II SA/Bk 265/05

II SA/Bk 265/05 - Wyrok WSA w Białymstoku
Data orzeczenia
2005-07-14
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-04-07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Sędziowie
Grażyna Gryglaszewska
Stanisław Prutis /przewodniczący/
Wojciech Stachurski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
art. 61
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Stanisław Prutis, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska,, asesor WSA Wojciech Stachurski (spr.), Protokolant Marta Marczuk, po rozpoznaniu w dniu 14 lipca 2005 r. sprawy ze skargi J. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] lutego 2005 r., Nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oddala skargę
Uzasadnienie
Wójt Gminy J. K., po rozpatrzeniu wniosku J. T., wydał w dniu [...].12.2004 r. decyzję Nr [...], w której ustalił warunki zabudowy dla inwestycji przewidzianej do realizacji na działce nr [...], położonej w K. przy ul. W., a polegającej na budowie wolnostojącego budynku gospodarczo-garażowego z przeznaczeniem na maszyny rolnicze, narzędzia rolnicze, pasze, samochód osobowy lub ciężarowy ( ładowności około 20t), parterowego z poddaszem użytkowym w zabudowie zagrodowej rolniczej wraz niezbędną infrastrukturą techniczną, budowie zbiornika szczelnego na nieczystości ciekłe (szambo).
Od decyzji tej odwołał się J. B. - właściciel sąsiednich działek. Podniósł, iż decyzja jest niezgodna z prawem, gdyż działka, na której ma być realizowana inwestycja nie posiada odpowiedniego dojazdu. Istniejący dojazd o szerokości 3m nie jest drogą publiczną w rozumieniu przepisów prawa, gdyż ze względu na jego szerokość (3m), brak właściwego promienia skrętu z drogi gminnej oraz niewłaściwe utwardzenie, mogą z niego korzystać jedynie samochody osobowe. Dopuszczenie na powyższym dojeździe ruchu samochodów ciężarowych o ładowności 20t oraz maszyn rolniczych, może świadczyć zarówno o nieznajomości przepisów z zakresu wymagań dla dróg lokalnych jak i konkretnych lokalnych uwarunkowań. Odwołujący się poddał też w wątpliwość, czy przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy zachowany został warunek dobrego sąsiedztwa. Wokół działki istnieje obecnie jedynie zabudowa mieszkaniowa wraz z budynkami gospodarczymi towarzyszącymi tej zabudowie. Ponadto w świetle ustaleń Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy J. K., przedmiotowy teren przeznaczony jest jedynie pod zabudowę jednorodzinną rezydencjonalną z dopuszczeniem zakładów usługowych i wytwórczych.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...].02.2005 r. Nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Według organu odwoławczego w przedmiotowej sprawie spełnione zostały wszystkie wymienione w art. 61 ust.1 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) warunki, konieczne dla wydania decyzji o warunkach zabudowy. W szczególności, wbrew twierdzeniom J. B., spełniony jest zarówno warunek tzw. dobrego sąsiedztwa, jak i warunek dostępu do drogi publicznej terenu objętego wnioskiem. Wprawdzie przedmiotowa działka nie jest położona bezpośrednio przy drodze publicznej, jednakże ma zagwarantowany dostęp do drogi gminnej poprzez ogólnodostępny dojazd stanowiący własność gminy J. K., a służący także wielu innym właścicielom nieruchomości położonych w tym rejonie. Według Kolegium z przepisu art. 61 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy wynika kompetencja organu właściwego w sprawach warunków zabudowy do oceny, czy dana nieruchomość może być zabudowana, z uwagi na stan zabudowy i zagospodarowania sąsiednich nieruchomości, a także do określenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu na podstawie wyników analizy obszaru sąsiedniego. Również przepisy § 4 ust. 4, § 5 ust. 2, § 6 ust. 1 i 2. § 7 ust. 1 i 4 oraz § 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003 roku w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588) wskazują, że warunki kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu mogą być określane nie jako kontynuacja istniejącej zabudowy i zagospodarowania terenu, lecz w innej postaci, wynikającej z analizy terenu przeprowadzanej przed wydaniem decyzji. Przeszkodą do ustalenia warunków zabudowy nie może też być wskazany przez odwołującego się zapis w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy J. K. Studium nie jest bowiem aktem prawa miejscowego, a zatem jego zapisy nie mogą być podstawą do jakichkolwiek ograniczeń w zagospodarowaniu nieruchomości przez podmioty mające do nich uprawnienia.
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku J. B. zarzucił decyzjom organów obu instancji naruszenie przepisu art. 61 cyt. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a także przepisów cyt. rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - a w szczególności § 3 ust. 1 w związku z § 2 ust. 2.
W uzasadnieniu skargi J. B. podniósł, że w myśl przepisu art. 60 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, sporządzenie projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy powierza się osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów, czyli osobie posiadającej właściwą wiedzę techniczną z zakresu planowania przestrzennego, jak i projektowania urbanistyczno - architektonicznego. Właśnie taka osoba, zgodnie z wolą ustawodawcy jest kompetentna dla wyciągania merytorycznych wniosków z analizy, dotyczącej istniejącej zabudowy i zagospodarowania terenu w celu określenia warunków realizacji i funkcjonowania zabudowy planowanej na podstawie zasad wiedzy technicznej i obowiązujących przepisów, w tym technicznych i szczególnych. Skarżący podkreślił, iż w odwołaniu złożonym do Samorządowego Kolegium Odwoławczego kwestionował decyzję Wójta Gminy w aspekcie wniosków z analizy terenu przeprowadzonej w przez uprawnioną osobę. Skarżący był więc przekonany, że oceny wykonanej analizy i wyciągniętych wniosków w Samorządowym Kolegium Odwoławczym dokona również osoba o właściwym przygotowaniu zawodowym.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. wniosło o jej oddalenie. Organ powtórzył argumentację zawartą w uzasadnieniu skarżonej decyzji w zakresie warunków określonych w przepisie art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Odnosząc się zaś do zarzutu o rozpatrzeniu odwołania przez osoby bez właściwego przygotowania zawodowego wyjaśniono, iż to Kolegium w składzie powołanym do rozpatrzenia sprawy było uprawnione i zobowiązane do dokonania oceny całości materiału dowodowego, w tym również wyników analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Ponieważ decyzja jest prawidłowa i nie stwierdziło podstaw do jej zmiany, nie było potrzeby angażowania osoby wpisanej na listę samorządu zawodowego urbanistów bądź architektów, do opracowania projektu nowej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.
Skarga jest niezasadna.
Podstawowym instrumentem w zagospodarowaniu przestrzeni są miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego - art. 4 ust. 1 cyt. wyżej ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W przedmiotowej sprawie brak jest miejscowych planów zagospodarowania trenu, a w świetle wyjaśnień przedstawiciela Samorządowego Kolegium Odwoławczego, sporządzenia planów dla analizowanego obszaru nie przewiduje również Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy J. K. W przypadku zatem braku miejscowego planu, sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla inwestycji może być ustalony w decyzji o warunkach zabudowy – art. 4 ust. 2 pkt 1 cyt. ustawy.
W myśl przepisu art. 61 ust 1 pkt 1 cyt. ustawy wydanie pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy uzależnione jest od spełnienia przez zamierzenie inwestycyjne warunku tzw. "dobrego sąsiedztwa". Warunek "dobrego sąsiedztwa" wyraża się w tym, aby co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, była zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Zasada "dobrego sąsiedztwa" – wobec braku miejscowych planów zagospodarowania terenu - określa potrzebę dostosowania nowej zabudowy do faktycznych warunków panujących do tej pory na określonym obszarze, zarówno pod względem stanu dotychczasowej zabudowy, cech i parametrów o charakterze urbanistycznym i architektonicznym (Por. Z. Niewiadomski, Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, Warszawa 2005 r., 498). Określenie tej charakterystyki, będącej wzorcem przy planowaniu nowej inwestycji wymaga wiedzy urbanistycznej lub architektonicznej. Stąd w art. 60 ust.4 cyt. ustawy ustawodawca przyjął, iż sporządzenie projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy powierza się osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów.
Rozwinięciem powyższego są przepisy cyt. wyżej rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie § 3 ust.1 i 2 tego rozporządzenia, w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu na wyznaczonym obszarze przeprowadza się analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Granice analizowanego obszaru wyznacza się na kopii mapy w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów.
Wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy dla działki oznaczonej Nr [...] poprzedziła analiza, o której mowa w wymienianych wyżej przepisach. Uprawniona do tego osoba określiła charakterystykę urbanistyczno – architektoniczną badanego obszaru i odnosząc do niej ujęte we wniosku J. T. zamierzenie inwestycyjne stwierdziła, iż budowa budynku gospodarczo-garażowego jest zbieżna z przeznaczeniem analizowanego terenu. Zdaniem analityka, choć funkcja i cechy istniejącej zabudowy różnią się od funkcji projektowanej inwestycji, to jednak będzie ona uzupełnieniem istniejącej zabudowy. Inwestor posiada bowiem budynek mieszkalny na działce nr [...]. W ocenie Sądu stwierdzenie to znajduje uzasadnienie w fakcie, iż teren którego dotyczy zamierzenie inwestycyjne sklasyfikowany jest jako użytki rolne. Inwestycja, polegająca na budowie na tej nieruchomości budynku gospodarczo-garażowego na maszyny i narzędzia rolnicze odpowiada więc charakterowi tej nieruchomości.
Decyzja Wójta Gminy J. K., poza przeprowadzeniem analizy terenu, była też przedmiotem wymaganych przepisami prawa uzgodnień. Skoro zatem Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymując decyzję w mocy nie dokonywało reformacji w ustaleniach organu I instancji, to bezzasadnym jest zarzut skargi o potrzebie rozpatrywania tej sprawy w postępowaniu odwoławczym przez osobę z uprawnieniami architektonicznymi lub urbanistycznymi.
Nie zasadny jest również podnoszony na etapie postępowania odwoławczego zarzut, iż przedmiotowa działka nie ma dostępu do drogi publicznej. W myśl art.2 pkt 14 cyt. ustawy, pod pojęciem "dostępu do drogi publicznej" należy rozumieć bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. Działka, na której ma być realizowana inwestycja ma zagwarantowany dostęp do drogi gminnej poprzez ogólnodostępny dojazd stanowiący własność gminy J. K.
Nie świadczy również o wadliwości zaskarżonej decyzji fakt, iż w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy J. K. analizowany obszar oznaczony jest jako zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna z dopuszczeniem zakładów usługowych i wytwórczych. W myśl art. 9 ust. 5 cyt. ustawy studium nie jest aktem prawa miejscowego. Studium określa jedynie politykę przestrzenną gminy i wiąże wewnętrzne organy gminy w ich planach przy sporządzaniu projektów planów miejscowych, stanowi więc jeden z etapów poprzedzających uchwalanie planu i nie może tym samym stanowić podstawy do wydawania decyzji (por. wyrok NSA z dnia 21.11.2000 r. sygn. akt II SA 106/00, opubl. LEX nr 57193).
Sąd nie dopatrzył się przy wydawaniu zaskarżonej decyzji naruszenia obowiązujących przepisów prawa. Skarga nie jest więc uzasadniona, co w świetle art.151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270) stanowi podstawę do jej oddalenia.