II SA/Bk 277/07

II SA/Bk 277/07 - Wyrok WSA w Białymstoku
Data orzeczenia
2007-07-05
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-04-10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Sędziowie
Elżbieta Trykoszko
Grażyna Gryglaszewska
Stanisław Prutis /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne
Policja
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2007 nr 43 poz 277
art. 42 ust. 1,5,6
Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.
Tezy
Policjantowi przywróconemu do pracy na skutek stwierdzenia nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby w Policji przysługuje świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem, nie więcej jednak niż za okres 6 miesięcy a nie mniej niż za 1 miesiąc.Do okresu służby w Policji może być wliczony jedynie okres za jaki policjantowi przyznano świadczenie pieniężne.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Stanisław Prutis (spr.), Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Protokolant Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 28 czerwca 2007 r. sprawy ze skargi J. A. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysługi lat do celów uposażeniowych - oddala skargę.-
Uzasadnienie
Zaskarżonym rozkazem personalnym z dnia [...] lutego 2007r. nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w B. utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w S. nr [...] z dnia [...] stycznia 2007r. w przedmiocie ustalenia wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat.
U podstaw tego rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia:
J. A. pełniła służbę w MO w okresie od dnia 1 grudnia 1976r. do dnia 31 maja 1978r. W związku ze złożoną prośbą z dnia 11 lipca 1988r. została ponownie przyjęta z dniem 6 października 1988r. do RUSW w S.. Rozkazem personalnym Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z dnia 26 lipca 1990r. nr [...] J. A. została zwolniona ze służby w Policji z dniem 31 lipca 1990r. na podstawie art. 131 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Urzędzie Ochrony Państwa. W dacie zwolnienia zajmowała stanowisko sekretarza – maszynistki Referatu Ogólnego RUSW w S.
Komendant Główny Policji decyzją z dnia 28 listopada 2006r. nr [...] stwierdził nieważność rozkazu personalnego nr [...]. W uzasadnieniu decyzji podano, że organ I instancji błędnie zakwalifikował J. A. jako funkcjonariusza Służby Bezpieczeństwa.
Wobec powyższego Komendant Miejski Policji w S. rozkazem personalnym z dnia 5 stycznia 2007r. nr [...] mianował J. A. na stanowisko równorzędne do stanowiska zajmowanego przed zwolnieniem. Jednocześnie przyznano jej świadczenie pieniężne za okres pozostawania poza służbą równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem ze służby za okres 6 miesięcy. Nadto rozkazem personalnym z dnia 15 stycznia 2007r. nr [...] ustalono J. A. wysokość uposażenia zasadniczego i jego wzrost z tytułu wysługi lat. Wysługę lat wyliczono na dzień 5 stycznia 2007r. (24 lata, 4 miesiące i 28 dni z czego służba w Policji - 3 lata, 9 miesięcy i 26 dni a praca cywilna - 20 lat, 7 miesięcy i 2 dni) i przyjęto 22% wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi. Do okresu służby w Policji J. A. zaliczono okres, za który miała przyznane świadczenie pieniężne. Jednocześnie stwierdzono, że w okresie od 1 sierpnia 1990r. do 4 stycznia 2007r. była zatrudniona jako pracownik cywilny w Komendzie Miejskiej Policji w S., gdyż za ten okres ma wystawione świadectwo pracy i brak jest podstaw prawnych do zaliczenia jej tego okresu jako służby w policji lub równorzędnej.
Odwołanie od rozkazu personalnego nr [...] złożyła J. A. i podniosła, że rozstrzygnięcie jest dla niej krzywdzące i niesprawiedliwe. Wskazała, że to z winy Policji i MSWiA przywrócenie jej do służby było odwlekane. Dlatego też do stażu służby w policji powinien być zaliczony cały okres pozostawania poza służbą. Podniosła, że organ I instancji przyjął literalne brzmienie art. 42 ust. 6 ustawy o Policji, podczas gdy ona powinna być potraktowana jako funkcjonariusze byłej MO zwolnieni w latach osiemdziesiątych, którym po przywróceniu wliczano do wysługi cały okres pozostawania poza służbą. Nadto zdaniem J. A. art. 42 ust. 6 ma zastosowanie do funkcjonariuszy, których stosunek służbowy został rozwiązany na podstawie art. 41 ustawy o Policji, ona zaś został zwolniona na podstawie art. 131 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Urzędzie Ochrony Państwa.
Organ II instancji zważył co następuje:
Nie jest słuszne twierdzenie skarżącej, że w jej przypadku nie ma zastosowania art. 42 ustawy o Policji. Przepis ten nie określa katalogu podmiotów ani przypadków rozwiązania stosunku służbowego, do których miałby zastosowanie. Norma ta reguluje kwestię "przywrócenia" funkcjonariuszy zwolnionych ze służby w Policji w przypadku uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji o zwolnieniu. Ma on również zastosowanie do funkcjonariuszy Milicji Obywatelskiej ( art. 146 ust. 1 w zw. z art. 149 ust. 1 ustawy o policji).
Zgodnie z treścią przedmiotowego przepisu okres, za który przyznano policjantowi świadczenie pieniężne wlicza się do okresu służby od którego zależą uprawnienia określone w art. 29 ust. 2 ( prawo do mianowania na stałe w związku z upływem 3 lat służby przygotowawczej), art. 52 ust. 1 ( prawo do mianowania na kolejny stopień Policji zależny od przesłużenia określonego czasu), art. 69 ust. 1 ( prawo do emerytury policyjnej z tytułu 15 lat służby), art. 82 ust. 2 i 3 ( prawo do pierwszego urlopu wypoczynkowego), art. 101 ust. 1 ( prawo do wzrostu uposażenia z tytułu wysługi lat), art. 110 ust. 1 ( prawo do nagrody rocznej), art. 11 ust. 1 ( prawo do nagrody jubileuszowej), art. 115 ust. 1 ( wysokość odprawy). Ponadto okresu pozostawania poza służbą, za który policjant nie otrzymał świadczenia, nie uważa się za przerwę w służbie w zakresie uprawnień uzależnionych od nieprzerwanego jej biegu, jak to np. ma miejsce w sprawie przedłużenia okresu służby przygotowawczej ( art. 29 ust. 4). Organ podniósł, że aktualnie istniejące regulacje prawne nie dają prawa do roszczenia o zaliczenie całego okresu pozostawania poza służbą do okresu służby w Policji. Końcowo organ odnosząc się do kwestii związanej z "przywracaniem" zwolnionych w latach osiemdziesiątych funkcjonariuszy MO wskazał, że jest to uregulowane w ustawie z dnia 24 maja 1989r. o szczególnych uprawnieniach niektórych osób do ponownego nawiązania stosunku pracy ( Dz.U. nr 32, poz. 172 z późn. zm.). W myśl art. 1 tej ustawy pracownik uspołecznionego zakładu pracy, z którym stosunek pracy został rozwiązany w jakikolwiek sposób w związku z przekonaniami politycznymi, religijnymi pracownika albo jego przynależnością do związku zawodowego, prowadzeniem działalności związkowej lub samorządowej mógł w terminie do dnia 30 czerwca 1990r. zgłosić na piśmie gotowość ponownego podjęcia pracy w tym zakładzie pracy. Unormowania te miały zastosowanie także do funkcjonariuszy Milicji Obywatelskiej. W przypadku przywrócenia takiej osoby okres pozostawania bez pracy wliczał się do stażu pracy od którego zależały uprawnienia pracownicze, w tym również z ubezpieczenia społecznego. Tych warunków skarżąca jednak nie spełniła.
Od powyższego rozkazu personalnego skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wywiodła J. A. i wniosła o uchylenie tego rozkazu i rozkazu poprzedzającego jego wydanie i zaliczenie do służby w Policji okresu pracy w charakterze pracownika cywilnego w Policji od 1 sierpnia 1990r. do 4 stycznia 2007r.
Komendant Wojewódzkiej Policji w B. wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym rozkazie personalnym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. zważył co następuje:
Zarzuty i argumenty skargi nie podważają legalności zaskarżonego rozkazu personalnego dlatego też skarga podlegała oddaleniu.
Organy policji, tak jak wszystkie organy państwowe, mają obowiązek działania na podstawie i w granicach prawa (art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej). Oznacza to, iż organ policji może, działając zgodnie z prawem, przyznać skarżącej taki zakres uprawnień, jaki wynika z aktualnie obowiązującej regulacji prawnej. Stąd też mimo, iż skarżąca uważa zaskarżoną decyzję za "niezwykle krzywdzącą i sprzeczną z zasadami współżycia społecznego", decyzja (rozkaz personalny) jest zgodna z prawem.
Stwierdzić należy przede wszystkim, iż organy zasadnie przyjęły, iż w sprawie nie znajdują zastosowania przepisy ustawy z 24 maja 1989r. o przywróceniu praw pracowniczych osobom pozbawionym zatrudnienia za działalność związkową, samorządową, przekonania polityczne i religijne (DZ.U. z 1989r., nr 32, poz. 172 ze zm.). Zgodnie z przepisem art. 13 powołanej ustawy miała ona zastosowanie do zdarzeń, o których mowa w art. 1 ustawy, zaistniałych przed dniem 10 kwietnia 1989r. natomiast skarżąca została zwolniona ze służby z dniem 31 lipca 1990r., na podstawie art. 131 ust. 1 i 2 ustawy z 6 kwietnia 1990r. o Urzędzie Ochrony Państwa.
Analiza obowiązującej regulacji prawnej prowadzi do wniosku, iż skutki prawne uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby w Policji uregulowane są w sposób, kompleksowy, a jednocześnie – wyczerpujący, w dyspozycjach przepisów art. 42 ustawy o Policji. Zgodnie z przepisem art. 42 ust. 1 ustawy, w brzmieniu wprowadzonym od 1 stycznia 1999r. ( na mocy art. 62 pkt 19 ustawy z 24 lipca 1998r. o zmianie niektórych ustaw określających kompetencje organów administracji publicznej, w związku z reformą ustrojową państwa), uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby w Policji z powodu jej wadliwości stanowi podstawę przywracania do służby na stanowisko równorzędne. Skarżącej przysługuje zatem niewątpliwie przywrócenie do służby.
Co do innych uprawnień, to sam ustawodawca rozstrzygnął, iż policjantowi przywróconemu do służby przysługuje za okres pozostawania poza służba świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem, nie więcej jednak niż za okres 6 miesięcy a nie mniej niż za 1 miesiąc ( art. 42 ust. 5 ustawy). Przepis w przytoczonym brzmieniu obowiązuje, podobnie jak przepis art. 42 ust. 1 ustawy, od 1 stycznia 1999r. i oznacza, że z woli ustawodawcy nastąpiło ograniczenie świadczenia pieniężnego do okresu, co najwyżej 6 miesięcy. Organy policji, działając w granicach ustawy, nie mogą przyznać świadczenia pieniężnego za okres dłuższy. A zatem świadczenie pieniężne przyznane skarżącej wyczerpuje maksymalny okres na który mogło być przyznane.
Zgodnie z przepisem art. 42 ust. 6 okres, za który policjantowi przysługuje świadczenie pieniężne, wlicza się do okresu służby, od którego zależą uprawnienia określone w szeregu przepisach ustawy o Policji, w tym m.in. uprawnienie do nabywania – na podstawie art. 69 ust. 1 ustawy prawa do emerytury policyjnej po 15 latach służby. Konsekwentnie stwierdzić należy, iż organy policji uprawnione są do zaliczenia do służby w Policji jedynie takiego okresu, za który przyznane zostało świadczenie pieniężne, a zatem nie więcej niż 6 miesięcy.
Zgłaszane przez skarżącą żądanie zaliczenia jej do służby w policji całego okresu pracy w charakterze pracownika cywilnego w policji tj. od 1 sierpnia 1990r. do 4 stycznia 2007r., jest zatem bezzasadne, albowiem organy policji, nie są kompetentne do przyznania jej takich uprawnień, jakich się domaga. Przyznanie uprawnień, których domaga się skarżąca stanowiłoby naruszenie – przez organy policji – przepisów art. 42 ust. 5 oraz 6 ustawy o Policji.
W uzasadnieniu skargi skarżąca podnosi, że "art. 42 ust. 5 ustawy o Policji niewątpliwie dotyczy sytuacji normalnych tj. takich sytuacji, gdzie są przestrzegane zasady i terminy załatwiania spraw. Nieuczciwym jest wprost stosowanie tego przepisu w moje sprawie bo oznaczałoby to, że przeciętny obywatel w konfrontacji z urzędami, pomimo, że działają one bezprawnie, nie ma najmniejszych szans". Odpowiadając na zgłaszane wątpliwości stwierdzić należy, iż to z woli ustawodawcy organy policji zostały uprawnione do załatwiania spraw w zakresie określonym dyspozycjami przepisów art. 42 ust. 1-7 ustawy o policji. Jeżeli natomiast – zdaniem skarżącej- została jej wyrządzona szkoda, poprzez niezgodne z prawem działanie organu władzy publicznej (art. 77 ust. 1 Konstytucji RP), skarżąca może domagać się naprawienia tej szkody na podstawie art. 4171 §2 Kodeksu cywilnego.
Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).