II SA/Bk 267/24

II SA/Bk 267/24 - Wyrok WSA w Białymstoku
Data orzeczenia
2024-06-25
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-05-15
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Sędziowie
Barbara Romanczuk
Małgorzata Roleder
Marek Leszczyński /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne
Pomoc społeczna
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2023 poz 775
art. 134
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Roleder, sędzia WSA Barbara Romanczuk, , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 czerwca 2024 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi R. R. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Suwałkach z dnia 26 marca 2024 r. nr KO.801/64/24 w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę.
Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Suwałkach (dalej: SKO, organ odwoławczy) postanowieniem z dnia 26 marca 2024 r., nr KO.801/64/24, stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wójta Gminy Krasnopol (dalej: Wójt, organ I instancji) z dnia 25 stycznia 2024 r., nr GOPS-ŚR.5211.143.2024, w przedmiocie uchylenia decyzji przyznającej świadczenie pielęgnacyjne.
Postanowienie SKO wydane zostało przy następujących ustaleniach stanu faktycznego i ocenie prawnej sprawy.
Wójt decyzją z dnia 25 stycznia 2024 r., nr GOPS-ŚR.5211.143.2024, uchylił decyzję SKO z dnia 21 grudnia 2020 r., nr KO.801/256/20, przyznającą R.R. (dalej: skarżący) prawo do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad niepełnosprawną matką A.R. Decyzja została doręczona skarżącemu w dniu 29 stycznia 2024 r. Odwołanie od powyższej decyzji skarżący złożył w organie I instancji w dniu 23 lutego 2023 r., czyli po terminie. Wobec powyższego organ I instancji odwołanie przesłał organowi odwoławczemu.
Zdaniem SKO odwołanie zostało złożone po terminie. Termin ten, zgodnie z art. 129 § 2 k.p.a. wynosi czternaście dni od dnia doręczenia decyzji stronie, o czym skarżący został pouczony. Przekroczenie zaś ustawowego terminu do wniesienia środka zaskarżenia skutkuje stwierdzeniem uchybienia terminu do wniesienia odwołania, na podstawie art. 134 k.p.a.
Dalej organ odwoławczy wyjaśnił, że w sprawie niniejszej decyzja Wójta z dnia 25 stycznia 2024 r. została doręczona skarżącemu w dniu 29 stycznia 2024 r., zatem termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu 12 lutego 2024 r. Skoro skarżący złożył odwołanie dopiero w dniu 23 lutego 2024 r., to nastąpiło to po terminie, stąd należało stwierdzić uchybienie terminu.
Skargę na powyższe postanowienie, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, złożył R.R., w której wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia.
W uzasadnieniu skargi skarżący opisał w jakich okolicznościach zostało przyznane mu świadczenie pielęgnacyjne. Wskazał też, że od dnia 29 grudnia 2023 r. do 22 lutego 2024 r. faktycznie przebywał on w Areszcie Śledczym w S., przez co nie mógł w terminie 14 dni wnieść odwołania od decyzji wydanej przez Wójta Gminy Krasnopol. Ponadto opisał stan rodzinny i zdrowotny swojej matki. Na koniec wniósł o pozytywne rozpatrzenie jego skargi i uchylenie decyzji, w której Wójt Gminy Krasnopol uchylił mu prawo do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad niepełnosprawną matką ze względu na fakt, że nie może on podjąć zatrudnienia, ponieważ zmuszony jest sprawować stałą, całodobową opiekę na swoją matką.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wyjaśnił też, że w sprawie bezspornie nastąpiło uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Z kolei zarzuty odnoszące się do stanu zdrowia matki skarżącego nie mogą mieć znaczenia w sprawie niniejszej. Dodatkowo organ wyjaśnił, że skarżący nie złożył wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:
Skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Natomiast stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Na mocy art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym.
Przedmiotem kontroli dokonywanej przez Sąd w niniejszej sprawie, z punktu widzenia kryterium legalności, jest zaskarżone postanowienie SKO z dnia 26 marca 2024 r., nr KO.801/64/24, które stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wójta z dnia 25 stycznia 2024 r., nr GOPS-ŚR.5211.143.2024, w przedmiocie uchylenia decyzji przyznającej świadczenie pielęgnacyjne.
Zgodnie z art. 134 k.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania.
Jak trafnie podnosi się w judykaturze, uchybienie terminowi jest okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie ma innej możliwości niż wydanie postanowienia o uchybieniu terminowi przewidzianego w art. 134 (por. wyrok NSA w Łodzi z dnia 21 marca 1997 r., sygn. akt SA/Łd 2990/95). Uchybienie terminu nie podlega żadnym ocenom, ani stopniowaniu skali tego naruszenia. Nawet nieznaczne przekroczenie obowiązującego terminu stanowi jego uchybienie i obliguje organ odwoławczy do wydania postanowienia w tym zakresie (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 23 lipca 2020 r., sygn. akt III SA/Łd 180/20). W przypadku wniesienia do sądu administracyjnego skargi na postanowienie wydane na podstawie art. 134 k.p.a., sąd ten bada jedynie, czy organ wykazał w prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu, że zachodziła w sprawie niedopuszczalność odwołania lub czy doszło do uchybienia terminu do wniesienia odwołania (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 9 lipca 2020 r., sygn. akt III SA/Gd 353/20).
W stanie faktycznym niniejszej sprawie nie budzi sporu, że decyzja Wójta z dnia 25 stycznia 2024 r. została doręczona skarżącemu w dniu 29 stycznia 2024 r. wraz z pouczeniem o jej zaskarżeniu w terminie 14 dni od jej doręczenia. Termin do wniesienia odwołania upływał zatem w dniu 12 lutego 2024 r. Z kolei odwołanie zostało złożone dopiero w dniu 23 lutego 2024 r. w organie I instancji, a więc po upływie powyższego terminu.
Skarżący nie kwestionuje powyższych okoliczności. Także w uzasadnieniu skargi skarżący w zasadzie nie podnosi żadnego zarzutu co do powyższych ustaleń faktycznych dokonanych przez organ czy też zastosowanej podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Przywoływane natomiast przez skarżącego okoliczność związane ze stanem zdrowia jego matki pozostają bez wpływu na wydane przez organ postanowienie.
Zdaniem Sądu również fakt przebywania przez skarżącego w okresie od 29 grudnia 2023 r. do 22 lutego 2024 r. w Areszcie Śledczym w S. nie ma znaczenia dla kwestii prawidłowości stwierdzenia przez organ uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Jednoznaczne i kategoryczne brzmienie art. 134 k.p.a. powoduje, że wyłączną przesłanką wydania postanowienia w tym przedmiocie jest okoliczność ustalenia wniesienia odwołania jako spóźnionego, bez konieczności badania przyczyn uchybienia terminowi, w szczególności czy były one zawinione przez stronę, czy strona miała świadomość uchybienia terminu oraz czy zamierza wystąpić z wnioskiem o jego przywrócenie (jeśli odwołanie takiego wniosku nie zawiera). Stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania nie zależy od uznania organu rozpoznającego odwołanie. Powyższe powoduje zatem, że podnoszone przez skarżącego problemy związane z wniesieniem odwołania a wynikające z przebywania w Areszcie Śledczym mogłyby stanowić argumenty w postępowaniu o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania ale nie w postępowaniu niniejszym.
Ponadto podkreślenia wymaga, że w niniejszym postępowaniu Sąd nie może badać kwestii prawidłowości decyzji wydanej przez Wójta w dniu 25 stycznia 2024 r. Skoro bowiem uchybienie terminu jest okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie może przystąpić do merytorycznego rozpatrzenia odwołania, to tym bardziej Sąd oceniając prawidłowość postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania nie może badać tego odwołania (a przez to i zaskarżonej decyzji).
Reasumując, zdaniem Sądu, postępowanie przed organem odwoławczym zostało przeprowadzone prawidłowo, zaś zgromadzony w sprawie materiał był wystarczający do podjęcia właściwego rozstrzygnięcia. Jeśli natomiast chodzi o ocenę prawną wydanego orzeczenia, to należy stwierdzić, że mające zastosowanie w sprawie przepisy zostały prawidłowo zinterpretowane i zastosowane. Sąd nie doszukał się naruszeń przepisów prawa materialnego czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonego postanowienia.
Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 151 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.