II SA/Bk 323/06

II SA/Bk 323/06 - Wyrok WSA w Białymstoku
Data orzeczenia
2006-11-21
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-05-30
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Sędziowie
Anna Sobolewska-Nazarczyk
Elżbieta Trykoszko /sprawozdawca/
Grażyna Gryglaszewska /przewodniczący/
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Gospodarka gruntami
Planowanie przestrzenne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
art. 61 ust. 1 pkt 1-5
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, Sędziowie sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk,, sędzia NSA Elżbieta Trykoszko (spr.), Protokolant Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 7 listopada 2006 r. sprawy ze skargi A.Z.-G. i J.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] marca 2006 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] stycznia 2006r. Prezydent Miasta B. po rozpatrzeniu po raz drugi wniosku Z.W. z dnia [...] maja 2005r., uzupełnionego w dniu [...] czerwca 2005r., a następnie w dniu [...] listopada 2005r., w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji, dotyczącej zmiany sposobu użytkowania części istniejącego budynku gospodarczo- garażowego na kotłownię wraz z dobudową komina, celem obsługi istniejącego budynku mieszkalnego, na działce o nr ewidencji gruntów [...] położonej przy ul. Z. [...] w B., uwzględnił ten wniosek. Jako podstawę materialnoprawną decyzji organ wskazał art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1, art. 61, art. 64 w związku z art. 52 ust. 1, art. 54 i 56 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (DZ.U. nr 80, poz. 717 z dnia 10 maja 2003r. z późniejszymi zmianami) oraz §1, §3 – 9 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań, dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. nr 164, poz. 1588 z dnia 19 września 2003r.).
Decyzja określiła rodzaj inwestycji, warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, warunki ochrony środowiska i zdrowia ludzi, warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich oraz – na mapie stanowiącej załącznik decyzji - linie rozgraniczające teren inwestycji. W uzasadnieniu decyzji organ odniósł się do wyrażonego przez skarżących – właścicieli sąsiedniej działki, oznaczonej numerem geodezyjnym [...], sprzeciwu wobec inwestycji, uznając iż argumenty przez nich podnoszone są na etapie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu przedwczesne a o wydaniu decyzji ustalającej warunki zabudowy zadecydowały następujące przesłanki.
Z dniem 1 stycznia 2003r. przestał obowiązywać miejscowy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego miasta B., w obrębie którego znajdowała się wnioskowana działka nr geod. [...], położona w B. przy ul. Z. [...]. W związku z tym - zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym planowana inwestycja wymaga uzyskania decyzji, ustalającej warunki zabudowy. W celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zasad zagospodarowania terenu, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym organ poddał analizie obszar, wyznaczony wokół działki wnioskowanej (załącznik nr 2 do decyzji - część tekstowa i graficzna analizy). Wnioskowana inwestycja zlokalizowana jest na terenie zagospodarowanym w postaci obiektów w zabudowie mieszkaniowej jednorodzinnej wraz z obiektami uzupełniającymi i towarzyszącymi, tj. budynkami gospodarczymi, magazynowymi i garażowymi. Projektowana inwestycja (zmiana sposobu użytkowania części istniejącego budynku gospodarczo-garażowego na kotłownię) służyć ma poprawie warunków bytowych na działce o nr geod. [...] ( istniejący budynek mieszkalny nie ma wydzielonej kotłowni i nie jest wyposażony w instalację ogrzewczą - do tej pory ogrzewany jest starym piecem kaflowym i piecykami gazowymi na butle propan – butan) i związana jest z obsługą istniejącej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Inwestycja będzie rozszerzeniem oraz kontynuacją funkcji istniejącego typu zabudowy i stanowić będzie z nią integralną i spójną całość. Dlatego też organ określił warunki zabudowy dla planowanej inwestycji przy ul. Z. [...] na podstawie art. 61 ust. 1-5 ustawy z dnia 27.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
W świetle powołanego powyżej przepisu wydanie decyzji o warunkach zabudowy możliwe jest jedynie w przypadku łącznego spełnienia wszystkich warunków, określonych w art. 61 ust. 1-5 w/w ustawy. Po przeanalizowaniu wniosku inwestora stwierdzono, iż istnieją podstawy do ustalenia warunków zabudowy na wnioskowaną inwestycję, ponieważ żądane warunki są spełnione:
1.wnioskowana inwestycja jest zgodna z istniejącą w obrębie obszaru analizowanego funkcją (pomieszczenia ze źródłem ciepła zasilające instalacje ogrzewcze - stanowiące część składową budynku mieszkalnego) obsługującą zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, nie będzie kolidowała też z istniejącym zagospodarowaniem terenu,
2. działka nr [...] ma dostęp do drogi publicznej - ul. Z., (warunki w zakresie obsługi komunikacyjnej zawiera pkt 4 decyzji);
3. istnieje możliwość zapewnienia wystarczającej dla planowanego zamierzenia infrastruktury technicznej;
4. zgodnie z § 68 ust. 1 i ust. 3 Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 19.03.2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. Nr 38, póz. 454 z 2001r.) oraz z wypisem z rejestru gruntów nieruchomość nr [...] stanowi grunt zabudowany, zurbanizowany o symbolu B,
5. decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.
Organ podkreślił wynikający z art. 63 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zapis mówiący iż decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu, nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich i akcentując konieczność oceny rozwiązań projektowych dopiero na etapie pozwolenia na budowę, uznał iż brak było podstaw do odmowy uwzględnienia wniosku.
Odwołanie skarżących A.Z.– G. i J.G. od tej decyzji nie zostało uwzględnione. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. po jego rozpatrzeniu, decyzją z dnia [...] marca 2006r. orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji pierwszoinstancyjnej z następującą argumentacją.
Ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla wskazanej we wniosku inwestycji nie jest uzależnione od zgody właścicieli działek sąsiednich, na jej lokalizację. Organ wydający rozstrzygniecie w tej sprawie musi ustosunkować się do złożonego wniosku, mając na uwadze obowiązujące w tym zakresie przepisy prawa. Jest takim wnioskiem bezwzględnie związany. Wbrew temu, co twierdzą Skarżący, na etapie warunków zabudowy nie ma możliwości, ani podstaw prawnych do weryfikacji projektowanej inwestycji pod kątem prawa budowlanego, rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, polskich norm dotyczących wymagań technicznych dla przewodów kominowych i projektowania kominów, ustawy o odpadach itp. To właśnie etap warunków zabudowy służy postawieniu, a nie weryfikacji właściwych i wynikających z przepisów obowiązującego prawa warunków i wymogów, które umożliwią realizację planowanego zamierzenia inwestycyjnego i jednocześnie zabezpieczą interes osób trzecich, w sposób przewidziany w przepisach.
Nietrafny jest zarzut dotyczący naruszenia art. 21 Konstytucji, odnoszący się do ochrony własności i prawa dziedziczenia oraz wywłaszczenia. Projektowana inwestycja została przewidziana na działce inwestora, a nie skarżących, dotyczy zmiany sposobu użytkowania już istniejącego obiektu i jedynie dobudowy komina. Te same argumenty dotyczą zarzutu naruszenia art. 140 i 144 kodeksu cywilnego. Projektowana inwestycja nie jest wymieniona w katalogu inwestycji oddziaływujących na środowisko w świetle rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r.w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko ( Dz. U. Nr 257, póz. 2573, z późn. zm. ). W związku z powyższym nie będzie zakłócała użytkowania obiektów na sąsiednich nieruchomościach, w tym i skarżących ponad przeciętną miarę. Projektowana inwestycja uzupełnia bowiem istniejącą zabudowę mieszkaniową, znajdującą się na terenie poddanym analizie, poprawia jej funkcjonowanie.
Również argumenty dotyczące samowoli budowlanej będą miały znaczenie na dalszym etapie, przy wydawaniu pozwolenia na budowę. Z wydanej decyzji wynika jednoznacznie, wbrew obawom odwołujących się , że budowa może dojść do skutku jedynie w przypadku zastosowania się inwestora do wszystkich wymienionych w niej wymagań. W przeciwnym razie brak będzie podstaw prawnych do wydania przez właściwy organ pozwolenia na budowę i możliwości realizacji wskazanej we wniosku inwestycji. Organ I instancji zalecił zachowanie szeregu wymogów, które warunkują zabezpieczenie interesów osób trzecich, w tym min. zachowanie przepisów Prawa budowlanego, a także rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, rozporządzenia w sprawie warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi oraz w sprawie substancji szkodliwych dla środowiska wodnego, ustawy o odpadach oraz polskich norm dotyczących wymagań technicznych dla przewodów kominowych i projektowania kominów.
Nie znajdują potwierdzenia zarzuty niepełnego uzasadnienia zaskarżonej decyzji, jak i naruszenia podstawowych zasad zawartych w kodeksie postępowania administracyjnego. Decyzja organu I instancji zawiera wyczerpujące uzasadnienie faktyczne i prawne, organ zachował wszystkie zasady wynikające z kpa. Fakt nie uwzględnienia argumentów skarżących, nie oznacza, że organy obu instancji ich nie analizowały i nie rozważały. Wszystkie zarzuty skarżących zostały szczegółowo przeanalizowane w kontekście obowiązujących przepisów prawa i należy wyraźnie podkreślić, że nie znajdują one oparcia w prawie.
W skardze wniesionej do sądu administracyjnego na powyższą decyzję A.Z.- G. i J.G. powtórzyli w całości zarzuty odwołania zarzucając decyzji:
1). naruszenie art. 61 ust 1 pkt 3 i 5 Ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez wydanie decyzji o warunkach zabudowy pomimo, iż decyzja nie jest zgodna z przepisami odrębnymi, a mianowicie:
a) § 136 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, który nakazuje by skład paliwa był umieszczony w wydzielonym pomieszczeniu technicznym w pobliżu kotła lub w pomieszczeniu, w którym znajduje się kocioł, w sytuacji gdy kubatura pomieszczenia uniemożliwia składowanie w nim opału, jak też brak jest możliwości na wydzielenie pomieszczenia technicznego,
b) § 136 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, który nakazuje by skład paliwa i żużlownia były umieszczone w oddzielnych pomieszczeniach technicznych znajdujących się bezpośrednio obok pomieszczenia kotłów, a także mieć zapewniony dojazd dla dostawy paliwa oraz usuwania żużla i popiołu, w sytuacji gdy ze względu na położenie istniejących zabudowań nie ma możliwości zapewnienia dojazdu dla dostawy paliwa oraz usuwania żużla i popiołu,
c) pkt 2 ppkt 2.1.2 przepisów Polskiej Normy - 87/B-02411 - ogrzewanie, kotłownie wbudowane na paliwo stałe, który nakazuje, by powierzchnia składowania paliwa umożliwiała składowanie paliwa na cały sezon grzewczy, w sytuacji gdy kubatura istniejących pomieszczeń uniemożliwia realizację tego wymogu,
d) art. 5 ust. 2 pkt. 9 ustawy Prawo budowlane z uwzględnieniem formułowanej przez niniejszy przepis zasady ochrony interesu osób trzecich obejmującej m.in. ochronę przed zanieczyszczeniem, powietrza, wody lub gleby,
e) zmiana w zagospodarowaniu terenu narusza ład przestrzenny, określony w art. 2 pkt 1 w/w. ustawy, bowiem dobudowa komina będzie niezgodna z wymaganiami środowiskowymi oraz kompozycyjno-estetycznymi, z uwagi na układ obciążeń dla terenów sąsiednich , jak i warunki estetyczne,
f) art. 21 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. z 1997 r. Nr 78, póz. 483) świadczący o tym, iż ochrona własności stała się jedną z zasad ustroju gospodarczego RP i art. 64 Konstytucji RP świadczący o tym, iż własność stała się jednym z podstawowych praw ekonomicznych,
g) art. 140 Kodeksu cywilnego gwarantującego zasadę swobodnego korzystania z rzeczy,
h) art. 144 Kodeksu cywilnego regulującego kwestię immisji,
2) naruszenie art. 59 ust. 1 w zw. 50 ust. 2 Ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez nie ustalenie warunków zabudowy dla budynku gospodarczo-garażowego zmienianego na kotłownię i nie wskazanie w decyzji jakie warunki techniczne dotyczące kotłowni powinna spełniać istniejąca zabudowa, a wyłącznie wskazanie, jakie warunki ma spełniać dobudowywany komin, pomimo tego, iż nowe przedsięwzięcie, tj. założenie kotłowni, powinno być zaliczone do wymagających przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko,
3) naruszenie art. 107 § 3 kpa w zw. z 8 kpa i 11 kpa poprzez niepełne uzasadnienie faktyczne oraz prawne, tj. nie ustosunkowanie się organu do zarzutów podnoszonych przez stronę, a dotyczących:
a) zgodności planowanej inwestycji z przepisami odrębnymi i stwierdzenie, iż są one przedwczesne, a jednocześnie uznanie, że zmiana sposobu użytkowania jest zgodna z przepisami odrębnymi,
b) naruszenia art. 59 ust. 1 w zw. 50 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez nie ustalenie warunków zabudowy dla budynku gospodarczo-garażowego zmienianego na kotłownię i nie wskazanie w decyzji jakie warunki techniczne dotyczące kotłowni powinna spełniać istniejąca zabudowa, a wyłącznie wskazanie, jakie warunki ma spełniać dobudowywany komin,
c) nie wskazania przepisów odrębnych, które organ wziął pod uwagą i na podstawie których uznał, iż istnieje możliwość zapewnienia wystarczającej dla planowanego zamierzenia infrastruktury technicznej,
4) naruszenie art. 7, 77 i 80 kpa, poprzez:
a) błędne przyjęcie, iż w przedmiotowym stanie faktycznym istnieje możliwość zapewnienia wystarczającej dla planowanego zamierzenia infrastruktury technicznej, pomimo tego iż część budynku garażowe gospodarczego przeznaczonego do zmiany sposobu użytkowania ma za małą powierzchnię na składowanie w nim opału, brak jest możliwości na wydzielenie pomieszczenia technicznego, a ponadto ze względu na położenie istniejących zabudowań niemożliwym jest zapewnienie dojazdu dla dostawy paliwa oraz usuwania żużla i popiołu,
b) niedokładne i niewyczerpujące wyjaśnienie stanu faktycznego, jak też nie zebranie całego materiału dowodowego, a zwłaszcza nie przeprowadzenie dowodu z oględzin na okoliczność oszpecenia działki sąsiedniej,
c) przyjęcie w uzasadnieniu decyzji całkowicie odmiennych wniosków i twierdzeń niż wcześniej podnoszone przez organ, a dotyczących konieczności odniesienia przez organy administracyjne do wszystkich zarzutów przedstawionych w odwołaniu.
Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wnieśli o:
1) uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ l instancji,
2) zasądzenie na rzecz skarżących kosztów postępowania sądowo-administracyjnego,
a ponadto
3) zaliczenie w poczet materiału dowodowego załączonych do skargi zdjęć,
4) dopuszczenie dowodu z oględzin na okoliczność oszpecenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. zważył co następuje:
Zarzuty skargi są nieuzasadnione.
Stosownie do treści art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) sąd administracyjny bada legalność zaskarżonej decyzji, to jest jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej i oceny tej dokonuje w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w sprawie.
Rozpoznając sprawę w tak zakreślonej kognicji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. nie dopatrzył się, aby w zaskarżonej decyzji zostało naruszone prawo materialne oraz przepisy postępowania administracyjnego.
W ocenie Sądu, Samorządowe Kolegium Odwoławcze prawidłowo ustaliło stan faktyczny oraz prawny istniejący w chwili wydawania zaskarżonej decyzji.
Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 27 marca 2003r. (DZ.U. nr 80, poz. 717 z dnia 10 maja 2003r. z późniejszymi zmianami) jest jedną z ustaw stanowiących granice wykonywania prawa własności rzeczy, na które powołano się w podstawowym dla określenia zakresu wykonywania tego prawa art. 31 ust. 3 Konstytucji i art. 140 kc. Pomimo wyrażonej w art. 6 ust. 2 pkt. 1 w/w ustawy, deklaracji wolności zagospodarowania terenu przez podmiot, który posiada do niego tytuł prawny ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania przestrzennego terenu nie rozszerzają uprawnień właścicielskich, nadając prawo do zabudowy, stanowią natomiast ograniczenie tego prawa. Wolność zagospodarowania własnego terenu ograniczona jest ustawami oraz zakazem naruszenia prawem chronionych interesów publicznego oraz osób trzecich. Przy czym ochrona interesu osób trzecich dotyczy jedynie interesu prawnego, a więc interesu mającego oparcie w przepisie prawa materialnego- art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy.
W przedmiotowej sprawie wobec braku na terenie inwestycji obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ( w przedmiotowej sprawie inwestycja planowana jest na obszarze dla którego z dniem 1 stycznia 2003r. przestał obowiązywać miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego), zgodnie z treścią art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz.U. z 2003r., nr 80, poz. 717 ze zm.) zamierzona inwestycja wymagała ustalenia warunków zabudowy w drodze decyzji. W świetle powołanej ustawy zasadą jest bowiem, iż podstawowym instrumentem zagospodarowania przestrzeni jest tworzenie miejscowych planów, a w przypadku ich braku, ustalenie warunków zabudowy i zasad zagospodarowania terenu wymaga wydania decyzji administracyjnej. Wyznacznikiem rozstrzygnięcia merytorycznego tego rodzaju decyzji jest zgodność projektowanej inwestycji z przepisami prawa powszechnie obowiązującego a konkretnie z treścią art. 61 ust. 1-5 w/w ustawy, określającego pozytywne przesłanki wydania takiej decyzji. A mianowicie z treści tego przepisu wynika, że warunki zabudowy można ustalić tylko dla inwestycji zgodnej z przepisami odrębnymi a ponadto spełniającej łącznie następujące wymogi: planowana inwestycja musi stanowić kontynuację istniejącej już zabudowy w zakresie jej funkcji oraz cech architektonicznych i urbanistycznych, działka na której planowana jest inwestycja musi mieć dostęp do drogi publicznej oraz zapewnione wystarczające uzbrojenie terenu. Jeżeli chodzi o zgodność z przepisami odrębnymi to w szczególności organ administracyjny powinien wziąć pod uwagę warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych wydanych w zakresie warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji oraz wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich – art. 54 ust. 2 ustawy.
Skoro treść decyzji ustalającej warunki zabudowy determinują przepisy prawa, to stwierdzić należy, iż decyzja tego rodzaju nie ma charakteru uznaniowego. Zgodnie z utrwalonym już w doktrynie poglądem – decyzja o warunkach zabudowy jest typowym przykładem aktów związanych, czyli takich, w których organ bada jakiś stan faktyczny pod kątem zgodności z przepisami prawa. Stąd jeśli stwierdzi niezgodność, to zobowiązany jest wydać decyzję odmowną, jeśli zaś jej nie stwierdzi – ma obowiązek wydać decyzję zgodną z żądaniem wnioskodawcy. Inaczej mówiąc zgodność z normami prawa powszechnie obowiązującymi jest warunkiem koniecznym, ale i wystarczającym do wydania decyzji o warunkach zabudowy. Jeżeli żaden przepis prawa nie sprzeciwia się zamierzeniu inwestycyjnemu, to organ zobligowany jest do wydania decyzji pozytywnej – art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( vide: Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Komentarz pod redakcją Z. Niewiadomskiego, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2005, Wyd. 2, str. 453).
W sprawie niniejszej organy administracyjne zobligowane były do wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy, albowiem planowana inwestycja spełnia wszystkie wymogi, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Projektowana inwestycja polegająca na zmianie sposobu użytkowania części istniejącego budynku gospodarczo - garażowego na kotłownię zlokalizowana jest na terenie zagospodarowanym w postaci obiektów w zabudowie mieszkaniowej jednorodzinnej wraz z obiektami uzupełniającymi i towarzyszącymi tj. budynkami gospodarczymi, magazynowymi i garażowymi. Ma służyć poprawie warunków bytowych na działce wnioskodawcy, albowiem istniejący budynek mieszkalny nie ma wydzielonej kotłowni, ogrzewany jest starym piecem kaflowym i piecykami gazowymi na butle propan- butan. Dlatego też przyjąć należy, że jest związana z obsługą istniejącej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i stanowi kontynuację funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu. Pojęcie to oznacza, że nowa zabudowa musi mieścić się w granicach zastanego w danym miejscu sposobu zagospodarowania terenu w tym użytkowania terenu. Przy czym rozumienie kontynuacji funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu należy traktować szeroko, zgodnie z wykładnią systemową, która każe rozstrzygać wątpliwości na rzecz uprawnień właściciela czy inwestora po to, by mogła być zachowana zasada wolności zagospodarowania terenu. Działka na której ma być przeprowadzona inwestycja stanowi grunt zabudowany, zurbanizowany o symbolu B, ma dostęp do drogi publicznej, oraz na działce tej istnieje możliwość zapewnienia wystarczającej infrastruktury technicznej. W zaskarżonej decyzji wykazano, że planowana inwestycja zgodna jest z przepisami odrębnymi oraz zabezpieczone zostały interesy osób trzecich poprzez określenie wymagań jakie ma spełniać inwestycja a mianowicie wskazano na treść art. 5 ustawy prawo budowlane z którego wynika, że obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy projektować i budować zgodnie z zasadami wiedzy technicznej oraz w sposób określony w przepisach , w tym techniczno- budowlanych m.in. w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w ustawie Prawo budowlane oraz w Polskich Normach i w ustawie o drogach publicznych zapewniając: bezpieczeństwo konstrukcji, bezpieczeństwo pożarowe, bezpieczeństwo użytkowania, ochronę przed hałasem, drganiami, zakłóceniami elektrycznymi i promieniowaniem, poszanowanie w występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich , w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej, ochronę przez zanieczyszczeniem powietrza, wody lub gleby, odpowiednie usytuowanie na działce budowlanej.
Odnosząc się, w kontekście wyżej przeprowadzonych wywodów, do zarzutów podniesionych w skardze, stwierdzić więc należy, że nie podważają one legalności wydanej decyzji. Przede wszystkim podnieść należy, że skarżący nie wykazali aby jakikolwiek przepis obowiązującego prawa sprzeciwiał się lokalizacji zamierzenia inwestycyjnego, a jest to jedyna okoliczność uzasadniająca wydanie odmownej decyzji. Wszystkie zarzuty podniesione w skardze, z uwagi na charakter decyzji ustalającej warunki zabudowy, należy uznać za przedwczesne.
Decyzja ustalająca warunki zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich – art. 63 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz stanowi promesę w stosunku do pozwolenia na budowę, deklarując stan prawny nieruchomości na potrzeby tego postępowania a nie tworząc go. Oznacza to, że decyzja ustalająca warunki jest aktem indywidualizującym i konkretyzującym normy prawa powszechnie obowiązującego dla wskazanego terenu w związku z zamierzoną inwestycją, będących potwierdzeniem dopuszczalności zamierzenia inwestycyjnego, które wiążą organ prowadzący postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę. Decyzja ta rodzi dla inwestora skutki prawne w postaci otwarcia drogi do ubiegania się o pozwolenie na budowę. Organ architektoniczno- budowlany wydając pozwolenie na budowę jest związany tą decyzją, co oznacza że pozwolenie na budowę może być wydane jedynie wówczas, gdy zostaną spełnione warunki określone w decyzji ustalającej warunki zabudowy. Tym samym decyzja ustalająca warunki zabudowy nie jest rozstrzygnięciem, które ma moc ograniczenia cudzych prawa do nieruchomości, ograniczenie to nastąpić może dopiero w fazie realizacyjnej inwestycji, w związku z wydawaniem pozwolenia na budowę.
Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr. 153, poz. 1270 ze zm.).