II SA/Bk 336/06

II SA/Bk 336/06 - Wyrok WSA w Białymstoku
Data orzeczenia
2006-09-07
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-06-05
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Sędziowie
Anna Sobolewska-Nazarczyk
Małgorzata Roleder /sprawozdawca/
Stanisław Prutis /przewodniczący/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OSK 73/07 - Wyrok NSA z 2008-02-26
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 75 poz 690
par. 12 ust. 3 pkt 1 b
Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Stanisław Prutis, Sędziowie asesor WSA Małgorzata Roleder (spr.), sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk, Protokolant Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 07 września 2006 r. sprawy ze skargi J. T. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę - oddala skargę.-
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2006r. Nr [...] Wojewoda P. utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] stycznia 2006r. Nr [...] Prezydenta Miasta B. znak [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielający B. i B. J. pozwolenia na budowę garażu dwustanowiskowego po granicy z działkami nr [...], na działce o nr [...] położonej przy ul. A. [...] w B.
U podstaw podjętego rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia.
Wnioskiem z dnia [...] maja 2004 r. B. i B. J. zwrócili się do Urzędu Miejskiego w B. o wydanie pozwolenia na budowę garażu murowanego, dwustanowiskowego na działce o nr [...] położonej przy ul. [...] w B.
Organ pierwszej instancji po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego decyzją z dnia [...] lipca 2004r. znak [...] zatwierdził projekt budowlany
i udzielił wnioskodawcom pozwolenia na budowę garażu dwustanowiskowego po granicy z działkami nr [...], na działce o nr [...] położonej przy ul. A.
w B. W uzasadnieniu zaś decyzji wskazano, iż przedłożony projekt budowlany spełnia wymogi obowiązujących przepisów, a zrealizowana inwestycja nie naruszy interesów osób trzecich.
Z wyżej podjętym stanowiskiem nie zgodził się J. T. i odwołał się od wspomnianej decyzji do Wojewody P. W wyniku rozpatrzenia odwołania organ drugiej instancji decyzją z dnia [...] września 2004r. uchylił w całości zaskarżoną decyzję i sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Po ponownie przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym organ pierwszej instancji decyzją z dnia [...] listopada 2004r. znak [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił B. i B. J. pozwolenia na budowę garażu dwustanowiskowego na działce o nr [...], po granicy z działkami nr [...] i [...]. Również i tym razem z podjętą decyzją nie zgodził się J. T. i wniósł odwołanie do Wojewody P., który decyzją z dnia [...] marca 2005r. znak [...] ponownie uchylił zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji
i sprawę przekazał celem ponownego jej rozpatrzenia.
Decyzja Wojewody P. z dnia [...] marca 2005r. została z kolei zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B., który wyrokiem z dnia 13 października 2005r. sygn. akt II SA/Bk 373/05 skargę oddalił. W wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania Prezydent Miasta B. decyzją z dnia [...] stycznia 2006r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił wnioskodawcom pozwolenia na budowę wyżej opisanego garażu. W obszernym uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia organ wskazał, iż projektowany obiekt spełnia wymogi obowiązującego prawa, a jednocześnie nie spowoduje ograniczenia uzasadnionych interesów osób trzecich.
Odwołanie od wyżej wymienionej decyzji organu pierwszej instancji do Wojewody P. złożył J. T. Odwołujący się stwierdził, iż decyzja
o warunkach zabudowy przedmiotowej inwestycji została wydana z naruszeniem prawa, gdyż nie wszyscy uczestnicy postępowania zostali zawiadomieni o toczącym się postępowaniu. Wskazał, że w budynku mieszkalnym inwestorów istnieje już jeden garaż, a następny projektowany obecnie zostanie przeznaczony do działalności gospodarczej. Zdaniem odwołującego zrealizowanie przedmiotowej inwestycji zmieni przeznaczenie działki z budowlanej na rzemieślniczą, co będzie sprzeczne z planem zagospodarowania. Nadto podniósł, iż wszyscy sąsiedzi, mieszkający w pobliżu są przeciwni realizacji tej inwestycji. Podjęta decyzja jest niezgodna z prawem, gdyż narusza ustalenia § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, a realizacja projektowanego garażu w zaproponowanym miejscu uniemożliwi mu zrealizowanie własnych zamierzeń inwestycyjnych, związanych z rozbudową istniejącego na działce nr [...] budynku mieszkalnego w odległości 4 m od granicy działki sąsiedniej.
Organ drugiej instancji podejmując decyzję podkreślił na wstępie, iż w niniejszej sprawie pomimo wejścia w życie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia
7 kwietnia 2004r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2004r. Nr 109, poz. 1156) zgodnie z § 2 pkt 1 organ administracji architektoniczno budowlanej ma obowiązek uwzględnienia przepisów dotychczasowych, wynikających z rozporządzenia opublikowanego w Dzienniku Ustaw z 2002r. Nr 75, poz. 690, gdyż wniosek o wydanie pozwolenia na budowę został złożony przed dniem wejścia w życie nowego rozporządzenia tj. w dniu 11 maja 2004r.
Organ odwoławczy podniósł, iż w decyzji z dnia [...] marca 2005r. uchylającej decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] listopada 2004r. i przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia wskazano na konieczność zbadania, czy przedłożone rozwiązanie projektowe spełnia wymogi ustaleń § 12 ust. 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002r., które stanowią, iż budynek może być usytuowany ścianą zewnętrzną bez otworów bezpośrednio przy granicy działki budowlanej, z zastrzeżeniem ust. 10 oraz § 271 ust. 12 pkt 1, jeżeli wynika to z ustaleń decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu bądź na sąsiedniej działce istnieje już budynek ze ścianą usytuowaną bezpośrednio przy tej granicy, a wznoszony budynek będzie przylegał do istniejącego całą długością swojej ściany lub będzie miał w pasie o szerokości 3 m, przyległym do granicy działki, wysokość i wymiar równoległy do tej granicy, nie większy niż w budynku istniejącym na sąsiedniej działce.
Potrzeba wyjaśnienia tej kwestii wynikała zdaniem Wojewody Podlaskiego
z faktu, iż zaprojektowany na działce nr [...] garaż usytuowany w bezpośrednim sąsiedztwie istniejącego obiektu budowlanego miał być szerszy i wyższy od istniejącego budynku na działce sąsiedniej o nr [...], co nie zostało przez organ pierwszej instancji wyjaśnione, podczas wcześniej prowadzonego postępowania.
W związku z tym przed podjęciem zaskarżonej decyzji organ pierwszej instancji pismem z dnia [...]sierpnia 2005r. znak [...] w trybie art. 9 - Prawa budowlanego, zwrócił się do Ministra Infrastruktury o udzielenie zgody na odstępstwo od przepisu § 12 ust. 6 pkt 2a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dn. 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U.
z 2002r. nr 75, poz.690).
W odpowiedzi na powyższe Ministerstwo Infrastruktury poinformowało organ pierwszej instancji, iż "pismem z dnia [...] kwietnia 2004r. znak [...] Minister Infrastruktury upoważnił Prezydenta Miasta B. do wyrażenia zgody, w drodze postanowienia, na odstępstwo od przepisów § 12 ust. 3 pkt 1 b ww rozporządzenia dotyczącego umożliwienia wykonania ściany bez otworów okiennych
i drzwiowych budynku garażowego, na działce nr [...], bezpośrednio przy granicy
z sąsiednimi działkami budowlanymi nr [...] i nr [...] przy ul. A. w B. W związku z powyższym w niniejszej sprawie kolejny wniosek o wydanie upoważnienia w trybie przepisów § 12 ust. 6 pkt 2a powołanego rozporządzenia jest bezzasadny. Powołany przepis określa bowiem konkretny szczególny przypadek, gdy projektowany budynek przylega do istniejącego budynku usytuowanego bezpośrednio przy granicy na sąsiedniej działce budowlanej, całą długością swej ściany. W konkretnej zaś sprawie taka sytuacja nie zaistniała, gdyż ściana projektowanego budynku garażowego na działce nr [...] wychodzi poza ścianę istniejącego budynku na sąsiedniej działce budowlanej nr [...]."
W tym stanie rzeczy organ odwoławczy przyjął, iż skoro nie ma możliwości zastosowania omawianego przepisu szczególnego, to zasadnym było wydanie upoważnienia w trybie przepisów ogólnych, a więc § 12 ust. 3 pkt 1 b powołanego na wstępie rozporządzenia. A tym samym uznał, iż przed podjęciem zaskarżonej decyzji organ pierwszej instancji wyjaśnił, podstawową kwestię związaną z usytuowaniem projektowanego budynku garażowego, na granicy z obiektem już istniejącym
a usytuowanym na działce o nr [...]. W świetle przedłożonego materiału dowodowego, zaskarżona decyzja spełnia, zatem obowiązujące przepisy prawa.
Organ odwoławczy podniósł, iż w aktach sprawy znajduje się postanowienie Prezydenta Miasta B. z dnia [...] maja 2004r. znak [...], którym udzielono inwestorom zgody na odstępstwo od przepisów § 12 ust. 3 pkt 1 b rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w zakresie umożliwiającym wykonanie ściany bez otworów okiennych i drzwiowych budynku garażowego na działce o nr [...], bezpośrednio przy granicy z sąsiednimi działkami budowlanymi o nr [...] i [...], pod warunkiem zachowania uzasadnionych interesów osób trzecich.
Ze zgromadzonych zaś dokumentów wynika, iż usytuowanie projektowanego garażu na granicy z działką o nr [...], stanowiącą własność J. T.
w żadnej mierze nie naruszy interesu osób trzecich. Właściciel wspomnianej wyżej działki będzie miał możliwość wzniesienia na swojej działce zgodnie z przedłożoną organowi informacją, obiektu budowlanego w odległości 4 m od granicy działki o nr [...], stanowiącej własność inwestorów, co odpowiada ustaleniom § 12 ust. 1 pkt 1 aktualnie obowiązującego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 7 kwietnia 2004r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2004r. Nr 109 poz. 1156).
W projektowanej ścianie usytuowanej w odległości 4 m od granicy działki, skarżący będzie miał możliwość umieszczenia otworu okiennego i drzwiowego, co z kolei spełni wymogi § 13 wspomnianego wyżej rozporządzenia. Pełna wysokość projektowanego garażu przyjmując różnicę poziomów między działkami (0,50 m) będzie wynosiła 4 m. Oznacza to, iż projektowany garaż nie spowoduje ograniczenia w dopływie oświetlenia naturalnego do projektowanych pomieszczeń mieszkalnych na nieruchomości odwołującego się. Wobec powyższego w ocenie organu II instancji nie znajdują zatem potwierdzenia obawy skarżącego, że budowa przedmiotowego garażu, uniemożliwi mu wzniesienie obiektu budowlanego w odległości 4 m od granicy działki o nr [...].
Organ wyjaśnił również, iż o możliwości wzniesienia projektowanego garażu na działce inwestorów przesądziła decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego
w B. z dnia [...] stycznia 2004r. znak [...], która utrzymała w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...]10.2003r. znak [...], ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu inwestycji, polegającej na budowie garażu dwustanowiskowego na działce o nr [...] położonej przy ul. A. w B. Wspomniana wyżej decyzja o warunkach zabudowy w myśl art. 64 ust 1 w związku z art. 55 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Ponadto inwestorzy do wniosku dołączyli niezbędne dokumenty określone w art. 32 ust. 4, jak i w art. 35 ust.1, a zatem w świetle art. 35 ust. 4 prawa budowlanego organ nie mógł odmówić wydania wnioskodawcom pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji, o co wnioskuje skarżący. W tym miejscu podkreślono, iż organem właściwym do oceny każdej decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu jest Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. Nadto wskazano, iż organy administracji architektoniczno - budowlanej nie mogą uwzględniać obaw odwołującego się, który stwierdza, iż po zrealizowaniu projektowanego garażu będzie w nim prowadzona działalność gospodarcza i działka faktycznie zmieni się z mieszkalnej w rzemieślniczą. Każdy inwestor realizujący obiekt budowlany obowiązany jest bowiem do jego użytkowania zgodnie z przeznaczeniem, wynikającym z uzyskanego pozwolenia na budowę i zatwierdzonego projektu budowlanego, a każda zmiana sposobu użytkowana istniejącego budynku wymaga zgody właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej, a odstępstwo od tej zasady jest naruszeniem prawa i stanowi samowolę budowlaną. Dla oceny niniejszego przedsięwzięcia nie ma natomiast znaczenia fakt posiadania przez inwestorów garażu w budynku mieszkalnym.
Nie godząc z powyższym rozstrzygnięciem J. T. wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wnosząc o jego uchylenie.
W jej uzasadnieniu skarżący powtórnie przytoczył zarzuty podnoszone na etapie postępowania przed drugą instancją. W szczególności podniósł, iż decyzja
o warunkach zabudowy została wydana niezgodnie z prawem, gdyż nie wszyscy uczestnicy tego postępowania zostali powiadomieni o toczącym się postępowaniu. Wskazał, iż inwestor posiada możliwość pobudowania garażu w innym miejscu, nadto dysponuje już jednym garażem, zaś przedmiotowej budowie sprzeciwiają się wszyscy mieszkańcy. Zdaniem skarżącego projektowany garaż przeznaczony jest do działalności gospodarczej a nie dla samochodów użytku domowego. Stąd wydanie pozwolenia na budowę budynków przeznaczonych do działalności gospodarczej na działce budowlanej będzie oznaczało jej przekształcenie w działkę rzemieślniczą, a tego nie ma w planie zagospodarowania przestrzennego. Skarżący podniósł, iż kwestionowana decyzja narusza ustaleniom § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki
i ich usytuowanie, gdyż wydanie zgody na odstępstwa od warunków technicznych nastąpiło bez spełnienia warunku - zachowania uzasadnionych interesów osób trzecich. Podał, iż budynek gospodarczy wybudowany po granicy, a jest to strona południowa spowoduje zacienienie działki, co ograniczy swobodę w jej zagospodarowaniu, a przede wszystkim zmusi go do znacznej zmiany planów rozbudowania jego budynku mieszkalnego. Końcowo skarżący powołując się na treść wyroku NSA z dnia 16.11.2004r., OSK 786/04 podniósł, iż organ administracyjny powinien uwzględniać konstytucyjną zasadę równego traktowania stron (art. 32 ust. 1 zdanie 2 Konstytucji RP), jak również przepis, że właściciel nieruchomości powinien powstrzymywać się od działań, które by zakłócały korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społecznego-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości
i stosunków miejscowych (art. 144 kc).
W odpowiedzi na skargę Wojewoda P. podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:
Zarzuty skargi są nieuzasadnione.
Stosownie do art. 3 ustawy z dn. 30.08.2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd administracyjny bada legalność zaskarżonej decyzji, to jest jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.
Sąd administracyjny nie ma uprawnień do merytorycznego rozpatrzenia sprawy, ma on wyłącznie uprawnienia kasatoryjne. Sąd rozpoznając sprawę nie może, zatem zmienić zaskarżonej decyzji a jedynie, uwzględniając skargę, może ją uchylić, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności stanowiące podstawę uwzględnienia skargi wskazane
w art. 145 § 1 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - skarga podlega oddaleniu.
Rozpoznając skargę w tak zakreślonej kognicji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku nie dopatrzył się, aby w zaskarżonej decyzji zostało naruszone prawo materialne oraz przepisy postępowania administracyjnego.
Na wstępie wskazać należy, iż lokalizacja obiektu budowlanego zgodnie
z wnioskiem o pozwolenie na budowę po granicy z nieruchomością sąsiednią należy do sytuacji wyjątkowych i w związku z tym powinna ona następować w szczególnie uzasadnionych przypadkach i w żadnym stopniu nie może wpływać na ograniczenie zagospodarowania działki sąsiedniej. W wyroku z dn. 18.01.2000r. (sygn. akt IV SA 1756/98) Naczelny Sąd Administracyjny podniósł, iż "artykuł 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane przewiduje możliwość wyjątkowego odstępstwa od przepisów techniczno – budowlanych, o którym mowa w art. 7 tego prawa.
W przypadku zaś konfliktu interesów prawnych osób dysponujących prawem własności, ustawodawca przewidział odstępstwa od zasady nieograniczonego korzystania z tych praw, aby właściciele sąsiednich nieruchomości mogli ze swoich praw korzystać optymalnie."
Mając na względzie powyższe nie sposób nie zauważyć, iż sytuacja, o której mowa wyżej, choć zaliczana do wyjątkowych, to jednak przy spełnieniu określonych wymogów jest prawnie dopuszczalna. W tym jednak przypadku organ prowadzący postępowanie zobligowany jest do wnikliwego zbadania czy przy wydawaniu tej decyzji nie zostanie naruszony interes osób trzecich. Istotne przy tym znaczenie ma przepis
art. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. prawo budowlane (Dz. U. z 2003r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.) – zwanej dalej ustawą, określający zakres ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich.
Wprowadzony w art. 5 ustawy nakaz projektowania i budowania obiektu
w sposób określony w przepisach, w tym techniczno budowlanych oraz zgodnie
z zasadami wiedzy technicznej, ma na celu między innymi poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich.
W tym miejscu podnieść jednak należy, iż zgodnie z utrwalona już linią orzecznictwa sądów administracyjnych, tak określony sposób ochrony interesów osób trzecich dotyczy wyłącznie, wynikającego z konkretnego przepisu prawa materialnego, interesu prawnego a nie faktycznego. Ten ostatni występuje bowiem w przypadku, gdy określony podmiot jest jedynie zainteresowany sposobem zagospodarowania terenu,
a nie może wykazać naruszenia prawa powszechnie obowiązującego (vide: wyrok NSA z dn. 24.11.1999r., IV SA 1866/97 niepubl.). Podobnie zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego kategoria uzasadnionych interesów osób trzecich dotyczyć powinna interesu prawnego, rozumianego jako naruszenie konkretnych norm prawnych, a nie interesu faktycznego (wyrok NSA z dn. 7.07.1999r., IV SA 1492/98 niepubl.). A zatem organy orzekające w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę są limitowane wyłącznie kryteriami ściśle określonymi w przepisach prawa budowlanego (wyrok NSA z dn. 9.01.2001r., IV SA 1826/00 niepubl.).
Zgodnie z § 12 ust. 3 pkt 1b w brzmieniu rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2002r. Nr 75 poz. 690), zwanego dalej rozporządzeniem (wniosek o wydanie pozwolenia na budowę został złożony przed dniem wejścia w życie nowego rozporządzenia tj. w dniu 11 maja 2004r.), jeżeli
z warunków, o których mowa w ust. 1 oraz § 13, 60, 271, nie wynikają inne wymagania, odległości zabudowy od granicy działki budowlanej przy równoległym do granicy sytuowaniu ściany budynku bez otworów okiennych lub drzwiowych, powinny wynosić co najmniej 3 m.
W niniejszej sprawie bezspornym jest, iż przedłożony przez inwestora projekt budowlany przedmiotowej inwestycji usytuowanej ścianą bez otworów okiennych
i drzwiowych po granicy z działkami sąsiednimi, w tym z działką skarżącego nie spełnia warunków technicznych, ustalonych w powołanym przepisie rozporządzenia. Tym nie mniej faktem jest, iż w tej sytuacji dnia [...] marca 2004r. organ I instancji, zgodnie
z żądaniem inwestora, wystąpił do Ministra Infrastruktury o upoważnienie do udzielenia zgody na odstępstwo od warunków technicznych, o których mowa w § 12 ust. 3 pkt 1
lit b.
W odpowiedzi na powyższe, pismem z dnia [...] kwietnia 2004r. znak [...] Minister Infrastruktury upoważnił Prezydenta Miasta B. do wyrażenia zgody, w drodze postanowienia na odstępstwo od przepisów § 12 ust.3 pkt 1b rozporządzenia, dotyczącego umożliwienia wykonania ściany bez otworów okiennych i drzwiowych budynku garażowego, na działce nr 1086, bezpośrednio przy granicy z sąsiednimi działkami budowlanymi nr [...] i nr [...] przy ul. A. [...] w B. W następstwie powyższego Prezydent Miasta B. postanowieniem z dnia [...] maja 2004r. znak [...] udzielił inwestorom zgody na odstępstwo od przepisów § 12 ust. 3 pkt 1 b pod warunkiem zachowania uzasadnionych interesów osób trzecich.
Jednocześnie organ drugiej instancji trafnie uznał, iż przed podjęciem zaskarżonej decyzji wyjaśniono podstawową kwestię związaną z usytuowaniem projektowanego budynku garażowego na granicy z obiektem już istniejącym
a usytuowanym na działce o nr [...]. W konsekwencji prawidłowo oceniono, iż skoro nie ma możliwości zastosowania w konkretnej sprawie przepisu szczególnego § 12
ust. 6 pkt 2a rozporządzenia, to zasadnym było wydanie upoważnienia w trybie art. § 12 ust. 3 pkt 1.
W świetle powyższego zaskarżona decyzja w ocenie Sądu spełnia obowiązujące przepisy prawa. W związku z tym, iż Prezydent Miasta B. wyżej opisanym postanowieniem udzielił zgody na odstępstwo od obowiązujących warunków technicznych, możliwe stało się zatwierdzenie projektu budowlanego
i udzielenie inwestorom pozwolenia na budowę przedmiotowego garażu. Nieuzasadnione jest, więc kwestionowanie takiego działania przez skarżącego, skoro jak wyżej stwierdzono wynika ono z obowiązującego prawa. W tym stanie rzeczy nie może zatem być mowy o naruszeniu przepisów cytowanego § 12 warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez niezachowanie odległości od granic działki sąsiedniej, określonych tymi przepisami.
Nadto ze zgromadzonych przez organy administracji publicznej dokumentów niewątpliwie wynika też, iż usytuowanie projektowanego garażu na granicy z działką
o nr [...], stanowiącą własność J. T. w żadnej mierze nie naruszy interesu osób trzecich. Przeciwnie dokonane ustalenia wskazują, iż właściciel wspomnianej wyżej działki będzie miał możliwość wzniesienia na niej - zgodnie z przedłożoną organowi informacją - obiektu budowlanego w odległości 4 m od granicy działki o nr [...], stanowiącej własność inwestorów, co odpowiada postanowieniom § 12 ust. 1 pkt 1 aktualnie obowiązującego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 7 kwietnia 2004r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2004r. Nr 109 poz. 1156). Jak słusznie zauważył organ II instancji w projektowanej ścianie usytuowanej w odległości 4 m od granicy działki, skarżący będzie miał możliwość umieszczenia otworu okiennego i drzwiowego, co z kolei spełni wymogi § 13 wspomnianego wyżej rozporządzenia. Projektowany garaż nie spowoduje też ograniczenia w dopływie oświetlenia naturalnego do projektowanych pomieszczeń mieszkalnych na nieruchomości odwołującego się. W tym stanie rzeczy nie znajdują potwierdzenia obawy skarżącego, że budowa przedmiotowego garażu, uniemożliwi mu wzniesienie obiektu budowlanego w odległości 4 m od granicy działki o nr [...].
Reasumując stwierdzić należy, iż ponad wszelką wątpliwość usytuowanie omawianej inwestycji na działce [...] po granicy z działkami [...] jest zgodne
z przepisami prawa materialnego i w związku z tym nie uniemożliwi prawidłowego użytkowania, ani też przyszłej rozbudowy istniejącego budynku mieszkalnego na działce skarżącego. W konkretnej sprawie wbrew twierdzeniom skarżącego nie został również naruszony przepis art. 144 kc, przewidujący, iż właściciel nieruchomości powinien powstrzymać się od działań, które zakłócałyby korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę.
W tych uwarunkowaniach, gdy tak jak w niniejszej sprawie, przedłożony projekt budowlany spełnia wymogi obowiązujących przepisów prawa, zgodnie z art. 35 ust. 4 prawa budowlanego, organ administracji architektoniczno – budowlanej nie miał prawa odmówić inwestorowi wydania decyzji o pozwoleniu na budowę przedmiotowej inwestycji.
Ustosunkowując się do pozostałych zarzutów podnoszonych w skardze ocenić je należy jako w całości nieuzasadnione. Przede wszystkim wskazać należy, iż decyzja
o warunkach zabudowy nie była przedmiotem niniejszego postępowania, stąd ocena jej prawidłowości nie leżała w gestii Sądu. Trafnie też zdaniem Sądu organ odwoławczy podniósł, iż fakt posiadania przez inwestorów już jednego garażu nie ma wpływu na ocenę przedmiotowej inwestycji, skoro organ administracji architektoniczno - budowlanej rozpatrując wniosek o pozwolenie na budowę działa w oparciu o przepisy prawa, a te nie zakazują w tym przypadku realizacji kolejnego garażu.
W niniejszej sprawie nie doszło również do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. Podjęte rozstrzygnięcie poprzedziło wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Organy obu instancji w myśl art. 10 § 1 kpa umożliwiły stronom postępowania administracyjnego wypowiedzenie się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Nie można też zgodzić się z twierdzeniem skarżącego, iż
w przedmiotowej sprawie nie uwzględniano konstytucyjnego obowiązku równego traktowania stron. Zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje, iż organy administracji publicznej przed wydaniem zaskarżonej decyzji dokonały również oceny przyczyn (względów) przemawiających za takim a nie innym usytuowaniem projektowanej inwestycji. W aktach sprawy znajduje się uzasadnienie lokalizacji przedmiotowego garażu dokonane przez inwestorów w wykonaniu zobowiązania nałożonego na nich postanowieniem Prezydenta Miasta B.
z dn. [...]01.2006r. znak [...].
Mając na uwadze powyższe Sąd nie dopatrzył się, aby przy wydawaniu zaskarżonej decyzji zostały naruszone obowiązujące przepisy prawa. Skarga nie jest więc uzasadniona, co w świetle art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) stanowi podstawę do jej oddalenia.-