II SA/Bk 290/23

II SA/Bk 290/23 - Wyrok WSA w Białymstoku
Data orzeczenia
2023-05-23
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-04-24
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Sędziowie
Anna Bartłomiejczuk /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6138 Utrzymanie czystości i porządku na terenie gminy
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 259
art. 151a § 1, art. 64 b par. 1 w zw. z art. 200 i art. 205 par. 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 138 par. 2 , art. 76 a  par. 2
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący asesor sądowy WSA Anna Bartłomiejczuk (spr.), po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 maja 2023 r. sprawy ze sprzeciwu T. Sp. z o.o. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Suwałkach z dnia 23 marca 2023 r. nr KO.603/2/23 w przedmiocie zezwolenia na prowadzenie działalności 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. oddala wniosek o wymierzenie grzywny; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Suwałkach na rzecz wnoszącej sprzeciw – T Sp. z o.o. w W. kwotę 597,00 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia z 23 marca 2023 r. nr KO.603/2/23 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Suwałkach uchyliło decyzję Wójta Gminy J. z dnia 5 stycznia 2023 r. nr OŚK.7032.1.2022 w przedmiocie zezwolenia na świadczenie usług w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych oraz transport nieczystości ciekłych i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.
Stan faktyczny przedstawiał się następująco:
Decyzją z dnia 5 stycznia 2023 r. nr OŚK.7032.1.2022 Wójt Gminy J. (dalej powoływany też jako: "organ pierwszej instancji" lub "Wójt") zezwolił firmie T. Sp. z o.o. w W. (dalej powoływanej jako: "Spółka", "wnioskodawca") na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych z terenu gminy J., na warunkach określonych w decyzji. Zezwolenie zostało wydane się na okres 10 lat.
W motywach rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, że wnioskiem z dnia 5 grudnia 2022 r. firma T. Sp. z o.o. w W. zwróciła się o udzielenie zezwolenie na prowadzenie działalności polegającej na opróżnianiu zbiorników bezodpływowych i transporcie nieczystości ciekłych z terenu gminy J., przy czym wniosek ten spełniał wymogi art. 8 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1297). W ocenie Wójta wnioskodawca wykazał, że posiada możliwości organizacyjne i techniczne pozwalające należycie wykonywać obowiązki związane z opróżnianiem zbiorników bezodpływowych i transportem nieczystości ciekłych. Dysponuje bowiem odpowiednimi pojazdami przystosowanymi do opróżniania zbiorników bezodpływowych. Wnioskodawca przedstawił również, zgodnie z art. 8 ust. 1a ustawy, oświadczenie o braku zaległości podatkowych i zaległości w płaceniu składek na ubezpieczenia zdrowotne i społeczne. Organ I instancji podkreślił także, że wnioskodawca musi przestrzegać przepisów ochrony środowiska, a także przepisów związanych z prowadzoną działalnością oraz spełnić wszystkie warunki zawarte w decyzji, gdyż w przeciwnym wypadku będą zastosowane sankcje wynikające z art. 9 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Kończąc organ I instancji wyraził przekonanie, że działalność usankcjonowana decyzją nie spowoduje zagrożenia dla środowiska, a wszystkie wymogi związane z tą działalnością i obowiązki nałożone decyzją będą spełnione.
Od powyższej decyzji, z zachowaniem ustawowego terminu, odwołała się Spółka reprezentowana przez pełnomocnika K.B.. Decyzję tę zaskarżyła w części, tj. w zakresie:
a) punktu 3 tiret 2;
b) punktu 5 tiret 1;
c) punktu 5 tiret 6;
d) punktu 5 tiret 7-8;
e) punktu 5 tiret 9;
f) punktu 6 lit. c);
g) punktu 8.
Odwołująca się w pierwszej kolejności zaznaczyła, że w pkt 3 tiret 2 decyzji zobowiązano ja do świadczenia usług w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych określonymi z numeru rejestracyjnego pojazdami. Tymczasem zobowiązanie do stosowania sprzętu konkretnie określonego we wniosku o wydanie zezwolenia jest nieprawidłowe, gdyż w sposób niepotrzebny zawęża on wykonywanie działalności do ściśle określonych pojazdów, co w dziesięcioletniej perspektywie obowiązywania zezwolenia mogłoby wywołać efekt odwrotny od zamierzonego przez organ. Dalej Spółka zaznaczyła, że w punkcie 5 tiret 1 decyzji został na nią nałożony obowiązek przestrzegania przepisów obowiązujących na dzień prowadzenia działalności objętej zezwoleniem w zakresie ustaw o odpadach, o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz przepisów sanitarnych. Tymczasem, w ocenie Spółki, w niniejszym akapicie powinny zostać określone "konkretne", "inne" wymagania wynikające z przepisów odrębnych, nie zaś jedynie nakaz przestrzegania kilku ustaw.
W punkcie 5 tiret 6 decyzji zobowiązano z kolei Spółkę do świadczenia usług odbioru nieczystości wyłącznie na podstawie umowy i na warunkach w niej określonych, zawartej z właścicielem (zarządcą, użytkownikiem) nieruchomości, oraz wystawiania dowodów korzystania z usług z podaniem ilości wywiezionych nieczystości ciekłych, ceny usługi oraz odbiorcy nieczystości ciekłych. Jak stanowi zaś art. 9 ust 1 pkt 6 ustawy o czystości w zezwoleniu można określić inne wymagania szczególne wynikające z odrębnych przepisów. Obowiązki opisane w niniejszym akapicie, nie wynikają zaś z obowiązujących przepisów prawa, ani nie stanowią wymagań w zakresie jakości usług ani zabiegów z zakresu ochrony środowiska i ochrony sanitarnej.
Kwestionując zapis zawarty w punkcie 5 tiret 7-8 decyzji, w którym zobowiązano Spółkę do sporządzania kwartalnych sprawozdań i przekazywania Wójtowi Gminy J. w terminie do końca miesiąca następującego po kwartale, Spółka zaznaczyła, że niedopuszczalne jest zawieranie, a tym bardziej modyfikowanie w zezwoleniu tych obowiązków, które są już przewidziane przepisami ustawy o czystości, ponieważ wiążą one przedsiębiorcę z mocy samej ustawy. Tym bardziej, że wymieniony obowiązek nie mieści się w katalogu elementów decyzji, zamieszczonym w art. 9 ust. 1 ustawy o czystości i z tego względu nie powinien być określony w treści przedmiotowego zezwolenia. W punkcie 5 tiret 9 decyzji został z kolei nałożony obowiązek niezwłocznego zgłaszania Wójtowi Gminy J. wszelkich zmian danych określonych w zezwoleniu. Wymieniony obowiązek, w ocenie Spółki narusza prawo, ponieważ powiela obowiązki nałożone w art. 8a ust. 2 ustawy o czystości i z tego względu nie powinien być określony w treści przedmiotowego zezwolenia. Z kolei w pkt 6 lit. c) decyzji zobowiązano Spółkę do wypowiedzenia umów, po zakończeniu działalności, umów zawartych z właścicielami nieruchomości na odbiór i transport nieczystości ciekłych. Obowiązek opisany w niniejszym akapicie, jak podkreślono w odwołaniu, nie wynika z obowiązujących przepisów prawa, ani nie stanowi wymagań w zakresie jakości usług ani zabiegów z zakresu ochrony środowiska i ochrony sanitarnej. W punkcie 8 decyzji zawarto z kolei postanowienie, zgodnie z którym w przypadku naruszenia warunków przedmiotowego zezwolenia może zostać ono cofnięte bez odszkodowania w trybie art. 9. ust. 2 ustawy o czystości. Postanowienie to, zdaniem Spółki, odpowiada co do zasady treścią przepisowi art. 9 ust. 2 ustawy o czystości i również nie mieści się w katalogu elementów decyzji zamieszczonym w art. 9 ust. 1 ustawy o czystości.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Suwałkach, po rozpatrzeniu zarzutów odwołania, decyzją z dnia 23 marca 2023 r. nr KO.603/2/2023 uchyliło rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji.
W uzasadnieniu swego stanowiska Kolegium wyjaśniło, że wprawdzie Spółka zaskarżyła wyłącznie część decyzji Wójta, jednakże z uwagi na fakt, że zezwolenie na prowadzenie tego typu działalności składa się od strony formalnej z kilku punktów (warunków), niemożliwe jest rozstrzyganie odrębnie co do istoty o poszczególnych elementach (warunkach) zezwolenia - elementy te nie mogą bowiem funkcjonować w obrocie prawnym samodzielnie. Nie można zatem skutecznie zaskarżyć jedynie poszczególnych elementów zezwolenia. W konsekwencji Kolegium zobligowane było do ponownego rozpatrzenia sprawy w całości.
Materialnoprawną podstawą do wydania decyzji zezwalającej na opróżnianie zbiorników bezodpływowych i transport nieczystości ciekłych są przepisy ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2519 ze. zm.; dalej jako "ustawa" lub "u.c.p.g."). W tym zakresie Kolegium zacytowało treść przepisów mających zastosowanie w przedmiotowej sprawie m.in. art. 7 oraz art. 8 u.c.p.g. określający jakie warunki powinien spełniać wniosek o zezwolenie na prowadzenie działalności polegającej na opróżnianiu zbiorników bezodpływowych i transport nieczystości.
Ponadto Kolegium przywołało treść art. 7 ust. 3a u.c.p.g., który wskazuje, że rada gminy określi, w drodze uchwały stanowiącej akt prawa miejscowego, wymagania, jakie powinien spełniać przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, uwzględniając opis wyposażenia technicznego niezbędnego do realizacji zadań. Tym aktem w rozpoznawanej sprawie była uchwała nr [...] Rady Gminy J. z dnia [...] listopada 2022 r. w sprawie określenia wymagań, jakie powinien spełniać przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych na terenie Gminy J. (Dz. Urz. Woj. Podl. z 2022r., poz. [...]; dalej jako "uchwała"). Zdaniem Kolegium przytoczone przepisy stanowią enumeratywne wyliczenie danych, jakie należy podać we wniosku o udzielenie zezwolenia. Mają one charakter zamknięty, w sposób wyczerpujący określają informacje, które są jednocześnie niezbędne do jego rozpoznania.
Mając powyższe na uwadze Kolegium stwierdziło, że przedłożony przez Spółkę wniosek o wydanie zezwolenia nie spełnia kryteriów, które nakładają przepisy powszechnie obowiązującego prawa, gdyż jednym z wymogów jest udokumentowanie gotowości odbioru nieczystości ciekłych przez stację zlewną (art. 8 ust. 2a u.c.p.g.), a także technologii stosowanych lub przewidzianych do stosowania przy świadczeniu usług w zakresie działalności objętej wnioskiem (art. 8 ust. 1 pkt 4 u.c.p.g.) oraz środków technicznych, jakimi dysponuje ubiegający się o zezwolenie na prowadzenie działalności objętej wnioskiem (art. 8 ust. 1 pkt 3 u.c.p.g.). W tym zakresie przedsiębiorca ubiegający się o zezwolenie powinien wziąć pod uwagę przede wszystkim warunki określone w uchwale i innych przepisach powszechnie obowiązujących, zawierających wymagania dotyczące danego rodzaju działalności.
Podkreślono, że podmiot ubiegający się o zezwolenie winien udokumentować we wniosku, iż spełnia ww. wymogi ustanowione przez ustawodawcę, czego zdaniem Kolegium, w niniejszej sprawie nie dokonał, bowiem przedłożone załączniki stanowią wyłącznie nieuwierzytelnione odpisy dokumentów. Przykładowo Spółka do wniosku załączyła zaświadczenie o niezaleganiu w opłacaniu składek, umowę na odprowadzanie ścieków dowożonych oraz dowody rejestracyjne pojazdów asenizacyjnych. Wszystkie wyżej wymienione załączniki stanowią nieuwierzytelnione kserokopie. Na każdym z wyżej wymienionych załączników widnieje pieczęć: "za zgodność z oryginałem" oraz podpis K.B.
Na tej podstawie organ odwoławczy wskazał, że o ile ustanowiona pełnomocniczka jest uprawniona do reprezentowania Spółki, to w świetle przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, poświadczenia zgodności kopii dokumentów z oryginałami w ten sposób nie wywierają skutków. Jak stanowi bowiem art. 76a § 2 k.p.a. zamiast oryginału dokumentu strona może złożyć odpis dokumentu, jeżeli jego zgodność z oryginałem została poświadczona przez notariusza albo przez występującego w sprawie pełnomocnika strony będącego adwokatem, radcą prawnym, rzecznikiem patentowym lub doradcą podatkowym. W rozpoznawanej sprawie, osoba poświadczająca za zgodność z oryginałem nie jest notariuszem, ani będącym pełnomocnikiem w sprawie adwokatem, radcą prawnym, rzecznikiem patentowym czy też doradcą podatkowym. Ze względu na specyfikę postępowania w sprawie wydania zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej w przedmiotowym zakresie, co do zasady, wyłącznym materiałem dowodowym, na podstawie którego organ administracji publicznej podejmuje rozstrzygnięcie, jest sam wniosek podmiotu ubiegającego się o to zezwolenie. Tym samym w realiach rozpoznawanej sprawy nieuwierzytelnione kopie dokumentów są niewystarczające do uznania, że wnioskodawca wykazał, że środki techniczne, którymi dysponuje oraz, że technologie stosowane lub przewidywane do stosowania przy świadczeniu usług w zakresie działalności objętej wnioskiem spełniają wymagania wynikające z wyżej przytoczonych przepisów u.p.c.g. i uchwały.
Na tej podstawie organ odwoławczy uznał, że rozstrzygnięcie Wójta jest przedwczesne, bowiem zanim udzielił zezwolenia, powinien wezwać Spółkę do złożenia wyjaśnień poprzez przedłożenie oryginałów dokumentów, bądź właściwie uwierzytelnionych ich kopii, a następnie rozpoznać wniosek. Dodatkowo wskazał, że w zaskarżonej decyzji organ I instancji w żaden sposób nie odniósł się do treści uchwały, co rodzi wątpliwości, czy jej treść w ogóle została uwzględniona, co w ocenie Kolegium stanowi o naruszeniu zasady praworządności, a nadto naruszył art. 10 § 1 k.p.a.
Sprzeciw od powyższej decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wniosła Spółka, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucając jej naruszenie:
1) art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i uchylenie decyzji organu I instancji w całości mimo, iż w okolicznościach niniejszej sprawy istniały podstawy wyłącznie do jej uchylenia w części, a to wobec złożenia odwołania wyłącznie w zakresie obejmującym część decyzji;
2) art. 138 § 2 k.p.a. polegające na jego błędnym zastosowaniu, mimo całkowitego braku podstaw w tym zakresie, albowiem:
– strona zaskarżyła wyłącznie część decyzji organu I instancji, tym samym SKO nie było zatem uprawnione do uchylania tej decyzji w całości;
– SKO, jako organ odwoławczy dysponowało prawem (m.in. w oparciu o art. 136 § 1 k.p.a.) do przeprowadzenia z urzędu dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów, ale także miało obowiązek wyjaśnić dostrzeżone uchybienia w decyzji organu I instancji, które to uchybienia z pewnością mogły być uzupełnione przez stronę przed organem II instancji, a mimo to uchyliło się od przeprowadzenia w tym zakresie jakiegokolwiek postępowania dowodowego;
– rolą organu II instancji nie jest cofanie sprawy w całości do rozpoznania w pierwszej instancji (co powoduje dalsze przedłużanie postępowania w sprawie, ze szkodą dla strony), lecz jej rozpatrzenie po raz drugi, zgodnie z zasada dwuinstancyjności, czego organ zaniechał (organ II instancji nie jest bowiem szczególnego rodzaju organem "kasacyjnym");
3) art. 136 § 1 k.p.a. w związku z art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. (w związku z art. 140 k.p.a.), a także art. 50 § 1 k.p.a. poprzez:
– zaniechanie przeprowadzenia jakiegokolwiek postępowania wyjaśniającego w zakresie kwestii wskazanych przez SKO jako rzekome braki warunkujące rażące naruszenie prawa przy wydaniu decyzji organu I instancji;
– zaniechanie przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w sprawie i zbadania budzących wątpliwości SKO i scedowanie całego postępowania wyjaśniającego na organ I instancji;
– wydanie przez SKO kasatoryjnego orzeczenia co do całej decyzji pierwszoinstancyjnej, ze szkodą dla szybkości rozstrzygnięcia sprawy oraz interesu strony postępowania, mimo zaniechania przez SKO zwrócenia się do strony o wyjaśnienie okoliczności, które budziły wątpliwości, ze względu na formę dokumentów potwierdzających te okoliczności;
4) art. 79a § 1 i 2 k.p.a. poprzez brak wskazania przez SKO stronie postępowania (spółce) przesłanek zależnych od strony, i które nie zostały spełnione lub wykazane na dzień wysłania informacji o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, jak również poprzez brak wyznaczenia Spółce terminu w ciągu którego Spółka mogłaby przedłożyć dodatkowe dowody celem wykazania spełnienia przesłanek niezbędnych do wydania decyzji, a zamiast tego SKO uchyliło w całości decyzję organu I instancji, bezzasadnie uznając jej wydanie z naruszeniem przepisów postępowania oraz konieczność wyjaśnienia zakresu sprawy istotnego dla rozstrzygnięcia;
5) art. 139 k.p.a. (zakaz reformationis in peius) poprzez uchylenie decyzji organu I instancji w całości, mimo jej zaskarżenia jedynie w części oraz mimo niewystąpienia w rzeczywistości wyjątku dającego podstawę do naruszenia ww. zakazu, w postaci rażącego naruszenia prawa lub rażącego naruszenia interesu prawnego;
6) art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 15 k.p.a. poprzez:
– brak odniesienia się do zarzutów zawartych w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej;
– zawarcie w uzasadnieniu wyłącznie twierdzeń w zakresie rzekomego istotnego naruszenia prawa i braków postępowania dowodowego (wyjaśniającego) na etapie postępowania przez organ I instancji;
– faktyczne uchylenie się od rozpatrzenia odwołania, polegające na zawarciu w uzasadnieniu decyzji SKO wyłącznie wywodu niepozostającego w związku z zakresem zaskarżenia i zarzutami odwołania;
– pozbawienie Spółki prawa do uzyskania stanowiska organu II instancji co do podniesionych w odwołaniu zarzutów w stosunku do decyzji pierwszoinstancyjnej;
– pozbawienie Spółki prawa do rozpatrzenia sprawy przez dwie instancje, poprzez scedowanie de facto całości postępowania w sprawie na organ I instancji, który już orzekał w sprawie;
7) art. 12 § 1 k.p.a. w związku z art. 138 § 2 k.p.a. poprzez nieuzasadnione doprowadzenie do przedłużenia postępowania w sprawie, wskutek uchylenia w całości decyzji pierwszoinstancyjnej i skierowania sprawy do ponownego rozpatrzenia, mimo, iż organ II instancji również miał obowiązek prowadzenia sprawy wnikliwie i szybko, jak również stosowania możliwie najprostszych środków do jej załatwienia, którego to warunku nie spełnia uchylenie decyzji w całości oraz cofnięcie postępowania do jego początku, zwłaszcza w sytuacji wystąpienia usuwalnych braków formalnych wniosku inicjującego postępowanie w sprawie.
Na podstawie tak sformułowanych zarzutów Spółka wniosła o uchylenie w całości decyzji organu II instancji, wymierzenie organowi grzywny w wysokości dziesięciokrotności przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, albowiem uchylenie w całości decyzji pierwszoinstancyjnej doprowadziło do znacznego przedłużenia postępowania w sprawie i pozbawienia spółki uzyskanego (i niezaskarżonego w części) zezwolenia oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego od organu zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Suwałkach ustosunkowując się do wniesionego sprzeciwu podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:
Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej według kryterium legalności w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Suwałkach z dnia 23 marca 2023 r. uchylająca w całości decyzję Wójta Gminy J. z dnia 5 stycznia 2023 r. w przedmiocie zezwolenia na świadczenie usług w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych z terenu Gminy J. oraz przekazująca sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.
Sprzeciw od decyzji podlegał uwzględnieniu, bowiem zaskarżona decyzja kasacyjna została wydana z naruszeniem przepisów procesowych dotyczących postępowania wyjaśniającego możliwego do przeprowadzenia w postępowaniu odwoławczym (art. 136 k.p.a.), a w konsekwencji z naruszeniem art. 138 § 2 k.p.a.
Wskazać przy tym należy, że niniejsza sprawa, została rozpoznana na podstawie art. 64d § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm. dalej: "p.p.s.a.") na posiedzeniu niejawnym, w terminie trzydziestu dni dnia wpływu sprzeciwu od decyzji.
Stosownie do art. 64a p.p.s.a. od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a., skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. (art. 64e p.p.s.a.), a zatem czy wydanie decyzji organu pierwszej instancji nastąpiło z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego w zakresie niepodjęcia przez ten organ wszelkich czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a.), a także wyczerpującego zabrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 77 § 1 k.p.a.).
Oznacza to, że sąd nie rozpoznaje skargi na merytoryczną decyzję organu drugiej instancji, którą rozstrzyga się sprawę co do jej istoty. Kontrola dokonywana przez sąd w ramach tego środka zaskarżenia ma charakter formalny, a nie materialny (vide wyroki z dnia 27 sierpnia 2018 r., II OSK 2226/18 oraz z dnia 27 lipca 2018 r., II SA/Gd 393/18, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, powoływanej dalej w skrócie jako: "CBOSA").
W myśl art. 151a § 1 p.p.s.a., jeżeli sąd stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 k.p.a., uchyla decyzję odwoławczą w całości. Natomiast, gdy organ odwoławczy zasadnie wskazuje na braki w postępowaniu dowodowym w tak znacznym zakresie, że organ ten nie może sam go uzupełnić – sąd oddala sprzeciw. Na skutego takiego rozstrzygnięcia sprawa wraca do organu pierwszej instancji, by ten wykonał wskazania organu odwoławczego, usunął dostrzeżone braki w prowadzonym postępowaniu i prawidłowo rozpoznał sprawę w jej całokształcie.
Podkreślenia wymaga, że organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną jedynie wtedy, gdy organ pierwszej instancji, rozpoznając sprawę, nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w ogóle lub naruszył przepisy postępowania w stopniu uzasadniającym uznanie sprawy za niewyjaśnioną i przez to niekwalifikującą się do merytorycznego rozstrzygnięcia przez organ odwoławczy (por. wyrok NSA z 14 lutego 2017 r., II OSK 1386/15, CBOSA).
Nie ulega wątpliwości, że organ odwoławczy może przeprowadzić dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo może zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję (art. 136 k.p.a.). Jeżeli organ odwoławczy nie ma wątpliwości co do stanu faktycznego i prawnego sprawy, a stwierdził potrzebę przeprowadzenia dowodu, ma obowiązek przeprowadzić ten dowód w ramach swoich uprawnień z art. 136 k.p.a., zamiast uchylać sprawę do ponownego rozpoznania. Każda sprawa administracyjna winna podlegać dwukrotnemu merytorycznemu rozstrzygnięciu, przez dwa różne organy administracji publicznej. Oznacza to jednak również, że skuteczne wniesienie odwołania przenosi na organ odwoławczy kompetencję do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy indywidualnej, a postępowanie odwoławcze nie ogranicza się jedynie do kontroli decyzji pierwszej instancji. W konsekwencji, wydanie decyzji kasacyjnej jest wyjątkiem a nie zasadą orzekania w postępowaniu odwoławczym.
Uprawnia to do wniosku, że z uzasadnienia zakwestionowanej sprzeciwem decyzji kasacyjnej powinno wynikać, dlaczego organ uchylił decyzję pierwszoinstancyjną oraz dlaczego uznał, że nie może uzupełnić we własnym zakresie postępowania wyjaśniającego bez przekroczenia granicy dwukrotnego merytorycznego orzekania w sprawie przez dwie instancje administracyjne.
Zdaniem sądu w sprawie niniejszej, powyższe warunki orzekania na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. nie zostały spełnione. Kontrola prawidłowości zaskarżonej decyzji w ramach rozpoznania sprzeciwu oznacza bowiem konieczność dokonania oceny, czy w realiach niniejszej sprawy organ odwoławczy w uzasadniony sposób skorzystał z możliwości wydania decyzji kasacyjnej, czy też bezpodstawnie uchylił się od załatwienia sprawy co do jej istoty. Podstawowym obowiązkiem sądu administracyjnego rozpoznającego sprzeciw na decyzję kasacyjną będzie przede wszystkim ustalenie, czy zachodziły przesłanki do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a., a więc odstąpienie od zasady ogólnej ponownego, merytorycznego rozpoznania sprawy albo zakończenia jej w inny sposób.
Podkreślić należy, iż organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., gdy wystąpią łącznie następujące przesłanki: (a) postępowanie przed organem I instancji było prowadzone z naruszeniem przepisów postępowania; (b) konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie.
Inne wady postępowania lub inne wady decyzji organu I instancji nie mogą być uznane za normatywną podstawę do wydania przez organ odwoławczy decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. Uzasadnione jest jednak stanowisko, że naruszenie przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym przyjęcie, iż wystąpiła pierwsza przesłanka, zachodzi: (a) gdy organ pierwszej instancji nie przeprowadził w ogóle postępowania wyjaśniającego; (b) gdy postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone, ale z rażącym naruszeniem przepisów procesowych (np. czynności przeprowadził pracownik wyłączony ze sprawy, stronę pozbawiono udziału w postępowaniu); (c) gdy nastąpiło naruszenie przepisów postępowania przez nieustalenie istotnych okoliczności faktycznych, niezbędnych do prawidłowego zastosowania normy prawa materialnego (por. B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, K.p.a. Komentarz 2017, s. 728–729; J.P. Tarno, Uprawnienia decyzyjne organu odwoławczego w świetle znowelizowanego art. 138 k.p.a. [w:] Analiza i oceny zmian k.p.a. w latach 2010–2011, red. M. Błachucki, T. Górzyńska, G. Sibiga, Warszawa 2012, s. 231).
Wobec powyższego organ odwoławczy orzekając na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. jest zobowiązany wykazać, że postępowanie przed organem pierwszej instancji, w którym została wydana decyzja, było prowadzone z naruszeniem przepisów postępowania i po drugie - niezbędnym jest wykazanie istnienia niewyjaśnionego przez organ pierwszej instancji zakresu sprawy, który ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Dodać także należy, że decyzja kasacyjna może zapaść, jeżeli wątpliwości organu drugiej instancji co do stanu faktycznego nie można wyeliminować w trybie art. 136 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 11 marca 2020r., I OSK 2561/19, CBOSA).
W przedmiotowej sprawie SKO wydając zaskarżoną decyzję stwierdziło, że przedłożony przez Spółkę wniosek o wydanie zezwolenia nie spełnia kryteriów, które nakładają przepisy powszechnie obowiązującego prawa, gdyż jednym z wymogów jest udokumentowanie gotowości odbioru nieczystości ciekłych przez stację zlewną (art. 8 ust. 2a u.c.p.g.), a także technologii stosowanych lub przewidzianych do stosowania przy świadczeniu usług w zakresie działalności objętej wnioskiem (art. 8 ust. 1 pkt 4 u.c.p.g.) oraz środków technicznych, jakimi dysponuje ubiegający się o zezwolenie na prowadzenie działalności objętej wnioskiem (art. 8 ust. 1 pkt 3 u.c.p.g.). W tym zakresie przedsiębiorca ubiegający się o zezwolenie powinien wziąć pod uwagę przede wszystkim warunki określone w uchwale i innych przepisach powszechnie obowiązujących, zawierających wymagania dotyczące danego rodzaju działalności.
Istota natomiast sporu sprowadzała się do wskazanego przez SKO naruszenia art. 76 a § 2 k.p.a. tj. konieczności wykazania przez podmiot ubiegający się o zezwolenie spełnienia wszystkich wymogów wniosku, czego zdaniem Kolegium, w niniejszej sprawie nie dokonano, bowiem przedłożone załączniki stanowią wyłącznie nieuwierzytelnione odpisy dokumentów. Na każdym z nich widnieje pieczęć: "za zgodność z oryginałem" oraz podpis K.B., która została ustanowiona pełnomocnikiem w sprawie, ale z uwagi na to, że nie jest notariuszem, adwokatem, radcą prawnym, rzecznikiem patentowym lub doradcą podatkowym nie może potwierdzić kserokopii dokumentów, jako zgodnych z oryginałem, co oznacza, że nie mogą one wywołać skutków prawnych.
Zgodnie z art. 64 § 2 k.p.a. jeżeli podanie nie spełnia innych wymagań ustalonych w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż siedem dni, z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Wskazać trzeba, że art. 64 k.p.a. dotyczy sytuacji, gdy brak podstawowych danych albo niespełnienie innych wymagań określonych w przepisach prawa uniemożliwia organowi administracji, który otrzymał wniosek, jakiekolwiek merytoryczne odniesienie się do jego treści. W szczególności dotyczy to np. braku podpisu na podaniu, braku pełnomocnictwa osoby, która wniosła podanie w imieniu innego podmiotu. Istotne jest, iż celem przepisu art. 64 § 2 k.p.a. jest doprowadzenie sprawy do etapu umożliwiającej nadanie sprawie biegu. Generalnie przepis ten ma dotyczyć wyłącznie formalnych braków pisma, których nieusunięcie nie pozwala na nadanie mu biegu i nie może dotyczyć okoliczności, które organ uznaje za istotne dla rozstrzygnięcia sprawy (por. wyroki NSA z 22 marca 2018 r., II GSK 1363/16 oraz 3 sierpnia 2012 r., II OSK 826/11; CBOSA). Wymaga podkreślenia, że wezwanie, o którym mowa w art. 64 § 2 k.p.a. służy wyłącznie usunięciu braków formalnych wynikających ze ściśle określonych przepisów. Zatem tylko wtedy, gdy przepis powszechnie obowiązującego prawa ustanawia wprost określone wymogi co do składanego podania, organ może skutecznie żądać ich spełnienia. Wezwanie to nie może dotyczyć natomiast okoliczności, które organ uznaje za istotne dla ustalenia stanu faktycznego sprawy. Zastosowanie tego przepisu nie może zmierzać do merytorycznej oceny przedstawionego wniosku. Nie może on być wykładany szeroko i zamykać stronie możliwości rozpatrzenia jej sprawy w sposób merytoryczny z uwagi na stawiane jej coraz wyższe wymagania w zakresie wykazania okoliczności stwierdzonych w podaniu (por. wyroki NSA z dnia 23 stycznia 1996 r., II SA 1473/94, ONSA z 1997 r, Nr 3, poz. 114 oraz 3 sierpnia 2012 r., II OSK 826/11, CBOSA).
W przedmiotowej sprawie sporna w zasadzie pozostała kwestia potwierdzenia za zgodność z oryginałem dokumentów dołączonych do wniosku o udzielenie zezwolenia z dnia 5 grudnia 2022 r. przez pełnomocnika K.B., jako "nieprofesjonalnego" pełnomocnika. W istocie z akt sprawy nie wynika, aby K.B., należała do wymienionego w art. 33 § 3 k.p.a. katalogu pełnomocników, którzy są uprawnieni do uwierzytelniania przed organem odpisów dokumentów wykazujących ich umocowanie. Jednak zdaniem Sądu, mając na uwadze wcześniejsze rozważania na tle art. 64 § 2 k.p.a., stanowisko SKO w tym zakresie uznać należałoby za nieuzasadnione.
SKO przede wszystkim wskazało na naruszenie art. 76a § 2 oraz art. 8 u.c.p.g. Przepis art. 8 u.c.p.g. określa dodatkowe wymogi formalne, w rozumieniu cyt. wcześniej art. 64 § 2 k.p.a., wniosku o udzielenie zezwolenia na prowadzenie przez przedsiębiorcę działalności w zakresie m.in. opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych. I tak w myśl cyt. art. 8 u.c.p.g. wniosek o udzielenie zezwolenia powinien zawierać: 1) imię i nazwisko lub nazwę oraz adres zamieszkania lub siedziby przedsiębiorcy ubiegającego się o zezwolenie, oraz jego numer identyfikacji podatkowej (NIP); 2) określenie przedmiotu i obszaru działalności; 3) określenie środków technicznych, jakimi dysponuje ubiegający się o zezwolenie na prowadzenie działalności objętej wnioskiem; 4) informacje o technologiach stosowanych lub przewidzianych do stosowania przy świadczeniu usług w zakresie działalności objętej wnioskiem; 5) proponowane zabiegi z zakresu ochrony środowiska i ochrony sanitarnej planowane po zakończeniu działalności; 6) określenie terminu podjęcia działalności objętej wnioskiem oraz zamierzonego czasu jej prowadzenia. Do wniosku przedsiębiorca jest obowiązany dołączyć zaświadczenie albo oświadczenie o braku zaległości podatkowych i zaległości w płaceniu składek na ubezpieczenie zdrowotne lub społeczne (ust. 1a). Oświadczenie, o którym mowa w ust. 1a, składa się pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań. Składający oświadczenie jest obowiązany do zawarcia w nim klauzuli następującej treści: "Jestem świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia". Klauzula ta zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań (ust. 1b). Przedsiębiorca ubiegający się wyłącznie o zezwolenie na opróżnianie zbiorników bezodpływowych i transport nieczystości ciekłych powinien udokumentować gotowość ich odbioru przez stację zlewną (ust. 2a).
Z kolei wskazany przez SKO art. 76a § 2 k.p.a. dotyczy wymaganej formy dokumentu składanego w postępowaniu administracyjnym. Mianowicie przewiduje on, że zamiast oryginału dokumentu strona może złożyć odpis dokumentu, jeżeli jego zgodność z oryginałem została poświadczona przez notariusza albo przez występującego w sprawie pełnomocnika strony będącego adwokatem, radcą prawnym, rzecznikiem patentowym lub doradcą podatkowym. Wyjaśnić w tym miejscu należy, iż generalnie odpisem jest odwzorowanie w dowolnej technice pełnej treści oryginalnego dokumentu. Przepisy k.p.a. nie definiują pojęcia dokumentu ani nie określają, w jakiej technice ma on być sporządzony. Jednak zachowanie wymogu, o którym mowa w cyt. art. 76a § 2 k.p.a. zrównuje moc dowodową odpisu sporządzonego w sposób określony w tym przepisie, z oryginałem.
SKO w zaskarżonej decyzji stwierdziło, iż złożone przez wnioskodawcę wraz z wnioskiem z dnia 5 grudnia 2022 r. dokumenty (m.in. zaświadczenie o niezaleganiu w opłacaniu składek, umowę na odprowadzanie ścieków dowożonych czy też dowody rejestracyjne pojazdów asenizacyjnych) jako kserokopie potwierdzone za zgodność z oryginałem przez K.B., a zatem w formie niespełniającej wymogów przewidzianych w cyt. art. 76a § 2 k.p.a., nie stanowią urzędowych odpisów dokumentów.
Zdaniem Sądu, biorąc pod uwagę wcześniejsze rozważania na tle cyt. art. 64 § 2 k.p.a., brak było uzasadnionych podstaw do stwierdzenia, aby opisane przez SKO uchybienie nie pozwalało na nadanie biegu sprawie objętej wnioskiem strony. Stwierdzić należy, iż w zakresie odnoszącym się do formy załączników złożonych do wniosku, organ odwoławczy może, działając na podstawie art. 136 § 1 k.p.a. przeprowadzić dodatkowe postępowanie lub zlecić przeprowadzenie go organowi I instancji, mając przy tym na uwadze dodany do k.p.a. nowelą z 7 kwietnia 2017 r. art. 76a § 2b k.p.a., zgodnie z którym upoważniony pracownik organu prowadzącego postępowanie, któremu został okazany oryginał dokumentu wraz z odpisem, na żądanie strony, poświadcza zgodność odpisu dokumentu z oryginałem. Poświadczenie obejmuje podpis pracownika, datę i oznaczenie miejsca sporządzenia poświadczenia, a na żądanie strony, również godzinę sporządzenia poświadczenia. Jeżeli dokument zawiera cechy szczególne (dopiski, poprawki lub uszkodzenia), należy stwierdzić to w poświadczeniu. Nic zatem nie stało na przeszkodzie aby nawet w postępowaniu odwoławczym w trybie art. 64 § 2 k.p.a. wezwać wnioskodawcę do uzupełnienia tych braków formalnych wniosku.
Wskazać przy tym należy, iż zgodnie z art. 7 k.p.a., w celu realizacji zasady dwuinstancyjności, organ odwoławczy ma obowiązek podjąć wszelkie możliwe kroki zmierzające do merytorycznego załatwienia sprawy. Właściwe wypełnienie zasady dwuinstancyjności wymaga bowiem nie tylko podjęcia dwóch kolejnych rozstrzygnięć różnych organów, lecz zakłada ich podjęcie w wyniku przeprowadzenia przez każdy z tych organów postępowania umożliwiającego osiągnięcie celów, dla których postępowanie to jest prowadzone.
Dodać przy tym należy, iż w orzecznictwie sądów administracyjnych niejednokrotnie wyrażony został pogląd, że kserokopia dokumentu urzędowego może być środkiem dowodowym w postępowaniu administracyjnym. Nie ulega wątpliwości, że nieuwierzytelniona kserokopia dokumentu urzędowego nie może korzystać z mocy dowodowej oryginału dokumentu. Różnica ich mocy dowodowej polega na tym, że kserokopia właściwie uwierzytelniona korzysta z mocy dokumentu oryginalnego, natomiast brak właściwego uwierzytelnienia powoduje, że dokument taki musi być oceniony w świetle całego materiału dowodowego (por. wyrok NSA z 21 sierpnia 2012 r. II GSK 1016/11, wyrok WSA z 6 października 2010 r. II OSK 1508/09, wyrok WSA z 31 stycznia 2014 r. I SA/Kr 1821/13, wyrok WSA z 11 marca 2009 r. IV SA/Wa 1936/08, CBOSA).
Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, iż w rozpoznawanej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów postępowania uzasadniających wydanie przez skarżony organ decyzji w trybie art. 138 § 2 k.p.a. W konsekwencji Sąd stwierdził, iż organ II instancji dopuścił się naruszenia art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 136 k.p.a. w zw. z art. 76a § 2 k.p.a. Powyższe oznacza, że sprawa wróci na etap postępowania odwoławczego, w ramach którego organ II instancji uwzględni wyrażone w niniejszym uzasadnieniu - stanowisko Sądu oraz zawartą w nim ocenę prawną, a także ponownie oceni zasadność zarzutów wniesionych w odwołaniu.
Odnosząc się zaś do pozostałych zarzutów sprzeciwu wskazać należy, że Sąd nie podziela zarzutu naruszenia art. 139 k.p.a. (zakazu reformationis in peius) albowiem nie ma ona zastosowania do decyzji kasacyjnych, a taka decyzja została wydana w niniejszej sprawie.
Niesporne jest, iż w dotychczasowym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się niemal jednolicie, że zasada reformatio in peius nie ma zastosowania do decyzji określonych w art. 138 § 2 k.p.a., to jest do decyzji kasacyjnych (zob. uchwała 7 sędziów NSA z dnia 4 maja 1998 r. sygn. FPS 2/98, publikowane w ONSA 1998/3/79; zobacz także wyroki NSA: z dnia 26 marca 1999 r. sygn. I SA/Gd 546/97, LEX nr 36829; z dnia 21 grudnia 1998 r. sygn. I SA 820/98, LEX nr 44547; wyrok SN z dnia 6 kwietnia 2000 r. sygn. III RN 161/99, OSNP 2001/3/60, wyrok NSA z dnia 9 lutego 2007 r. sygn. akt II OSK 1270/06, CBOSA).
Przede wszystkim w przywołanej wyżej uchwale składu 7 sędziów NSA z dnia 4 maja 1998 r., jednoznacznie przyjęto, że przepis art. 139 k.p.a. nie ma zastosowania przy rozpatrywaniu sprawy przez organ pierwszej instancji w postępowaniu toczącym się w następstwie kasacyjnej decyzji organu odwoławczego wydanej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Natomiast w jej uzasadnieniu wskazano, iż organ odwoławczy przy wydawaniu decyzji opartej o przepis art. 138 § 2 k.p.a. ogranicza się tylko do oceny potrzeby przeprowadzania postępowania wyjaśniającego oraz jego zakresu. Nie rozstrzyga o meritum spraw, nie przeprowadza merytorycznej kontroli decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji. Decyzja wydana bez przeprowadzenia niezbędnego postępowania wyjaśniającego pozbawiona jest pełnych ustaleń, które mogłyby stanowić przedmiot kontroli. Wyklucza to możliwość, według Naczelnego Sądy Administracyjnego, odnoszenia art. 139 k.p.a. do decyzji kasacyjnej. Stanowisko wyrażone w uchwale NSA podzielił J. Zimmermann, który w glosie do wyroku NSA z dnia 26 czerwca 1997 r. sygn. akt II SA/Wr 854/96 publikowany OSP 1998 r., z. 26, poz. 108, wyraził pogląd, że decyzja kasacyjna nie może spowodować "niekorzyści" materialnej dla strony, a jedynie przedłużenie postępowania. Decyzja organu pierwszej instancji nie jest ostateczna, nie ma przymiotu trwałości, nie można z niej nabyć praw w sposób trwały. Uchylenie takiej decyzji, nawet uprawniającej, nie może być niekorzyścią dla strony, nie zamyka drogi do uzyskania nowej decyzji i nie powoduje uszczerbku w sferze prawnej odwołującego.
Skład orzekający w przedmiotowej sprawie podziela zatem stanowisko, że art. 139 k.p.a. nie ma zastosowania do decyzji kasacyjnych (postanowień kasacyjnych), opowiadając się w pełni za treścią uchwały składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 maja 1998 r. sygn. akt FPS 2/98. Nie jest sporne, iż uchwała została podjęta jeszcze przed reformą sądownictwa administracyjnego, tj. przed dniem 1 stycznia 2004 r., zaś z treści art. 187 § 2 p.p.s.a. wynika, że uchwała składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego jest w danej sprawie wiążąca. Jednakże niezależnie od powyższego, uchwały podjęte przed dniem 1 stycznia 2004r. stanowią dorobek intelektualny orzecznictwa. Natomiast językowe dyrektywy interpretacyjne art. 187 § 2 p.p.s.a. nie prowadzą do wyinterpretowania z tej normy jednoznacznej, wyraźnej normy, która odmawia mocy wiążącej uchwałom NSA podjętym przed dniem 1 stycznia 2004 r. w stosunku do składów Naczelnego Sądu Administracyjnego. Ponadto aktualne orzecznictwo również akcentuje ten pogląd (wyrok NSA z 11.01.2018 r. sygn. akt II FSK 1557/17; wyrok NSA z 14.11.2017 r. sygn. akt II OSK 1878/16, CBOSA).
Jednocześnie podkreślić należy, że Sąd zaniechał odniesienia się do pozostałych zarzutów podniesionych w sprzeciwie (wiele z nich było powielanych), gdyż zgodnie z cytowanym i opisanym wcześniej art. 64e p.p.s.a., przedmiotem badania przez sąd administracyjny w postępowaniu wywołanym sprzeciwem, jest wyłącznie potencjalne naruszenie art. 138 § 2 k.p.a.
Wobec uznania przez Sąd, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 138 § 2 k.p.a., uzasadnionym było jej uchylenie na podstawie art. 151a § 1 p.p.s.a. (pkt 1 sentencji wyroku). Koszty postępowania sądowego, na które składają się wpis od skargi (100 zł) oraz koszty zastępstwa procesowego (480 zł) i opłata skarbowa uiszczona od udzielenia pełnomocnictwa (jednego) (17 zł), czyli łącznie 597 zł, zasądzone zostały na podstawie art. 64 b § 1 w zw. z art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. (pkt 3 sentencji wyroku).
Wniosek wnoszącej sprzeciw o wymierzenie grzywny podlegał oddaleniu (pkt 2 sentencji wyroku). Powyższy środek ma charakter dyscyplinująco-represyjny i znajduje zastosowanie gdy postawa organu odwoławczego ma charakter rażący, niedopuszczalny w demokratycznym państwie prawa, odznaczający się lekceważącym stosunkiem do przepisu art. 138 § 2 k.p.a. W tym zakresie Sąd uznał, iż powyżej opisane okoliczności nie zaistniały a sama wadliwość wydanej decyzji nie może przemawiać za uwzględnieniem wniosku o wymierzenie grzywny, skoro działanie organu związane z zastosowaniem art. 138 § 2 k.p.a. związane były z błędem w procesie stosowania prawa (podobnie WSA w Gorzowie Wielkopolskim w wyroku z dnia 22 kwietnia 2022 r. sygn. akt II SA/Go 112/22, CBOSA).