 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie; Dz.U. 2015, poz. 1[...], ze zm.; dalej: "warunki techniczne"), art. 5 ust. 1 pkt 4 w zw. z: § 16 ust. 1 i 14 ust. 1 i 3, § 71 i § 298 warunków technicznych (w zakresie zapewnienia warunków niezbędnych do korzystania z obiektu przez osoby niepełnosprawne), art. 34 ust. 3 pkt 2a w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 4a oraz art. 33 ust. 2 pkt 1; doprowadzenia go do zgodności z § 12 ust. 1 pkt 1 i § 18 warunków technicznych, z § 10 ust. 6 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (Dz.U. 2009, Nr 124, poz. 1030) oraz z rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. 2018 r., poz. 1935 ze zm.; dalej: "rozporządzenie MTB") we wskazanym w postanowieniu zakresie.
W dniu 21 grudnia 2019 r. do akt włączono uproszczony wypis z rejestru gruntów, z którego wynika, że współwłaścicielami działki nr [...] położonej przy ul. [...], przylegającej do działki inwestycyjnej nr [...], są A. i H. B. W dniu 15 marca 2019 r. złożyli oni do akt sprawy uwagi i zastrzeżenia do projektowanej zabudowy, w których wskazali, że plan miejscowy nie daje inwestorowi możliwości realizowania zabudowy po granicy z ich działką oraz, że nie planują oni na swojej działce zabudowy pierzejowej, na którą nie zgadzają się również na działce nr [...] oraz zwrócili się o sporządzenie rzetelnej analizy przesłaniania i nasłonecznienia. Pismami z dnia 9 i 19 marca 2019 r. organ zwrócił się odpowiednio do Dyrektora Departamentu Urbanistyki Urzędu Miejskiego w Białymstoku (dalej: "Dyrektor DUUM") oraz do inwestora o ustosunkowanie się do powyższych zastrzeżeń. W odpowiedzi z dnia 12 kwietnia 2019 r. Dyrektor DUUM wskazał, że przedmiotowa kwestia stanowiła przedmiot korespondencji prowadzonej z A. i H. B., której kserokopie załączono do powyższej odpowiedzi, (tj.: kserokopie pism A. i H. B. z dnia 21 stycznia 2019 r. i z dnia 15 marca 2019 r. oraz pism organu z dnia 13 lutego 2019 r. i z dnia 1 kwietnia 2019 r.). Z odpowiedzi udzielonych przez organ wynika, że plan miejscowy dopuszcza na obszarze inwestycyjnym zabudowę pierzejową, której realizacja na działce nr [...] nie jest uzależniona od uzyskania zgody właścicieli gruntów sąsiednich.
W dniu 15 kwietnia 2019 r. inwestor złożył do akt 4 egzemplarze poprawionego projektu budowlanego oraz odpowiedź na zastrzeżenia A. i H. B., w której wskazał, że planowany budynek został zaprojektowany zgodnie z ustaleniami planu miejscowego, w tym w zakresie w jakim plan ten dopuszcza realizację zabudowy pierzejowej od strony ul. [...] oraz zgodnie z warunkami technicznymi, w tym w odniesieniu do ewentualnego przysłaniania hipotetycznej zabudowy działki nr [...].
Pismem z dnia 24 kwietnia 2019 r. uwagi do dokumentacji projektowej złożył Z. K. będący pełnomocnikiem strony – M. K. Wskazał, że projekt nie odpowiada § 12 ust. 9, § 19 ust. 2 i § 23 ust. 1 pkt 2 warunków technicznych oraz, że wbrew zawartym w projekcie informacjom, między działkami nr [...] i [...] nie ma muru. W odpowiedzi na ww. uwagi, inwestor wyjaśnił w dniu 26 kwietnia 2019 r., że projekt odpowiada ww. warunkom technicznym, a ponadto podzielił stwierdzenie, że między działkami nr [...] i [...] nie ma muru, który widniał we wcześniejszej dokumentacji geodezyjnej, wskazując, że zapisy dotyczące muru zostały wykreślone z projektu budowlanego.
Pismem z dnia 13 maja 2019 r. A. i H. B. wnieśli kolejne uwagi i zastrzeżenia do projektowanej zabudowy, w zakresie odnoszącym się do: analizy nasłonecznienia pomieszczeń mieszkalnych w projektowanym budynku na działce nr [...], możliwości realizacji od strony ul. [...] zabudowy pierzejowej oraz emisji spalin przy granicy z działką nr [...]. Do uwag tych inwestor ustosunkował się pismem z dnia 17 maja 2019 r., wskazując, że sporządzone analizy przysłaniania są zgodne z § 13 warunków technicznych, zaś analizy nasłonecznienia z § 60 warunków technicznych oraz, że plan miejscowy dopuszcza realizację zabudowy pierzejowej od strony ul. [...].
Decyzją z dnia 29 maja 2019 r., nr 413/2019, Prezydent zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi pozwolenia na budowę wyżej opisanej inwestycji, zgodnie z przedłożonym projektem budowlanym, wobec pozytywnej oceny tego projektu, przeprowadzonej stosownie do art. 35 ust. 1 P.b. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił m.in., że obszar oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 3 pkt 20 P.b. obejmuje, poza działkami stanowiącymi teren inwestycji, działki sąsiednie nr: [...], [...] i [...] oraz drogę (tj. ul. [...] stanowiącą działkę nr [...]), których właścicielom oraz zarządcy drogi, umożliwiono udział w postępowaniu.
Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli A. i H. B. (dalej: "skarżący").
Po jego rozpoznaniu, decyzją z dnia 4 września 2019 r., nr AB-II.7840.6.8.2019.PA, Wojewoda Podlaski (dalej: "Wojewoda", "organ odwoławczy") uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę Prezydentowi do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że w sprawie wadliwie ustalono obszar oddziaływania planowanej inwestycji, tym samym pozbawiając możliwości udziału w postępowaniu właścicieli działek nr: [...]- znajdujących się bliskim sąsiedztwie terenu inwestycyjnego, (tj. oddalonych od około 5 m do 16,5 m od terenu inwestycyjnego), a także właściciela działki nr [...] – bezpośrednio graniczącej z terenem inwestycyjnym. Ponadto Wojewoda dopatrzył się braku uwzględnienia przez organ I instancji wszystkich zmian planu miejscowego, które miały miejsce w 2016 r. i w 2018 r., co skutkowało stwierdzeniem o przeprowadzeniu niepełnej analizy zgodności zamierzenia inwestycyjnego z zapisami obowiązującego aktu planistycznego, tj. w zakresie uwzględniającym wszystkie zmiany tego aktu, a ponadto w zakresie dotyczącym zapisu § 7 planu miejscowego - dotyczącego zasad kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu, w szczególności zaś co do rodzaju dachu oraz zapisu § 72 ust. 6 planu miejscowego - dotyczącego obowiązku zachowania na terenie powierzchni przepuszczalnych oraz zastosowania rozwiązań uniemożliwiających spływ wód na grunty sąsiednie. To zaś, w ocenie Wojewody, świadczy o niespełnieniu przez organ I instancji obowiązku z art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b. Ponadto Wojewoda wskazał, że: projekt budowlany nie wykazuje spełnienia § 13 i § 60 warunków technicznych, zaś z uzasadnienia decyzji organu I instancji nie wynika, aby organ ten, dokonując oceny zgodności planowanej inwestycji z ww. przepisami, odniósł ją do wszystkich działek sąsiednich - zarówno do istniejącej na nich zabudowy istniejącej, jak i hipotetycznej; organ I instancji pominął ustalenia co do zgodności zaprojektowanego placu zabaw z § 40 ust. 2 i 3 warunków technicznych; projektowane miejsca postojowe nie spełniają § 19 ust. 1 pkt 1a warunków technicznych; organ I instancji nie przeprowadził analizy, czy projektowana inwestycja spełnia wymagania bezpieczeństwa pożarowego; brak jest informacji co do tego, czy projekt budowlany spełnia § 232 ust. 6 i § 235 w zw. z § 272 ust. 3 warunków technicznych; co stanowi o naruszeniu przez Prezydenta art. 35 ust. 1 pkt 2 P.b. Wojewoda zwrócił również uwagę, że znajdująca się w projekcie budowlanym ekspertyza techniczna stanu obiektu istniejącego została sporządzona we wrześniu 2018 r., co świadczy o konieczności sporządzenia jej aktualizacji.
W toku ponownego postępowania Prezydent postanowieniem z dnia 20 września 2019 r. zobowiązał inwestora do doprowadzenia projektu budowlanego, w terminie do dnia 16 grudnia 2019 r., do zgodności z planem miejscowym zmienionym uchwałami z 2016 r. i 2018 r. w zakresie: § 7 ust. 6 (co do rodzaju dachu), § 7 pkt 9 (co do koloru elewacji), § 32 ust. 1 (co do zieleni urządzonej) oraz § 72 ust. 6 (co do powierzchni przepuszczalnych i uniemożliwienia spływu wód na grunty sąsiednie) planu miejscowego oraz z: § 13, § 60, § 40 ust. 2, § 19 ust. 1 pkt 1a, § 271, § 235 w zw. z § 272 ust. 3, § 232 ust. 6 warunków technicznych; a ponadto do należytego oznaczenia graficznej części projektu budowlanego oraz sporządzenia aktualizacji ekspertyzy technicznej stanu obiektu istniejącego. W piśmie z dnia 19 listopada 2019 r., inwestor poinformował o doprowadzeniu projektu budowlanego do zgodności z ww. przepisami, przedkładając jego 4 egzemplarze.
Zawiadomieniem z dnia 26 listopada 2019 r. Prezydent powiadomił strony (w tym właścicieli/użytkowników wieczystych/zarządzających działek nr [...], 1193 i [...]o zebraniu materiału dowodowego w sprawie oraz o możliwości zapoznania się z nim.
Pismem z dnia 5 grudnia 2019 r. Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]" w Białymstoku (dalej: "SM") wskazała, że nie udzieliła inwestorowi zgody na przebieg przyłączy centralnego ogrzewania przez będącą w jej użytkowaniu wieczystym działkę nr 1193 oraz, że plan miejscowy nie przewiduje zabudowy pierzejowej od strony ul. [...], lecz od strony ul. [...]. Ustosunkowując się do powyższego pisma inwestor wskazał dnia 9 grudnia 2019 r., że trasa projektowanego przyłącza centralnego ogrzewania została zmieniona w projekcie budowlanym oraz, że zabudowa została zaprojektowana zgodnie z ustaleniami planu miejscowego.
Pismem z dnia 13 grudnia 2019 r. PGE Dystrybucja S.A. w Lublinie o/Białystok (dalej: "PGE") wskazała, że przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę należy uzgodnić z PGE projekt zagospodarowania i uzbrojenia terenu. W odpowiedzi inwestor w dniu 20 grudnia 2019 r. złożył do akt pozytywne uzgodnienie projektu zagospodarowania terenu inwestycji przez PGE.
W piśmie z dnia 23 grudnia 2019 r. A. i H. B. powtórzyli swoje zastrzeżenia dotyczące niezgodności projektowanej zabudowy pierzejowej od strony ul. [...] z zapisami planu miejscowego.
Decyzją z dnia 8 stycznia 2020 r., nr 7/2020, Prezydent zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi pozwolenia na budowę projektowanego budynku, zgodnie z przedłożonym projektem budowlanym, uznając, że spełnia on wymagania określone w art. 35 ust. 1 i w art. 32 ust. 4 P.b., co obligowało organ do udzielenia wnioskowanego pozwolenia na budowę – stosownie do art. 35 ust. 4 P.b. Prezydent wyjaśnił przy tym, że planowana inwestycja położona jest na obszarze oznaczonym w planie miejscowym (zmienionym zarówno uchwałą Rady Miejskiej Białegostoku z dnia 30 maja 2016 r. nr XXIII/342/16, jak i wyżej powołaną uchwałą z dnia 18 czerwca 2018 r.) symbolem 1.3MN,U przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną z usługami oraz z urządzeniami towarzyszącymi, parkingami, dojazdami, placami zabaw i zielenią urządzoną, na którym zapis § 32 ust. 14 pkt 4 planu miejscowego ustala zabudowę pierzejową od strony ul. [...] i ul. [...] oraz dopuszcza od strony ul. [...], co stanowi o zgodności projektu budowlanego z § 12 ust. 2 warunków technicznych. Powołując się natomiast na definicję zabudowy pierzejowej zawartą w § 3 ust. 1 pkt 7 planu miejscowego, organ wskazał, że dopuszczenie w planie miejscowym możliwości realizacji tego typu zabudowy, oznacza prawo inwestora do sytuowania budynku w takiej zabudowie bez uzyskania zgody właściciela działki sąsiedniej, wzdłuż granicy, której taka zabudowa będzie realizowana. Organ powołał się w tym względzie na pisma Dyrektora DUUM, zawierające interpretację ww. zapisów planu miejscowego.
W dalszej części uzasadnienia Prezydent wskazał, że projekt budowlany jest zgodny z planem miejscowym, a wszelkie dostrzeżone w tym względzie braki, zostały przez inwestora wyeliminowane w toku postępowania – w tym te dotyczące zgodności z: § 66 ust. 1 pkt 14 lit. b., § 7 w zw. z § 3 pkt 10, § 32 ust. 1 i § 72 ust. 6 planu miejscowego. Ponadto projekt budowlany zawiera analizy przesłaniania i nasłonecznienia dla istniejących i hipotetycznych budynków na działkach sąsiednich, z których wynika, że nie będzie zachodziło przesłanianie tych budynków, a minimalny czas nasłonecznienia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi zostanie zachowany. Prezydent wskazał również, że organ architektoniczno-budowlany nie jest uprawniony do badania zgodności projektu z przepisami techniczno-budowlanymi oraz innymi przepisami, poza tymi, które określają wymogi ochrony środowiska, a także nie posada uprawnienia do korygowania rozwiązań technicznych zaproponowanych w projekcie budowlanym, m.in. w zakresie posadowienia budynku na działce. Organ wyjaśnił także, że stosownie do art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 P.b. ustalił, że obszar oddziaływania planowanego obiektu budowlanego obejmuje poza działkami inwestycyjnymi, położone w sąsiedztwie działki nr: [...], [...] i [...], a także działkę nr [...] ze względu na obsługę komunikacyjną oraz zbliżenie elementów budynku do krawędzi jezdni ul. [...], a ponadto działki nr: [...]ze względu na możliwość ograniczenia w zagospodarowaniu terenu związaną z projektowanym obiektem. W konsekwencji za strony postępowania, obok inwestora uznano: właściciela działki nr [...], współwłaścicieli działek nr [...] i [...], zarządcę drogi (stanowiącej działki nr [...] i [...]), użytkowników wieczystych działek nr [...]oraz podmiot wykonujący zarząd powierzony nad działką nr [...](stosownie do art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych; Dz.U. 2018, poz. 845; dalej: "u.s.m." oraz art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali; Dz.U. 2019, poz. 737; dalej: "u.w.l."), których pismem z dnia 26 listopada 2019 r. zawiadomiono o zebraniu materiału dowodowego oraz możliwości zapoznania się z nim.
Odwołanie od ww. decyzji wnieśli A. i H. B.. Zarzucili w nim: naruszenie zapisów planu miejscowego co do możliwości realizacji zabudowy pierzejowej od strony ul. [...], bez uzyskania zgody właścicieli działki sąsiadującej z działką inwestycyjną oraz bez wybudowania również na ich nieruchomości budynku w zabudowie pierzejowej, tj. przylegającego do ściany planowanej inwestycji; brak zawiadomienia o postępowaniu wszystkich współwłaścicieli działek nr [...] poprzestając tylko na jednym z nich, tj. na SM; niezrozumiałość sporządzonych analiz dotyczących zapewnienia naturalnego oświetlenia pomieszczeń mieszkalnych i wymaganego czasu nasłonecznienia.
Postanowieniem z dnia 28 kwietnia 2020 r. Wojewoda nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia materiału dowodowego przez wykazanie w sposób jednoznaczny spełnienia § 13 ust. 1 i § 60 warunków technicznych, tj. kwestii naturalnego oświetlenia wszystkich pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w projektowanym budynku oraz w budynkach usytuowanych na działkach sąsiednich oraz wykazanie zapewnienia określonego czasu nasłonecznienia, a także przez ujednolicenie projektu budowlanego pod względem jego treści, stosownie do zapisów rozporządzenia MTB. W dniu 21 maja 2020 r. inwestor złożył do akt poprawione 4 egzemplarze projektu budowlanego.
Po rozpoznaniu odwołania, decyzją z dnia 14 lipca 2020 r., nr AB-II.7840.6.8.2019.AP, Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, podzielając ustalenia Prezydenta co do spełnienia przesłanek warunkujących udzielenie inwestorowi pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. W odniesieniu do zgodności projektu budowlanego z zapisami planu miejscowego organ odwoławczy podkreślił, że planowana inwestycja odpowiada tej dopuszczalnej na terenie oznaczonym symbolem 1.3MW,U, a ponadto pozostaje w zgodzie z zapisami regulującymi ogólne zasady kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym odpowiada definicji zabudowy pierzejowej z § 3 ust. 1 pkt 7 planu miejscowego. Zapewniono również wymaganą dla niej, zapisami planu miejscowego, liczbę miejsc postojowych. Ponadto Wojewoda stwierdził, że projekt zagospodarowania terenu odpowiada przepisom prawa, w tym techniczno-budowlanym, w szczególności zaś zarówno usytuowanie budynku, jak i układ komunikacyjny, spełniają wymogi warunków technicznych, w tym te wyznaczające wymagane odległości od granic działek sąsiednich, warunki przesłaniania i nasłonecznienia zarówno w odniesieniu do budynków na działkach sąsiednich, jak i w obrębie projektowanego budynku. Organ odwoławczy podkreślił przy tym, że nie znalazł powodów uzasadniających podważanie sporządzonych w sprawie analiz dotyczących przesłaniania i nasłonecznienia. Ponadto projekt zagospodarowania został oceniony jako spełniający te zapisy warunków technicznych, które odnoszą się do: miejsc postojowych, miejsc gromadzenia odpadów stałych, czy usytuowania budynków ze względu na bezpieczeństwo pożarowe. Oceniając zaś projekt budowlany pod kątem spełnienia art. 35 ust. 1 pkt 3-4 P.b., Wojewoda wskazał, że został on sporządzony przez osoby legitymujące się stosownymi uprawnieniami budowlanymi, jest kompletny, zawiera wymagane opinie, uzgodnienia i pozwolenia, a także wymaganą dokumentację budowlaną. Organ odwoławczy podzielił również ustalenia dotyczące wyznaczenia obszaru oddziaływania obiektu i tym samym stron postępowania, uznając, że zostały one należycie zawiadomione o toczącym się postępowaniu. Końcowo Wojewoda wyjaśnił z jakich względów inwestycja nie narusza występujących na obszarze oddziaływania uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym odwołujących się. Ponadto Wojewoda odniósł się do zarzutów zawartych odwołaniu, wskazując, z jakich powodów ich nie podziela.
Skargę na ww. decyzję, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, wnieśli A. i H. B.. Zaskarżyli oni przedmiotową decyzję w całości wskazując, że została ona wydana z rażący naruszenie prawa, ze względu na: posadowienie ślepej ściany szczytowej wzdłuż granicy ich działki nr [...] mimo tego, że nie są oni zainteresowani realizacją zabudowy pierzejowej na ich działce; brak zapewnienia im czynnego udziału w postępowaniu odwoławczym, brak uwzględnienia ich zarzutów wywiedzionych w odwołaniu; brak zobowiązania inwestora do posadowienia budynku w odległości od granicy działek wymaganej warunkami technicznymi. Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Wojewodzie lub Prezydentowi.
W uzasadnieniu skargi skarżący wyjaśnili, że zgodnie z regulacjami wynikającymi z planu miejscowego celem tych przepisów jest umożliwienie zabudowy pierzejowej właścicielom działek położonych przy ul [...], jeżeli będą tego chcieli, a organ wydając pozwolenie na budowę nie może się temu przeciwstawić. Natomiast na granicy działki skarżących nr [...], od strony działki nr [...], nie ma ściany szczytowej i skarżący nie byli i nie są zainteresowani zabudową pierzejową. Zatwierdzona przez Wojewodę budowa tylko jednej ściany szczytowej na granicy działki nr [...] na styku z działką skarżących nr [...] jest niedopuszczalna z powodu niezgodności z definicją zabudowy pierzejowej zawartą w planie miejscowym, a tym samym skutkuje niedopuszczalnością zabudowy po granicy i powinna być uchylona. Natomiast, zdaniem skarżących, przepisy planu zostały przez organy błędnie zinterpretowane jako zgoda na budowę po granicy, co jest absolutnie sprzeczne z celem i funkcją tych przepisów.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymał dotychczasowe stanowisko oraz wyjaśnił z jakich względów nie podziela zarzutów skarżących.
W treści pisma z dnia 6 listopada 2020 r., stanowiącego m.in. uzupełnienie skargi, skarżący opisali pozaformalne okoliczności sporządzenia przez inwestora projektu budowlanego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z 18 lutego 2021 r., sygn. II SA/Bk 609/20, skargę oddalił. Wyrok został wydany po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020, poz. 1842 ze zm.; dalej: "ustawa COVID") w zw. z § 1 pkt 1 i 2 oraz § 3 zarządzenia nr 39 Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2020 r. w sprawie odwołania rozpraw oraz wdrożenia w Naczelnym Sądzie Administracyjnym działań profilaktycznych służących przeciwdziałaniu potencjalnemu zagrożeniu zakażenia wirusem SARS-CoV-2 w związku z objęciem Miasta Stołecznego Warszawy obszarem czerwonym, wydanego na podstawie art. 34 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r. poz. 2176). Sąd uznał, że wszystkie podniesione przez skarżących twierdzenia i zarzuty okazały się niezasadne. W przeważającej swej mierze stanowiły one powtórzenie twierdzeń i argumentacji formułowanych na etapie postępowania administracyjnego, a zatem stanowiły uprzednio przedmiot rozważań organów obu instancji, które sąd zaaprobował.
Na skutek wniesionej skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: "NSA") wyrokiem z 10 kwietnia 2024 r., sygn. II OSK 1746/21, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania sądowi I instancji.
NSA stwierdził, że w warunkach stanu epidemii, w jakich zostało wydane zarządzenie o przeprowadzeniu posiedzenia niejawnego w rozpoznawanej sprawie, prawo do obrony powinno być zagwarantowane przede wszystkim przez pisemne powiadomienie stron o posiedzeniu niejawnym jak i umożliwienie im zajęcia stanowiska w formie pisemnej. Ponadto, jeżeli o rozprawie jawnej należy zawiadomić strony co najmniej siedem dni przed terminem posiedzenia (art. 91 § 2 p.p.s.a.), to tym bardziej należy przyjąć co najmniej taki termin na wypowiedzenie się strony w formie pisemnej przed rozpoczęciem posiedzenia w sprawie. Sąd II instancji wskazał za orzecznictwem NSA, że już samo zbyt późne zawiadomienie strony o terminie posiedzenia niejawnego wyznaczonego na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy covidowej, uniemożliwiające przedstawienie stanowiska w sprawie, wypełnia przesłankę nieważności postępowania sądowoadministracyjnego określoną w art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a. Zdaniem NSA brak pisemnego zawiadomienia o terminie posiedzenia, jak również o możliwości przedstawienia swojego stanowiska jak i dokumentów przed jego rozpoczęciem, doprowadziło do pozbawienia skarżących możności obrony swych praw, w rozumieniu art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a. W konsekwencji sąd odwoławczy uznał, że prowadzi to do konieczności stwierdzenia nieważności postępowania, które toczyło się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Białymstoku. NSA nie oceniał zarzutów naruszenia prawa materialnego jak i pozostałych zarzutów prawa procesowego, gdyż – jak stwierdził - na tym etapie postępowania ich ocena byłaby przedwczesna. Stwierdzenie pozbawienia strony możności obrony jej praw w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji stwarza sytuację, w której sąd odwoławczy nie może przystąpić do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy.
W piśmie z 5 sierpnia 2024 r. (k. 372) uczestnik postępowania Y. sp. z o.o. w Białymstoku wniósł o oddalenie skargi oraz rozważenie, w oparciu o art. 110 w zw. z art. 33 §2 p.p.s.a., czy w związku z faktem że od 28 lipca 2022 r. na etapie postępowania sądowo administracyjnego w wyniku ustanowienia i sprzedaży własności lokali wraz z udziałem w gruncie budynku wielorodzinnego zlokalizowanym na działkach objętych zaskarżonym pozwoleniem na budowę (internetowy wydruk księgi wieczystej [...]) pojawili się ich nabywcy jako podmioty, których interesu prawnego dotyczy wynik przedmiotowego postępowania, zachodzi przesłanka do powiadomienia ich o terminie rozprawy wyznaczonej na 27 sierpnia 2024 r. W załączeniu przedstawił m.in. dane adresowe właścicieli lokali wraz z udziałem w gruncie spornej nieruchomości.
W piśmie z 13 sierpnia 2024 r. (k. [...]) H. B. wniósł o odroczenie terminu rozprawy na inny termin po 30 sierpnia 2024 r. z uwagi na stan zdrowia, na dowód czego przedstawił zaświadczenie lekarza sądowego. W związku z powyższym wnioskiem, rozprawa w dniu 27 sierpnia 2024 r. została odroczona. Nowy termin rozprawy został wyznaczony na dzień 24 października 2024 r.
W piśmie z dnia 11 października 2024 r. (k. 481) H. B. wniósł ponownie o odroczenie terminu rozprawy na inny termin po 30 listopada 2024 r. z uwagi na stan zdrowia, na dowód czego przedstawił zaświadczenie lekarza sądowego. Tym razem wniosek ten nie został uwzględniony.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:
Skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935; dalej: "p.p.s.a.") sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Natomiast stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszym postępowaniu jest decyzja Wojewody z dnia 14 lipca 2020 r., nr AB-II.7840.6.8.2019.PA, którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta z dnia 8 stycznia 2019 r., nr 7/2020, zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą inwestorowi pozwolenia na budowę opisanego wyżej budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami w części parteru, garażami podziemnymi, instalacjami wraz zagospodarowaniem terenu, na działkach nr [...] i [...] oraz na części działek nr [...],położonych przy ul. [...] i ul. [...] w Białymstoku. Jak wynika z projektu budowlanego, budynek ma być posadowiony zarówno wzdłuż ul. [...], jak i wzdłuż ul. [...], przybierając w rzucie kształt litery "L", ze ścięciem narożnym u zbiegu ww. ulic.
W tym miejscu zauważenia wymaga, że w sprawie był już wydany wyrok przez WSA w Białymstoku z dnia 18 lutego 2021 r., sygn. akt II SA/Bk 609/20, który jednak został uchylony wyrokiem NSA z dnia 10 kwietnia 2024 r., sygn. akt II OSK 1746/21. Zatem z mocy art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w wyroku NSA wiążą niniejszy Sąd rozpoznający przedmiotową skargę. Jednakże podkreślenia wymaga, że jak wynika z motywów uzasadnienia wyroku NSA, uchylenie wyroku WSA w Białymstoku z dnia 18 lutego 2024 r. nastąpiło ze względu na brak pisemnego zawiadomienia skarżących o terminie posiedzenia niejawnego jak również o możliwości przedstawienia przez nich stanowiska i dokumentów przed rozpoczęciem tego posiedzenia. W związku z powyższym NSA nie rozpoznawał zarzutów skargi dotyczących naruszenia prawa materialnego, jak również pozostałych zarzutów dotyczących naruszenia prawa procesowego. Nie zawarł też oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania. W związku z tym niniejszy skład orzekający rozpoznał sprawę ponownie.
Sąd nie uwzględnił kolejnego wniosku skarżącego H. B. o odroczenie rozprawy. Przede wszystkim zauważenia wymaga, że skarżący H. B. posiada w niniejszym postępowaniu sądowym pełnomocnika A. B. (syna), któremu udzielił prawidłowego pełnomocnictwa w dniu 31 lipca 2020 r. – k. 7 akt sądowych oraz doprecyzował je w piśmie z dnia 22 września 2020 r. – k. 31 akt sądowych. Do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku WSA z dnia 18 lutego 2021 r. skarżący ustanowił pełnomocnika r.pr. Ł. B. – k. 217 akt sądowych, który z kolei udzielił pełnomocnictwa substytucyjnego adw. P. P.– k. 331 akt sądowych. O rozprawie przed WSA w dniu 27 sierpnia 2024 r. powiadomieni zostali pełnomocnicy skarżącej A. B.: A. B. (syn) oraz r.pr. A. J. oraz pełnomocnicy skarżącego H. B.: A. B. (syn) oraz r.pr. A. B. (chociaż ten ostatni nie posiada prawidłowego pełnomocnictwa do występowania przed WSA). Dodatkowo zauważenia wymaga, że r.pr. A. B. udzielił pełnomocnictwa substytucyjnego adw. P. P. do reprezentowania skarżącego przed WSA w Białymstoku w sprawie niniejszej – k. 436. Rozprawa w dniu 27 sierpnia 2024 r. została odroczona aby umożliwić skarżącemu, zgodnie z jego wnioskiem, udział osobisty w rozprawie w kolejnym terminie. O kolejnym terminie rozprawy w dniu 24 października 2024 r. skarżący został poinformowany w dniu 20 września 2024 r., zaś jego pełnomocnik A. B. w dniu 18 września 2024 r. Dodatkowo poinformowano o terminie rozprawy r.p. Ł. B., który jednak w piśmie z dnia 15 października 2024 r. wyjaśnił, że nie jest pełnomocnikiem skarżącego przed WSA w Białymstoku. W dniu 11 października 2024 r. skarżący złożył kolejny wniosek o odroczenie rozprawy i dołączył kserokopię zaświadczenia lekarskiego z dnia 1 października 2024 r., z którego wynika, że "przewidywany termin zdolności do stawienia się na wezwanie lub zawiadomienie po 30.11.2024 czas na diagnostykę leczenie, w tym konsultacje lekarskie". Tym razem wniosek skarżącego nie został uwzględniony.
Z przepisów art. 99, art. 109 i art. 110 p.p.s.a. wynika, że odroczenie wyznaczonej rozprawy należy traktować w sposób wyjątkowy. Wymienione przez stronę powody nie były jednak tego rodzaju, aby mogły zostać uznane za wystarczającą podstawę do przesunięcia wyznaczonego już po raz kolejny terminu rozprawy. Od początku prowadzonego postępowania sądowego skarżący jest reprezentowany przez pełnomocnika. Nie było zatem przeszkód, aby ustanowiony pełnomocnik przekazał podczas wyznaczonej rozprawy stanowisko swojego mocodawcy. Mógł też skarżący swoje stanowisko przedstawić na piśmie. Mógł też udzielić stosownego pełnomocnictwa chociażby zorientowanemu w sprawie r.pr. Ł. B. .który reprezentował go przed NSA w związku z wniesieniem skargi kasacyjnej, a który nie chciał warunkowo być dopuszczony do udziału w sprawie w charakterze pełnomocnika skarżącego (patrz protokół rozprawy z dnia 27 sierpnia 2024 r.) Sąd dwukrotnie informował tego radcę prawnego o terminach rozprawy dając mu możliwość pozyskania stosownego pełnomocnictwa od skarżącego. Skoro do udzielenia tego pełnomocnictwa nie doszło, to stało się tak wyłącznie z woli skarżącego. Na rozprawie w dniu 27 sierpnia 2024 r. był obecny pełnomocnik skarżącego A. B. (syn skarżącego), wobec czego chociażby za jego pośrednictwem mogło dojść do kontaktu skarżącego z r.pr. Ł. B. celem uzyskania stosownego pełnomocnictwa. Zatem w stanie faktycznym sprawy sama wola skarżącego co do osobistego uczestniczenia w rozprawie nie mogła stanowić uzasadnionej podstawy do kolejnego odraczania rozprawy. Zdaniem Sądu w okolicznościach sprawy, w szczególności z uwzględnieniem faktu, że skarżący posiada pełnomocnika, prawa skarżącego, mimo jego nieobecności na rozprawie, były należycie chronione.
Przechodząc zaś do rozpoznania sprawy wskazać należy, że materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy Prawo budowlane (P.b.). Wyjaśnić przy tym należy, że kontrolowana decyzja została wydana przed nowelizacją P.b., dokonaną na mocy ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. 2020, poz. 471), która weszła w życie dnia 19 września 2020 r., w związku z czym zastosowanie w niniejszej sprawie mają przepisy P.b. obowiązujące przed ww. dniem.
Jak stanowi art. 35 ust. 1 P.b., przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: (1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji środowiskowej, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy środowiskowej; (2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; (3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; (4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 P.b.
Przepis powyższy reguluje zatem zakres obowiązków organu architektoniczno-budowlanego, mających na celu kompleksowe sprawdzenie projektu budowlanego, w fazie wyjaśniającej postępowania administracyjnego. W razie stwierdzenia naruszeń w ww. zakresie, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę (por. art. 35 ust. 3 P.b.). W przypadku zaś spełnienia tych wymagań, a także wymagań zawartych w art. 32 ust. 4 P.b., (z których do niniejszej sprawy odnosi się jedynie wymóg złożenia oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane), właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę – o czym stanowi art. 35 ust. 4 P.b. Przepis ten nie dopuszcza więc jakiejkolwiek uznaniowości w sprawie wydania pozwolenia na budowę, ani też możliwości uzależnienia wydania go od spełniania warunków innych, niż te przewidziane ustawowo (np. od zgody sąsiadów). Organ nie może zatem odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, jeżeli przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany spełnia wymagania określone w art. 35 ust. 1 P.b., a inwestor dopełnił czynności wymienionych w art. 32 ust. 4 P.b. (co w niniejszej sprawie nastąpiło - vide: oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane - k. 119-120 akt adm., którego prawdziwość potwierdza uproszczony wypis z rejestru gruntów z dnia 17 kwietnia 2019 r, wskazujący, że inwestor jest właścicielem działek, na których planowana jest realizacja przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego – k. 186 akt adm.).
Pierwszym z obowiązków organu było zatem zbadanie zgodności zaproponowanych w projekcie budowlanym rozwiązań z ustaleniami aktu planistycznego obowiązującego na obszarze obejmującym działki inwestycyjne. Jak podkreśla się w orzecznictwie, analiza ta ma istotne znaczenie, bowiem plan miejscowy określa w sposób wiążący m.in.: przeznaczenie i sposób zagospodarowania terenu, parametry oraz wskaźniki kształtowania zabudowy i jej intensywności, a także kształtuje sposób wykonywania prawa własności, które – co należy wyraźnie podkreślić - nie jest prawem absolutnym i może podlegać ograniczeniom ustanowionym w ustawie, o czym stanowi art. 64 § 3 Konstytucji RP (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 4 października 2018 r. II SA/Sz 641/2018, Lex nr 2578583). Ograniczenia w korzystaniu z prawa własności, zarówno przez inwestora, jak i przez skarżących, wynikają zaś w niniejszej sprawie z usytuowania ich działek na terenie o określonym przeznaczeniu planistycznym oraz są pokłosiem realizacji przez wykonawczy organ gminy, jego ustawowych obowiązków z zakresu kształtowania i prowadzenia polityki przestrzennej. Sądowa kontrola wykazała, że w niniejszej sprawie prawidłowo zbadano zgodność przedłożonego projektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego na terenie inwestycji planu miejscowego. Przeprowadzona w tym względzie analiza, w kontekście rozwiązań zaproponowanych w projekcie budowlanym, zasługuje na aprobatę sądu.
Jak bowiem słusznie ustalono w sprawie, obszar, na którym ma być usytuowana planowana inwestycja, położony jest na terenie oznaczonym w części graficznej planu symbolem 1.3MW,U przeznaczonym, zgodnie z § 32 ust. 1 planu miejscowego, pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną z usługami, urządzeniami towarzyszącymi, parkingami, dojazdami, placami zabaw i zielenią urządzoną, którego ogólne zasady kształtowania zabudowy i zagospodarowania zostały określone w rozdziale 1 planu miejscowego - o czym stanowi § 32 ust. 2 tego aktu, zaś szczegółowe w § 32 ust. 14 pkt 1 lit. c., pkt 4, pkt 5, pkt 6, pkt 8, pkt 9 w zw. z § 66 i w § 32 ust. 15 planu miejscowego. Ze względu na fakt, że teren inwestycyjny nie należy do strefy ochrony konserwatorskiej, o której mowa w § 5 planu miejscowego, ogólne ustalenia planistyczne mające zastosowanie do planowanej inwestycji, reguluje § 7 planu miejscowego. Organ odwoławczy słusznie wskazał przy tym, że projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami § 7 ust. 3 planu miejscowego, bowiem zaprojektowana część usługowa w parterze budynku o powierzchni użytkowej nie przekracza 30% powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego, stanowiąc 14,7% tej powierzchni. Zaprojektowany dach płaski z grawitacyjnym wewnętrznym systemem odwodnienia o spadkach do 15% odpowiada definicji dachu pogrążonego z § 3 ust. 1 pkt 11 planu miejscowego, dopuszczalnego na terenie inwestycji na podstawie § 7 ust. 6 planu miejscowego. Co więcej rozwiązanie powyższe realizuje obowiązek odprowadzenia wód deszczowych z terenów zabudowy mieszkaniowej, zieleni urządzonej, ciągów pieszych i rowerowych oraz innych terenów i nawierzchni o małym stopniu zanieczyszczenia do kanalizacji deszczowej, a także stosowania rozwiązań technicznych uniemożliwiających spływ wód na grunty sąsiednie, o których mowa w § 72 ust. 5 i 6 planu miejscowego. Elewacja budynku zostanie wykończona wyprawą tynkarską, gresem oraz płytami kamiennymi oraz zostanie utrzymana w odcieniach szarości i beżu, co wypełnia zapisy § 7 ust. 8 i 9 planu miejscowego. Mając na uwadze ogólne postanowienia aktu planistycznego, zwrócić należy również uwagę, że projekt budowlany nie uchybia zakazom ustanowionym w § 8 planu miejscowego.
Planowana inwestycja pozostaje ponadto w zgodności ze szczegółowymi warunkami kształtowania zabudowy. I tak: wysokość planowanego budynku o pięciu kondygnacjach nadziemnych nie przekracza 18 m, bowiem wynosi 15,95 m w najwyższym punkcie attyki, co przesądza o zgodności z § 32 ust. 14 pkt 1 lit. planu miejscowego; 49,91% planowanej powierzchni zabudowy działki nie przekracza wartości maksymalnej stanowiącej 50%, zaś powierzchnia biologicznie czynna wynosi 28,80%, przekraczając tym samym wartość minimalną 20%, co stanowi o zgodności z § 32 ust. 14 pkt 5 planu miejscowego; w związku z tym, że nie jest planowane ogrodzenie terenu, spełniony został zakaz z § 32 ust. 14 pkt 6 planu miejscowego, natomiast obsługa komunikacyjna od strony ul. [...] realizuje zapis § 32 ust. 14 pkt 8 planu miejscowego, nakazującego zapewnienie obsługi komunikacyjnej od strony otaczających ulic miejskich. Również liczba planowanych miejsc postojowych oraz ich lokalizacja w granicach terenu inwestycyjnego wypełnia zapis § 32 ust. 14 pkt 9 w zw. z § 66 ust. 1 pkt 3 w zw. z § 66 ust. 2 planu miejscowego – w zakresie dotyczącym handlu i usług (zapewniono 3 miejsca postojowe wobec planowanych 7 lokali usługowych o łącznej powierzchni usługowej 299,69 m2), a także zapis § 32 ust. 14 pkt 9 w zw. z § 66 pkt 14 lit. b. planu miejscowego – w zakresie dotyczącym pierzejowej zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej (zapewniono 60 miejsc postojowych wobec planowanych 60 mieszkań). Spośród planowanych 63 miejsc postojowych, 56 zostanie zrealizowanych w podziemiach budynku, zaś 7 na terenie otaczającym inwestycję.
Planowana inwestycja odpowiada również zapisowi § 32 ust. 14 lit. a. i b. planu miejscowego, która to okoliczność spotkała się z konsekwentnym sprzeciwem skarżących. Nie ulega przy tym wątpliwości, że przedłożony projekt budowlany dotyczy budowy budynku mieszkalnego wielorodzinnego z lokalami usługowymi usytuowanymi w parterze budynku, w zabudowie pierzejowej zarówno od strony ul. [...], jak i od strony ul. [...], (przy której położona jest również działka skarżących nr [...]), bezpośrednio granicząca z nieruchomością inwestycyjną. Budynek ma zostać zrealizowany na całej szerokości nieruchomości budowlanej, tj. jego ściany szczytowe mają zostać posadowione bezpośrednio przy granicy z działkami nr [...] i [...].
Zarówno w toku postępowania administracyjnego, jak i w skardze, skarżący podnoszą, że nie zgadzają się na posadowienie budynku bezpośrednio przy granicy z ich działką, bowiem nie są zainteresowani realizacją zabudowy pierzejowej na swojej działce. Dodatkowo twierdzą, że realizacja zabudowy pierzejowej na działce inwestora byłaby możliwa tylko w przypadku, gdyby na ich działce już istniał budynek stojący po granicy z działką inwestycyjną. Wskutek powyższego wnoszą o odsunięcie ściany szczytowej budynku mieszkalnego od granicy na odległość wymaganą warunkami technicznymi oraz wskazują, że w ich ocenie, bez wyrażania przez nich zgody na taką lokalizację budynku, projekt budowlany jest niezgodny z zapisami planu miejscowego.
Zdaniem Sądu stanowisko skarżących jest niezasadne. Z § 32 ust. 14 pkt 4 planu miejscowego (w brzmieniu zmienionym w 2018 r.) wynika, że na terenie o symbolu 1.3MW,U ustala się zabudowę w formie pierzejowej od strony ul. [...] i [...] (lit. a.) oraz dopuszcza ją od strony ul. [...] (lit. b.). Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 7 planu miejscowego, przez zabudowę pierzejową rozumieć należy zabudowę ciągłą, lokalizowaną w ściśle określonej linii zabudowy, w której budynki stykają się szczytami na geodezyjnych granicach działek, a przerwy w zabudowie występują jedynie w parterach budynków w miejscach przejść i przejazdów bramowych. W ocenie Sądu projektowana zabudowa odpowiada ww. definicji, bowiem zostanie ona usytuowana wzdłuż obu ww. ulic, w określonej planem miejscowym linii zabudowy na całej szerokości nieruchomości inwestycyjnej, zaś lokalizacja ścian szczytowych inwestycji przy granicy z działkami sąsiednimi umożliwia kontynuację tego rodzaju zabudowy na tych działkach. Ponadto przerwa w zabudowie przewidziana została jedynie w miejscu przejazdu bramowego, stanowiącego wjazd do części podziemnej budynku. Podzielić w tym miejscu należy stanowisko organu, że planowane zamierzenie inwestycyjne utworzy zabudowę w formie pierzei, usytuowaną wzdłuż obu ww. ulic, zgodnie z obowiązującą linią zabudowy, na całej szerokości działek inwestycyjnych. W ocenie Sądu, obiekt utworzy ciąg zabudowy stanowiący urbanistyczną całość, z dopuszczalną przerwą w miejscu przejazdu bramowego.
Zdaniem Sądu rację ma przy tym organ odwoławczy wskazując, że brak zgody skarżących nie może przesądzać o niedopuszczalności realizacji zabudowy pierzejowej od strony ul. [...]. Brzmienie § 32 ust. 14 pkt 4 lit. b. planu miejscowego wskazuje wprost, że taki rodzaj zabudowy na ww. terenie jest dopuszczalny, zaś jej realizacja nie została uzależniona w planie miejscowym od spełnienia przez inwestora jakichkolwiek dodatkowych warunków (poza tymi dotyczącymi parametrów tej zabudowy), takich jak: istnienie na sąsiedniej działce budynku w zabudowie pierzejowej, uzyskanie zgody właścicieli działek sąsiednich na posadowienie ściany szczytowej budynku przy granicy działek, czy też posiadanie przez nich określonych zamierzeń inwestycyjnych względem własnej nieruchomości. Co więcej taka interpretacja ww. zapisów planu miejscowego została potwierdzona przez autora planu (vide: pisma DUUM skierowane do skarżących z dnia 13 lutego 2019 r. oraz z dnia 1 kwietnia 2019 r. - k. 174i 177 akt adm.).
Sąd w składzie niniejszym nie zgadza się też z zarzutem skarżących, że zabudowa pierzejowa na działce inwestora mogłaby powstać wyłącznie wtedy, gdyby na działce skarżących już istniał budynek stojący po granicy. Jak trafnie bowiem wskazał NSA w wyroku z dnia 11 stycznia 2024 r., sygn. akt II OSK 592/23, sformułowanie o obowiązku "stykania się ze sobą fasad sąsiednich budynków" dotyczy sytuacji, gdy takie budynki na sąsiedniej działce, przyległej do ulicy, istnieją i przylegają zarazem do granicy działki sąsiedniej. Analizowanego sformułowania nie można natomiast rozumieć w taki sposób, że inwestor nie może realizować zabudowy w obowiązującej linii zabudowy, z fasadą od strony drogi publicznej, tylko dlatego, że na sąsiedniej działce nie ma stycznej fasady innego budynku. W stanie faktycznym sprawy inwestor stawiając budynek po granicy z działką skarżących zapoczątkowuje dozwoloną planem zabudowę pierzejową, którą skarżący będą mogli w przyszłości kontynuować, bądź nie.
W tym miejscu podkreślenia także wymaga, że projektowana zabudowa w żaden sposób nie ogranicza skarżących w korzystaniu przez nich z ich zabudowanej nieruchomości, a także co do przyszłej zabudowy na tej nieruchomości. Skarżący będą mogli zrealizować na niej budynek wielorodzinny zarówno stanowiący kontynuację zabudowy pierzowej, jak i wolnostojący. Zauważyć przy tym jednak należy, że prawo własności skarżących zostało legalnie ograniczone nie tylko umożliwieniem właścicielom działek sąsiednich budowy w warunkach pierzei, ale również zapisem § 32 ust. 15 planu miejscowego, który zakazuje na omawianym terenie nowej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. W ocenie Sądu ta okoliczność także przemawia za racjonalnością zabudowy pierzejowej przy ul. [...]. Skoro bowiem plan dopuszcza tam wyłącznie zabudowę wielorodzinną, to racjonalniej jest, ze względu na wykorzystanie terenu, sytuować ją właśnie w zabudowie pierzejowej.
Sąd w składzie niniejszym w pełni popiera stanowisko wyrażone w uzasadnieniu wyroku WSA w Białymstoku z dnia 18 lutego 2021 r., sygn. akt II SA/Bk 609/20, że ze względu na konstytucyjną hierarchiczność źródeł prawa, wykładnia zapisów planu miejscowego nie może być sprzeczna z normami zawartymi w powszechnie obowiązujących ustawach i rozporządzeniach, a ze względu na konstytucyjnie chronione prawo własności (kształtowane m.in. zapisami planu miejscowego) nie może być również na tyle rozszerzająca, że finalnie doprowadzi do zakazu określonej zabudowy, pomimo tego, że postanowienia planu o takim zakazie zabudowy wyraźnie nie stanowią. Jak wskazuje się bowiem w orzecznictwie sądów administracyjnych wszelkie ustawowe ograniczenia prawa własności, w tym również ustalenia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, nie mogą być interpretowane w sposób bardziej ograniczający prawo własności, niż wynika to z literalnego brzmienia ustaleń planu, a odmowa zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielania pozwolenia na budowę może nastąpić wyłącznie w sytuacji, gdy inwestycja w sposób oczywisty jest niezgodna z przepisami, w tym z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (por. m.in. wyrok NSA z dnia 9 maja 2018 r., II OSK 1508/16, Lex nr 2493239). Takiej niezgodności zaś w kontrolowanej sprawie, Sąd się nie dopatrzył, uznając dokonaną przez organ odwoławczy wykładnię ww. zapisów planu miejscowego (zarówno tą zaprezentowaną w uzasadnienia zaskarżonej decyzji, jak i w odpowiedzi na skargę) za prawidłową i zasługującą na aprobatę.
Zdaniem Sądu projekt budowlany pozostaje w zgodności również z pozostałymi zapisami planu miejscowego, w tym z § 72 ust. 6 tego aktu, który nakazuje zachowanie powierzchni przepuszczalnych w stopniu umożliwiającym zapewnienie przesiąkania wód deszczowych na użytkowanym terenie oraz kształtowania terenu w taki sposób, aby wody opadowe nie spływały na grunty sąsiednie. Podkreślić przy tym należy, że na etapie postępowania uzupełniono projekt o wskazania spadków terenowych na powierzchni, które mają zabezpieczać przed spływaniem wód opadowych na tereny sąsiednie. W konsekwencji Sąd uznał, ze projekt budowlany został przez organy oceniony w ww. zakresie prawidłowo oraz szczegółowo, zaś będące pokłosiem tej analizy wnioski przemawiają za stwierdzeniem o jego zgodności z zapisami planu miejscowego.
Odnosząc się do zarzutów skarżących podkreślić należy, że ściany szczytowe planowanej inwestycji spełniają wymogi oddzielenia przeciwpożarowego z § 235 warunków technicznych, zaś ich posadowienie bezpośrednio przy granicach działek sąsiednich, jako dopuszczone ww. zapisami planu miejscowego dotyczącymi zabudowy pierzejowej, odpowiada treści § 12 ust. 2 warunków technicznych. Sporządzone zaś analizy przysłaniania i nasłonecznienia wskazują, że projektowana zabudowa jest zgodna z § 13, § 40 i § 60 warunków technicznych. W tym względzie podkreślić należy, że inwestor - wychodząc naprzeciw obawom skarżących, które każdorazowo spotykały się z reakcją organów, objął analizą również hipotetyczną zabudowę na działkach sąsiednich, w tym na działce skarżących, mimo tego, że po pierwsze nie wylegitymowali się oni ani projektem budowlanym, ani też pozwoleniem na budowę, a po drugie - żaden z przepisów prawa nie wymaga sporządzenia analizy szczegółowych parametrów projektowanej inwestycji, względem zabudowy nie istniejącej – ale mogącej powstać w przyszłości (por. m.in. wyrok NSA z dnia 30 maja 2014 r., II OSK 3105/12, Lex nr 1579506). Istotną w kontekście rozstrzygnięcia o zgodności projektowanej zabudowy z ww. warunkami technicznymi, pozostaje zatem jedynie analiza przesłaniania i nasłonecznienia istniejących budynków na działkach sąsiednich, zaś wszelkie dywagacje dotyczące nasłonecznienia jedynie potencjalnej i przyszłej zabudowy, nie mają żadnego znaczenia z punktu widzenia prawidłowej realizacji przez organ obowiązków ustawowych. Znajdujące się zaś w aktach sprawy uzupełnione i doprecyzowane analizy przesłaniania i nasłoneczniania istniejącej zabudowy, zostały przez organ odwoławczy ocenione w sposób zgodny ze swobodną oceną dowodów, przy czym organ nie mógł wyprowadzić z nich wniosków odmiennych, aniżeli te, które wynikają z zaprezentowanych tam treści, a które obszernie przytoczył w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Te są zaś wysoce jednoznaczne, a wynika z nich, że projekt odpowiada warunkom przesłaniania i nasłonecznienia wymaganym brzmieniem § 13 i § 60 warunków technicznych – zarówno względem istniejących budynków na działkach sąsiednich, jak i w obrębie projektowanego budynku. Co więcej analizy te zostały sporządzone przez osoby legitymujące się stosownymi uprawnieniami oraz ponoszące odpowiedzialność zawodową.
W kontekście zakresu ciążącego na organie architektoniczno-budowlanym, obowiązku wynikającego z art. 35 ust. 1 pkt 2 p.b., wypowiedział się obszernie NSA w wyroku z dnia 21 sierpnia 2008 r., sygn. II OSK 940/07 (Lex nr 491284) wskazując, w nim, że w wyniku uchylenia art. 35 ust. 2 P.b. na mocy art. 1 pkt 28 lit. b. ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718), która weszła w życie z dniem 11 lipca 2003 r., wprowadzona została zasada wyłącznej odpowiedzialności projektanta oraz osoby sprawdzającej za projekt architektoniczno-budowlany. Uprawnienia kontrolne organu administracji architektoniczno-budowlanej, który prowadzi postępowanie w sprawie o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, ewentualnie o wydanie decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, zostały w jej wyniku ograniczone wyłącznie do kompetencji obejmującej sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, względnie decyzji o warunkach zabudowy, a także wymaganiami ochrony środowiska oraz do sprawdzenia wymogów z art. 35 ust. 1 pkt 3-5 P.b. Od 11 lipca 2003 r. organ nie jest zatem uprawniony do badania zgodności projektu budowlanego z innymi przepisami prawa, w tym z przepisami techniczno-budowlanymi (warunkami technicznymi). Rozszerzająca w tym względzie interpretacja uprawnień organu, oznaczałaby w istocie przywrócenie uchylonej zasady oceny materialnych rozwiązań projektu budowlanego przez organ (vide: uchylony art. 35 ust. 2 P.b.) i stanowiłaby naruszenie kardynalnej zasady związania organów administracji publicznej prawem. Tylko zatem projekt zagospodarowania działki (terenu) podlega kontroli właściwych organów w pełnym zakresie, tj. pod względem zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, która w niniejszej sprawie została przeprowadzona w sposób nad wyraz skrupulatny.
Wykazała ona, że projekt zagospodarowania terenu inwestycji jest zgodny z warunkami technicznymi. Zawiera on prawnie dopuszczalne rozwiązania dotyczące zarówno projektowanej zabudowy, jak i układu komunikacyjnego, miejsc postojowych i ich lokalizacji, gromadzenia odpadów stałych, ukształtowania terenu i zieleni oraz uzbrojenia terenu w wymagane instalacje. W tym względzie należy zwrócić uwagę, że lokalizacja ścian szczytowych budynku, pozbawionych otworów okiennych i drzwiowych, względem granic działek, odpowiada tej z § 12 ust. 2 warunków technicznych, zważywszy na charakterystyczną dla zabudowy pierzejowej cechę sytuowania budynków od granicy do granicy działki inwestycyjnej, (do której nawiązuje definicja z § 3 ust. 7 planu miejscowego). Zachowano również wymagane odległości pojemników i kontenerów oraz stanowisk postojowych m.in. od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi, a także spełniono wymagania przeciwpożarowe, co przesądza o pozytywnych ustaleniach w zakresie art. 35 ust. 1 pkt 2 P.b.
Zdaniem Sądu oceniając projekt budowlany pod kątem spełnienia wymagań z art. 35 ust. 1 pkt 3-4 P.b. organ odwoławczy słusznie stwierdził, że został on wyczerpująco uzupełniony i zmodyfikowany w taki sposób, aby spełniał wszelkie wymogi ustawowe. Zawiera on wymagane prawem opinie, uzgodnienia i pozwolenia, a projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Ponadto w projekcie budowlanym znajdują się: informacja dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia - wymagana art. 20 ust. 1 pkt 1b P.b., aktualna ekspertyza techniczna stanu obiektu istniejącego, stwierdzająca stan jego bezpieczeństwa i przydatności do użytkowania oraz uwzględniająca oddziaływanie na niego wznoszonego nowego obiektu budowlanego (stosownie do § 206 ust. 1 w zw. z § 204 ust. 5 warunków technicznych), zaświadczenia, o których mowa w art. 12 ust. 7 P.b., potwierdzające, że projekt został sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane oraz oświadczenia o sporządzeniu projektu budowlanego, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, o których mowa w art. 20 ust. 4 P.b. Ponadto inwestor wylegitymował się m.in.: zaświadczeniem Kierownika Nadzoru Wodnego w Białymstoku Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 7 lutego 2019 r. o dokonanym zgłoszeniu wodnoprawnym dotyczącym odwodnienia wykopów budowlanych pod projektowany budynek (k. 15 projektu bud.), decyzją Prezydenta Miasta Białegostoku z dnia 8 stycznia 2019 r. zezwalającą na lokalizację dwóch zjazdów publicznych w pasie drogowym ul. [...] (k. 16 i 16a projektu bud.), postanowieniem Prezydenta Miasta Białegostoku z dnia 25 lutego 2019 r. uzgadniającym pozytywnie odległości elementów projektowanego budynku względem zewnętrznej krawędzi jezdni na podstawie art. 43 ust. 2 u.d.p. (k. 18 projektu bud.), pismem Prezydenta Miasta Białegostoku z dnia 7 marca 2019 r. uzgadniającego, na zasadzie art. 35 ust. 3 u.d.p. możliwość włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego zmianą zagospodarowania terenu inwestycyjnego przyległego do pasa drogowego (k. 19 projektu bud.), dokumentacją z badań geotechnicznych podłoża gruntowego oraz projektem geotechnicznym inwestycji (k. 23-48 projektu bud.) oraz uzgodnieniem projektu zagospodarowania terenu z PGE z uwagi na posadowienie w rejonie terenu inwestycyjnego infrastruktury energetycznej (k. 439 akt adm.).
Dodać przy tym należy, że przeprowadzona przez organ I instancji analiza wykazała, że przedmiotowa inwestycja nie należy do ani przedsięwzięć mogących znacząco ani też potencjalnie oddziaływać na środowisko, w związku z czym w przedmiotowej sprawie nie było obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Ustalenia te w ocenie sądu są trafne, bowiem zgodnie z art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. 2020 poz. 283 ze zm.) uzyskanie decyzji środowiskowej jest wymagane przez uzyskaniem decyzji pozwoleniu na budowę dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Rodzaje tych przedsięwzięć zostały określone w akcie wykonawczym wydanym na podstawie art. 60 ww. ustawy, który w żadnym z punktów nie wymienia inwestycji odpowiadającej tej objętej kontrolowanym postępowaniem.
Podkreślić przy tym należy, że jak wskazuje się w orzecznictwie - ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich wskazana w art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. to ochrona przed ograniczeniem możliwości zabudowy działki sąsiedniej w sposób wykraczający poza możliwości wynikające z projektowanej zabudowy (por. wyrok NSA z 5 kwietnia 2019 r., II OSK 1278/17, Lex nr 2657376). Ochrona ta nie może sięgać tak daleko, by uniemożliwiać inwestorowi realizację zamierzenia budowlanego, gdy jest ono zgodne z przepisami prawa. W ocenie Sądu, co do zasady każda inwestycja realizowana w relatywnie bliskim sąsiedztwie, powoduje uciążliwości i utrudnienia dla sąsiadów, jednakże w takim przypadku właścicielowi działki sąsiedniej służą pewne instrumenty prawne, mające na celu zniwelowanie lub zrekompensowanie tych ograniczeń. Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 30 stycznia 2019 r. (II OSK 560/17, Lex nr 2643569), ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich nie może być rozumiana w sposób absolutny. Nie chodzi bowiem o wszelkie utrudnienia jakie może przynieść planowana inwestycja, a jedynie o takie, które mogą dotyczyć naruszeń interesów prawnych, a nie interesów faktycznych innych osób. O takim naruszeniu zaś można mówić jedynie wtedy, gdy zostały naruszone konkretne przepisy, w tym także uregulowania prawa konstytucyjnego, prawa cywilnego, a w głównej mierze ogólnie rozumianego tzw. prawa sąsiedzkiego – czego w niniejszej sprawie nie stwierdzono. Ani bowiem usytuowanie, ani parametry projektowanej zabudowy, w żaden sposób nie ograniczają korzystania z nieruchomości sąsiednich, w tym z nieruchomości skarżących – i to zarówno w sposób dotychczasowy, jak również w sposób odpowiadający przeznaczeniu działki w planie miejscowym oraz zgodnie ze wskazanymi tam wymogami i parametrami. Podnoszone zaś przez skarżących twierdzenia dotyczące posadowienia ściany projektowanego budynku przy granicy odnoszą się do ich interesu faktycznego. Podkreślić przy tym wypada, że organy obu instancji wyważyły interesy zarówno inwestora, jak i stron, w tym skarżących, m.in. zobowiązując inwestora do uzupełnienia projektu budowlanego lub złożenia stosownych wyjaśnień, za każdym razem, kiedy wskutek pism i wniosków stron, powzięły one jakiekolwiek wątpliwości co do rzetelności lub prawidłowości projektu budowlanego lub zasadności zaplanowanych w nim rozwiązań. W konsekwencji doszło do takiego załatwienia wniosku inwestora, który gwarantuje zrealizowanie przysługującego mu prawa do zabudowy nieruchomości inwestycyjnej zgodnie z prawem, skarżącym zaś dotychczasowe korzystanie z ich nieruchomości, z możliwością zabudowania jej w przyszłości w sposób przewidziany ustaleniami planu miejscowego.
Powyższe świadczy również o rzetelnym i skrupulatnym przeanalizowaniu dokumentacji projektowej przez organ odwoławczy, który w jej wyniku wyprowadził zasadne wnioski, pozwalające na wydanie inwestorowi decyzji pozytywnej. Tym samym, w ocenie sądu postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone prawidłowo, ustalenia organów administracji nie pozostawiają wątpliwości, a ocena dokonana na podstawie przyjętych ustaleń znajduje umocowanie w wyczerpująco zgromadzonym materiale dowodowym. Wyrazem tego jest wyczerpujące uzasadnienie zaskarżonej decyzji, w pełni oddające rzeczywisty stan rzeczy i zawierające przekonywującą argumentację, w tym szczegółowo i precyzyjnie odnoszącą się do argumentacji podniesionej w toku postępowania przez stronę skarżącą. W konsekwencji, w ocenie sądu, zaskarżone rozstrzygnięcie zawiera wszystkie niezbędne elementy, w tym przytoczenie przepisów prawnych mających zastosowanie w przedmiotowej sprawie oraz uzasadnienie faktyczne i prawne. Organ odwoławczy uzupełnił przy tym w sposób wyczerpujący materiał dowodowy, odnosząc się również w sposób obszerny do argumentów odwołania, przy czym wyrażone w tym zakresie stanowisko, nie może zostać uznane za nieprawidłowe z tego jedynie względu, że jest odmienne od oczekiwań strony skarżącej. Podkreślić przy tym należy, że zasada prawdy obiektywnej i obowiązek wyczerpującego zebrania przez organ materiału dowodowego, nie oznaczają nieograniczonego obowiązku poszukiwania przez organ materiałów dowodowych, mających potwierdzić okoliczności korzystne dla strony skarżącej, czy też wydania rozstrzygnięcia zgodnego z jej żądaniem, jeżeli zgromadzony i wystarczający do wydania rozstrzygnięcia materiał dowodowy, przemawia za przyjęciem okoliczności przeciwnych.
Z powyższych względów wszystkie podniesione przez skarżących twierdzenia i zarzuty okazały się niezasadne. W przeważającej swej mierze stanowią one zaś powtórzenie twierdzeń i argumentacji formułowanych na etapie postępowania administracyjnego, a zatem stanowiły uprzednio przedmiot rozważań organów obu instancji, które sąd aprobuje. Podkreślić przy tym należy, że decyzja o pozwoleniu na budowę nie ma charakteru uznaniowego. Stanowi o tym wyraźnie art. 35 ust. 4 P.b., który nie dopuszcza, ani jakiejkolwiek uznaniowości w sprawie wydania pozwolenia na budowę, ani też możliwości uzależnienia wydania tego pozwolenia od spełniania warunków innych, niż te przewidziane ustawowo. Organ nie może zatem odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, jeżeli przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany spełnia wymagania określone w art. 35 ust. 1 P.b., a inwestor dopełnił czynności wymienionych w art. 32 ust. 4 P.b., jak to miało miejsce w kontrolowanej sprawie. W wyniku analizy zgromadzonego materiału dowodowego oraz sporządzonych przez organy obu instancji uzasadnień wydanych rozstrzygnięć, sąd uznał bowiem, że projekt budowlany planowanej inwestycji został prawidłowo zatwierdzony, a inwestor spełnił wszystkie wymogi konieczne do uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Z tego powodu sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem i została wydana z zachowaniem dyspozycji art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 P.b. oraz z dochowaniem procedury administracyjnej.
Reasumując powyższe rozważania Sąd uznał, że przeprowadzone postępowanie nie naruszało przepisów art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Organy bowiem właściwie oceniły cały zebrany materiał dowodowy, w tym zgodnie zasadą prawdy obiektywnej oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej, prawidłowo ustalając stan faktyczny sprawy. Zastosowały przy tym właściwe podstawy prawne, które prawidłowo zinterpretowały oraz należycie wyjaśniły w pisemnych motywach obu zapadłych rozstrzygnięć, które spełniają wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. Ponadto organ II instancji dochował zasady z art. 15 k.p.a., dokonując ponownego kompleksowego merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, przeprowadzając ocenę całego zebranego materiału dowodowego, uzupełniając go oraz ustosunkowując się do zarzutów zawartych w odwołaniu skarżących. Niezasadne jest przy tym twierdzenie skarżących jakoby organ odwoławczy nie zapewnił im możliwości czynnego udziału w postępowaniu odwoławczym.
Jak wynika bowiem z akt postępowania odwoławczego, po uzupełnieniu materiału dowodowego, Wojewoda zawiadomił strony postępowania, w tym skarżących, o możliwości zapoznania się z nim oraz wypowiedzenia. Zawiadomienia o powyższym, datowane na 10 czerwca 2020 r., zostały tego samego dnia nadane odrębnie obu skarżącym, na wskazany przez nich adres do doręczeń, na który kierowana uprzednio korespondencja, doręczana była skutecznie. Korespondencja zawierająca ww. zawiadomienia, wobec braku możliwości doręczenia jej pod wskazanym adresem, została awizowana stosownie do brzmienia art. 44 § 1 -3 k.p.a., zaś wskutek niepodjęcia jej przez żadnego ze skarżących, w terminie 14 dni od daty pierwszego zawiadomienia awizacyjnego, dnia 29 czerwca 2020 r. zwrócona do nadawcy (organowi odwoławczemu) z adnotacją "nie podjęto w terminie". Jak stanowi przy tym art. 44 § 4 w zw. z § 1 k.p.a., doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia 14-dniowego okresu przechowywania korespondencji w placówce operatora pocztowego, liczonego od daty pierwszej awizacji, która w niniejszej sprawie miała miejsce 12 czerwca 2020 r. Doręczenie fikcyjne w ww. trybie nastąpiło zatem z dniem 26 czerwca 2020 r., a nie - jak to wskazał Wojewoda - w dniu 29 czerwca 2020 r. Zawiadomienia skierowane do skarżących słusznie pozostawiono zatem w aktach sprawy przyjmując fikcję ich doręczenia, stosownie do ww. regulacji, którą w sposób szczegółowy przytoczono oraz wyjaśniono w odpowiedzi na skargę. Wyjaśnienia te sąd podziela w pełnej rozciągłości, nie znajdując powodów dla ich powtarzania w tym miejscu, za wyjątkiem jedynie przyjętej przez organ odwoławczy daty fikcyjnego doręczenia ww. korespondencji, a tym samym również chwili upływu 7-dniowego terminu do wypowiedzenia się stronom. Wobec tego, że fikcja doręczenia nastąpiła z dniem 26 czerwca 2020 r., termin ten upłynął nie 6, a 3 lipca 2020 r., która to pomyłka, nie ma jednak żadnego wpływu na sposób rozpatrzenia sprawy. Sąd podziela przy tym argumentację organu odwoławczego, że skarżący mieli wiedzę o toczącym się wówczas postępowaniu, zaś kierowaną na ten sam adres korespondencję uprzednio odbierali, zatem brak jest jakichkolwiek podstaw, aby ryzykiem braku odebrania przez nich zawiadomień z dnia 10 czerwca 2020 r. obciążać Wojewodę, który prawidłowo wywiązał się ze swoich obowiązków procesowych, w tym z obowiązku zapewnienia stronom czynnego udziału w postępowaniu, o którym mowa w art. 10 §1 k.p.a., a także z obowiązku informowania stron, unormowanego w art. 9 k.p.a. Trudno przy tym obciążać organ zaniedbaniami w prowadzeniu swoich spraw przez strony postępowania.
Podkreślić również należy, że wbrew twierdzeniu skarżących, SM została prawidłowo uznana za stronę kontrolowanego postępowania administracyjnego, a tym samym za reprezentanta pozostałych współwłaścicieli działki nr [...]. Jak wynika z uproszczonego wypisu z rejestru gruntów z dnia 17 września 2019 r., (k. 346-35 akt adm.) znajdująca się w zasięgu oddziaływania planowanej inwestycji działka nr [...], poza SM posiada kilkudziesięciu współwłaścicieli. Zgodnie z art. 27 ust. 2 u.s.m. zarząd nieruchomościami wspólnymi stanowiącymi współwłasność spółdzielni mieszkaniowej jest wykonywany przez spółdzielnię jak zarząd powierzony, o którym mowa w art. 18 ust. 1 u.w.l., z zastrzeżeniem art. 241 i art. 26. Przy tym przepisów u.w.l. o zarządzie nieruchomością wspólną nie stosuje się, z wyjątkiem art. 22 oraz art. 29 ust. 1 i 1a, które stosuje się odpowiednio. Art. 18 ust. 1 u.w.l. stanowi natomiast, że właściciele lokali mogą w umowie o ustanowieniu odrębnej własności lokali albo w umowie zawartej później w formie aktu notarialnego określić sposób zarządu nieruchomością wspólną, a w szczególności mogą powierzyć zarząd osobie fizycznej albo prawnej. W konsekwencji, na mocy art. 27 ust. 2 u.s.m. spółdzielnia mieszkaniowa wykonuje ex lege zarząd powierzony (lub powierniczy) nieruchomością wspólną (podobnie jak zarząd nieruchomościami stanowiącymi jej wyłączną własność), który obejmuje zarówno czynności zwykłego zarządu, jak i czynności przekraczające zakres zwykłego zarządu w odniesieniu do nieruchomości wspólnej (por. m.in. postanowienie SN z dnia 30 września 2020 r., I CSK 299/17, Lex nr 3083023). Odpowiednie stosowanie do spółdzielni mieszkaniowej art. 18 ust. 1 u.w.l. oznacza, że mimo odmiennego sposobu powołania ma ona uprawnienia i obowiązki zarządcy nieruchomością wspólną takie jak zarządca ustanowiony na podstawie art. 18 ust. 1 u.w.l. przez właścicieli wyodrębnionych lokali. Jest ona zatem osobą, której powierzono (zlecono z mocy ustawy) zarząd, w rozumieniu (choć nie na podstawie) u.w.l. (por. wyrok NSA z dnia 23 lutego 2016 r., II FSK 2889/15, Lex nr 2036489). W sprawach dotyczących zatem nieruchomości wspólnej, interes jej pozostałych współwłaścicieli jest chroniony przez spółdzielnię mieszkaniową, działającą jako zarządca i tym samym umocowaną do reprezentowania ich w postępowaniach administracyjnych oraz sądowych. Jest ona zatem c o do zasady stroną tych postępowań, co nie wyklucza możliwości udziału w określonym postępowaniu właściciela konkretnego lokalu mieszkalnego. Może to nastąpić tylko w sytuacji, gdy właściciel lokalu mieszkalnego wykaże własny indywidualny interes prawny (por. m.in. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 15 stycznia 2013 r., II SA/Rz 885/12, Lex nr 1274632), lub gdy spółdzielnia mieszkaniowa wykazuje bierność w postępowaniu, które w sposób ewidentny dotyczy interesów prawnych jej członków bądź właścicieli lokali niebędących członkami spółdzielni (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 12 lutego 2019 t., VII SA/Wa 1443/18, Lex nr 2634318), a także gdy konkretna decyzja administracyjna rozstrzyga o kwestiach mających istotny wpływ na prawa członka spółdzielni do korzystania z lokalu mieszkalnego (por. wyrok NSA z dnia 18 grudnia 2000 r., IV SA 2349/98, Lex nr 821035). Takie okoliczności zaś w niniejszej sprawie nie zaistniały. Nie ulega przy tym wątpliwości, że SM wpisana w dniu 13 czerwca 2002 r. do KRS pod nr 118199 (k. 389-399 akt adm.) ma osobowość prawną (vide: art. 1 ust. 7 u.s.m. w zw. z art. 11 § 1 ustawy z dnia 16 września 1982 r. Prawo spółdzielcze; Dz.U. 2020, poz. 275 ze zm.), a zatem może być podmiotem praw i obowiązków oraz dokonywać czynności prawnych.
Tym samym, podniesione przez skarżących zarzuty, nie mogły skutkować uwzględnieniem ich skargi. Co do zasady - zawarte tam twierdzenia stanowią w ocenie sądu jedynie polemikę z ustaleniami organu odwoławczego oraz z dokonaną przez ten organ wykładnią zapisów planu miejscowego, która, zarówno jako nie znajdująca oparcia przepisach prawa, jak i forsująca jedynie interes faktyczny strony skarżącej, przy jednoczesnym pominięciu uprawnienia inwestora do zabudowania swojej nieruchomości, nie mogła doprowadzić do zdeprecjonowania wniosków, które legły u podstaw wydania zaskarżonej decyzji. Podkreślić przy tym należy, że ani niezadowolenie strony z zapadłego rozstrzygnięcia, ani też subiektywne jej przekonanie o jego wadliwości, nie mogą same w sobie stanowić podstawy uwzględnienia skargi, jeżeli przeprowadzona kontrola tego aktu, nie wykazała naruszeń prawa. Nieuwzględnienie zaś przez organ odwoławczy podniesionych w odwołaniu zarzutów, nie może samo w sobie stanowić o naruszeniu przepisów procesowych przez ten organ, skoro poprzedzone zostało szczegółowym odniesieniem się do nich oraz wyczerpującą analizą. Podkreślić przy tym raz jeszcze należy, że stanowisko organu nie może zostać uznane za nieprawidłowe z tego jedynie względu, że pozostaje odmienne od oczekiwań strony skarżącej.
Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 151 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.